कामविवाहवर्णनम् / Description of Kāma’s Marriage

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाप्राज्ञ विधे लोककर प्रभो । अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शिवलीलामृतान्विता

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಷ್ಣುಶಿಷ್ಯ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ವಿಧೇ! ಓ ಲೋಕಕರ್ತ ಪ್ರಭು! ಶಿವಲೀಲಾಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 2

ततः किमभवत्तात चरितं तद्वदाधुना । अहं श्रद्धान्वितः श्रोतुं यदि शम्भुकथाश्रयम्

ನಂತರ ಏನಾಯಿತು, ಪ್ರಿಯನೇ? ಆ ಚರಿತವನ್ನು ಈಗ ಹೇಳು. ನಾನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಂಭು-ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಗೊಂಡಿದೆ, ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शंभौ गते निजस्थाने वेधस्यंतर्हिते मयि । दक्ष प्राहाथ कंदर्पं संस्मरन् मम तद्वचः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಶಂಭು ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ವೇಧಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನವಾದಾಗ, ದಕ್ಷನು ನನ್ನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕಂದರ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीस० कामविवाहवर्णनं नाम चतुर्थोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆ (ಸತೀಖಂಡ) ಯಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮವಿವಾಹವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 5

एषा तव महा तेजास्सर्वदा सहचारिणी । भविष्यति यथाकामं धर्मतो वशवर्तिनी

ಈ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿನಿ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಸಹಚಾರಿಣಿಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ವಶವર્તಿನಿಯಾಗಿ, ಯಥಾಕಾಮವಾಗಿ ಇಷ್ಟವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವಳು.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा प्रददौ तस्यै देहस्वेदांबुसम्भवाम् । कंदर्प्पायाग्रतः कृत्वा नाम कृत्वा रतीति ताम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ದೇಹದ ಸ್ವೇದಜಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಕಂದರ್ಪ (ಕಾಮದೇವ)ನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಅವಳಿಗೆ ‘ರತಿ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 7

विवाह्य तां स्मरस्सोपि मुमोदातीव नारद । दक्षजां तनयां रम्यां मुनीनामपि मोहिनीम्

ಹೇ ನಾರದಾ! ಅವಳ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಸ್ಮರನಾದ ಕಾಮದೇವನೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ದಕ್ಷನ ಮನೋಹರ ಪುತ್ರಿ, ಮುನಿಗಳ ಮನವನ್ನೂ ಮೋಹಿಸುವವಳು.

Verse 8

अथ तां वीक्ष्य मदनो रत्याख्यां स्वस्त्रियं शुभाम् । आत्मा गुणेन विद्धोसौ मुमोह रतिरंजितः

ನಂತರ ಮದನನು ತನ್ನ ಶುಭ ಪತ್ನಿಯಾದ ‘ರತಿ’ಯನ್ನು ನೋಡಿ; ಅವಳ ಗುಣ-ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ವಿಧ್ಧನಾಗಿ, ರತಿರಸದಿಂದ ರಂಜಿತನಾಗಿ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 9

क्षणप्रदाऽभवत्कांता गौरी मृगदृशी मुदा । लोलापांग्यथ तस्यैव भार्या च सदृशी रतौ

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಿಯೆ ಮೃಗದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಗೌರಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತಳಾದಳು; ಚಪಲ ಅಪಾಂಗ ದೃಷ್ಟಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೇ ಪತ್ನಿಯಂತೆ ಆಗಿ, ಪ್ರೇಮ-ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನಳಾದಳು.

Verse 10

तस्या भ्रूयुगलं वीक्ष्य संशयं मदनोकरोत् । उत्सादनं मत्कोदण्डं विधात्रास्यां निवेशितम्

ಅವಳ ಭ್ರೂಯುಗಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಮದನನು ಸಂಶಯಪಟ್ಟನು; ವಿಧಾತನು ನನ್ನ ದಮನಕಾರಿ ಕೋದಂಡವನ್ನು ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ—ಭ್ರೂಗಳ ರೂಪವಾಗಿ—ನಿವೇಶಿಸಿದಂತೆ ತೋಚಿತು.

Verse 11

कटाक्षाणामाशुगतिं दृष्ट्वा तस्या द्विजोत्तम । आशु गन्तुं निजास्त्राणां श्रद्दधे न च चारुताम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ಅವಳ ಕಟಾಕ್ಷಗಳ ಅತಿವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ತನ್ನ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ವೇಗಕ್ಕೂ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 12

तस्याः स्वभावसुरभिधीरश्वासानिलं तथा । आघ्राय मदनः श्रद्धां त्यक्तवान् मलयांतिके

ಮಲಯ ಪರ್ವತದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಸತಿಯ ಸಹಜ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಸ್ಥಿರ ಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿದ ಮದನನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 13

पूर्णेन्दुसदृशं वक्त्रं दृष्ट्वा लक्ष्मसुलक्षितम् । न निश्चिकाय मदनो भेदं तन्मुखचन्द्रयोः

ಅವಳ ಮುಖವು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ, ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮದನನು ಆ ಮುಖಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಆಕಾಶಚಂದ್ರ ಇವರ ನಡುವೆ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾರದೆ ಹೋದನು.

Verse 14

सुवर्ण पद्मकलिकातुल्यं तस्याः कुचद्वयम् । रेजे चूचुकयुग्मेन भ्रमरेणेव वेष्टितम्

ಅವಳ ಯುಗಲ ಸ್ತನಗಳು ಸ್ವರ್ಣ ಪದ್ಮಕಲಿಕೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಯುಗಲ ಚೂಚುಕಗಳು ನೀಲ ಭ್ರಮರವು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದು ಆ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

Verse 15

दृढपीनोन्नतं तस्यास्तनमध्यं विलंबिनीम् । आनाभिप्रतलं मालां तन्वीं चन्द्रायितां शुभाम्

ಅವಳ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವು ದೃಢವಾಗಿ, ಪೀನವಾಗಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ಉನ್ನತವಾಗಿತ್ತು; ಸ್ತನಮಧ್ಯದಿಂದ ಸಣ್ಣದಾದ ಶುಭಮಾಲೆ ನಾಭಿಪ್ರದೇಶದವರೆಗೆ ತೂಗುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

Verse 16

ज्यां पुष्पधनुषः कामः षट्पदावलिसंभ्रमाम् । विसस्मार च यस्मात्तां विसृज्यैनां निरीक्षते

ಪುಷ್ಪಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಕಾಮನು, ಧನುಸ್ಸಿನ ಜ್ಯಾ-ನಾದವನ್ನೂ ಜೇನುನೊಣಗಳ ಸಾಲಿನ ಗದ್ದಲವನ್ನೂ ಮರೆತನು; ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟನು.

Verse 17

गम्भीरनाभिरंध्रांतश्चतुःपार्श्वत्वगादृतम् । आननाब्जेऽक्षणद्वंद्वमारक्तकफलं यथा

ಅವಳ ನಾಭಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಳವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಒಳಗು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕಿನ ಚರ್ಮಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳ ಜೋಡಿ ಕೆಂಪು ಛಾಯೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು—ಪಕ್ವ ಕಾಫಲ ಫಲದಂತೆ.

Verse 18

मध्येन वपुषा निसर्गाष्टापदप्रभा । रुक्मवेदीव ददृशे कामेन रमणी हि सा

ಸಣ್ಣ ನಡುಮೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವತಃ ಶುದ್ಧಸ್ವರ್ಣಸಮಾನ ದೇಹಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಆ ರಮಣಿ, ಕಾಮದೇವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸ್ವರ್ಣವೇದಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 19

रंभास्तंभायतं स्निग्धं यदूरुयुगलं मृदु । निजशक्तिसमं कामो वीक्षांचक्रे मनोहरम्

ರಂಭೆಯ ಸ್ತಂಭದಂತೆ, ಬಾಳೆಕಾಂಡದಂತೆ ಸ್ನಿಗ್ಧವೂ ಮೃದುವೂ ಹೊಳಪಿನೂಳ್ಳ ಅವಳ ಊರುಯುಗಲವನ್ನು ಕಾಮದೇವನು ನೋಡಿದನು—ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ, ತನ್ನದೇ ಮೋಹಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 20

आरक्तपार्ष्णिपादाग्रप्रांतभागं पदद्वयम् । अनुरागमिवाऽनेन मित्रं तस्या मनोभवः

ಮಡಿಲು, ಬೆರಳ ತುದಿ ಮತ್ತು ಪಾದದ ಅಂಚುಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ ಕೆಂಪು ಛಾಯೆಯುಳ್ಳ ಅವಳ ಪಾದಯುಗಲವು ಪ್ರೇಮವೇ ಮೂರ್ತಿಯಾದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಮನೋಭವ (ಕಾಮ) ಅವಳ ಸಖನಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 21

तस्याः करयुगं रक्तं नखरैः किंशुकोपमैः । वृत्ताभिरंगुलीभिश्च सूक्ष्माग्राभिर्मनोहरम्

ಅವಳ ಎರಡೂ ಕೈಗಳು ಅರుణ-ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದು, ನಖಗಳು ಕಿಂಶುಕ ಪುಷ್ಪಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಬೆರಳುಗಳು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ತೆಳುವಾದ ತುದಿಗಳು ಅವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿಸಿತು।

Verse 22

तद्बाहुयुगुलं कांतं मृणालयुगलायतम् । मृदु स्निग्धं चिरं राजत्कांतिलोहप्रवालवत्

ಅವಳ ಮನೋಹರ ಎರಡು ಭುಜಗಳು ಜೋಡಿ ಪದ್ಮನಾಳಗಳಂತೆ ದೀರ್ಘ—ಮೃದು, ಸ್ನಿಗ್ಧ ಮತ್ತು ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ; ಕాంతಿಯುತ ಕೆಂಪು ಪ್ರವಾಳದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 23

नीलनीरदसंकाशः केशपाशो मनोहरः । चमरीवाल भरवद्विभाति स्म स्मरप्रियः

ಅವರ ಕೇಶಪಾಶ ನೀಲ ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ-ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಶೋಭೆಯ ಚಾಮರದ ಅಲಂಕಾರದಿಂದ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು—ಸ್ಮರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು।

Verse 24

एतादृशीं रतिं नाम्ना प्रालेयाद्रिसमुद्भवाम् । गंगामिव महादेवो जग्राहोत्फुल्ललोचनः

ಹಿಮಪರ್ವತದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ‘ರತಿ’ ಎಂಬ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಹಾದೇವನು ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಗಂಗೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 25

चक्रपद्मां चारुबाहुं मृणालशकलान्विताम् । भ्रूयुग्मविभ्रमव्राततनूर्मिपरिराजिताम्

ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದರು—ಚಕ್ರ ಹಾಗೂ ಪದ್ಮದ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವಳು; ಸುಂದರ ಭುಜಗಳವಳು; ಪದ್ಮನಾರದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳು; ಮತ್ತು ಜೋಡಿ ಭ್ರೂಗಳ ಲಲಿತ ವಿಹಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸೌಮ್ಯ ತರಂಗಗಳಂತಹ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಳು।

Verse 26

कटाक्षपाततुंगौघां स्वीयनेत्रोत्पलान्विताम् । तनुलोमांबुशैवालां मनोद्रुमविलासिनीम्

ಅವಳ ಉನ್ನತ, ಅಲೆಗಳಂತೆ ಹರಿಯುವ ಕಟಾಕ್ಷಪ್ರವಾಹಗಳು ತರಂಗಸಮೂಹದಂತೆ ಇದ್ದವು; ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೀಲೋತ್ಪಲದಂತೆ. ದೇಹದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೋಮಗಳು ಮೃದು ಜಲಶೈವಲದಂತೆ, ಮತ್ತು ಅವಳು ಮನೋಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳ ವನದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ವಿಹರಿಸಿ ಹೃದಯವನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 27

निम्ननाभिह्रदां क्षामां सर्वांगरमणीयिकाम् । सर्वलावण्यसदनां शोभमानां रमामिव

ಅವಳ ನಾಭಿ ಆಳವಾದ ಹ್ರದದಂತೆ, ನಡು ಸಣ್ಣದು; ಸರ್ವಾಂಗವೂ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಸಮಸ್ತ ಲಾವಣ್ಯದ ನಿವಾಸ, ದೇವಿ ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ)ಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು.

Verse 28

द्वादशाभरणैर्युक्तां शृंगारैः षोडशैर्युताम् । मोहनीं सर्वलोकानां भासयंतीं दिशो दश

ಅವಳು ದ್ವಾದಶ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯ ಷೋಡಶ ಶೃಂಗಾರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಸರ್ವಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 29

इति तां मदनो वीक्ष्य रतिं जग्राह सोत्सुकः । रागादुपस्थितां लक्ष्मीं हृषीकेश इवोत्तमाम्

ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಂಡ ಮದನನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ರತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು—ಪ್ರೇಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಉತ್ತಮ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹೃಷೀಕೇಶ (ವಿಷ್ಣು) ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ.

Verse 30

नोवाच च तदा दक्षं कामो मोदभवात्ततः । विस्मृत्य दारुणं शापं विधिदत्तं विमोहितः

ಆಗ ಆನಂದದಿಂದ ಮರುಳಾದ ಕಾಮನು ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ದಕ್ಷನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನು ನೀಡಿದ ಆ ಭಯಾನಕ ಶಾಪವನ್ನು ಮರೆತನು.

Verse 31

तदा महोत्सवस्तात बभूव सुखवर्द्धनः । दक्षः प्रीततरश्चासीन्मुमुदे तनया मम

ಆಗ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಸುಖವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮಹೋತ್ಸವವು ಸಂಭವಿಸಿತು. ದಕ್ಷನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತನಾಗಿ, ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುದಿತನಾದನು.

Verse 32

कामोतीव सुखं प्राप्य सर्वदुःखक्षयं गतः । दक्षजापि रतिः कामं प्राप्य चापि जहर्ष ह

ಕಾಮನು ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ದಕ್ಷವಂಶಜ ರತಿಯೂ ಕಾಮನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದು ಮಹಾ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು.

Verse 33

रराज चेतयासार्द्धं भिन्नश्चारुवचः स्मरः । जीमूत इव संध्यायां सौदामन्या मनोज्ञया

ಮಧುರವಚನನಾದ ಸ್ಮರನು ತನ್ನ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು, ಆದರೂ ಅವರಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಮೇಘದಂತೆ, ಮನೋಹರ ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 34

इति रतिपतिरुच्चैर्मोहयुक्तो रतिं तां हृदुपरि जगृहे वै योगदर्शीव विद्याम् । रतिरपि पतिमग्र्यं प्राप्य सा चापि रेजे हरिमिव कमला वै पूर्णचन्द्रोपमास्या

ಹೀಗೆ ಕಾಮಪತಿ ಮೋಹದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಆ ರತಿಯನ್ನು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು; ಯೋಗದರ್ಶಿಯು ಸತ್ಯವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ರತಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಹರಿಯ ಬಳಿಯ ಕಮಲೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತಳಾದಳು; ಅವಳ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು.