दुर्गोपवीत-रचना तथा शिवामलङ्कारोत्सवः | The Making of the Durgopavīta and Pārvatī’s Auspicious Adornment Festival

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततः शैलवरः सोपि प्रीत्या दुर्गोपवीतकम् । कारयामास सोत्साहं वेदमन्त्रैश्शिवस्य च

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವೂ ಪ್ರೀತಿಯಾನಂದದಿಂದ ಉತ್ಸಾಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದುರ್ಗಾದೇವಿಗೆ ಉಪವೀತ-ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ವೇದಮಂತ್ರಗಳೂ ಶಿವಮಂತ್ರಗಳೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿಸಿದನು।

Verse 2

अथ विष्ण्वादयो देवा मुनयस्सकुतू हलम् । हिमाचलप्रार्थनया विवेशान्तर्गृहं गिरेः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಿಮಾಚಲನ ವಿನಯಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಗಿರಿರಾಜನ ಅಂತರ್ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 3

श्रुत्याचारं भवाचारं विधाय च यथार्थतः । शिवामलंकृतां चक्रुश्शिवदत्तविभूषणैः

ಶ್ರುತಿವಿಹಿತ ಆಚಾರವನ್ನೂ ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಶಿವನು ದತ್ತವಾದ ವಿಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಅಲಂಕರಿಸಿದರು.

Verse 4

प्रथमं स्नापयित्वा तां भूषयित्वाथ सर्वशः । नीराजिता सखीभिश्च विप्रपत्नीभिरेव च

ಮೊದಲು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಆಮೇಲೆ ಸಖಿಯರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರೂ ಅವಳಿಗೆ ಶುಭ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 5

अहताम्बरयुग्मेन शोभिता वरवर्णिनी । विरराज महाशैलदुहिता शङ्करप्रिया

ಕಳಂಕರಹಿತ ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮದಿಂದ ಶೋಭಿತಳಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠವರ್ಣಿನಿ, ಮಹಾಪರ್ವತದ ಪುತ್ರಿ, ಶಂಕರಪ್ರಿಯೆ ದೇವಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ವಿರಾಜಿಸಿದಳು।

Verse 6

कंचुकी परमा दिव्या नानारत्नान्विताद्भुता । विधृता च तया देव्या विलसन्त्याधिकं मुने

ಓ ಮುನೇ, ಆ ದೇವಿಯು ಪರಮ ದಿವ್ಯವಾದ ಕಂಚುಕಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು—ಅದು ನಾನಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಅದ್ಭುತ ವಸ್ತ್ರ; ಧರಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 7

सा बभार तथा हारं दिव्यरत्नसमन्वितम् । वलयानि महार्हाणि शुद्धचामीकराणि च

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ದಿವ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಬಳೆಗಳನ್ನೂ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು।

Verse 8

स्थिता तत्रैव सुभगा ध्यायन्ती मनसा शिवम् । शुशुभेति महाशैलकन्यका त्रिजगत्प्रसूः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಸुभಗ ಮಹಾಶೈಲಕನ್ಯೆ—ತ್ರಿಜಗದ್ ಪ್ರಸೂತಿಯಾಗಬೇಕಾದವಳು—ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಶಿವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತ ವಿಶೇಷ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 9

तदोत्सवो महानासीदुभयत्र मुदा वहः । दानं बभूव विविधं ब्राह्मणेभ्यो विवर्णितम्

ಆ ಉತ್ಸವವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದದ್ದಾಯಿತು; ಎರಡೂ ಕಡೆ ಸಂತೋಷದ ಪ್ರವಾಹ ಹರಿಯಿತು. ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಿವಿಧ ದಾನಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿತರಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 10

अन्येषां द्रव्यदानं च बभूव विविधम्महत् । गीतवाद्यविनोदश्च तत्रोत्सवपुरस्सरम्

ಅಲ್ಲಿ ಇತರರೂ ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ಮಹತ್ತಾದ ದ್ರವ್ಯದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ವಿನೋದವೂ ನಡೆಯಿತು; ಮಹೋತ್ಸವವೇ ಮುಂಚೂಣಿಯಾಯಿತು.

Verse 11

अथ विष्णुरहं धाता शक्राद्या अमरास्तथा । मुनयश्च महाप्रीत्या निखिलास्सोत्सवा मुदा

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು, ನಾನು ಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಆನಂದದಿಂದ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 12

सुप्रणम्य शिवां भक्त्या स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । सम्प्राप्य हिमगिर्य्याज्ञां स्वं स्वं स्थाने समाश्रिताः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಗೆ ಸುವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಶಿವನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಹಿಮಗಿರಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ತಮತಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 13

एतस्मिन्नन्तरे तत्र ज्योतिःशास्त्र विशारदः । हिमवन्तं गिरीन्द्रं तं गर्गो वाक्यमभाषत

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಗರ್ಗನು ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮವಂತನಿಗೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 14

गर्ग उवाच । हिमाचल धराधीश स्वामिन् कालीपतिः प्रभो । पाणिग्रहार्थं शंभुं चानय त्वं निजमंदिरम्

ಗರ್ಗನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಹಿಮಾಚಲ, ಹೇ ಧರಾಧೀಶ ಸ್ವಾಮಿನ್! ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಕಾಳಿಯ ನಿಯತ ಪತಿ! ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಂಭುವನ್ನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಮಂದಿರಕ್ಕೆ (ಅರಮನೆಗೆ) ಕರೆತರು।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । अथ तं समयं ज्ञात्वा कन्यादानोचितं गिरिः । निवेदितं च गर्गेण मुसुदेऽतीव चेतसि

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಕನ್ಯಾದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಗರ್ಗಮುನಿಯಿಂದ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಿರಿರಾಜ ಗಿರಿಯ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಕದಲಿತು।

Verse 16

महीधरान्द्विजांश्चैव परानपि तदा गिरिः । प्रेषयामास सुप्रीत्या शिवानयनकाम्यया

ಆಗ ಗಿರಿರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ತನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆತರಬೇಕೆಂಬ ಸ्नेಹಪೂರ್ಣ ಆಸೆಯಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಹಾಪರ್ವತಗಳನ್ನು, ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹಾಗೂ ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 17

ते पर्वता द्विजाश्चैव सर्वमंगलपाणयः । संजग्मुस्सोत्सवाः प्रीत्या यत्र देवो महेश्वरः

ಆ ಪರ್ವತಗಳೂ ದ್ವಿಜ ಋಷಿಗಳೂ—ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವಮಂಗಳ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು—ಉತ್ಸವದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 18

तदा वादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । महोत्साहोऽभवत्तत्र गीतनृत्यान्वितेन हि

ಆಗ ವಾದ್ಯಗಳ ಘೋಷವೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಗಂಭೀರವಾದ ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷವೂ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಅಲ್ಲಿ ಗಾನ-ನೃತ್ಯಗಳೊಡನೆ ಮಹಾ ಹರ್ಷೋತ್ಸಾಹ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತು।

Verse 19

श्रुत्वा वादित्रनिर्घोषं सर्वे शंकरसेवकाः । उत्थितास्त्वैकपद्येन सदेवर्षिगणा मुदा

ವಾದ್ಯಗಳ ಘನ ನಿರ್ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಂಕರನ ಎಲ್ಲ ಸೇವಕರು—ದೇವರ್ಷಿ ಮುನಿಗಣಗಳೊಡನೆ—ಆನಂದದಿಂದ ಒಂದೇ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತರು।

Verse 20

परस्परं समूचुस्ते हर्षनिर्भरमानसाः । अत्रागच्छंति गिरयश्शिवानयनकाम्यया

ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ; ಶಿವನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸಿಕೊಂಡು.”

Verse 21

पाणिग्रहणकालो हि नूनं सद्यस्समागतः । महद्भाग्यं हि सर्वेषां संप्राप्तमहि मन्महे

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈಗ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣದ ಕಾಲವು ಬಂದಿದೆ. ಈ ಶುಭ ಕ್ಷಣ ದೊರೆತುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಮನಗಾಣುತ್ತೇವೆ।

Verse 22

धन्या वयं विशेषेण विवाहं शिवयोर्ध्रुवम् । द्रक्ष्यामः परमप्रीत्या जगतां मंगलालयम्

ನಾವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಧನ್ಯರು; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಿವ-ಪಾರ್ವತಿಯರ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೋಡುವೆವು—ಅದು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಮಂಗಳಾಲಯ.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं यावदभूत्तेषां संवादस्तत्र चादरात् । तावत्सर्वे समायाताः पर्वतेंद्रस्य मंत्रिणः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಗೌರವಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಪರ್ವತೇಂದ್ರನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 24

ते गत्वा प्रार्थयांचक्रुश्शिव विष्ण्वादिकानपि । कन्यादानोचितः कालो वर्तते गम्यतामिति

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಶಿವ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವರನ್ನೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು—“ಕನ್ಯಾದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ಮುಂದುವರಿಯಿರಿ.”

Verse 25

ते तच्छ्रुत्वा सुरास्सर्वे मुने विष्ण्वादयोऽखिलाः । मुमुदुश्चेतसातीव जयेत्यूचुर्गिरिं द्रुतम्

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತರಾದರು. “ಜಯ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪರ್ವತೇಂದ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 26

शिवोऽपि मुमुदेऽतीव कालीप्रापणलालसः । गुप्तं चकार तच्चिह्नं मनस्येवाद्भुताकृतिः

ಶಿವನೂ ಕಾಳಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಪಟ್ಟನು. ಅದ್ಭುತಾಕೃತಿಯ ಪ್ರಭುವು ಆ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಡಗಿಸಿದಂತೆ ಗುಪ್ತಮಾಡಿದನು।

Verse 27

अथ स्नानं कृतन्तेन मङ्गलद्रव्यसंयुतम् । शूलिना सुप्रसन्नेन लोकानुग्रहकारिणा

ನಂತರ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕಾರಿಯಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಮಂಗಳದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 28

स्नातस्सुवाससा युक्तस्सर्वैस्तैः परिवारितः । आरोपितो वृषस्कन्धे लोकपालैस्सुसेवितः

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು; ಲೋಕಪಾಲರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಪವಿತ್ರ ವೃಷಭದ ಸ್ಕಂಧದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 29

पुरस्कृत्य प्रभुं सर्वे जग्मुर्हिमगिरेर्गृहम् । वाद्यानि वादयन्तश्च कृतवन्तः कुतूहलम्

ಪ್ರಭುವನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಮಗಿರಿಯ ಗೃಹದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು; ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಾದಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ಸವಭರಿತ ಕೌತುಕವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರು।

Verse 30

हिमागप्रेषिता विप्रास्तथा ते पर्वतोत्तमाः । शम्भोरग्रचरा ह्यासन्कुतूहलसमन्विताः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಹಿಮಾಲಯನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದ ಆ ಪರ್ವತೋತ್ತಮರು ಶಂಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದು, ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು।

Verse 31

बभौ छत्रेण महता ध्रियमाणो हि मूर्द्धनि । चामरैर्वीज्यमानोऽसौ सविता नो महेश्वरः

ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಮಹೇಶ್ವರನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು—ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಹಾ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು; ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 32

अहं विष्णुस्तथा चेन्द्रो लोकपाला स्तथैव च । अग्रगाः स्मातिशोभन्ते श्रिया परमया श्रिताः

“ನಾನು, ವಿಷ್ಣು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರ, ಲೋಕಪಾಲಕರೂ—ನಾವೆಲ್ಲ ಮುಂಚಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ; ಪರಮಶ್ರೀಯ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಅದರ ಕాంతಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ।”

Verse 33

ततश्शङ्खाश्च भेर्य्यश्च पटहानकगोमुखाः । पुनः पुनरवाद्यन्त वादित्राणि महोत्सवे

ನಂತರ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಶಂಖಗಳು, ಭೇರಿಗಳು, ಪಠಹ, ಆನಕ, ಗೋಮುಖ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೊಳಗಿದವು।

Verse 34

तथैव गायकास्सर्वे जगुः परममङ्गलम् । नर्तक्यो ननृतुस्सर्वा नानातालसमन्विताः

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಯಕರು ಪರಮ ಮಂಗಳಕರವಾದ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು; ಎಲ್ಲಾ ನೃತ್ಯಗಾರ್ತಿಯರು ನಾನಾತಾಳ-ಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು।

Verse 35

एभिस्समेतो जगदेकबन्धुर्ययौ तदानीं परमेशवर्चसा । सुसेव्यमानस्सकलैस्सुरेश्वरैर्विकीर्यमाणः कुसुमैश्च हर्षितैः

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜಗದೇಕಬಂಧುವು ಆಗ ಪರಮೇಶ್ವರತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಸಮಸ್ತ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಿರಲು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 36

सम्पूजितस्तदा शम्भुः प्रविष्टो यज्ञमण्डपम् । संस्तूयमानो बह्वीभिः स्तुतिभिः परमेश्वरः

ಆಗ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಂಭು ಯಜ್ಞಮಂಡಪಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅನೇಕ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 37

वृषादुत्तारयामासुर्महेशम्पर्वतोत्तमाः । निन्युर्गृहान्तरम्प्रीत्या महोत्सवपुरस्सरम्

ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಗಳು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ವೃಷಭದಿಂದ ಇಳಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು, ಅವರನ್ನು ಒಳಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 38

हिमालयोऽपि सम्प्राप्तं सदेवगणमीश्वरम् । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या नीराजनमथाकरोत्

ಹಿಮಾಲಯನೂ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಈಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 39

सर्वान्सुरान्मुनीनन्यान्प्रणम्य समहोत्सवः । सम्मानमकरोत्तेषां प्रशंसन्स्वविधिम्मुदा

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಇತರ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಹೋತ್ಸವದ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು; ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ವಿಧಿ-ಆಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು.

Verse 40

सोऽगस्साच्युतमीशानं सुपाद्यार्घ्यपुरस्सरम् । सदेवमुख्यवर्गं च निनाय स्वालयान्तरम्

ಆಗ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಪಾದ್ಯ-ಅರ್ಘ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆತಿಥ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ಸಹಿತ ಈಶಾನ (ಶಿವ) ಹಾಗೂ ದೇವಗಣಗಳ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ತನ್ನ ನಿವಾಸದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 41

प्राङ्गणे स्थापयामास रत्नसिंहासनेषु तान् । सर्वान्विष्णु च मामीशं विशिष्टांश्च विशेषतः

ಅವನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರತ್ನಸಿಂಹಾಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಗೊಳಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ವಿಶಿಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ವಿಶೇಷ ಗೌರವದಿಂದ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 42

सखीभिर्मेनया प्रीत्या ब्राह्मणस्त्रीभिरेव च । अन्याभिश्च पुरन्धीभिश्चक्रे नीराजनम्मुदा

ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಮೇನಾಳೊಂದಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಶುಭ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ಮಾಡಿದರು.

Verse 43

पुरोधसा कृत्यविदा शंकराय महात्मने । मधुपर्कादिकं यद्यत्कृत्यं तत्तत्कृतं मुदा

ನಂತರ ವಿಧಿಜ್ಞ ಪುರೋಹಿತನು ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರನಿಗಾಗಿ ಮಧುಪರ್ಕ ಮೊದಲಾದ ಗೌರವಸ್ವಾಗತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 44

मया स नोदितस्तत्र पुरोधाः कृतवांस्तदा । सुमंगलं च यत्कर्म प्रस्तावसदृशम्मुने

ಓ ಮುನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ; ಆಗ ಪುರೋಹಿತನು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸುವಿಮಂಗಳ ಕರ್ಮವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 45

अन्तर्वेद्यां महाप्रीत्या सम्प्रविश्य हिमाद्रिणा । यत्र सा पार्वती कन्या सर्वाभरणभूषिता

ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ಅಂತರ್ವೇದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಪಾರ್ವತಿ ಕನ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

Verse 46

वेदिकोपरि तन्वंगी संस्थिता सुविराजिता । तत्र नीतो मद्दादेवो विष्णुना च मया सह

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ತನ್ವಂಗಿ ದೇವಿ ಮಹಾ ವೈಭವದಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ವಿಷ್ಣುವು ನನ್ನೊಡನೆ ದೇವಾಧಿದೇವ ಶಿವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದನು.

Verse 47

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिव हिमगिरिगृहाभ्यन्तरगमनोत्सववर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವನು ಹಿಮಗಿರಿಯ ಗೃಹದ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಉತ್ಸವದ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 48

तत्रोपविष्टो गर्गश्च यत्रास्ति घटिकालयम् । यावच्छेषा घटी तावत्कृतम्प्रणवभाषणम्

ಅಲ್ಲಿ ಘಟಿಕಾಲಯ (ಜಲಘಡಿ) ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಗರ್ಗ ಋಷಿ ಕುಳಿತನು. ಒಂದು ಘಟಿ ಉಳಿದಿರುವವರೆಗೆ ಅವನು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 49

पुण्याहम्प्रवदन्गर्गस्समाध्रेऽञ्जलिम्मुदा । पार्व्वत्यक्षतपूर्णं च ववृषे च शिवोपरि

‘ಪುಣ್ಯಾಹ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಗರ್ಗ ಋಷಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧಮಾಡಿ, ಪಾರ್ವತೀ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ ಅಕ್ಷತ (ಅಖಂಡ ಅಕ್ಕಿ)ಗಳನ್ನು ಶಿವನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದನು।

Verse 50

तया सम्पूजितो रुद्रो दध्यक्षतकुशाम्बुभिः । परमोदाढ्यया तत्र पार्वत्या रुचिरास्यया

ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ದೃಢನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ ರುಚಿರಮುಖಿ ಪಾರ್ವತಿಯು ದಧಿ, ಅಕ್ಷತ, ಕುಶ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಜಲದಿಂದ ರುದ್ರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು।

Verse 51

विलोकयन्ती तं शम्भुं यस्यार्थे परमन्तपः । कृतम्पुरा महाप्रीत्या विरराज शिवाति सा

ಆ ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ—ಅವನಿಗಾಗಿ ಪರಮ ತಪಸ್ವಿನಿ ಹಿಂದೆ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು—ಅವಳು ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ನಿಜವಾಗಿ ‘ಶಿವಾ’, ಶಿವನ ಮಂಗಳಮಯಿ ಅರ್ಧಾಂಗಿನಿಯಾದಳು।

Verse 52

मया मुने तदोक्तस्तु गर्गादिमुनिभिश्च सः । समानर्च शिवां शम्भुर्लौकिकाचारसंरतः

ಓ ಮುನೇ, ಇದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆನು; ಗರ್ಗಾದಿ ಮುನಿಗಳೂ ಅದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿದರು. ಅನಂತರ ಲೋಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾದ ಶಂಭು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಶಿವೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 53

एवं परस्परं तौ वै पार्व्वतीपरमेश्वरौ । अर्चयन्तौ तदानीञ्च शुशुभाते जगन्मयौ

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತು ಪರಮೇಶ್ವರರು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾ, ಜಗನ್ಮಯರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಹಾ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದರು.

Verse 54

त्रैलोक्यलक्ष्म्या संवीतौ निरीक्षन्तौ परस्परम् । तदा नीराजितौ लक्ष्म्यादिभिस्स्त्रीभिर्विशेषतः

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವೈಭವದಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರ ನೇರಾಜನ (ಆರತಿ) ಮಾಡಿದರು.

Verse 55

तथा परा वै द्विजयोषितश्च नीराजयामासुरथो पुरस्त्रियः । शिवाञ्च शम्भुञ्च विलोकयन्त्योऽवापुर्म्मुदन्तास्सकला महोत्सवम्

ಅದೇ ರೀತಿ ದ್ವಿಜರ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಆರತಿ ಮಾಡಿದರು. ಶಿವಾ ಮತ್ತು ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಆ ಮಹೋತ್ಸವದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು.