दक्षस्य प्रजावृद्ध्युपायः — Dakṣa’s Means for Increasing Progeny

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महा प्राज्ञ वद नो वदतां वर । दक्षे गृहं गते प्रीत्या किमभूत्तदनंतरम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಹೇ ವಿಧಾತಾ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಹೇಳು—ನೀನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದಕ್ಷನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ತಕ್ಷಣವೇ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । दक्षः प्रजापतिर्गत्वा स्वाश्रमं हृष्टमानसः । सर्गं चकार बहुधा मानसं मम चाज्ञया

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು; ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನು ಮನೋಮಯ (ಸೂಕ್ಷ್ಮ) ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 3

तमबृंहितमालोक्य प्रजासर्गं प्रजापतिः । दक्षो निवेदयामास ब्रह्मणे जनकाय मे

ಆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ನನ್ನ ಜನಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅದನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದನು.

Verse 4

दक्ष उवाच । ब्रह्मंस्तात प्रजानाथ वर्द्धन्ते न प्रजाः प्रभो । मया विरचितास्सर्वास्तावत्यो हि स्थिताः खलु

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ತಂದೆಯೇ, ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ ಪ್ರಭು! ಪ್ರಜೆಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ.

Verse 5

किं करोमि प्रजानाथ वर्द्धेयुः कथमात्मना । तदुपायं समाचक्ष्व प्रजाः कुर्यां न संशयः

ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನನ್ನಿಂದಲೇ ಪ್ರಜೆಗಳು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ? ಅದರ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳು, ಆಗ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವೆನು.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । दक्ष प्रजापते तात शृणु मे परमं वचः । तत्कुरुष्व सुरश्रेष्ठ शिवस्ते शं करिष्यति

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದಕ್ಷ ಪ್ರಜಾಪತೇ, ಪ್ರಿಯ ವತ್ಸ, ನನ್ನ ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು; ಶಿವನು ನಿನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಂಗಳವನ್ನು ಮಾಡುವನು.

Verse 7

या च पञ्चजनस्यांग सुता रम्या प्रजापतेः । असिक्नी नाम पत्नीत्वे प्रजेश प्रतिगृह्यताम्

ಮತ್ತೆ ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಪಂಚಜನನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಮನೋಹರ ಪುತ್ರಿ—ಅಸಿಕ್ನೀ ಎಂಬ ನಾಮವಳನ್ನು—ಓ ಪ್ರಜೇಶ, ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 8

वामव्यवायधर्मस्त्वं प्रजासर्गमिमं पुनः । तद्विधायां च कामिन्यां भूरिशो भावयिष्यसि

ನೀನು ವಾಮಮಾರ್ಗದ ದಾಂಪತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಅಧಿಪತಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಈ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರವಹಿಸುವೆ. ಆ ಪ್ರಿಯ ಕಾಮಿನಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಬಹು ಸಂತಾನದಿಂದ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿಸುವೆ.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । ततस्समुत्पादयितुं प्रजा मैथुनधर्मतः । उपयेमे वीरणस्य निदेशान्मे सुतां ततः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಮೈಥುನಧರ್ಮದಂತೆ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು, ವೀರಣನ ಆದೇಶದಂತೆ ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ನೀಡಿದೆನು.

Verse 10

अथ तस्यां स्वपत्न्यां च वीरिण्यां स प्रजापतिः । हर्यश्वसंज्ञानयुतं दक्षः पुत्रानजीजनत्

ನಂತರ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ವೀರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ‘ಹರ್ಯಶ್ವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 11

अपृथग्धर्मशीलास्ते सर्व आसन् सुता मुने । पितृभक्तिरता नित्यं वेदमार्गपरायणाः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಸಂತಾನವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಧರ್ಮಶೀಲರು; ಸದಾ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ವೇದಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 12

पितृप्रोक्ताः प्रजासर्गकरणार्थं ययुर्दिशम् । प्रतीचीं तपसे तात सर्वे दाक्षायणास्सुताः

ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ಓ ತಾತ, ದಕ್ಷನ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಟರು।

Verse 13

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वि० सतीखंडे दक्षसृष्टौ नारदशापो नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ‘ನಾರದಶಾಪ’ ಎಂಬ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 14

तदुपस्पर्शनादेव प्रोत्पन्नमतयोऽ भवन् । धर्मे पारमहंसे च विनिर्द्धूतमलाशयाः

ಅವನ ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೇ ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ತಕ್ಷಣ ಜಾಗೃತವಾಯಿತು. ಅಂತರಮಲಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗಿ, ಅವರು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮಹಂಸ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ದೃಢರಾದರು—ಮೋಕ್ಷದಾತ ಪ್ರಭು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಏಕನಿಷ್ಠರು.

Verse 15

प्रजाविवृद्धये ते वै तेपिर तत्र सत्तमाः । दाक्षायणा दृढात्मानः पित्रादेश सुयंत्रिताः

ಸಂತಾನವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರರು ದೃಢಚಿತ್ತರು; ಪಿತೃಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸುಯಮಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 16

त्वं च तान् नारद ज्ञात्वा तपतस्सृष्टि हेतवे । अगमस्तत्र भूरीणि हार्दमाज्ञाय मापतेः

ನೀನು ಸಹ, ಓ ನಾರದ, ಆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು ಸೃಷ್ಟಿಹೇತುವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೆ; ಸರ್ವಮಾಪಕನಾದ ಪ್ರಭು ಹರ (ಶಿವ)ನ ಹೃದಯಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಿ ಅನೇಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ.

Verse 17

अदृष्ट्वा तं भुवस्सृष्टि कथं कर्तुं समुद्यताः । हर्यश्वा दक्षतनया इत्यवोचस्तमादरात्

ಆ ಮಹೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ನೀವು ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಬಹುದು?—ಎಂದು ಹర్యಶ್ವರು, ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರರು, ಅವನಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । तन्निशम्याथ हर्यश्वास्ते त्वदुक्तमतंद्रिताः । औत्पत्तिकधियस्सर्वे स्वयं विममृशुर्भृशम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹర్యಶ್ವರು ಅಲಸದೆ ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದರು; ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ವಿವೇಕವಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ತಾವೇ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದರು.

Verse 19

सुशास्त्रजनकादेशं यो न वेद निवर्तकम् । स कथं गुणविश्रंभी कर्तुं सर्गमुपक्रमेत्

ಸತ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆದಿಜನಕನ ನಿವರ್ತಕ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯರೋ, ಅವರು ಗುಣಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಂಭಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 20

इति निश्चित्य ते पुत्रास्सुधियश्चैकचेतसः । प्रणम्य तं परिक्रम्यायुर्मार्गमनिवर्तकम्

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಆ ಪುತ್ರರು—ಸುಧೀಗಳು, ಏಕಚಿತ್ತರು—ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ತಪ್ಪದ ನಿವರ್ತಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು।

Verse 21

नारद त्वं मनश्शंभोर्लोंकानन्यचरो मुने । निर्विकारो महेशानमनोवृत्तिकरस्तदा

ಹೇ ನಾರದ, ಹೇ ಮುನೇ, ನೀನೇ ಶಂಭುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪ; ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ. ನಿರ್ವಿಕಾರನಾಗಿ ನೀನು ಆಗ ಮಹೇಶಾನ (ಶಿವ)ನ ಮನೋವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ.

Verse 22

काले गते बहुतरे मम पुत्रः प्रजापतिः । नाशं निशम्य पुत्राणां नारदादन्वतप्यत

ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ನಾರದನಿಂದ ಪುತ್ರರ ನಾಶದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿ ಶೋಕ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಆವರಿತನಾದನು.

Verse 23

मुहुर्मुहुरुवाचेति सुप्रजात्वं शुचां पदम् । शुशोच बहुशो दक्षश्शिवमायाविमोहितः

‘ಸುಪ್ರಜಾ’ ಎಂದು ಮರುಮರು ಹೇಳುತ್ತ ದಕ್ಷನು ದುಃಖದೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಳುಗಿದನು. ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಮೋಹಿತನಾದ ದಕ್ಷನು ಪುನಃಪುನಃ ಅಳಲಾಡಿದನು.

Verse 24

अहमागत्य सुप्रीत्या सांत्वयं दक्षमात्मजम् । शांतिभावं प्रदर्श्यैव देवं प्रबलमित्युत

ನಾನು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿದೆನು; ಶಾಂತಿಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ದೇವ ಶಿವನು ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 25

अथ दक्षः पंचजन्या मया स परिसांत्वितः । सबलाश्वाभिधान्् पुत्रान् सहस्रं चाप्यजीजनत्

ನಂತರ ದಕ್ಷನು—ಪಂಚಜನ್ಯಾ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಸಾಂತ್ವನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು—‘ಸಬಲಾಶ್ವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಸಾವಿರ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 26

तेपि जग्मुस्तत्र सुताः पित्रादिष्टा दृढव्रताः । प्रजासर्गे अत्र सिद्धास्स्वपूर्वभ्रातरो ययुः

ಆ ಪುತ್ರರೂ ಪಿತೃಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ದೃಢವ್ರತರಾಗಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸಿದ್ಧರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವ ಜ್ಯೇಷ್ಠಭ್ರಾತೃಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿದರು.

Verse 27

तदुपस्पर्शनादेव नष्टाघा विमलाशयाः । तेपुर्महत्तपस्तत्र जपन्तो ब्रह्म सुव्रताः

ಆ ಪವಿತ್ರ ಶೈವಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸುವ್ರತಿಗಳು ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಾದ ಶಿವನನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಿದರು.

Verse 28

प्रजासर्गोद्यतांस्तान् वै ज्ञात्वा गत्वेति नारद । पूर्ववच्चागदो वाक्यं संस्मरन्नैश्वरीं गतिम्

ಅವರು ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು, “ಹೋಗು, ಓ ನಾರದ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಪೂರ್ವವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಹೊರಟನು.

Verse 29

भ्रातृपंथानमादिश्य त्वं मुने मोघदर्शनः । अयाश्चोर्द्ध्वगतिं तेऽपि भ्रातृमार्गं ययुस्सुताः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ‘ಭ್ರಾತೃಪಥ’ವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರೂ ನಿನ್ನ ಉಪದೇಶ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು; ಆ ಪುತ್ರರೂ ಊರ್ಧ್ವಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಹೋದರು।

Verse 30

उत्पातान् बहुशोऽपश्यत्तदैव स प्रजापतिः । विस्मितोभूत्स मे पुत्रो दक्षो मनसि दुःखितः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮರುಮರು ಅನೇಕ ಅಪಶಕುನ ಸೂಚಕ ಉತ್ಪಾತಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ನನ್ನ ಪುತ್ರ ದಕ್ಷನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖಿತನಾದನು।

Verse 31

पूर्ववत्त्वत्कृतं दक्षश्शुश्राव चकितो भृशम् । पुत्रनाशं शुशोचाति पुत्रशोक विमूर्छितः

ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಅದೇ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ ದಕ್ಷನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು. ಪುತ್ರನಾಶದ ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಪುತ್ರಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗನ ನಷ್ಟವನ್ನು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 32

चुक्रोध तुभ्यं दक्षोसौ दुष्टोयमिति चाब्रवीत् । आगतस्तत्र दैवात्त्वमनुग्रहकरस्तदा

ದಕ್ಷನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು “ಇವನು ದುಷ್ಟನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೂ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದೆ, ಅನುಗ್ರಹದಾತನಾಗಿ।

Verse 33

शोकाविष्टस्स दक्षो हि रोषविस्फुरिताधरः । उपलभ्य तमाहत्य धिग्धिक् प्रोच्य विगर्हयन्

ಶೋಕದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ದಕ್ಷನ ತುಟಿಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊಡೆದು “ಧಿಕ್ ಧಿಕ್” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಗರಹಿಸಿ ನಿಂದಿಸಿದನು. ಶೈವ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅಹಂಕಾರಜನ್ಯ ಕೋಪದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಉಕ್ಕು; ಅದು ವಿವೇಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 34

दक्ष उवाच । किं कृतं तेऽधमश्रेष्ठ साधूनां साधुलिंगतः । भिक्षोमार्गोऽर्भकानां वै दर्शितस्साधुकारि नो

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಅಧಮ-ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಸಾಧುಗಳ ಹೊರಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ಇದು ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಧರ್ಮಕರ್ತನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಭಿಕ್ಷಾಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 35

ऋणैस्त्रिभिरमुक्तानां लोकयोरुभयोः कृतः । विघातश्श्रेयसोऽमीषां निर्दयेन शठेन ते

ಮೂರು ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗದವರಲ್ಲಿ ಇಹಪರ ಲೋಕಗಳ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನಂತಹ ನಿರ್ದಯ, ಶಠನು ಅವರ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಕಾರಣನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

ऋणानि त्रीण्यपाकृत्य यो गृहात्प्रव्रजेत्पुमान् । मातरं पितरं त्यक्त्वा मोक्षमिच्छन्व्रजत्यधः

ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಋಣಗಳನ್ನು ತೀರಿಸದೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತಾಯಿ‑ತಂದೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವೆನೆಂದರೂ ಆ ಪುರುಷನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

निर्दयस्त्वं सुनिर्लज्जश्शिशुधीभिद्यशोऽपहा । हरेः पार्षदमध्ये हि वृथा चरसि मूढधीः

ನೀನು ನಿರ್ದಯನು, ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಲಜ್ಜನು; ನಿರಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವನು ಮತ್ತು ಇತರರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಸಿಯುವವನು. ಹರಿಯ ಪಾರ್ಷದರ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತೀ; ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಮೋಹಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 38

मुहुर्मुहुरभद्रं त्वमचरो मेऽधमा ऽधम । विभवेद्भ्रमतस्तेऽतः पदं लोकेषु स्थिरम्

ಓ ಅಭದ್ರೇ! ನೀನು ಮರುಮರು ಅಶಾಂತವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ—ಅಧಮೆ, ಅತಿಪತಿತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈಭವದ ಮದದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವುದರಿಂದ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 39

शशापेति शुचा दक्षस्त्वां तदा साधुसंमतम् । बुबोध नेश्वरेच्छां स शिवमायाविमोहितः

ಆಗ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ದಕ್ಷನು—ನೀನು ಸಾಧುಜನಸಮ್ಮತಳಾಗಿದ್ದರೂ—ನಿನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು. ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ಈಶ್ವರೇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 40

शापं प्रत्यग्रहीश्च त्वं स मुने निर्विकारधीः । एष एव ब्रह्मसाधो सहते सोपि च स्वयम्

ಓ ಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಕೂಡ ಆ ಶಾಪವನ್ನು ನಿರ್ವಿಕಾರ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠ ಸಾಧುವೇ, ಇದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನೇ ಸ್ವತಃ ಅದನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾನೆ।