दिव्य-भवन-छत्र-निर्माणः तथा देवसमाह्वानम् (Divine Pavilion and Canopy; Summoning the Gods)

Verse 1

राम उवाच । एकदा हि पुरा देवि शंभुः परमसूतिकृत् । विश्वकर्माणमाहूय स्वलोके परतः परे

ರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಪರಮಕಾರಣನಾದ ಶಂಭು ಪರಾತ್ಪರವಾದ ತನ್ನ ಸ್ವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 2

स्वधेनुशालायां रम्यं कारयामास तेन च । भवनं विस्तृतं सम्यक् तत्र सिंहासनं वरम्

ತನ್ನ ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಂದ ರಮ್ಯವಾಗಿ, ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ, ವಿಶಾಲವಾದ ಭವನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಸಿದಳು; ಆ ವಿಶಾಲ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು.

Verse 3

तत्रच्छत्रं महादिव्यं सर्वदाद्भुत मुत्तमम् । कारयामास विघ्नार्थं शंकरो विश्वकर्मणा

ಅಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ವಿಘ್ನನಿವಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ಸದಾ ಅದ್ಭುತವಾದ, ಮಹಾದಿವ್ಯವಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಛತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು.

Verse 4

शक्रादीनां जुहावाशु समस्तान्देवतागणान् । सिद्धगंधर्वनागानुपदे शांश्च कृत्स्नशः

ಅವರು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ನಾಗರನ್ನು ಸಹ ಅವರವರ ಪರಿವಾರಗಳೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರೆಯಿಸಿದರು।

Verse 5

देवान् सर्वानागमांश्च विधिं पुत्रैर्मुनीनपि । देवीः सर्वा अप्सरोभिर्नानावस्तुसमन्विताः

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಆಗಮಗಳು, ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಡನೆ, ಮುನಿಗಳೂ ಸಹ; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಿಯರು ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ ನಾನಾವಿಧ ನೈವೇದ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಸಮಾವೇಶರಾದರು।

Verse 6

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनयन्मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

ದೇವರು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ನಾಗಾಧಿಪತಿಗಳಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮಂಗಳಕರ ಕನ್ಯೆಯರು—ಹದಿನಾರು ಹದಿನಾರು—ವಿವಾಹಾನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 7

वीणामृदंगप्रमुखवाद्यान्नानाविधान्मुने । उत्सवं कारयामास वादयित्वा सुगायनैः

ಮುನಿಯೇ, ವೀಣೆ ಮೃದಂಗ ಮೊದಲಾದ ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ವಾದ್ಯಮಾಡಿಸಿ, ಸುಗಾಯಕರ ಮಧುರ ಗಾಯನದೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿಸಿದಳು।

Verse 8

राजाभिषेकयोग्यानि द्रव्याणि सकलौषधैः । प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुभांश्च पूरितान्

ಅವನು ರಾಜಾಭಿಷೇಕಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಔಷಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಐದು ಕುಂಭಗಳನ್ನೂ ಏರ್ಪಡಿಸಿದನು—ಶುದ್ಧಿ ಮಂಗಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಿವನ ಸಗುಣ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಪಣಾರ್ಥವಾಗಿ।

Verse 9

तथान्यास्संविधा दिव्या आनयत्स्वगणैस्तदा । ब्रह्मघोषं महारावं कारयामास शंकरः

ಆಗ ಶಂಕರನು ತನ್ನ ಗಣಗಳ ಮೂಲಕ ಇನ್ನಿತರ ದಿವ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ, ಮಹಾಗರ್ಜನೆಯಂತಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದನು।

Verse 10

अथो हरिं समाहूय वैकुंठात्प्रीतमानसः । तद्भक्त्या पूर्णया देवि मोदतिस्म महेश्वरः

ನಂತರ ಪ್ರೀತಮನಸ್ಸಿನ ಮಹೇಶ್ವರನು ವೈಕುಂಠದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು; ಓ ದೇವಿ, ಆ ಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 11

सुमुहूर्ते महादेवस्तत्र सिंहासने वरे । उपवेश्य हरिं प्रीत्या भूषयामास सर्वशः

ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು।

Verse 12

आबद्धरम्यमुकुटं कृतकौतुकमंगलम् । अभ्यषिंचन्महेशस्तु स्वयं ब्रह्मांडमंडपे

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಮಂಡಪದ ಮಂಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಸುಂದರ ಮುಕುಟವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕೌತುಕ-ಮಂಗಳ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶನು ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು।

Verse 13

दत्तवान्निखिलैश्वर्यं यन्नैजं नान्यगामि यत् । ततस्तुष्टाव तं शंभुस्स्वतंत्रो भक्तवत्सलः

ತನ್ನ ಸ್ವಕೀಯವಾದ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಾಗದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಸ್ವತಂತ್ರನೂ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನೂ ಆದ ಶಂಭು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 14

ब्रह्माणं लोककर्तारमवोचद्वचनं त्विदम् । व्यापयन्स्वं वराधीनं स्वतंत्रं भक्तवत्सलः

ನಂತರ ಅವರು ಲೋಕಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೂ ವರದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಅದರ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಅಧೀನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸದಾ ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿದ್ದರೂ ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಂತನು.”

Verse 15

महेश उवाच । अतः प्रभृति लोकेश मन्निदेशादयं हरिः । मम वंद्य स्वयं विष्णुर्जातस्सर्वश्शृणोति हि

ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಲೋಕೇಶ! ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಹರಿ ನನ್ನ ಆದೇಶದಂತೆ ನಡೆಯುವನು; ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣು ನನಗೆ ವಂದನೀಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.”

Verse 16

सर्वैर्देवादिभिस्तात प्रणमत्वममुं हरिम् । वर्णयंतु हरिं वेदा ममैते मामिवाज्ञया

ಹೇ ತಾತ, ಎಲ್ಲ ದೇವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಆ ಹರಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸು. ವೇದಗಳು ಹರಿಯನ್ನೇ ವರ್ಣಿಸಲಿ—ಇವು ನನ್ನವೇ; ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಇವು ನಾನು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆಲೇ ನಡೆಯಲಿ.

Verse 17

राम उवाच । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रोऽनमद्वै गरुडध्वजम् । विष्णुभक्तिप्रसन्नात्मा वरदो भक्तवत्सलः

ರಾಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರನು ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ (ವಿಷ್ಣುವಾದ) ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ, ವರಪ್ರದನೂ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನೂ ಆದ ಪ್ರಭು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನತನು ಆದನು.

Verse 18

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैः सर्वरूपसुरैस्तथा । मुनिसिद्धादिभिश्चैवं वंदितोभूद्धरिस्तदा

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು, ನಾನಾರೂಪದ ಸುರಗಣಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಮುನಿ‑ಸಿದ್ಧಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಂದಿತನಾದನು.

Verse 19

ततो महेशो हरयेशंसद्दिविषदां तदा । महावरान् सुप्रसन्नो धृतवान्भक्तवत्सलः

ಆಗ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಮಹೇಶನು ಹರಿ, ಈಶ ಮತ್ತು ಸಮವेत ದೇವಗಣರನ್ನು ನೋಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮಹಾವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು।

Verse 20

महेश उवाच । त्वं कर्ता सर्वलोकानां भर्ता हर्ता मदाज्ञया । दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम्

ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಕರ್ತಾ, ಭರ್ತಾ ಮತ್ತು ಹರ್ತಾ. ನೀನು ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳ ದಾತಾ, ದುರ್ಣಯಕಾರಿಗಳ ಶಾಸ್ತಾ.

Verse 21

जगदीशो जगत्पूज्यो महाबलपराक्रमः । अजेयस्त्वं रणे क्वापि ममापि हि भविष्यसि

ನೀನು ಜಗದೀಶನು, ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಪೂಜ್ಯನು, ಮಹಾಬಲ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಯುಕ್ತನು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಅಜೇಯನಾಗಿರುವೆ; ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ।

Verse 22

शक्तित्रयं गृहाण त्वमिच्छादि प्रापितं मया । नानालीलाप्रभावत्वं स्वतंत्रत्वं भवत्रये

ಇಚ್ಛಾ ಮೊದಲಾದ ಶಕ್ತಿಗಳ ಈ ತ್ರಯವನ್ನು, ನಾನು ನೀಡಿರುವುದನ್ನು, ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಾರ್ವಭೌಮಾಧಿಕಾರವೂ, ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಲೀಲಗಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಉಂಟಾಗಲಿ।

Verse 23

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

ಹೇ ಹರಿ! ನಿನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸುವೆನು. ಆದರೆ ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಾನು ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವೆನು.

Verse 24

मायां चापि गृहाणेमां दुःप्रणोद्यां सुरादिभिः । यया संमोहितं विश्वमचिद्रूपं भविष्यति

ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು—ದೇವತೆಗಳಾದರೂ ದೂರಮಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾದುದು. ಇದರ ಮೋಹದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಅಚೇತನ-ರೂಪವಾಗಿ, ಜಡ-ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवियोगो नाम पंचविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಸತೀವಿಯೋಗ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 26

हृदयं मम यो रुद्रस्स एवाहं न संशयः । पूज्यस्तव सदा सोपि ब्रह्मादीनामपि ध्रुवम्

ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಇರುವ ರುದ್ರನೇ ನಾನೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನು; ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 27

अत्र स्थित्वा जगत्सर्वं पालय त्वं विशेषतः । नानावतारभेदैश्च सदा नानोति कर्तृभिः

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ನೀನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸು. ಸದಾ ಅನೇಕ ವಿಭಿನ್ನ ಅವತಾರರೂಪಗಳಿಂದಲೂ, ಅನೇಕ ವಿಧದ ಕರ್ತೃಗಳ ಮೂಲಕವೂ (ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು) ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 28

मम लोके तवेदं व स्थानं च परमर्द्धिमत् । गोलोक इति विख्यातं भविष्यति महोज्ज्वलम्

ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದೇ ನಿನ್ನ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗುವುದು—ಪರಮ ಸಮೃದ್ಧಿಯುತವೂ ಅತ್ಯಂತ ದೀಪ್ತಿಮಂತವೂ. ಇದು ‘ಗೋಲೋಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು, ಮಹಾ ಉಜ್ಜ್ವಲವಾಗಿ.

Verse 29

भविष्यंति हरे ये तेऽवतारा भुवि रक्षकाः । मद्भक्तास्तान् ध्रुवं द्रक्ष्ये प्रीतानथ निजाद्वरात

ಓ ಹರಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ಆಗಮಿಸುವ ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ಅವತಾರಗಳು—ಅವರು ನನ್ನ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ನನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಪರಮ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 30

राम उवाच । अखंडैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरस्स्वयम् । कैलासे स्वगणैस्तस्मिन् स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

ರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹರಿಯಿಂದ ಪ್ರದತ್ತವಾದ ಅಖಂಡ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವಯಂ ಹರನು, ಉಮಾಪತಿ, ಆ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೈರವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

तदाप्रभृति लक्ष्मीशो गोपवेषोभवत्तथा । अयासीत्तत्र सुप्रीत्या गोपगोपोगवां पतिः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ಗೋಪವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು—ಗೋಪರ ರಕ್ಷಕ, ಗೋವಿನ ಅಧಿಪತಿ।

Verse 32

सोपि विष्णुः प्रसन्नात्मा जुगोप निखिलं जगत् । नानावतारस्संधर्ता वनकर्ता शिवाज्ञया

ಆ ವಿಷ್ಣುವು ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮನಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳಿಂದ ಧಾರಕನಾಗಿ, ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 33

इदानीं स चतुर्द्धात्रावातरच्छंकराज्ञया । रामोहं तत्र भरतो लक्ष्मणश्शत्रुहेति च

ಈಗ ಶಂಕರಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನು ಚತುರ್ಧಾ ಅವತರಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ರಾಮನಾದೆ, ಮತ್ತು ಭರತ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಶತ್ರುಘ್ನರೂ (ಇತರ ರೂಪಗಳು) ಆದರು।

Verse 34

अथ पित्राज्ञया देवि ससीतालक्ष्मणस्सति । आगतोहं वने चाद्य दुःखितौ दैवतो ऽभवम्

ನಂತರ, ಓ ದೇವಿ—ಓ ಸತಿ—ಪಿತೃಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಸೀತಾ-ಲಕ್ಷ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆ; ಇಂದಿಗೂ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ದೈವವೇ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ।

Verse 35

निशाचरेण मे जाया हृता सीतेति केनचित् । अन्वेष्यामि प्रियां चात्र विरही बंधुना वने

ಯಾವೋ ನಿಶಾಚರನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿ—ಸೀತೆಯನ್ನು—ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಿಯವಿರಹದಿಂದ, ನನ್ನ ಬಂಧುವಿನೊಂದಿಗೆ ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುವೆನು.

Verse 36

दर्शनं ते यदि प्राप्तं सर्वथा कुशलं मम । भविष्यति न संदेहो मातस्ते कृपया सति

ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ದೊರೆತರೆ, ನನ್ನ ಕುಶಲವು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿಶ್ಚಿತ. ಓ ಮಾತೆ, ನಿಮ್ಮ ಕೃಪೆ ಇರುವವರೆಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 37

सीताप्राप्तिवरो देवि भविष्यति न संशयः । तं हत्वा दुःखदं पापं राक्षसं त्वदनुग्रहात्

ಓ ದೇವಿ, ಸೀತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ವರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದುಃಖಕೊಡುವ ಆ ಪಾಪಿ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ (ಇದು ನೆರವೇರುತ್ತದೆ).

Verse 38

महद्भाग्यं ममाद्यैव यद्यकार्ष्टां कृपां युवाम् । यस्मिन् सकरुणौ स्यातां स धन्यः पुरुषो वरः

ಇಂದು ನನ್ನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವೇ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಕೃಪೆ ತೋರಿದರೆ. ಯಾರ ಮೇಲೆ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಕರುಣಾಮಯರಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತೀರೋ, ಅವನೇ ಧನ್ಯನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷನು.

Verse 39

इत्थमाभाष्य बहुधा सुप्रणम्य सतीं शिवाम् । तदाज्ञया वने तस्मिन् विचचार रघूद्वहः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬಹು ವಿಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಶಿವಾತ್ಮಿಕೆಯಾದ ಮಂಗಳಮಯಿ ಸತೀದೇವಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಗಾಢವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಘುವಂಶೋತ್ತಮನು ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅದೇ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 40

अथाकर्ण्य सती वाक्यं रामस्य प्रयतात्मनः । हृष्टाभूत्सा प्रशंसन्ती शिवभक्तिरतं हृदि

ಸಂಯತಚಿತ್ತನಾದ ರಾಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಅಂತರಂಗದಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದಳು।

Verse 41

स्मृत्वा स्वकर्म मनसाकार्षीच्छोकं सुविस्तरम् । प्रत्यागच्छदुदासीना विवर्णा शिवसन्निधौ

ತನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮವನ್ನು ನೆನೆದು ಸತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಶೋಕವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಉದಾಸೀನಳಾಗಿ, ವರ್ಣಹೀನಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಮರಳಿದಳು।

Verse 42

अचिंतयत्पथि सा देवी संचलंती पुनः पुनः । नांगीकृतं शिवोक्तं मे रामं प्रति कुधीः कृता

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ದೇವಿ ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿದಳು— “ಶಿವನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ರಾಮನ ಕುರಿತು ನಾನು ಕುಬುದ್ಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.”

Verse 43

किमुत्तरमहं दास्ये गत्वा शंकरसन्निधौ । इति संचिंत्य बहुधा पश्चात्तापोऽभवत्तदा

“ಶಂಕರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾನು ಯಾವ ಉತ್ತರ ನೀಡುವೆ?” ಎಂದು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿ, ಆಗ ಅವಳು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು।

Verse 44

गत्वा शंभुसमीपं च प्रणनाम शिवं हृदा । विषण्णवदना शोकव्याकुला विगतप्रभा

ಶಂಭುವಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವಳು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ಮುಖ ವಿಷಣ್ಣವಾಗಿತ್ತು; ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಳಳಾಗಿ ಕಾಂತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು।

Verse 45

अथ तां दुःखितां दृष्ट्वा पप्रच्छ कुशलं हरः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या तत्परीक्षा कृता कथम्

ಅವಳನ್ನು ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಕಂಡು ಹರ (ಶಿವ) ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು?”

Verse 46

श्रुत्वा शिववचो नाहं किमपि प्रणतानना । सती शोकविषण्णा सा तस्थौ तत्र समीपतः

ಶಿವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತಿ, ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ, ಏನೂ ಹೇಳಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು. ಶೋಕದಿಂದ ವಿಷಣ್ಣಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನಿಂತಳು.

Verse 47

अथ ध्यात्वा महेशस्तु बुबोध चरितं हृदा । दक्षजाया महायोगी नानालीला विशारदः

ನಂತರ ಮಹೇಶನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ (ಸತಿ) ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಘಟನಾಕ್ರಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ದಿವ್ಯಲೀಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಿದನು.

Verse 48

सस्मार स्वपणं पूर्वं यत्कृतं हरिकोपतः । तत्प्रार्थितोथ रुद्रोसौ मर्यादा प्रतिपालकः

ಅವನು ಹರಿಯ ಅಪ್ರಸನ್ನತೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮર્યಾದೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳ ಪಾಲಕನಾದ ಆ ರುದ್ರನು, ಆ ನಿಯಮಬದ್ಧತೆಯಂತೆಲೇ ನಡೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 49

विषादोभूत्प्रभोस्तत्र मनस्येवमुवाच ह । धर्मवक्ता धर्मकर्त्ता धर्मावनकरस्सदा

ಆಗ ಪ್ರಭುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಾಢ ವಿಷಾದ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವರು ಮನದಲ್ಲೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ಸದಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಾರುವವನು, ಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವವನು.”

Verse 50

शिव उवाच । कुर्यां चेद्दक्षजायां हि स्नेहं पूर्वं यथा महान् । नश्येन्मम पणः शुद्धो लोकलीलानुसारिणः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮಹಾಸ್ನೇಹ ತೋರಿದರೆ, ಲೋಕಲೀಲೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ನನ್ನ ಶುದ್ಧ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्थं विचार्य बहुधा हृदा तामत्यजत्सतीम् । पणं न नाशयामास वेदधर्मप्रपालकः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಅವನು ಆ ಸತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಆದರೆ ವೇದಧರ್ಮದ ಪಾಲಕನಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 52

ततो विहाय मनसा सतीं तां परमेश्वरः । जगाम स्वगिरि भेदं जगावद्धा स हि प्रभुः

ನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರ (ಶಿವ) ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸತಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವಗಿರಿಯ ಭೇದಕ್ಕೆ (ಪರ್ವತಗುಹೆಗೆ) ತೆರಳಿದನು. ಆ ಪ್ರಭು ಜಗತ್ತಿನ ಕಲಕಲಿಯಿಂದ ಅಚಲನಾಗಿ, ಅಂತಃಸ್ಥನಾಗಿ, ಸ್ವಾಧೀನನಾಗಿ ಉಳಿದನು.

Verse 53

चलंतं पथि तं व्योमवाण्युवाच महेश्वरम् । सर्वान् संश्रावयन् तत्र दक्षजां च विशेषतः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿತು—ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಂತೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿಗೆ।

Verse 54

व्योमवाण्युवाच । धन्यस्त्वं परमेशान त्वत्त्समोद्य तथा पणः । न कोप्यन्यस्त्रिलोकेस्मिन् महायोगी महाप्रभुः

ಆಕಾಶವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ಪರಮೇಶಾನ, ನೀನು ಧನ್ಯನು; ಇಂದು ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮಹಾಪ್ರಭು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 55

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमवचो देवी शिवं पप्रच्छ विप्रभा । कं पणं कृतवान्नाथ ब्रूहि मे परमेश्वर

ಬ್ರಹ್ಮನು ನುಡಿದನು—ಆಕಾಶವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಕಾಶಮಯಿ ದೇವಿ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು—“ಹೇ ನಾಥ, ನೀವು ಯಾವ ಪಣ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ? ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 56

इति पृष्टोपि गिरिशस्सत्या हितकरः प्रभुः । नोद्वाहे स्वपणं तस्यै कहर्यग्रेऽकरोत्पुरा

ಸತಿ ಕೇಳಿದರೂ ಭಕ್ತಹಿತಪರನಾದ ಪ್ರಭು ಗಿರೀಶನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಹಾಜನರ ಮುಂದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಸ್ವಪಣವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದನು।

Verse 57

तदा सती शिवं ध्यात्वा स्वपतिं प्राणवल्लभम् । सर्वं बुबोध हेतुं तं प्रियत्यागमयं मुने

ಆಗ ಸತಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯ ಪತಿ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು—ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನೂ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 58

ततोऽतीव शुशोचाशु बुध्वा सा त्यागमात्मनः । शंभुना दक्षजा तस्मान्निश्वसंती मुहुर्मुहुः

ಆಮೇಲೆ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿ, ಶಂಭುವು ತನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಕ್ಷಣ ಅರಿತು, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಕದಿಂದ ಕಲುಷಿತಳಾದಳು; ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಅವಳು ಮರುಮರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡತೊಡಗಿದಳು।

Verse 59

शिवस्तस्याः समाज्ञाय गुप्तं चक्रे मनोभवम् । सत्ये पणं स्वकीयं हि कथा बह्वीर्वदन्प्रभुः

ಶಿವನು ಅವಳ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದಿಸಿದ ಮನೋಭವವನ್ನು (ಕಾಮಭಾವವನ್ನು) ಗುಪ್ತಗೊಳಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಸತ್ಯಪಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಪ್ರಭು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಕಾಯಲು ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 60

सत्या प्राप स कैलासं कथयन् विविधाः कथा । वरे स्थित्वा निजं रूपं दधौ योगी समाधिभृत्

ಹೀಗೆ ಸತಿ ವಿವಿಧ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು. ಆಗ ಆ ಯೋಗಿ, ವರಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಸಮಾಧಿಧಾರಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 61

तत्र तस्थौ सती धाम्नि महाविषण्णमानसा । न बुबोध चरित्रं तत्कश्चिच्च शिवयोर्मुने

ಅಲ್ಲಿ ಸತಿ ತನ್ನ ಧಾಮದಲ್ಲೇ ನಿಂತಳು; ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಮಹಾವಿಷಾದದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಓ ಮುನೇ, ಶಿವ–ಸತಿಯ ಆ ದಿವ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 62

महान्कालो व्यतीयाय तयोरित्थं महामुने । स्वोपात्तदेहयोः प्रभ्वोर्लोकलीलानुसारिणोः

ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಭುಗಳ—ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಲೋಕಲೀಲೆಯ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವವರ—ದೀರ್ಘ ಕಾಲವು ಕಳೆಯಿತು।

Verse 63

ध्यानं तत्याज गिरिशस्ततस्स परमार्तिहृत् । तज्ज्ञात्वा जगदंबा हि सती तत्राजगाम सा

ಆಗ ಪರಮ ಆರ್ಥಿಹರನಾದ ಗಿರೀಶ (ಶಿವನು) ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು ಜಗದಂಬೆ ಸತಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು.

Verse 64

ननामाथ शिवं देवी हृदयेन विदूयता । आसनं दत्तवाञ्शंभुः स्वसन्मुख उदारधीः

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಕರಗಿದ ಹೃದಯದಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಶಂಭು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಎದುರು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಆಸನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 65

कथयामास सुप्रीत्या कथा बह्वीर्मनोरमाः । निश्शोका कृतवान्सद्यो लीलां कृत्वा च तादृशीम्

ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅನೇಕ ಮನೋಹರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಶೋಕಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 66

पूर्ववत्सा सुखं लेभे तत्याज स्वपणं न सः । नेत्याश्चर्यं शिवे तात मंतव्यं परमेश्वरे

ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಅವರು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದರು ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಶಿವನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು—ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಮರ್ಥನು.

Verse 67

इत्थं शिवाशिवकथां वदन्ति मुनयो मुने । किल केचिदविद्वांसो वियोगश्च कथं तयोः

ಓ ಮುನಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮುನಿಗಳು ಶಿವ ಮತ್ತು ಸತಿಯ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಕೆಲವು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: 'ಆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವಿಯೋಗ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?'

Verse 68

शिवाशिवचरित्रं को जानाति परमार्थतः । स्वेच्छया क्रीडतस्तो हि चरितं कुरुतस्सदा

ಶಿವನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲಾ-ಚರಿತ್ರವನ್ನು ಪರಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಆತನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಸದಾ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 69

वागर्थाविव संपृक्तौ सदा खलु सतीशिवौ । तयोर्वियोगस्संभाव्यस्संभवेदिच्छया तयोः

ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಥದಂತೆ ಸತೀ-ಶಿವರು ಸದಾ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ‘ವಿಯೋಗ’ ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆ; ಅದು ಕೂಡ ಇಬ್ಬರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।