पार्वत्याः पितृगृहगमनं तथा मङ्गलस्वागतम् | Pārvatī’s Return to Her Father’s House and the Auspicious Welcome

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ವಿಧಾತಾ, ಓ ತಾತ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ನೀನು ಧನ್ಯನು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಪರಮಾರ್ಥದರ್ಶಿ. ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಈ ಅದ್ಭುತ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು.

Verse 2

गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमंगला । किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते

ಹರಿ ತನ್ನ ಸ್ವಶೈಲಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಸರ್ವಮಂಗಳಮಯಿ ಪಾರ್ವತಿ ಏನು ಮಾಡಿದಳು, ಎಲ್ಲಿ ಹೋದಳು? ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 3

श्रुत्वा सुगीतं तद्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुमुहुस्सर्वे मेनापि च तदा मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಸುಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಮನೋಹರವಾದ ಸುಲಲಿತ ನೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು; ಆಗ ಮೇನಾದೂ ಸಹ.

Verse 4

पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् । जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी

ಪಾರ್ವತಿಯೂ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಯುಕ್ತವಾದ ಸಾರ್ಥಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ‘ಮಹಾದೇವ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 5

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः । दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः

ಪಾರ್ವತಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಆ ಹಿಮಾಚಲನು ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹ್ವಲರಾದರು; ದಿವ್ಯ ಯಾನವನ್ನು ಏರಿ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಯಾಣ ಹೊರಟರು.

Verse 6

पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः । सम्वन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः

ಪುರೋಹಿತರು, ಪಟ್ಟಣದ ಜನರು, ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರೆಲ್ಲರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 7

भ्रातरः सकला जग्मुर्मैनाकप्रमुखास्तदा । जयशब्दं प्रब्रुवन्तो महाहर्षसमन्विताः

ಆಗ ಮೈನಾಕನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರೂ ಒಂದಾಗಿ ಹೊರಟರು; ‘ಜಯ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು.

Verse 8

संस्थाप्य मंगलघटं राजवर्त्मनि राजिते । चन्दनागरुकस्तूरीफलशाखासमन्विते

ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಘಟವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಚಂದನ, ಅಗರ, ಕಸ್ತೂರಿ ಹಾಗೂ ಫಲಶಾಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 9

सपुरोधोब्राह्मणैश्च मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । नारीभिर्नर्तकीभिश्च गजेन्द्राद्रिसुशोभितैः

ಕುಲಪುರೋಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಮುನಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು; ಜೊತೆಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯಕಿಯರೂ ಇದ್ದರು; ದೃಶ್ಯವು ಗಜೇಂದ್ರ-ಪರ್ವತಸಮಾನ ವೈಭವದಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು.

Verse 10

परितः परितो रंभास्तम्भवृन्दसमन्विते । पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಾಳೆಸ್ತಂಭಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಿಡಿದ ಪತಿ-ಪುತ್ರವತಿಯರಾದ ಮಹಿಳಾ ಸಮೂಹಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು.

Verse 11

द्विजवृन्दैश्च संयुक्ते कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् । नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिभिरन्विते

ಆ ಸ್ಥಳವು ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಅವರು ಮಂಗಳಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳ ನಿನಾದ ಮತ್ತು ಶಂಖಧ್ವನಿಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 12

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा जगाम स्वपुरान्तिकम् । विशंती नगरं देवी ददर्श पितरौ पुनः

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಾ ತನ್ನ ಸ್ವನಗರದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದಳು।

Verse 13

सुप्रसन्नौ प्रधावन्तौ हर्षविह्वलमानसौ । दृष्ट्वा काली सुप्रहृष्टा स्वालिभिः प्रणनाम तौ

ಅತಿಪ್ರಸನ್ನರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಓಡಿಬಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದರು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ವಿಹ್ವಲವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ಕಾಳಿಯೂ ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ತನ್ನ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮಮಾಡಿದಳು।

Verse 14

तौ सम्पूर्णाशिषं दत्त्वा चक्रतुस्तौ स्ववक्षसि । हे वत्से त्वेवमुच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ

ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. “ಹೇ ವತ್ಸೆ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟರು।

Verse 15

ततस्स्वकीया अप्यस्या अन्या नार्यापि संमुदा । भ्रातृस्त्रियोपि सुप्रीत्या दृढालिंगनमादधुः

ನಂತರ ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡರು; ಅವಳ ಸಹೋದರರ ಪತ್ನಿಯರೂ ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು।

Verse 16

साधितं हि त्वया सम्यक्सुकार्यं कुलतारणम् । त्वत्सदाचरणेनापि पाविताः स्माखिला वयम्

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀನು ಕುಲತಾರಣ ಎಂಬ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀ. ನಿನ್ನ ಸದಾಚರಣೆಯಿಂದಲೂ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಪವಿತ್ರರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 17

इति सर्वे सुप्रशंस्य प्रणेमुस्तां प्रहर्षिताः । चन्दनैः सुप्रसूनैश्च समानर्चुश्शिवां मुदा

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಶುಭಮಯಿ ದೇವಿ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಚಂದನ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा विमानस्था मुदाम्बरे । पुष्पवृष्टिं शुभां चक्रुर्नत्वा तां तुष्टुवुः स्तवैः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಮಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾದ ದೇವರುಗಳು ಶುಭ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 19

तदा तां च रथे स्थाप्य सर्वे शोभान्विते वरे । पुरं प्रवेशयामासुस्सर्वे विप्रादयो मुदा

ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಆಸೀನಗೊಳಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮೊದಲಾದವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಸಿದರು.

Verse 20

अथ विप्राः पुरोधाश्च सख्योन्याश्च स्त्रियः शिवाम् । गृहं प्रवेशयामासुर्बहुमानपुरस्सरम्

ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪುರೋಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಖಿಯರಾದ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಮಹಾ ಗೌರವವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು—ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಸಿದರು.

Verse 21

स्त्रियो निर्मच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषः । हिमवान्मेनका माता मुमोदाति मुनीश्वर

ಓ ಮುನೀಶ್ವರನೇ! ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಂಗಳಕರ ಶುದ್ಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ವಿಪ್ರರು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಹಿಮವಾನ್, ಮೇನಕಾ ಮತ್ತು ಮಾತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

Verse 22

ततस्स हिमवान् तात सुप्रहृष्टाः प्रसन्नधीः । सम्मान्य सकलान्प्रीत्या स्नातुं गंगां जगाम ह

ಆಮೇಲೆ, ಓ ಪ್ರಿಯನೇ! ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯ ಹಿಮವಾನ್ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸನ್ಮಾನಿಸಿ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಂಗೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 23

ब्राह्मणेभ्यश्च बंदिभ्यः पर्वतेन्द्रो धनं ददौ । मङ्गलं पाठयामास स द्विजेभ्यो महोत्सवम्

ಪರ್ವತೇಂದ್ರ ಹಿಮಾಲಯನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಂದಿಗಳಿಗೆ (ಭಟ್ಟರಿಗೆ) ಧನದಾನ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ದ್ವಿಜರಿಂದ ಮಂಗಳಪಾಠ ಮಾಡಿಸಿ ಆ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಮಹೋತ್ಸವವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 24

एवं स्वकन्यया हृष्टौ पितरौ भ्रातरस्तथा । जामयश्च महाप्रीत्या समूषुः प्रांगणे मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಕನ್ಯೆಯಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ತಂದೆತಾಯಿ, ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ಅತ್ತಿಗೆಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂತರು.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे शंभुस्सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासंनिधिं ययौ

ಈ ನಡುವೆ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ, ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯಲ್ಲೇ ಕ್ರೀಡಿಸುವ ಶಂಭು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೃತಕ-ನಟನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೇನಕೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 27

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरु तथा । पृष्ठे कंथां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಶೃಂಗವನ್ನು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಡಮರುವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಂಥೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಅವನು ನೃತ್ಯ-ಗಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 28

ततस्सुनटरूपोसौ मेनकाया गणे मुदा । चक्रे सुनृत्यं विविधं गानं चातिमनोहरम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ನಟರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೆನಕೆಯ ಗಣಗಳ ನಡುವೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಾನಾವಿಧ ಸುಂದರ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಗಾನವೂ ಮಾಡಿದರು।

Verse 29

शृंगं च डमरुं तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महतीं विविधां तत्र स चकार मनोहराम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಶೃಂಗ ಮತ್ತು ಡಮರುವನ್ನು ವಾದ್ಯಮಾಡತೊಡಗಿದನು; ಮಧುರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ನಾದ ಉಂಟಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತಾದ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯ, ಮನೋಹರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಾರ್ವತೀ-ಪ್ರತ್ಯಾಗಮನ-ಮಹೋತ್ಸವ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 32

मूर्च्छां संप्राप्य सा दुर्गा सुदृष्ट्वा हृदि शंकरम् । त्रिशूलादिकचिह्नानि बिभ्रतं चातिसुन्दरम्

ಮೂರ್ಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ದೇವಿ ದುರ್ಗೆ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡಳು—ಅತಿಸುಂದರನಾಗಿ, ತ್ರಿಶೂಲಾದಿ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ।

Verse 33

विभूतिविभूषितं रम्यमस्थिमालासमन्वितम् । त्रिलोचनोज्ज्वलद्वक्त्रं नागायज्ञोपवीतकम्

ವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ರಮ್ಯನಾಗಿ, ಅಸ್ಥಿಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ; ತ್ರಿನೇತ್ರನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮುಖದಿಂದ, ನಾಗವನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ (ಶಿವ) ರೂಪ।

Verse 34

वरं वृण्वित्युक्तवन्तं गौरवर्णं महेश्वरम् । दीनबन्धु दयासिन्धुं सर्वथा सुमनोहरम्

ಅವರು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರು—ಗೌರವರ್ಣನಾದವನನ್ನು—ಅವನು “ವರವನ್ನು ಆರಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಅವನು ದೀನಬಂಧು, ದಯಾಸಿಂಧು, ಸರ್ವಥಾ ಮನೋಹರನು।

Verse 35

हृदयस्थं हरं दृष्ट्वेदृशं सा प्रणनाम तम् । वरं वव्रे मानसं हि पतिर्मे त्वं भवेति च

ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಹರನನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಡು ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದಳು—“ನೀನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಿರು.”

Verse 36

वरं दत्त्वा शिवं चाथ तादृशं प्रीतितो हृदा । अन्तर्धाय पुनस्तत्र सुननर्त्त स भिक्षुकः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಅಂಥ ವರವನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ನಂತರ ಅವನು ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು।

Verse 37

ततो मेना सुरत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तद्भूति प्रीतमानसः

ನಂತರ ಆ ಶುಭಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಮೇನಾ, ಬಂಗಾರದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಲು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊರಟಳು।

Verse 38

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां याचे शिवां च ताम् । पुनस्सुनृत्यं गानश्च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

ಅವನು ಆ ಅರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಆ ಶುಭಮಯಿ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕೌತುಕದಿಂದ ಮತ್ತೆ ನೃತ್ಯ-ಗಾನ ಮಾಡಲು ಉದ್ಧತನಾದನು।

Verse 39

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೇನಾ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡಳು. ಅವಳು ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ಹೊರಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 40

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯಿಂದ ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು ಬಂದನು. ಅವನು ಮುಂದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮಾನವರೂಪ ಭಿಕ್ಷುವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 41

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तं तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिष्कर्तुञ्च तं नटम्

ಮೇನಾಳ ಮುಖದಿಂದ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ತಕ್ಷಣ ಅನುಚರರಿಗೆ ಆ ನಟನನ್ನು ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 42

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिष्कर्तुं कोपि तं मुनिसत्तम

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಯಾರಿಗೂ ಅವನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಮಹಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾರದವನು, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 43

ततस्स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

ನಂತರ, ಓ ತಾತಾ, ಅನೇಕ ಲೀಲಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಆ ಭಿಕ್ಷುವು ಪರ್ವತರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಅನಂತ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 44

शैलो ददर्श तं तत्र विष्णुरूपधरं द्रुतम् । किरीटिनं कुण्डलिनं पीतवस्त्रं चतुर्भुजम्

ಅಲ್ಲಿ ಶೈಲ (ಹಿಮಾಲಯ) ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುರೂಪಧಾರಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು—ಕಿರೀಟಧಾರಿ, ಕುಂಡಲಧಾರಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ಭುಜ।

Verse 45

यद्यत्पुष्पादिकं दत्तं पूजाकाले गदाभृते । गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह

ಪೂಜಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗದಾಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ, ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೂ ನೆಲೆಸಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು।

Verse 46

ततो ददर्श जगतां स्रष्टारं स चतुर्मुखम् । रक्तवर्णं पठन्तञ्च श्रुतिसूक्तं गिरीश्वरः

ನಂತರ ಗಿರೀಶ್ವರನು ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ರಕ್ತವರ್ಣನಾಗಿ, ಶ್ರುತಿಸೂಕ್ತಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 47

ततस्सूर्य्यस्वरूपञ्च जगच्चक्षुस्स्वरूपकम् । ददर्श गिरिराजस्स क्षणं कौतुककारिणाम्

ನಂತರ ಗಿರಿರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ) ಕ್ಷಣಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಂಡನು—ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪ, ‘ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು’ ಎನ್ನಲ್ಪಡುವ ರೂಪವನ್ನು; ಅದನ್ನು ಕಂಡವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ವಿಸ್ಮಯ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 48

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

ನಂತರ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವನು ಅವರನ್ನು ಮಹಾದ್ಭುತ ರುದ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು—ಪಾರ್ವತೀಸಹಿತ, ರಮ್ಯ, ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿರುವವರಾಗಿ।

Verse 49

ततस्तेजस्स्वरूपञ्च निराकारं निरंजनम् । निरुपाधिं निरीहञ्च महाद्भुतमरूपकम्

ಆಮೇಲೆ ಶುದ್ಧ ತೇಜಸ್ಸ್ವರೂಪವಾದ ಆ ಪರತತ್ತ್ವವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು—ನಿರಾಕಾರ, ನಿರಂಜನ, ಉಪಾಧಿರಹಿತ, ನಿರೀಹ, ಮಹಾದ್ಭುತ, ಆದರೂ ಭೌತರೂಪವಿಲ್ಲದುದು।

Verse 50

एवं बहूनि रूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंयुतः

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 51

अथासौ भिक्षुवर्य्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तां नान्यज्जग्राह किञ्चन

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷುಕನು—ಅವಳಿಗೆ ಸೂತಿಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದವನು—ದುರ್ಗಾದೇವಿಯಿಂದಲೇ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು; ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 52

न स्वीचकार शैलैन्द्रो मोहितश्शिवमायया । भिक्षुः किंचिन्न जग्राह तत्रैवान्तर्दधे ततः

ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಶೈಲೇಂದ್ರನು ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನು ಏನನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಕ್ಷಣ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು.

Verse 53

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरिति । आवां शिवो वञ्चयित्वा स्वस्थानं गतवान्प्रभुः

ಆಗ ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಶೈಲೇಶನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಜ್ಞಾನ ಉದಯವಾಯಿತು—“ಪ್ರಭು ಶಿವನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಈಗ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 54

तयोर्विचिन्त्य तत्रैव शिवे भक्तिरभूत्परा । महामोक्षकरी दिव्या सर्वानन्दप्रदायिनी

ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿ ಉದಯವಾಯಿತು—ದಿವ್ಯ, ಮಹಾಮೋಕ್ಷಕರಿ, ಸರ್ವಾನಂದಪ್ರದಾಯಿನಿ।