Adhyaya 10

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कस्मिन्कल्पे महाभागा नर्मदेयं द्विजोत्तम । विभक्ता ऋषिभिः सर्वैस्तपोयुक्तैर्महात्मभिः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಯಾವ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಈ ಪುಣ್ಯ ನರ್ಮದಾ-ಪ್ರದೇಶವು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳೆಲ್ಲರಿಂದ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು?

Verse 2

एतद्विस्तरतः सर्वं ब्रूहि मे वदतां वर । कल्पान्ते यद्भवेत्कष्टं लोकानां तत्त्वमेव च

ಹೇ ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು—ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಯಥಾರ್ಥ ತತ್ತ್ವವನ್ನೂ ಸಹ.

Verse 3

अतीते तु पुरा कल्पे यथेयं वर्ततेऽनघ । अस्यान्त्यस्य च कल्पस्य व्यवस्थां कथय प्रभो । एवमुक्तः सभामध्ये मार्कण्डो वाक्यमब्रवीत्

ಓ ನಿರಪರಾಧನೇ! ಪುರಾತನವಾಗಿ ಕಳೆದ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಇದು ಹೇಗಿತ್ತೋ, ಈಗ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಅಂತ್ಯ ಕಲ್ಪದ ವಿಧಿ-ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇಳು, ಪ್ರಭೋ. ಹೀಗೆ ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । वक्ष्येऽहं श्रूयतां सर्वैः कथेयं पूर्वतः श्रुता

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ ಹಾಗೆಯೇ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

महत्कथेयं वैशिष्टी कल्पादस्मात्परं तु या । लोकक्षयकरो घोर आसीत्कालः सुदारुणः

ಇದು ಮಹತ್ತಾದ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕಥೆ; ಇದು ಈ ಕಲ್ಪಕ್ಕಿಂತ ಪರದಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಸೇರಿದದು. ಆಗ ಲೋಕಕ್ಷಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಘೋರ, ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಕಾಲವು ಬಂದಿತ್ತು.

Verse 6

तस्मिन्नपि महाघोरे यथेयं वा मृता सती । परितुष्टैर्विभक्ता च शृणुध्वं तां कथामिमाम्

ಆ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದು (ಪವಿತ್ರ ತತ್ತ್ವ) ಮೃತಪ್ರಾಯವಾಗಿದ್ದಂತೆ ಆಯಿತು; ಆದರೂ ಪರಿತೃಪ್ತರಾದ ಸಿದ್ಧರು ಅದನ್ನು ಭಾಗಭಾಗವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದರು. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 7

युगान्ते समनुप्राप्ते पितामहदिनत्रये । मानसा ब्रह्मणः पुत्राः साक्षाद्ब्रह्मेव सत्तमाः

ಯುಗಾಂತವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ತ್ರಿದಿನ ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರರು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸತ್ತ್ವಗಳು—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಪ್ರಕಟರಾದರು.

Verse 8

सनकाद्या महात्मानो ये च वैमानिका गणाः । यमेन्द्रवरुणाद्याश्च लोकपाला दिनत्रये

ಸನಕಾದಿ ಮಹಾತ್ಮರು ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ವೈಮಾನಿಕ ಗಣಗಳು; ಯಮ, ಇಂದ್ರ, ವರುಣ ಮೊದಲಾದ ಲೋಕಪಾಲಕರೂ ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 9

कालापेक्षास्तु तिष्ठन्ति लोकवृत्तान्ततत्पराः । ततः कल्पक्षये प्राप्ते तेषां ज्ञानमनुत्तमम्

ನಿಯತ ಕಾಲವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅವರು ನಿಂತರು, ಲೋಕಗಳ ವೃತ್ತಾಂತ-ಗತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದರು; ನಂತರ ಕಲ್ಪಕ್ಷಯ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಜ್ಞಾನ ಅನುತ್ತಮವಾಯಿತು।

Verse 10

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಅಧ್ಯಾಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ)

Verse 11

स्वर्लोकं च महश्चैव जनश्चैव तपस्तदा । आश्रयं सत्यलोकं च सर्वलोकमनुत्तमम्

ಸ್ವರ್ಲೋಕ, ಮಹರ್ಲೋಕ, ಜನಲೋಕ, ತಪೋಲೋಕ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ಸತ್ಯಲೋಕವು ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮ ಲೋಕವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 12

कालं युगसहस्रान्तं पुत्रपौत्रसमन्विताः । सत्यलोके च तिष्ठन्ति यावत्संजायते जगत्

ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ಅಂತ್ಯವರೆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಸತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ—ಜಗತ್ತು ಪುನಃ ಉದ್ಭವಿಸುವವರೆಗೆ।

Verse 13

ब्रह्मपुत्राश्च ये केचित्कल्पादौ न भवन्ति ह । त्रैलोक्यं ते परित्यज्य अनाधारं भवन्ति च

ಕಲ್ಪಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗದ ಕೆಲ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರರು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆಧಾರರಹಿತರಾಗಿ (ಅನಾಧಾರರಾಗಿ) ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

तैः सार्धं ये तु ते विप्रा अन्ये चापि तपोधनाः । यक्षरक्षःपिशाचाश्च अन्ये वैमानिका गणाः

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಆ ವಿಪ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರ ತಪೋಧನ ತಪಸ್ವಿಗಳು; ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಿಶಾಚರು ಹಾಗೂ ಇತರ ವೈಮಾನಿಕ (ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಚಾರಿಗಳ) ಗಣಗಳೂ ಇದ್ದರು.

Verse 15

ऋषयश्च महाभागा वर्णाश्चान्ये पृथग्विधाः । सीदन्ति भूम्यां सहिता ये चान्ये तलवासिनः

ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ವರ್ಣಗಳ ಇತರ ಸಮೂಹಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ತಲವಾಸಿಗಳು (ಅಧೋಲೋಕವಾಸಿಗಳು)—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಸಂಕಟಪಟ್ಟರು.

Verse 16

अनावृष्टिरभूत्तत्र महती शतवार्षिकी । लोकक्षयकरी रौद्रा वृक्षवीरुद्विनाशिनी

ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದ ಮಹಾ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು—ಅದು ರೌದ್ರವಾಗಿ, ಲೋಕಕ್ಷಯಕಾರಿಯಾಗಿ, ಮರಗಳನ್ನೂ ಲತೆಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವದಾಗಿತ್ತು.

Verse 17

त्रैलोक्यसंक्षोभकरी सप्तार्णवविशोषणी । ततो लोकाः क्षुधाविष्टा भ्रमन्तीव दिशो दश

ಅದು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಕದಡಿತು ಮತ್ತು ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಿತು; ನಂತರ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಆವರಿತರಾದ ಜೀವಿಗಳು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವರಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರು.

Verse 18

कंदैर्मूलैः फलैर्वापि वर्तयन्ते सुदुःखिताः । सरितः सागराः कूपाः सेवन्ते पावनानि च

ಅತಿದುಗುಡದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಂದ, ಬೇರು, ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರು. ಪಾವನ ಜಲಕ್ಕಾಗಿ ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಬಾವಿಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

Verse 19

तत्रापि सर्वे शुष्यन्ति सरिद्भिः सह सागराः । ततो यान्यल्पसाराणि सत्त्वानि पृथिवीतले

ಅಲ್ಲಿಯೂ ನದಿಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಸಾಗರಗಳೂ ಒಣಗಿಹೋದವು. ನಂತರ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಲ್ಪಬಲ, ಕ್ಷೀಣಶಕ್ತಿಯ ಜೀವಿಗಳು…

Verse 20

तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भिन्नान्युरुजलेन वै । अथ संक्षीयमाणासु सरित्सु सह सागरैः

ಮೊದಲು ಅವೇ (ಜಲಧಾರೆಗಳು) ಮಹಾಜಲದಿಂದ ಚಿದ್ರವಾಗಿ ಲಯಗೊಂಡವು. ನಂತರ ಸಾಗರಗಳೊಡನೆ ನದಿಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿದಾಗ…

Verse 21

ऋषीणां षष्टिसाहस्रं कुरुक्षेत्रनिवासिनाम् । ये च वैखानसा विप्रा दन्तोलूखलिनस्तथा

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಋಷಿಗಳು ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಇದ್ದರು. ವೈಖಾನಸ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಇದ್ದರು; ದಂತಗಳನ್ನೇ ಉಲೂಖಲವೆಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ ಭಕ್ಷಿಸುವ ತಪಸ್ವಿಗಳೂ ಇದ್ದರು.

Verse 22

हिमाचलगुहागुह्ये ये वसन्ति तपोधनाः । सर्वे ते मामुपागम्य क्षुत्तृषार्तास्तपोधनाः

ಹಿಮಾಚಲದ ಗುಪ್ತ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ತಪೋಧನರು—ಎಲ್ಲರೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.

Verse 23

ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे सीदयामो महामुने । सरित्सागरशैलान्तं जगत्संशुष्यते द्विज

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಾವು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಪ್ರದೇಶಗಳೊಡನೆ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಒಣಗುತ್ತಿದೆ।”

Verse 24

कुत्र यास्याम सहिता यावत्कालस्य पर्ययः । दीर्घायुरसि विप्रेन्द्र न मृतस्त्वं युगक्षये

“ಕಾಲದ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ? ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ನೀವು ದೀರ್ಘಾಯು; ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ನೀವು ನಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 25

भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वं तव हृदि स्थितम् । तस्मात्त्वं वेत्सि सर्वं च कथयस्व महाव्रत

“ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯ—ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ; ಹೇ ಮಹಾವ್ರತೀ, ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 26

कीदृक्कालं महाभाग क्षपिष्यामोऽथ सुव्रत । अनावृष्टिहतं सर्वं सीदते सचराचरम्

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಾವು ಯಾವ ವಿಧದ ಕಾಲವನ್ನು ಸಹಿಸಬೇಕು? ಮಳೆಯಿಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಎಲ್ಲವೂ—ಚರಾಚರ ಸಹಿತ—ಕುಸಿದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ।”

Verse 27

परित्राहि महाभाग न यथा याम संक्षयम् । ततः संचिन्त्य मनसा त्वरन्विप्रानथाब्रवम्

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ; ನಾವು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರಲಿ.” ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಾನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ।

Verse 28

कुरुक्षेत्रं त्यजध्वं च पुत्रदारसमन्विताः । त्यक्त्वोदीचीं दिशं सर्वे यामो याम्यामनुत्तमाम्

ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರಿ. ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಅನುತ್ತಮ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗೋಣ.

Verse 29

नगरग्रामघोषाढ्यां पुरपत्तनशोभिताम् । गच्छामो नर्मदातीरं बहुसिद्धनिषेवितम्

ನಗರ, ಗ್ರಾಮ, ಘೋಷಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಪುರ-ಪಟ್ಟಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ನರ್ಮದಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಿದ್ಧರು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

रुद्राङ्गीं तां महापुण्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् । पश्यामस्तां महाभागां न्यग्रोधावारसंकुलाम्

ಬನ್ನಿ, ರುದ್ರಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯಿ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ—ನ್ಯಗ್ರೋಧ ವನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ—ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ನಾವು ದರ್ಶನ ಮಾಡೋಣ.

Verse 31

माहेश्वरैर्भागवतैः सांख्यैः सिद्धैः सुसेविताम् । अनावृष्टिभयाद्भीताः कूलयोरुभयोरपि

ಅವಳನ್ನು ಮಾಹೇಶ್ವರರು, ಭಾಗವತರು, ಸಾಂಖ್ಯರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಸುಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯ ಭಯದಿಂದ ಭೀತರಾಗಿ ಅವರು ಎರಡೂ ತೀರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಂಗಿದರು.

Verse 32

आश्रमे ह्याश्रमान्दिव्यान्कारयामो जितव्रताः । एवमुक्तास्तु ते सर्वे समेतानुचरैः सह

ನಾವು, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ದೃಢರಾದವರು, ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 33

नर्मदातीरमासाद्य स्थिताः सर्वेऽकुतोभयाः । किंचित्पूर्वमनुस्मृत्य पुरा कल्पादिभिर्भयम्

ನರ್ಮದಾತೀರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿಂತರು. ಆದರೂ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಕಲ್ಪಾದಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪುರಾತನ ಭಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 34

प्राप्तास्तु नर्मदातीरमादावेव कलौ युगे । ततो वर्षशतं पूर्णं दिव्यं रेवातटेऽवसन्

ಕಲಿಯುಗದ ಆದಿಯಲ್ಲೇ ಅವರು ನರ್ಮದಾತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ನಂತರ ರೇವಾತಟದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದರು.

Verse 35

षड्विंशच्च सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि च । तत्राश्चर्यं मया दृष्टमृषीणां वसतां नृप

ಅದು ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಮಾನವ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಓ ನೃಪನೇ! ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಆ ಋಷಿಗಳ ಕುರಿತು ನಾನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆನು.

Verse 36

अनावृष्टिहते लोके संशुष्के स्थावरे चरे । भिन्ने युगादिकलने हाहाभूते विचेतने

ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲೋಕವು ಪೀಡಿತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ಒಣಗಿಹೋದಾಗ; ಯುಗಾದಿಗಳ ಗಣನೆ ಭಂಗಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಹಾಹಾ’ ಎಂಬ ಅಳಲಿನಿಂದ ಜನರು ಚೇತನಾಹೀನರಾದಾಗ…

Verse 37

चातुर्वर्णे प्रलीने तु नष्टे होमबलिक्रमे । निःस्वाहे निर्वषट्कारे शौचाचारविवर्जिते

ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಲೀನವಾದಾಗ; ಹೋಮ-ಬಲಿ ಕ್ರಮ ನಾಶವಾದಾಗ; ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ‘ವಷಟ್’ ಎಂಬ ಉಚ್ಚಾರಣೆಗಳು ಮೌನವಾದಾಗ; ಶೌಚ ಮತ್ತು ಸದಾಚಾರ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ…

Verse 38

इयमेका सरिच्छ्रेष्ठा ऋषिकोटिनिषेविता । नान्या काचित्त्रिलोकेऽपि रमणीया नरेश्वर

ಇವಳೇ ಏಕೈಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ; ಕೋಟಿ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿತಳಾದ ಪವಿತ್ರ ಸರಿತೆ. ಓ ನರೇಶ್ವರ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೋಹರ ನದಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 39

यथेयं पुण्यसलिला इन्द्रस्येवामरावती । देवतायतनैः शुभ्रैराश्रमैश्च सुकल्पितैः

ಇಂದ್ರನ ಅಮರಾವತಿಯಂತೆ, ಈ (ರೇವಾ) ಪುಣ್ಯಜಲವತಿಯಾಗಿದ್ದು—ದೇವತಾಲಯಗಳ ಶುಭ್ರ ಕాంతಿಯಿಂದಲೂ, ಸುಯೋಜಿತ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದಲೂ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿದೆ.

Verse 40

शोभते नर्मदा देवी स्वर्गे मन्दाकिनी यथा । यावद्वृक्षा महाशैला यावत्सागरसंभवा

ದೇವೀ ನರ್ಮದಾ ಸ್ವರ್ಗದ ಮಂದಾಕಿನಿಯಂತೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಅರಣ್ಯವೃಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾಶೈಲಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ, ಸಾಗರಸಂಭವ ಜಲಧಾರೆಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ.

Verse 41

उभयोः कूलयोस्तावन्मण्डितायतनैः शुभैः । हूयद्भिरग्निहोत्रैश्च हविर्धूमसमाकुला

ಅವಳ ಎರಡೂ ತೀರಗಳು ಶುಭ ದೇವಾಲಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು; ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳು ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಏಳುವ ಹವಿರ್ಧೂಮದಿಂದ ಅವು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು.

Verse 42

बभूव नर्मदा देवी प्रावृट्काल इव शर्वरी । देवतायतनैर्नैकैः पूजासंस्कारशोभिता

ದೇವೀ ನರ್ಮದಾ ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಕಾಲದ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು—ಅನೇಕ ದೇವತಾಲಯಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತಳಾಗಿ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ.

Verse 43

सरिद्भिर्भ्राजते श्रेष्ठा पुरी शाक्री च भास्करी । केचित्पञ्चाग्नितपसः केचिदप्यग्निहोत्रिणः

ನದಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರಿ ಇಂದ್ರಲೋಕದಂತೆ, ಸೂರ್ಯಲೋಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ನಿತ್ಯ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

केचिद्धूमकमश्नन्ति तपस्युग्रे व्यवस्थिताः । आत्मयज्ञरताः केचिदपरे भक्तिभागिनः

ಕೆಲವರು ಘೋರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ‘ಧೂಮಕ’ ಎನ್ನುವ ಆಹಾರದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಆತ್ಮಯಜ್ಞ (ಅಂತರ್ಯಾಗ)ದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಭಕ್ತಿಭಾಗ್ಯರುಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 45

वैष्णवज्ञानमासाद्य केचिच्छैवं व्रतं तथा । एकरात्रं द्विरात्रं च केचित्षष्ठाहभोजनाः

ಕೆಲವರು ವೈಷ್ಣವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಹಾಗೆಯೇ ಶೈವ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಕೆಲವರು ಎರಡು ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತ ಕೆಲವರು ಆರನೇ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

चान्द्रायणविधानैश्च कृच्छ्रिणश्चातिकृच्छ्रिणः । एवंविधैस्तपोभिश्च नर्मदातीरशोभितैः

ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವಿಧಿಗಳಿಂದ, ಕೃಚ್ಛ್ರ ಹಾಗೂ ಅತಿಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದ ನರ್ಮದಾ ತೀರಗಳು ಶೋಭಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 47

यजद्भिः शंकरं देवं केशवं भाति नित्यदा । एकत्वे च पृथक्त्वे च यजतां च महेश्वरम्

ಆ ಸ್ಥಳವು ಶಂಕರದೇವ ಮತ್ತು ಕೇಶವನ ಉಪಾಸಕರಿಂದ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಕತ್ವವನ್ನೇ ಕಂಡರೂ, ಭೇದವನ್ನೇ ಕಂಡರೂ, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಂದ ಅದು ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 48

कलौ युगे महाघोरे प्राप्ताः सिद्धिमनुत्तमाम् । यस्य यस्य हि या भक्तिर्विज्ञानं यस्य यादृशम्

ಮಹಾಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಅನುತ್ತಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಜ್ಞಾನವಿದೆಯೋ ಅದರಂತೆ ಫಲವು ದೊರಕಿತು।

Verse 49

यस्मिन्यस्मिंश्च देवे तु तांतामीशोऽददात्प्रभुः । स्वभावैकतया भक्त्या तामेत्यान्तः प्रलीयते

ಯಾವ ಯಾವ ದೇವತೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಲಸುತ್ತದೋ, ಪ್ರಭುವಾದ ಈಶ್ವರನು ಆ ಆ ಅನುಗುಣ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಪಡೆದು ಒಳಗೆ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 50

संसारे परिवर्तन्ते ये पृथग्भाजिनो नराः । ये महावृक्षमीशानं त्यक्त्वा शाखावलम्बिनः

ಭೇದಭಾವವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ನರರು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಮಹಾವೃಕ್ಷರೂಪ ಈಶಾನನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದವರಂತೆ।

Verse 51

पुनरावर्तमानास्ते जायन्ते हि चतुर्युगे । देवान्ते स्थावरान्ते च संसारे चाभ्रमन्क्रमात्

ಅವರು ಮರುಮರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕ್ರಮವಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾವರಸ್ಥಿತಿವರೆಗೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

पुनर्जन्म पुनः स्वर्गे पुनर्घोरे च रौरवे । ये पुनर्देवमीशानं भवं भक्तिसुसंस्थिताः

ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ, ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗ, ಮತ್ತೆ ಭಯಂಕರ ರೌರವ—ಇದು ಮರುಮರು ಹಿಂದಿರುಗುವವರ ಗತಿ; ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ಥಿರರಾಗಿ ಈಶಾನನಾದ ಭವೇಶ್ವರನ ಶರಣು ಹೋದವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 53

यजन्ति नर्मदातीरे न पुनस्ते भवन्ति च । आ देहपतनात्केचिदुपासन्तः परं गताः

ನರ್ಮದಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವವರು ಪುನಃ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗರು. ಕೆಲವರು ದೇಹಪತನದವರೆಗೆ ನಿರಂತರ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡಿ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ॥

Verse 54

केचिद्द्वादशभिर्वर्षैः षड्भरन्ये तपोधनाः । त्रिभिः संवत्सरैः केचित्केचित्संवत्सरेण तु

ತಪೋಧನರಾದ ಕೆಲವರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇತರರು ಆರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ. ಕೆಲವರು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ॥

Verse 55

षड्भिर्मासैस्तु संसिद्धास्त्रिभिर्मासैस्तथापरे । मुनयो देवमाश्रित्य नर्मदां च यशस्विनीम्

ಕೆಲವರು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇತರರು ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ. ದೇವರನ್ನು ಶರಣಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿನಿ ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಮುನಿಗಳು॥

Verse 56

छित्त्वा संसारदोषांश्च अगमन्ब्रह्म शाश्वतम् । एवं कलियुगे घोरे शतशोऽथ सहस्रशः

ಸಂಸಾರದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅವರು ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸೇರಿದರು. ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ॥

Verse 57

नर्मदातीरमाश्रित्य मुनयो रुद्रमाविशन्

ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮುನಿಗಳು ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು, ಅಂದರೆ ಶಿವೈಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು॥

Verse 58

ये नर्मदातीरमुपेत्य विप्राः शैवे व्रते यत्नमुपप्रपन्नाः । त्रिकालमम्भः प्रविगाह्य भक्त्या देवं समभ्यर्च्य शिवं व्रजन्ति

ನರ್ಮದಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಶೈವ ವ್ರತವನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ತ್ರಿಕಾಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವರಾದ ಶಿವನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ ಶಿವಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 59

ध्यानार्चनैर्जाप्यमहाव्रतैश्च नारायणं वा सततं स्मरन्ति । ते धौतपाण्डुरपटा इव राजहंसाः संसारसागरजलस्य तरन्ति पारम्

ಧ್ಯಾನ, ಅರ್ಚನೆ, ಜಪ ಮತ್ತು ಮಹಾವ್ರತಗಳಿಂದ ಅವರು ಸದಾ ನಾರಾಯಣನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಶುಭ್ರ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾದ ರಾಜಹಂಸಗಳಂತೆ ಅವರು ಸಂಸಾರಸಾಗರದ ಜಲವನ್ನು ದಾಟಿ ಪರತೀರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा

‘ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ’ ಎಂದು ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಒಂದೇ ತೀರ್ಮಾನ ಸುಸ್ಥಿರ—ನಾರಾಯಣನು ಸದಾ ಧ್ಯೇಯನು।

Verse 61

यो वा हरं पूजयते जितात्मा मासं च पक्षं च वसेन्नरेन्द्र । रेवां समाश्रित्य महानुभावः स देवदेवोऽथ भवेत्पिनाकी

ಓ ನರೇಂದ್ರಾ! ಯಾರು ಜಿತಾತ್ಮನಾಗಿ ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ)ಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಒಂದು ಮಾಸವೂ ಒಂದು ಪಕ್ಷವೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಮಹಾನುಭಾವನು ದೇವದೇವ ಪಿನಾಕಿ ಶಿವನ ಸಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

कीटाः पतंगाश्च पिपीलिकाश्च ये वै म्रियन्तेऽम्भसि नर्मदायाः । ते दिव्यरूपास्तु कुलप्रसूताः शतं समा धर्मपरा भवन्ति

ನರ್ಮದೆಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವ ಕೀಟಗಳು, ಪತಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಪಿಪೀಲಿಕೆಗಳೂ ಸಹ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ನೂರು ವರ್ಷ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 63

कालेन वृक्षाः प्रपतन्ति येऽपि महातरंगौघनिकृत्तमूलाः । ते नर्मदांभोभिरपास्तपापा देदीप्यमानास्त्रिदिवं प्रयान्ति

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಹಾತರಂಗಗಳ ವೇಗದಿಂದ ಬೇರುಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದ ಮರಗಳೂ ಸಹ, ನರ್ಮದಾಜಲದಿಂದ ಪಾಪವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ದೀಪ್ತಿಮಾನರಾಗಿ ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ।

Verse 64

अकामकामाश्च तथा सकामा रेवान्तमाश्रित्य म्रियन्ति तीरे । जडान्धमूकास्त्रिदिवं प्रयान्ति किमत्र विप्रा भवभावयुक्ताः

ನಿಷ್ಕಾಮರಾಗಿರಲಿ ಸಕಾಮರಾಗಿರಲಿ, ರೇವಾಂತಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವಳ ತೀರದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವರು—ಜಡರು, ಅಂಧರು, ಮೂಕರೂ ಸಹ—ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗಿರಲು, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಭಕ್ತಿಭಾವಯುಕ್ತರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಆಶ್ಚರ್ಯ?

Verse 65

मासोपवासैरपि शोषिताङ्गा न तां गतिं यान्ति विमुक्तदेहाः । म्रियन्ति रेवाजलपूतकायाः शिवार्चने केशवभावयुक्ताः

ಮಾಸೋಪವಾಸಗಳಿಂದ ಕ್ಷೀಣದೇಹರಾದವರೂ ದೇಹತ್ಯಾಗದ ಬಳಿಕ ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯರು; ಆದರೆ ರೇವಾಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ದೇಹವಿಟ್ಟು, ಶಿವಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೇಶವಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವರು ಆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

नीवारश्यामाकयवेङ्गुदाद्यैरन्यैर्मुनीन्द्रा इह वर्तयन्ति । आप्रित्य कूलं त्रिदशानुगीतं ते नर्मदाया न विशन्ति मृत्युम्

ಇಲ್ಲಿ ಮುನೀಂದ್ರರು ನೀವಾರ, ಶ್ಯಾಮಾಕ, ಯವ, ಇಂಗುದ ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ ಇತರ ಅಂಥ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ಈ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವರು ನರ್ಮದೆಯ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮರಣದ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ (ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ)।

Verse 67

भ्रमन्ति ये तीरमुपेत्य देव्यास्त्रिकालदेवार्चनसत्यपूताः । विण्मूत्रचर्मास्थितिरोपधानाः कुक्षौ युवत्या न वसन्ति भूयः

ದೇವಿಯ ತೀರವನ್ನು ಸೇರಿ ಸಂಚರಿಸುವವರು—ತ್ರಿಕಾಲ ದೇವಾರ್ಚನೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾಚರಣೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದವರು—ಈ ದೇಹವು ಮಲ, ಮೂತ್ರ, ಚರ್ಮ, ಅಸ್ಥಿಗಳ ಆಧಾರ ಮಾತ್ರ; ಅವರು ಮತ್ತೆ ಯುವತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 68

किं यज्ञदानैर्बहुभिश्च तेषां निषेवितैस्तीर्थवरैः समस्तैः । रेवातटं दक्षिणमुत्तरं वा सेवन्ति ते रुद्रचरानुपूर्वम्

ರುದ್ರನ ಸಂಚಾರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ) ನದಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ದಡವನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳು, ದಾನಗಳು ಅಥವಾ ಸಮಸ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಗಳ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 69

ते वञ्चिताः पङ्गुजडान्धभूता लोकेषु मर्त्याः पशुभिश्च तुल्याः । ये नाश्रिता रुद्रशरीरभूतां सोपानपङ्क्तिं त्रिदिवस्य रेवाम्

ರುದ್ರನ ಶರೀರ ಸ್ವರೂಪವೂ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೋಪಾನ ಪಂಕ್ತಿಯೂ ಆದ ರೇವಾ ನದಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸದ ಮಾನವರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಂಚಿತರು, ಕುಂಟರು, ಜಡರು, ಅಂಧರು ಮತ್ತು ಪಶುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನರು.

Verse 70

युगं कलिं घोरमिमं य इच्छेद्द्रष्टुं कदाचिन्न पुनर्द्विजेन्द्रः । स नर्मदातीरमुपेत्य सर्वं सम्पूजयेत्सर्वविमुक्तसंगः

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗವನ್ನು ಮತ್ತೆಂದೂ ನೋಡಬಾರದೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು, ಸರ್ವ ಸಂಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನರ್ಮದಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 71

विघ्नैरनेकैरतियोज्यमाना ये तीरमुझन्ति न नर्मदायाः । ते चैव सर्वस्य हितार्थभूता वन्द्याश्च ते सर्वजनस्य मान्याः

ಅನೇಕ ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಯಾರು ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರೇ ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ವಂದನೀಯರು ಮತ್ತು ಸರ್ವಜನರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವವರು.

Verse 72

भृग्वत्रिगार्गेयवशिष्ठकङ्काः शतैः समेतैर्नियतास्त्वसंख्यैः । सिद्धिं परां ते हि जलप्लुताङ्गाः प्राप्तास्तु लोकान्मरुतां न चान्ये

ಭೃಗು, ಅತ್ರಿ, ಗಾರ್ಗೇಯ, ವಶಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಕಂಕ - ಇವರು ಹಾಗೂ ಇವರೊಂದಿಗೆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನಿಯಮಬದ್ಧರಾದ ಋಷಿಗಳು ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಮರುತ್ತುಗಳ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು, ಇತರರಲ್ಲ.

Verse 73

ज्ञानं महत्पुण्यतमं पवित्रं पठन्त्यदो नित्यविशुद्धसत्त्वाः । गतिं परां यान्ति महानुभावा रुद्रस्य वाक्यं हि यथा प्रमाणम्

ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮಹತ್ತಾದುದು, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಪರಮ ಪವಿತ್ರವೂ ಆಗಿದೆ. ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮಹಾನುಭಾವರು, ರುದ್ರವಾಕ್ಯವೇ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ತಿಳಿದು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.