शिवसतीविवाहोत्तरलीला — Post‑marital Līlā of Śiva and Satī

Verse 1

नारद उवाच । समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ । महाद्भुतं श्रुतं नो वै चरितं शिवयोश्शुभम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಾತ, ಹೇ ಅನಘ ಸರ್ವಜ್ಞ ಮುನಿಯೇ, ನಿಮ್ಮ ವಚನ ಸಮೀಚೀನವಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಶಿವನ ಮತ್ತು (ಸತೀ)ಯ ಪರಮ ಅದ್ಭುತ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳಕರ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ।

Verse 2

विवाहश्च श्रुतस्सम्यक् सर्वमोहापहारकः । परमज्ञानसंपन्नो मंगलालय उत्तमः

ವಿವಾಹಸಂಸ್ಕಾರವು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಸರ್ವ ಮೋಹವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಪರಮಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು ಮಂಗಳದ ಉತ್ತಮ ಆಲಯವಾಗಿದೆ।

Verse 3

कदाचिद्वन्य पुष्पाणि समाहृत्य मनोहराम् । मालां विधाय सत्यास्तु हारस्थाने स योजयत्

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಮನೋಹರವಾದ ಕಾಡುಹೂಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಸುಂದರ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸತ್ಯಾ (ಸತೀ)ಯ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । सम्यक्कारुणिकस्यैव मुने ते विचिकित्सितम् । यदहं नोदितस्सौम्य शिवलीलानुवर्णने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ, ನಿನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕರುಣಾಶೀಲನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದುದು. ಓ ಸೌಮ್ಯ, ಇದುವರೆಗೆ ನಾನು ಶಿವಲೀಲೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 5

विवाह्य दक्षजां देवीं सतीं त्रैलोक्यमातरम् । गत्वा स्वधाम सुप्रीत्या यदकार्षीन्निबोध मे

ದಕ್ಷಕನ್ಯೆಯಾದ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮಾತೆ ದೇವಿ ಸತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಶಿವನು ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ನಂತರ ಅವನು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 6

ततो हरस्स स्वगणस्स्वस्थानं प्राप्य मोदनम । देवर्षे तत्र वृषभादवातरदतिप्रियात्

ನಂತರ ಹರನು ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಧಾಮವನ್ನು ಸೇರಿ ಪರಮಾನಂದಗೊಂಡನು. ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಪ್ರೀತಿವಶಾತ್ ಅವನು ತನ್ನ ವೃಷಭ-ವಾಹನದಿಂದ ಇಳಿದನು.

Verse 7

यथायोग्यं निजस्थानं प्रविश्य स सतीसखः । मुमुदेऽतीव देवर्षे भवाचारकरश्शिवः

ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸತಿಯ ಸಖ, ಲೋಕಧರ್ಮಾಚಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಶಿವನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು.

Verse 8

ततो विरूपाक्ष इमां प्राप्य दाक्षायणीं गणान् । स्वीयानिर्यापयामास नद्यादीन् गिरिकंदरात्

ನಂತರ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಈ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯನ್ನು (ಸತಿಯನ್ನು) ಸೇರಿ, ತನ್ನ ಗಣಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ನದಿಗಳಾದಿ ಸಹಿತ ಅವರನ್ನು ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಂದರಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿಸಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 9

उवाच चैतास्तान् सर्वान्नंद्यादीनतिसूनृतम् । लौकिकीं रीतिमाश्रित्य करुणासागरः प्रभुः

ನಂತರ ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ ಪ್ರಭು ಲೋಕಾಚಾರದ ರೀತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಂದಿ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಮೃದು, ವಿನಯಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳಿಂದ संबೋಧಿಸಿದನು.

Verse 10

महेश उवाच । यदाहं च स्मराम्यत्र स्मरणादरमानसाः । समागमिष्यथ तदा मत्पार्श्वं मे गणा द्रुतम्

ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವೆನೋ, ಆಗಾಗ ಆ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಆದರಿಸುವ ನೀವು, ಹೇ ನನ್ನ ಗಣಗಳೇ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವಿರಿ.

Verse 11

इत्युक्ते वामदेवेन नद्याद्यास्स्वगणाश्च ते । महावेगा महावीरा नानास्थानेषु संययुः

ವಾಮದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನದಿಗಳು ಮೊದಲಾದ ಆ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ವಗಣಗಳು—ಮಹಾವೇಗಿಗಳು, ಮಹಾವೀರರು—ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 12

ईश्वरोपि तया सार्द्धं तेषु यातेषु विभ्रमी । दाक्षायण्या समं रेमे रहस्ये मुदितो भृशम्

ಇತರರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಪ್ರಭುವೂ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು. ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿಯೊಡನೆ ಅವರು ರಹಸ್ಯ ಏಕಾಂತಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಹಾನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದರು.

Verse 14

कदाचिद्दर्पणे चैव वीक्षतीमात्मनस्सतीम् । अनुगम्य हरो वक्त्रम् स्वीयमप्यवलोकयत

ಒಮ್ಮೆ ಸತಿ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಹರ (ಶಿವ) ಅವಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿದರು.

Verse 15

कदाचित्कुंडलं तस्या उल्लास्योल्लास्य संगतः । बध्नाति मोचयत्येव सा स्वयं मार्जयत्यपि

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮರುಮರು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರ ಕುಂಡಲವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತೆ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾಳೆ; ತಾನೇ ಅದನ್ನು ಮಸಕಿಸಿ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 16

सरागौ चरणावस्याः पावकेनोज्ज्वलेन च । निसर्गरक्तौ कुरुते पूर्णरागौ वृषध्वजः

ವೃಷಧ್ವಜನು ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಅವಳ ಪ್ರೇಮರಂಜಿತ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಅರుణವರ್ಣವಾಗಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಅನುರಾಗ ಮತ್ತು ಶುಭ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 17

उच्चैरपि यदाख्येयमन्येषां पुरतो बहु । तत कर्णे कथयत्त्यस्याहरो द्रष्टुं तदाननम्

ಇತರರ ಮುಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಅವಳು ಅವರ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು; ಹರನು ಆಗ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 18

न दूरमपि गन्तासौ समागत्य प्रयत्नतः । अनुबध्नाति नामाक्षी पृष्ठदेशेन्यमानसाम्

ಅವಳು ದೂರಕ್ಕೂ ಹೋಗದೆ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಪದ್ಮನೇತ್ರಿ ನಾಮಾಕ್ಷಿ, ಮನಸ್ಸುಗಳು ದೂರಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುವವರನ್ನು ಹಿಂಬದಿಯಿಂದಲೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 19

अंतर्हितस्तु तत्रैव मायया वृषभध्वजः । तामालिलिंग भीत्या स्वं चकिता व्याकुलाऽभवत्

ಅಲ್ಲಿಯೇ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಶಿವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಭಯದಿಂದ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು; ತಾನೂ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಬಹಳ ವ್ಯಾಕುಲಳಾದಳು.

Verse 20

सौवर्णपद्मकलिकातुल्ये तस्या कुचद्वये । चकार भ्रमराकारं मृगनाभिविशेषकम्

ಸುವರ್ಣ ಪದ್ಮಕಲಿಕೆಯಂತೆ ಇರುವ ಅವಳ ಎರಡು ಕುಚಗಳ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಮೃಗನಾಭಿ (ಕಸ್ತೂರಿ) ಯ ವಿಶೇಷ ಅಲಂಕಾರವನ್ನು ಭ್ರಮರಾಕಾರವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां द्वितीये सतीखंडे सतीशिवक्रीडावर्णनं नामैकविंशोध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಸತೀ-ಶಿವ ಕ್ರೀಡಾವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 22

अंगदान्वलयानूर्मान्विश्लेष्य च पुनः पुनः । तत्स्थानात्पुनरेवासौ तत्स्थाने प्रत्ययोजयत्

ಅವನು ಮರುಮರು ಬಾಹುಬಂಧಗಳು, ಕಂಕಣಗಳು ಮತ್ತು ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು; ನಂತರ ಅವು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಅಳವಡಿಸಿದನು।

Verse 23

कालिकेति समायाति सवर्णा ते सखी त्विमाम् । यास्यत्वस्यास्तथेक्षंत्याः प्रोत्तुंगौ साहसं कुचौ

“ಕಾಲಿಕಾ!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಅವಳು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ವರ್ಣವಿರುವ ನಿನ್ನ ಸಖಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಲು, ಭಾವೋದ್ವೇಗದಿಂದ ಅವಳ ಧೈರ್ಯವಂತ, ಉನ್ನತ ಸ್ತನಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉಬ್ಬಿದವು।

Verse 24

कदाचिन्मदनोन्मादचेतनः प्रमथाधिपः । चकार नर्म शर्माणि तथाकृत्प्रियया मुदा

ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಮಥಾಧಿಪತಿ, ಮನ್ಮಥೋನ್ಮಾದದಿಂದ ಚಿತ್ತ ಉಕ್ಕಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಾಸ್ಯ-ವಿನೋದಗಳನ್ನೂ ಕ್ರೀಡಾನಂದಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸಿದನು।

Verse 25

आहृत्य पद्मपुष्पाणि रम्यपुष्पाणि शंकरः । सर्वांगेषु करोति स्म पुष्पाभरणमादरात्

ಕಮಲಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ ಇತರ ಸುಂದರ ಹೂಗಳನ್ನೂ ತಂದು, ಶಂಕರನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತನ್ನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಿಗೂ ಪುಷ್ಪಾಭರಣಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 26

गिरिकुंजेषु रम्येषु सत्या सह महेश्वरः । विजहार समस्तेषु प्रियया भक्तवत्सलः

ಸುಂದರ ಗಿರಿಕುಂಜಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ಸತೀಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕ್ರೀಡಾವಿಹಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 27

तया विना स्म नो याति नास्थितो न स्म चेष्टते । तया विना क्षममपि शर्म लेभे न शंकरः

ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಲಾರನು; ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಾರನು, ಯಾವುದೆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಲಾರನು. ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಸಮರ್ಥನಾದ ಶಂಕರನಿಗೂ ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಷೇಮ (ಶರ್ಮ) ದೊರಕಲಿಲ್ಲ.

Verse 28

विहृत्य सुचिरं कालं कैलासगिरिकुंजरे । अगमद्धिमवत्प्रस्थं सस्मार स्वेच्छया स्मरन्

ಕೈಲಾಸಗಿರಿಯ ಉನ್ನತ ಕುಂಜಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಿಹರಿಸಿ, ಅವನು ಹಿಮವತ್ ಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ (ಗುಡ್ಡದ ಇಳಿಜಾರಿನ ಕಡೆ) ಹೋದನು; ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾಮಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

Verse 29

तस्मिन्प्रविष्टे कामे तु वसंतश्शंकरांतिके । वितस्तार निजं भावं हार्दं विज्ञाय यत्प्रभो

ಕಾಮನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ವಸಂತನು ಶಂಕರನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಪ್ರಭುವಿನ ಹೃದಯಾಂತರ ಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 30

सर्वे च पुष्पिता वृक्षा लताश्चान्याश्च पुष्पिताः । अंभांसि फुल्लपद्मानि पद्मास्सभ्रमरास्तथा

ಎಲ್ಲಾ ಮರಗಳೂ ಪುಷ್ಪಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಲತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಸ್ಯಗಳೂ ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ನೀರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಆ ಪದ್ಮಗಳ ಸುತ್ತ ಭ್ರಮರಗಳು ಮುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 31

प्रविष्टे तत्र सदृतौ ववौ स मलयो मरुत् । सुगंधिगंधपुष्पेण मोदकश्च सुगंधियुक्

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶುಭ ಋತು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಮಲಯ ಮಾರುತವು ಬೀಸತೊಡಗಿತು; ಸುಗಂಧ ಹೂಗಳ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂತು; ವಾತಾವರಣದ ಆನಂದವೂ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿತು.

Verse 32

संध्यार्द्रचन्द्रसंकाशाः पलाशाश्च विरेजिरे । कामास्त्रवत्सुमनसः प्रमोदात्पादपाधरः

ಸಂಧ್ಯೆಯಿಂದ ಆರ್ಧ್ರವಾದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದ ಪಲಾಶಪುಷ್ಪಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿರಾಜಿಸಿದವು. ಕಾಮದೇವನ ಬಾಣಗಳಂತೆ ಮನೋಹರವಾದ ಆ ಸుమನಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದವು.

Verse 33

बभुः पंकजपुष्पाणि सरस्सु संकलाञ्जनान् । संमोहयितुमुद्युक्ता सुमुखी वायुदेवता

ಸರಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಪುಷ್ಪಗಳು ಅರಳಿದವು, ಅಂಜನ-ಕಜ್ಜಲ ಲೇಪಿಸಿದಂತೆ ಕಪ್ಪು ಛಾಯೆಯುಳ್ಳವು. ಸుమುಖಿಯಾದ ವಾಯುದೇವತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಉದ್ಯುಕ್ತಳಾದಳು.

Verse 34

नागकेशरवृक्षाश्च स्वर्णवर्णैः प्रसूनकैः । बभुर्मदनकेत्वाभा मनोज्ञाश्शंकरांतिके

ಶಂಕರನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಾಗಕೇಶರ ವೃಕ್ಷಗಳು ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು; ಅವು ಕಾಮದೇವನ ಧ್ವಜದಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 35

लवंगवल्लीसुरभिगंधेनोद्वास्य मारुतम् । मोहयामास चेतांसि भृशं कामिजने पुरा

ಲವಂಗವಳ್ಳಿಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಪರಿಮಳಗೊಳಿಸಿ, ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಕಾಮಾಸಕ್ತ ಜನರ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ್ದಳು।

Verse 36

चारु पावकचर्चित्सु सुस्वराश्चूतशालिनः । बभुर्मदनबाणौघपर्यंकमदनावृताः

ಆ ಸುಂದರ ಕಾನನಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಪ್ರಭೆಯ ಮೃದು ಉಷ್ಣಸ್ಪರ್ಶ, ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳ ನಿನಾದ ಮತ್ತು ಮಾವಿನ ಮರಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿ ಇತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಮದೇವನ ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹಾಸಿದ ಮಂಚಗಳಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಕಾಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸರ್ವತ್ರ ಆವೃತವಾದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 37

अंभांसि मलहीनानि रेजुः फुल्लकुशाशयाः । मुनीनामिव चेतांसि प्रव्यक्तज्योतिरुद्गमम्

ಮಲರಹಿತವಾದ ಜಲಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು; ಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಕುಶಶಯ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ—ಮುನಿಗಳ ಚಿತ್ತಗಳಂತೆ, ಅಂತರಜ್ಯೋತಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉದಯದಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 38

तुषारास्सूर्यरश्मीनां संगमादगमन् बहिः । प्रमत्वानीक्ष्यतेक्षाश्च सलिलीहृदयास्तदा

ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ಸಂಗಮದಿಂದ ಹಿಮವು ಕರಗಿ ಹೊರಗೆ ಹರಿಯಿತು. ಆಗ ಭೂಮಿ ಮರುಳಾದಂತೆ ಕಾಣಿತು; ನೀರು ಉಕ್ಕಿ, ಅದರ ಹೃದಯವೇ ಜಲಮಯವಾದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 39

प्रसन्नास्सह चन्द्रेण ननिषारास्तदाऽभवन् । विभावर्यः प्रियेणैवं कामिन्यस्तु मनोहराः

ಆಗ ಚಂದ್ರನೊಡನೆ ರಾತ್ರಿಗಳು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿಯೂ ಆದವು; ಪ್ರಿಯನೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾದಾಗ ಆ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಸುಂದರವಾದ ಕಾಮಿನಿಯರಂತೆ ಮನೋಹರವಾಗಿ ತೋಚಿದವು।

Verse 40

तस्मिन्काले महादेवस्सह सत्या धरोत्तमे । रेमे स सुचिरं छन्दं निकुंजेषु नदीषु च

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ಸತಿಯೊಡನೆ ಆ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಕುಂಜವನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನದಿತೀರಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಿಹರಿಸಿದನು।

Verse 41

तथा तेन समं रेजे तदा दाक्षायिणि मुने । यथा हरः क्षणमपि शांतिमाप तया विना

ಓ ಮುನೇ, ಆಗ ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಅವನೊಡನೆ ಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು; ಏಕೆಂದರೆ ಹರ (ಶಿವ) ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 42

संभोगविषये देवी सती तस्य मनः प्रिया । विशतीव हरस्यांगे पाययन्निव तद्रसम्

ಸಂಭೋಗವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಸತಿ—ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾದಳು—ಹರನ (ಶಿವನ) ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆಯೇ ತೋಚಿದಳು; ಆ ಆನಂದರಸವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಪಾನಮಾಡಿಸುವಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಯಿತು।

Verse 43

तस्या कुसुममालाभिर्भूषयन्सकलां तनुम् । स्वहस्तरचिताभिस्तु नवशर्माकरोच्च सः

ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತಗಳಿಂದಲೇ ಗೂಡಿಸಿದ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅವಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೇಹವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಅವಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ-ನವ ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು।

Verse 44

आलापैर्वीक्षितैर्हास्यैस्तथा संभाषणैर्हरः । तस्यादिदेश गिरिजां सपतीवात्मसंविदम्

ಸ್ನೇಹಭರಿತ ಮಾತುಗಳು, ದೃಷ್ಟಿವಿನಿಮಯ, ಮೃದುಹಾಸ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಂತರಂಗ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿಂದ ಹರ (ಶಿವ)ನು ಗಿರಿಜೆಗೆ—ತನ್ನದೇ ಪ್ರಿಯ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿಯಂತೆ—ತನ್ನ ಆತ್ಮಸಂವಿದ್ಜನಿತ ಅಂತರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 45

तद्वक्त्रचंद्र पीयूषपानस्थिरतनुर्हरः । नानावैशेषिकीं तन्वीमवस्थां स कदाचन

ಅವಳ ಮುಖಚಂದ್ರದ ಅಮೃತಸಮಾನ ಪೀಯೂಷವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ ಹರ (ಶಿವ)ನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ನಾನಾವಿಶೇಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥೂಲ ದೇಹಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 46

तद्वक्त्राम्बुजवासेन तत्सौन्दर्य्यैश्च नर्मभिः । गुणैरिव महादंती बद्धो नान्यविचेष्टितः

ಅವಳ ಮುಖಾಂಬುಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ನರ್ಮವಚನಗಳಿಂದ ಅವನು ಹೀಗೆ ಬಂಧಿತನಾದನು—ಗುಣರೂಪದ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಮಹಾದಂತಿ ಆನೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ—ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು.

Verse 47

इति हिमगिरिकुंजप्रस्थभागे दरीषु प्रतिदिनमभिरेमे दक्षपुत्र्या महेशः । क्रतुभुजपरिमाणैः क्रीडतस्तस्य जाता दश दश च सुरर्षे वत्सराः पंच चान्ये

ಹೀಗೆ ಹಿಮಾಲಯದ ವನಕುಂಜಗಳ ಶಿಖರಛಾಯೆಯ ಇಳಿಜಾರಿನ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರತಿದಿನ ದಕ್ಷಪುತ್ರಿ ಸತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು। ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಯೇ, ಯಜ್ಞಭೋಕ್ತ ದೇವರ ಗಣನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವನ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು-ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುವು।