सतीप्राप्तिविषये ब्रह्मरुद्रसंवादः | The Brahmā–Śiva Dialogue on Attaining Satī

Verse 1

नारद उवाच । रुद्रपार्श्वे त्वयि गते किमभूच्चरितं ततः । का वार्ता ह्यभवत्तात किं चकार हरः स्वयम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ನೀನು ರುದ್ರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು? ಆಗ ಯಾವ ವಾರ್ತೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಹರನು—ಶಿವನು—ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । अथाहं शिवमानेतुं प्रसन्नः परमेश्वरम् । आसदं हि महादेवं हिमवद्गिरिसंस्थितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಕರೆತರುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ; ಹಿಮವದ್ಗಿರಿಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಮಹಾದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆ।

Verse 3

मां वीक्ष्य लोकस्रष्टारमायांतं वृषभध्वजः । मनसा संशयं चक्रे सतीप्राप्तौ मुहुर्मुहुः

ಲೋಕಸ್ರಷ್ಟನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ವೃಷಭಧ್ವಜ (ಶಿವ) ಸತೀಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಸಂಶಯಪಟ್ಟನು।

Verse 4

अथ प्रीत्या हरो लोक गतिमाश्रित्य लीलया । सत्या भक्त्या च मां क्षिप्रमुवाच प्राकृतो यथा

ಆಮೇಲೆ ಹರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಸತಿಯ ಸತ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ನನಗೆ ತಕ್ಷಣ ಸಾಮಾನ್ಯನಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 5

ईश्वर उवाच । किमकार्षीत्सुरज्येष्ठ सत्यर्थे त्वत्सुतस्स माम् । कथयस्व यथा स्वांतं न दीर्ये मन्मथेन हि

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂರಜ್ಯೇಷ್ಠ, ಸತ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳು; ಮन्मಥನಿಂದ ನಾನು ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ, ಭಂಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 6

धावमानो विप्रयोगो मामेव च सतीं प्रति । अभिहंति सुरज्येष्ठ त्यक्त्वान्यां प्राणधारिणीम्

ಹೇ ದೇವಜ್ಯೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಧಾವಮಾನ ವಿರಹವೇದನೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಸತೀಯನ್ನೂ ಮಾತ್ರವೇ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ; ಇತರ ಪ್ರಾಣಧಾರಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೆಯೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ।

Verse 7

सतीति सततं ब्रह्मन् वद कार्यं करोम्यहम् । अभेदान्मम सा प्राप्या तद्विधे क्रियतां तथा

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ‘ಸತಿ, ಸತಿ’ ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೇಳು; ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ। ಅವಳು ನನ್ನಿಂದ ಅಭೇದವಾದ್ದರಿಂದ ಅವಳೇ ನನಗೆ ಪ್ರಾಪ್ಯಳು—ಆದ್ದರಿಂದ ಅದರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಿ।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति रुद्रोक्तवचनं लोकाचारसुगर्भितम् । श्रुत्वाहं नारदमुने सांत्वयन्नगदं शिवम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾರದಮುನಿ, ಲೋಕಾಚಾರದ ಗರ್ಭಿತವಾದ ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾನು ನಿರ್ದೋಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದೆನು।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । सत्यर्थं यन्मम सुतो वदति स्म वृषध्वज । तच्छ्रणुष्व निजासाध्य सिद्धमित्यवधारय

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವೃಷಧ್ವಜ (ವೃಷಚಿಹ್ನಧಾರಿ ಶಿವ), ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯಾರ್ಥಪೂರ್ಣ. ಅದನ್ನು ಕೇಳು; ಅದನ್ನು ನಿನ್ನದೇ ಅಚ್ಯುತ ಸಾಧನ, ಸಿದ್ಧವೂ ನಿಶ್ಚಿತವೂ ಎಂದು ಧಾರಣೆಮಾಡು।

Verse 10

देया तस्मै मया पुत्री तदर्थं परिकल्पिता । ममाभीष्टमिदं कार्यं त्वद्वाक्यादधिकं पुनः

ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಅವಳು ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಯೋಜಿತಳಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಭೀಷ್ಟ—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ನಿನ್ನ ವಚನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ।

Verse 11

मत्पुत्र्याराधितश्शंभुरेतदर्थं स्वयं पुनः । सोप्यन्विष्यति मां यस्मात्तदा देया मया हरे

ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಶಂಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆತನು ಸ್ವತಃ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ನನ್ನನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವುದರಿಂದ, ಹೇ ಹರೀ, ಆಗ ನಾನು ಅವನಿಗೆ (ಪುತ್ರಿಯನ್ನು) ನೀಡುವೆನು।

Verse 12

शुभे लग्न सुमुहूर्ते समागच्छतु सोंतिकम् । तदा दास्यामि तनयां भिक्षार्थं शंभवे विधे

“ಶುಭ ಲಗ್ನ ಮತ್ತು ಸುವಿಶೇಷ ಮುಹೂರ್ತ ಸಮೀಪಿಸಲಿ. ಆಗ, ಹೇ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಶಂಭುವಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೀಡುವೆನು.”

Verse 13

इत्युवाच स मां दक्षस्तस्मात्त्वं वृषभध्वज । शुभे मुहूर्ते तद्वेश्म गच्छ तामानयस्व च

ದಕ್ಷನು ನನಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: “ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜ, ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು.”

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा मम वचो लौकिकी गतिमाश्रितः । उवाच विहसन्रुद्रो मुने मां भक्तवत्सलः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: “ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರುದ್ರನು ಲೋಕಿಕ ನಡೆವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ನಗುತ್ತಾ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು, ಹೇ ಮುನಿಯೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 15

रुद्र उवाच । गमिष्ये भवता सार्द्धं नारदेन च तद्गृहम् । अहमेव जगत्स्रष्टस्तस्मात्त्वं नारदं स्मर

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮತ್ತು ನಾರದನೊಡನೆ ಸಹ ಆ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು. ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ನಾನೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಾರದನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು।

Verse 16

मरीच्यादीन् स्वपुत्रांश्च मानसानपि संस्मर । तैः सार्द्धं दक्षनिलयं गमिष्ये सगणो विधे

ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನು—ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹಾಗೂ ಮಾನಸಪುತ್ರರನ್ನೂ—ಸ್ಮರಿಸು. ಅವರೊಡನೆ, ಓ ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ), ನಾನು ನನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तोहमीशेन लोकाचारपरेण ह । संस्मरं नारदं त्वां च मरीच्यदीन्सुतांस्तथा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಲೋಕಾಚಾರದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಈಶ್ವರನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು, ನಾರದಾ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಮರಿೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳ ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಹೊರಟೆನು.

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कन्यादानवर्णनो नामाष्टादशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಗ್ರಂಥದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕನ್ಯಾದಾನವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 19

विष्णुस्समागतस्तूर्णं स्मृतो रुद्रेण शैवराट् । सस्वसैन्यः कमलया गरुडारूढं एव च

ರುದ್ರನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಷ್ಣು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದನು—ಶಿವಭಕ್ತರ ಅಧಿರಾಜ—ಸ್ವಸೈನ್ಯ ಸಮೇತ, ಕಮಲಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಸಹಿತ, ಗರುಡಾರೂಢನಾಗಿ।

Verse 20

अध चैत्रसिते पक्षे नक्षत्रे भगदैवते । त्रयोदश्यां दिने भानौ निगच्छत्स महेश्वरः

ನಂತರ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಭಗದೇವತಾಧಿಷ್ಠಿತ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ತ್ರಯೋದಶಿ ತಿಥಿಯಂದು, ಸೂರ್ಯನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೊರಟನು।

Verse 21

सर्वैस्सुरगणैस्सार्द्धं ब्रह्मविष्णु पुरस्सरैः । तथा तैर्मुनिभिर्गच्छन् स बभौ पथि शंकरः

ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಮುನಿಗಳಿಂದಲೂ ಪರಿವೃತನಾಗಿ, ಶಂಕರನು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು।

Verse 22

मार्गे समुत्सवो जातो देवादीनां च गच्छताम् । तथा हरगणानां च सानंदमनसामति

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವ ಉಂಟಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಆನಂದಭರಿತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಹರಗಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಲಾಸ ಹರಡಿತು।

Verse 24

ततः क्षणेन बलिना बलीवर्देन योगिना । स विष्णुप्रमुखः प्रीत्या प्राप दक्षालयं हरः

ನಂತರ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ, ಬಲಶಾಲಿ ಯೋಗೀ, ಶಕ್ತಿವಂತ ವೃಷಭವಾಹನನಾದ ಹರನು, ವಿಷ್ಣುಪ್ರಮುಖ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೊರಟು ದಕ್ಷನ ನಿವಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 25

ततो दक्षो विनीतात्मा संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रययौ सन्मुखं तस्य संयुक्तस्सकलैर्निजैः

ನಂತರ ವಿನೀತಮನಸ್ಸಿನ ದಕ್ಷನು, ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಎಲ್ಲವರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಮುಂದೆ ಹೊರಟನು।

Verse 26

सर्वे सुरगणास्तत्र स्वयं दक्षेण सत्कृताः । पार्श्वे श्रेष्ठं च मुनिभिरुपविष्टा यथाक्रमम्

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ದಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಮುನಿಗಳೂ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು।

Verse 27

परिवार्याखिलान्देवान्गणांश्च मुनिभिर्यथा । दक्षस्समानयामास गृहाभ्यंतरतश्शिवम्

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ಗಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಸಿ, ದಕ್ಷನು ಶಿವನನ್ನು ಮನೆಯ ಒಳಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 28

अथ दक्षः प्रसन्नात्मा स्वयं सर्वेश्वरं हरम् । समानर्च विधानेन दत्त्वासनमनुत्तमम्

ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾದ ದಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಹರನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಅನುತ್ತಮ ಆಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 29

ततो विष्णुं च मां विप्रान्सुरान्सर्वान्गणांस्तथा । पूजयामास सद्भक्त्या यथोचितविधानतः

ನಂತರ ಅವನು ಯಥೋಚಿತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ (ಶಿವನನ್ನೂ), ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಣಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 30

कृत्वा यथोचितां पूजां तेषां पूज्यादिभिस्तथा । चकार संविदं दक्षो मुनिभिर्मानसैः पुनः

ಆ ಪೂಜ್ಯ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ದಕ್ಷನು ಮತ್ತೆ ಮಾನಸ (ಮನೋಜಾತ) ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ಹಾಗೂ ವಿಚಾರವಿಮರ್ಶೆ ನಡೆಸಿದನು।

Verse 31

ततो मां पितरं प्राह दक्षः प्रीत्या हि मत्सुतः । प्रणिपत्य त्वया कर्म कार्यं वैवाहिकं विभो

ನಂತರ ನನ್ನ ಮಗ ದಕ್ಷನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ವಿಭೋ! ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನೀವು ವೈವಾಹಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।”

Verse 32

बाढमित्यहमप्युक्त्वा प्रहृष्टैनांतरात्मना । समुत्थाय ततोऽकार्षं तत्कार्यमखिलं तथा

ನಾನೂ “ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ; ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಎದ್ದು, ನಂತರ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಿದೆ।

Verse 33

ततश्शुभे मुहूर्ते हि लग्ने ग्रहबलान्विते । सती निजसुतां दक्षो ददौ हर्षेण शंभवे

ನಂತರ ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ—ಲಗ್ನವು ಗ್ರಹಬಲದಿಂದ ಬಲಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ—ದಕ್ಷನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಸತಿಯನ್ನು ಶಂಭು (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 34

उद्वाहविधिना सोपि पाणिं जग्राह हर्षितः । दाक्षायण्या वरतनोस्तदानीं वृषभध्वजः

ವಿವಾಹವಿಧಿಯಂತೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ವರತನುವಾದ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ (ಸತಿ)ಯ ಕೈಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 35

अहं हरिस्त्वदाद्या वै मुनयश्च सुरा गणाः । नेमुस्सर्वे संस्तुतिभि स्तोषयामासुरीश्वरम्

ನಾನು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವಗಣಗಳು—ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದೆವು।

Verse 36

समुत्सवो महानासीन्नृत्यगानपुरस्सरः । आनन्दं परमं जग्मुस्सर्वे मुनिगणाः सुराः

ನೃತ್ಯ-ಗಾನಗಳ ಮುನ್ನಡೆಗೆ ಮಹೋತ್ಸವವು ಉದಯಿಸಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಣರೂ ದೇವಗಣರೂ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರು—ಶಿವನ ಶುಭ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ।

Verse 37

कन्या दत्त्वा कृत्तार्थोऽभूत्तदा दक्षो हि मत्सुतः । शिवाशिवौ प्रसन्नौ च निखिलं मंगलालयम्

ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ಮಾಡಿ ಆಗ ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ದಕ್ಷನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು. ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವಾ (ಸತೀ) ಪ್ರಸನ್ನರಾದರು; ಎಲ್ಲವೂ ಮಂಗಳದ ಆಲಯವಾಯಿತು।