शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततश्च शंखचूडोऽसौ जैगीषव्योपदेशतः । ततश्चकार सुप्रीत्या ब्रह्मणः पुष्करे चिरम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ಜೈಗೀಷವ್ಯನ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಶಂಖಚೂಡನು ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ-ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 2

गुरुदत्तां ब्रह्मविद्यां जजाप नियतेन्द्रियः । स एकाग्रमना भूत्वा करणानि निगृह्य च

ಗುರುಪ್ರದತ್ತ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನು ನಿಯತೇಂದ್ರಿಯನಾಗಿ ಜಪಿಸಿದನು. ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದನು.

Verse 3

तपंतं पुष्करे तं वै शंखचूडं च दानवम् । वरं दातुं जगामाशु ब्रह्मालोकगुरुर्विभुः

ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ದಾನವ ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಕಂಡು, ವರ ನೀಡಲು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಗುರುವೂ ಮಹಾವಿಭುವೂ ಆದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.

Verse 4

वरं ब्रूहीति प्रोवाच दानवेन्द्रं विधिस्तदा । स दृष्ट्वा तं ननामाति नम्रस्तुष्टाव सद्गिरा

ಆಗ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮನು ದಾನವೇಂದ್ರನಿಗೆ “ವರವನ್ನು ಕೇಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ದಾನವರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸದ್ಗಿರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 5

वरं ययाचे ब्रह्माणमजेयत्वं दिवौकसाम् । तथेत्याह विधिस्तं वै सुप्रसन्नेन चेतसा

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿ ದೇವತೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅಜೇಯತ್ವದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತದಿಂದ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವರ ನೀಡಿದನು.

Verse 6

श्रीकृष्णकवचं दिव्यं जगन्मंगलमंगलम् । दत्तवाञ्शंखचूडाय सर्वत्र विजयप्रदम्

ಅವನು ಶಂಖಚೂಡನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ-ಕವಚವನ್ನು—ಜಗತ್ತಿನ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರವಾದುದನ್ನು—ದಾನಮಾಡಿದನು; ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜಯಪ್ರದ.

Verse 7

बदरीं संप्रयाहि त्वं तुलस्या सह तत्र वै । विवाहं कुरु तत्रैव सा तपस्यति कामतः

“ನೀನು ತುಳಸಿಯೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಬದರಿಗೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿವಾಹವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಅವಳು ತನ್ನ ಅಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 8

धर्मध्वजसुता सेति संदिदेश च तं विधिः । अन्तर्धानं जगामाशु पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವನಿಗೆ—“ಅವಳು ಧರ್ಮಧ್ವಜನ ಪುತ್ರಿ” ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ, ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು.

Verse 9

ततस्स शंखचूडो हि तपःसिद्धोऽतिपुष्करे । गले बबंध कवचं जगन्मंगलमंगलम्

ನಂತರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಶಂಖಚೂಡನು ಅಪಾರ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಆ ಕವಚವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡನು; ಅದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರ.

Verse 10

आज्ञया ब्राह्मणस्सोऽपि तपःसिद्धमनोरथः । समाययौ प्रहृष्टास्यस्तूर्णं बदरिकाश्रमम्

ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ—ತಪೋಬಲದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೋರಥ ಸಿದ್ಧಿಸಿದವನು—ಪ್ರಸನ್ನಮುಖದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಬದರಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 11

यदृच्छयाऽऽगतस्तत्र शंखचूडश्च दानवः । तपश्चरन्ती तुलसी यत्र धर्मध्वजात्मजा

ಧರ್ಮಧ್ವಜನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ತುಲಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ದಾನವ ಶಂಖಚೂಡನು ಬಂದನು.

Verse 12

सुरूपा सुस्मिता तन्वी शुभभूषणभूषिता । सकटाक्षं ददर्शासौ तमेव पुरुषं परम्

ಅವಳು ಸುಂದರರೂಪಿಣಿ, ಮೃದುಸ್ಮಿತೆಯುಳ್ಳವಳು, ಸೊಗಸಾದ ದೇಹವಳ್ಳವಳು, ಶುಭಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ನೋಡಿ ಆ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನೇ ಕಂಡಳು.

Verse 13

दृष्ट्वा तां ललिता रम्यां सुशीलां सुन्दरीं सतीम् । उवास तत्समीपे तु मधुरं तामुवाच सः

ಆ ಲಲಿತೆ, ರಮ್ಯೆ, ಸುಶೀಲೆ, ಸುಂದರಿಯಾದ ಸತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅವಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಅವಳಿಗೆ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 14

शंखचूड उवाच । का त्वं कस्य सुता त्वं हि किं करोषि स्थितात्र किम् । मौनीभूता किंकरं मां संभावितुमिहार्हसि

ಶಂಖಚೂಡನು ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗಳು? ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಮೌನವಾಗಿರುವ ನೀನು ನನ್ನಂತಹ ಸೇವಕನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬಾರದೇ?

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामं तमुवाच सा

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳು ಕಾಮಪರವಶನಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಇಂತೆಂದಳು.

Verse 16

तुलस्युवाच । धर्मध्वजसुताहं च तपस्यामि तपस्विनी । तपोवने च तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्

ತುಳಸಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ನಾನು ಧರ್ಮಧ್ವಜನ ಮಗಳು ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ತಪಸ್ವಿನಿ. ನಾನು ಈ ತಪೋವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಯಾರು? ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡು.

Verse 17

नारीजातिर्मोहिनी च ब्रह्मादीनां विषोपमा । निन्द्या दोषकरी माया शृंखला ह्यनुशायिनाम्

ಸ್ತ್ರೀ ಜಾತಿಯು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವಂತಹುದು ಮತ್ತು ವಿಷಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು. ಇದು ನಿಂದನೀಯ, ದೋಷಕಾರಕ ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ಸಂಕೋಲೆಯಂತಿದೆ.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तुलसी तं च सरसं विरराम ह । दृष्ट्वा तां सस्मितां सोपि प्रवक्तुमुपचक्रमे

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ತುಲಸೀ ತನ್ನ ಮಧುರ ಹಾಗೂ ಸರಸವಾದ ವಚನವನ್ನು ವಿರಮಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಸಸ್ಮಿತ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನೂ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 19

शंखचूड उवाच । त्वया यत्कथितं देवि न च सर्वमलीककम् । किञ्चित्सत्यमलीकं च किंचिन्मत्तो निशामय

ಶಂಖಚೂಡನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸತ್ಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸತ್ಯ; ಈಗ ನನ್ನಿಂದಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳು।

Verse 20

पतिव्रताः स्त्रियो याश्च तासां मध्ये त्वमग्रणीः । न चाहं पापदृक्कामी तथा त्वं नेति धीर्मम

ಪತಿವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಳಗೆ ನೀನೇ ಅಗ್ರಗಣ್ಯೆ. ನಾನು ಪಾಪದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅಲ್ಲ; ನೀವೂ ಅಂಥವಳಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ.

Verse 21

आगच्छामि त्वत्समीपमाज्ञया ब्रह्मणोऽधुना । गांधर्वेण विवाहेन त्वां ग्रहीष्यामि शोभने

ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಶೋಭನೆ, ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವೆನು.

Verse 22

शंखचूडोऽहमेवास्मि देवविद्रावकारकः । मां न जानासि किं भद्रे न श्रुतोऽहं कदाचन

ನಾನೇ ಶಂಖಚೂಡನು, ದೇವರನ್ನು ಓಡಿಸುವವನು. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಹೆಸರು ಎಂದಾದರೂ ಕೇಳಿಲ್ಲವೇ?

Verse 23

दनुवंश्यो विशेषेण मन्द पुत्रश्च दानवः । सुदामा नाम गोपोहं पार्षदश्च हरेः पुरा

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸುದಾಮಾ; ನಾನು ಗೋಪನು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ದನು ವಂಶದವನು, ಮಂದನ ಪುತ್ರನಾದ ದಾನವನು; ಹಿಂದೆ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು)ಯ ಪಾರ್ಷದನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದೆನು.

Verse 24

अधुना दानवेन्द्रोऽहं राधिकायाश्च शापतः । जातिस्मरोऽहं जानामि सर्वं कृष्णप्रभावतः

ಈಗ ರಾಧಿಕೆಯ ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ದಾನವೇಂದ್ರನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಜಾತಿಸ್ಮರನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा शंखचूडो विरराम च तत्पुरः । दानवेंद्रेण सेत्युक्ता वचनं सत्यमादरात् । सस्मितं तुलसी तुष्टा प्रवक्तुमुपचक्रमे

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಶಂಖಚೂಡನು ಅಲ್ಲಿ ಮೌನನಾದನು. ನಂತರ ದಾನವೇಂದ್ರನು ‘ಏವಂ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿದ ತುಳಸೀ ಅವನ ಸತ್ಯವಚನವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ಮಿತಮುಖಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 26

तुलस्युवाच । त्वयाहमधुना सत्त्वविचारेण पराजिता । स धन्यः पुरुषो लोके न स्त्रिया यः पराजितः

ತುಳಸೀ ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ನಿನ್ನ ಸತ್ಯ-ಸತ್ತ್ವದ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ನಾನು ಪರಾಜಿತಳಾದೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ಪರಾಜಿತನಾಗದ ಪುರುಷನೇ ಧನ್ಯನು।

Verse 27

सत्क्रियोप्यशुचिर्नित्यं स पुमान्यः स्त्रिया जितः । निन्दंति पितरो देवा मानवास्सकलाश्च तम्

ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷನು ಸತ್ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ನಿತ್ಯ ಅಶುಚಿಯೆಂದು ಗಣ್ಯನು; ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಮಾನವರು ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडतपःकरणविवाहवर्णनं नामाष्टविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಶಂಖಚೂಡನ ತಪಸ್ಸು, ತಪಃಕರಣ ಮತ್ತು ವಿವಾಹವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 29

शूद्रो मासेन शुध्येत्तु हीति वेदानुशासनम् । न शुचिः स्त्रीजितः क्वापि चितादाहं विना पुमान्

ವೇದಾನುಶಾಸನವು ಹೇಳುತ್ತದೆ—“ಶೂದ್ರನು ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ।” ಆದರೆ ಸ್ತ್ರೀವಿಷಯಕಾಮದಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಶುದ್ಧನಲ್ಲ—ಚಿತಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಗುವ ತನಕ.

Verse 30

न गृह्णतीच्छया तस्मात्पितरः पिण्डतर्पणम् । न गृह्णन्ति सुरास्तेन दत्तं पुष्पफलादिकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡ-ತರ್ಪಣವನ್ನು ಪಿತೃಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪುಷ್ಪ-ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳೂ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 31

तस्य किं ज्ञानसुतपो जपहोम प्रपूजनैः । विद्यया दानतः किं वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಜಪ, ಹೋಮ, ವಿಶದ ಪೂಜೆಗಳಿಂದ ಏನು ಫಲ? ಸ್ತ್ರೀವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಸಿದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ದಾನವೂ ಏನು ಉಪಕಾರ?

Verse 32

विद्याप्रभावज्ञानार्थं मया त्वं च परीक्षितः । कृत्वा कांतपरीक्षां वै वृणुयात्कामिनी वरम्

ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಿಯನ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಸ್ತ್ರೀಯು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪತಿಯನ್ನು ವರಿಸಬೇಕು।

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं प्रवदंत्यां तु तुलस्यां तत्क्षणे विधिः । तत्राजगाम संसृष्टा प्रोवाच वचनं ततः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ತುಲಸೀ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸಮ್ಯಕ್ ಆವಾಹಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ನಂತರ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । किं करोषि शंखचूड संवादमनया सह । गांधर्वेण विवाहेन त्वमस्या ग्रहणं कुरु

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಖಚೂಡ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಸಂಭಾಷಣೆ ಏಕೆ? ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹವಿಧಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಈಗಲೇ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡು।

Verse 35

त्वं वै पुरुषरत्नं च स्त्रीरत्नं च त्वियं सती । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान् भवेत्

ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುರುಷರತ್ನ; ಈ ಸತೀ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನ. ವಿವೇಕವಂತೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯು ವಿವೇಕವಂತನಾದ ಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವುದು ಗುಣವಂತವೂ ಫಲಪ್ರದವೂ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 36

निर्विरोधं सुखं राजन् को वा त्यजति दुर्लभम् । योऽविरोधसुखत्यागी स पशुर्नात्र संशयः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ವಿರೋಧರಹಿತವಾದ ಆ ದುರ್ಲಭ ಸುಖವನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುವರು? ಅಂಥ ಅವಿರೋಧ ಸುಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪಶುವೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 37

किं त्वं परीक्षसे कांतमीदृशं गुणिनं सति । देवानामसुराणां च दानवानां विमर्दकम्

ಹೇ ಸತೀ, ಗುಣವತೀ! ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಾಂತನನ್ನು ಏಕೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೀಯೆ—ದೇವರು, ಅಸುರರು, ದಾನವರನ್ನೂ ಮರ್ಧಿಸಬಲ್ಲ ಅಂಥ ಗುಣವಂತ ವೀರನನ್ನು?

Verse 38

अनेन सार्द्धं सुचिरं विहारं कुरु सर्वदा । स्थानेस्थाने यथेच्छं च सर्वलोकेषु सुन्दरि

ಇವನೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಿಹರಿಸು. ಹೇ ಸುಂದರಿ! ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆಯಾ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು.

Verse 39

अंते प्राप्स्यति गोलोके श्रीकृष्णं पुनरेव सः । चतुर्भुजं च वैकुण्ठे मृते तस्मिंस्त्वमाप्स्यसि

ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಅವನು ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನೀನು ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಭುಜ ಹರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿ.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं तु ययौ विधिः । गांधर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ತನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ದಾನವನು ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 41

एवं विवाह्य तुलसीं पितुः स्थानं जगाम ह । स रेमे रमया सार्द्धं वासगेहे मनोरमे

ಈ ರೀತಿ ತುಲಸಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ತಂದೆಯ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ನಿವಾಸಗೃಹದಲ್ಲಿ ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಜೊತೆಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು.