पार्वत्याः तपः—हिमालयादिभिः उपदेशः / Pārvatī’s Austerity and Counsel from Himālaya and Others

Verse 1

गतेषु तेषु सूर्येषु सखीभिः परिवारिता । तपस्तेपे तदधिकं परमार्थसुनिश्चया

ಆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಸಖಿಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿ, ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 2

हिमालयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम् । सभार्यस्ससुतामात्य उवाच परमेश्वरीम्

ಆಮೇಲೆ ಹಿಮಾಲಯನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯಗೊಂಡ ಪಾರ್ವತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಿಗಳೊಡನೆ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 3

हिमालय उवाच । मा खिद्यतां महाभागे तपसानेन पार्वती । रुद्रो न दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः

ಹಿಮಾಲಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಪಾರ್ವತಿ, ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುಃಖಿಸಬೇಡ. ಹೇ ಬಾಲೆ, ರುದ್ರನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದರ್ಶನಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವನು ವಿರಕ್ತನು.

Verse 4

त्वं तन्वी सुकुमारांगी तपसा च विमोहिता । भविष्यसि न संदेहस्सत्यं सत्यं वदामि ते

ಹೇ ತನ್ವೀ, ಹೇ ಸುಕುಮಾರಾಂಗೀ! ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನಳಾದರೂ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವೇ—ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

तस्मादुत्तिष्ठ चैहि त्वं स्वगृहं वरवर्णिनि । किं तेन तव रुद्रेण येन दग्धः पुरा स्मरः

ಆದ್ದರಿಂದ ಎದ್ದು ಬಾ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ನಿನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಮರಳಿ ಹೋಗು. ಹಿಂದೆ ಸ್ಮರನನ್ನು ದಹಿಸಿದ ಆ ರುದ್ರನಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 6

अतो हि निर्विकार त्वात्त्वामादातुं वरां हराः । नागमिष्यति देवेशि तं कथं प्रार्थयिष्यसि

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಹರನು ನಿರ್ವಿಕಾರನೂ ಅಚಲವೂ ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ವರಳಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ತಾನೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವೆ?

Verse 7

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमं शंभुं जानीहि त्वमिहानघे

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಹೇ ಅನಘೇ! ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೋ—ಶಂಭು (ಶಿವನು) ದುರ್ಗಮನು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಮೀರಿದವನು, ಸತ್ಯಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮ್ಯಕ್ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯನು।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव सा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇನಾಳು ಸತಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಳು; ಸಹ್ಯ ಪರ್ವತವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿತು. ಮತ್ತೆ ಮೇರು, ಮಂದರ ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೈನಾಕವೂ ಅವಳಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು।

Verse 9

एवमन्यैः क्षितिभैश्च क्रौंचादिभिरनातुरा । तथैव गिरिजा प्रोक्ता नानावादविधायिभिः

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇತರ ಪರ್ವತರಾಜರೂ—ಕ್ರೌಂಚಾದಿಗಳು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯಥೆಯಿಲ್ಲದವರು—ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ನಾನಾವಿಧ ವಾದಗಳು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಉಪದೇಶಗಳಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । एवं प्रोक्ता यदा तन्वी सा सर्वैस्तपसि स्थिता । उवाच प्रहसंत्येव हिमवंतं शुचिस्मिता

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದರೂ, ಆ ಸೊಗಸಾದ ದೇಹದ ಕನ್ಯೆ ಎಲ್ಲ ತಪಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ, ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತೆ—ಪವಿತ್ರ ಮೃದು ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ—ಹಿಮವಂತನಿಗೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 11

पार्वत्युवाच । पुरा प्रोक्तं मया तात मातः किं विस्मृतं त्वया । अधुनापि प्रतिज्ञां च शृणुध्वं मम बांधवाः

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದುದನ್ನು, ಹೇ ಮಾತೆ, ನೀನು ಮರೆತೆಯಾ? ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ, ಹೇ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳೇ।

Verse 12

विरक्तोसौ महादेवो येन दग्धा रुषा स्मरः । तं तोषयामि तपसा शंकरं भक्तवत्सलम्

ಅವನು ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲ ಮಹಾದೇವನು; ಅವನ ಕೋಪದಿಂದ ಸ್ಮರ (ಕಾಮ) ಭಸ್ಮವಾಯಿತು. ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 13

सर्वे भवंतो गच्छंतु स्वं स्वं धाम प्रहर्षिताः । भविष्यत्येव तुष्टोऽसौ नात्र कार्य्या विचारणा

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತೃಪ್ತನಾಗುವನು; ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರ ಬೇಡ।

Verse 14

दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम् । तमानयिष्ये चात्रैव तपसा केव लेन हि

ಯಾರು ಮದನ (ಕಾಮ)ನನ್ನು ದಹಿಸಿದನೋ, ಯಾರಿಂದ ಈ ಗಿರಿಯ ವನವೂ ದಗ್ಧವಾಯಿತೋ, ಆ ಶಂಕರನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತರುವೆನು।

Verse 15

तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः । जानीध्वं हि महाभागास्सत्यं सत्यं वदामि वः

ಮಹತ್ತಾದ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಸದಾಶಿವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವ್ಯನು. ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರೇ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ—ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನೇ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 16

आभाष्य चैवं गिरिजा च मेनकां मैनाकबंधुं पितरं हिमालयम् । तूष्णीं बभूवाशु सुभाषिणी शिवा समंदरं पर्वतराजबालिका

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಗಿರಿಜೆ ಮೆನಕೆಯನ್ನು, ಮಾವ ಮೈನಾಕನನ್ನು ಮತ್ತು ತಂದೆ ಹಿಮಾಲಯನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಸುವಚನಶೀಲ ಶಿವಾ—ಪರ್ವತರಾಜನ ಪುತ್ರಿ—ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮೌನವಾದಳು.

Verse 17

जग्मुस्तथोक्ताः शिवया हि पर्वता यथागतेनापि विचक्षणास्ते । प्रशंसमाना गिरिजा मुहुर्मुहुस्सुविस्मिता हेमनगेश्वराद्याः

ಶಿವೆಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆ ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಗಳು ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮರಳಿ ಹೋದರು. ಹೇಮನಗೇಶ್ವರ ಮೊದಲಾದವರು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಮರುಮರು ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 19

तपसा महता तेन तप्तमासीच्चराचरम् । त्रैलोक्यं हि मुनिश्रेष्ठ सदेवासुरमानुषम्

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ದಗ್ಧವಾದಂತೆ ಆಯಿತು. ದೇವಾಸುರಮಾನವರೊಡನೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಅದರ ತಾಪದಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತವಾಯಿತು.

Verse 20

तदा सुरासुराः सर्वे यक्षकिन्नरचारणाः । सिद्धास्साध्याश्च मुनयो विद्याधरमहोरगाः

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು, ಯಕ್ಷ-ಕಿನ್ನರ-ಚಾರಣರು; ಸಿದ್ಧ-ಸಾಧ್ಯರು; ಮುನಿಗಳು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 21

सप्रजापतयश्चैव गुह्यकाश्च तथापरे । कष्टात् कष्टतरं प्राप्ताः कारणं न विदुः स्म तत्

ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು, ಗುಹ್ಯಕರು ಹಾಗೂ ಇತರರೂ ದುಃಖಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಠಿಣವಾದ ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದರು; ಆದರೆ ಆ ಆಪತ್ತಿನ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನು ಅವರು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 22

सर्वे मिलित्वा शक्राद्या गुरुमामंत्र्य विह्वलाः । सुमेरौ तप्तसर्वांगा विधिं मां शरणं ययुः

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಸೇರಿದರು. ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಗುರುವರ್ಯರನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸುಮೇರು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಸರ್ವಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನಾದ ನನ್ನ ಶರಣಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तुतीये पार्वतीखंडे पार्वतीसांत्वनशिवदेवदर्शनवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ಶ್ರೀ ಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಎರಡನೆಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಮೂರನೆಯ ಪಾರ್ವತೀ ಖಂಡದಲ್ಲಿ 'ಪಾರ್ವತೀ ಸಾಂತ್ವನ ಮತ್ತು ಶಿವದರ್ಶನ ವರ್ಣನೆ' ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

Verse 24

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । संतप्तमति कस्माद्वै न ज्ञातं कारणं विभो

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭೋ! ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೂ ಅದು ದುಃಖತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಕಾರಣವು ನಿಜವಾಗಿ ಏಕೆ ತಿಳಿಯದೆ ಇದೆ?

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामहं स्मृत्वा शिवं हृदा । विचार्य मनसा सर्वं गिरिजायास्तपः फलम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದೆ; ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿ ಗಿರಿಜೆಯ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದೆ.

Verse 27

दग्धं विश्वमिति ज्ञात्वा तैः सर्वैरिह सादरात् । हरये तत्कथयितुं क्षीराब्धिमगमं द्रुतम्

ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲ ದಗ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಹರಿಗೇ ತಿಳಿಸಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕ್ಷೀರಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋದರು।

Verse 28

तत्र गत्वा हरिं दृष्ट्वा विलसंतं सुखासने । सुप्रणम्य सुसंस्तूय प्रावोचं सांजलिः सुरैः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸುಖಾಸನದಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಮಾತಾಡಿದೆ.

Verse 29

त्राहि त्राहि महाविष्णो तप्तान्नश्शरणागतान् । तपसोग्रेण पार्वत्यास्तपत्याः परमेण हि

‘ರಕ್ಷಿಸು ರಕ್ಷಿಸು, ಹೇ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋ! ನಾವು ದಗ್ಧರಾಗಿ ಶರಣಾಗತರು; ಪಾರ್ವತಿಯ ಪರಮ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತಪೋತಾಪವು ಭಾರಿಯಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತಿದೆ.’

Verse 30

इत्याकर्ण्य वचस्तेषामस्मदादि दिवौकसाम् । शेषासने समाविष्टोऽस्मानुवाच रमेश्वरः

ನಮ್ಮಾದಿ ದಿವ್ಯಲೋಕವಾಸಿಗಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶೇಷಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ರಮೇಶ್ವರನು ನಮಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 31

विष्णुरुवाच । ज्ञातं सर्वं निदानं मे पार्वती तपसोद्य वै । युष्माभिस्सहितस्त्वद्य व्रजामि परमेश्वरम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ಪಾರ್ವತಿಯ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಈಗ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

महादेवं प्रार्थयामो गिरिजाप्रापणाय तम् । पाणिग्रहार्थमधुना लोकानां स्वस्तयेऽमराः

ನಾವು ಅಮರ ದೇವತೆಗಳು ಈಗ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ—ಗಿರಿಜೆಗೆ ಅವನು ವಿವಾಹವಾಗಿ ದೊರಕಲಿ, ಅವನು ಅವಳ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಲಿ—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಸ್ವಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ।

Verse 34

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तोऽद्यास्ते परममंगलः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಹೋಗೋಣ—ಇಂದು ಮಹಾಪ್ರಭು ರುದ್ರನು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ; ಅವನು ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಪರಮ ಮಂಗಳಮಯನು।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्व ऊचुस्सुरादयः । महाभीता हठात् क्रुद्धाद्दग्धुकामात् लयंकरात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅಚಾನಕ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ದಹಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ, ಪ್ರಳಯಕಾರಕವಾದ ಆ ಭಯಂಕರನಿಂದ ಅವರು ಮಹಾಭೀತರಾದರು।

Verse 36

देवा ऊचुः । महाभयंकरं क्रुद्धं कालानलसमप्रभम् । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ, ಕ್ರುದ್ಧ, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ವಿರೂಪಾಕ್ಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 37

यथा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव क्रोधयुक्तो नः स धक्ष्यति न संशयः

ಹಿಂದೆ ಅವನು ದುರತಿಕ್ರಮ ಮದನನನ್ನು ದಹಿಸಿದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರೋಧಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೂ ದಹಿಸುವನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

ब्रह्मोवाच तदाकर्ण्य वचस्तेषां शक्रादीनां रमेश्वरः । सांत्वयंस्तान्सुरान्सर्वान्प्रोवाच स हरिर्मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ಹರಿಯು ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ, ಓ ಮುನೇ, ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 39

हरिरुवाच । हे सुरा मद्वचः प्रीत्या शृणुतादरतोऽखिलाः । न वो धक्ष्यति स स्वामी देवानां भयनाशनः

ಹರಿಯು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ದೇವರೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ದೇವರ ಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಆ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಮಗೆ ದಹನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 40

तस्माद्भवद्भिर्गंतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणैः । शंभुं शुभकरं मत्वा शरणं तस्य सुप्रभो

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ವಿಚಕ್ಷಣರೇ, ನೀವು ನನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಶಂಭುವನ್ನು ಶುಭಕರನಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಹೇ ಸುಪ್ರಭೋ, ಅವನ ಶರಣು ಸೇರಿರಿ.

Verse 41

शिवं पुराणं पुरुषमधीशं वरेण्यरूपं हि परं पुराणम् । तपोजुषाणां परमात्मरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामः

ನಾವು ಆ ಪರಾತ್ಪರ ಶಿವನ ಶರಣು ಸೇರುತ್ತೇವೆ—ಅವನು ಆದಿಪುರುಷ, ಅಧೀಶ್ವರ, ವರೆಣ್ಯರೂಪಧಾರಿ; ಪರಮ ಪುರಾಣತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪಿ; ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವವರಿಗೆ ಪರಮಾತ್ಮರೂಪನು.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना प्रभवि ष्णुना । जग्मुस्सर्वे तेन सह द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ವೇಳೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 43

प्रथमं शैलपुत्र्यास्तत्तपो द्रष्टुं तदाश्रमम् । जग्मुर्मार्गवशात्सर्वे विष्ण्वाद्यस्सकुतूहलाः

ಮೊದಲು ಶೈಲಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮಾರ್ಗಾನುಸಾರವಾಗಿ ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 44

पार्वत्यास्तु तपो दृष्ट्वा तेजसा व्यापृतास्तदा । प्रणेमुस्तां जगद्धात्रीं तेजोरूपां तपः स्थिताम्

ಪಾರ್ವತಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವರಿತರಾದರು. ನಂತರ ಜಗದ್ಧಾತ್ರಿ, ತೇಜೋಮಯಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾದ ಆ ದೇವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು.

Verse 45

प्रशंसंतस्तपस्तस्यास्साक्षात्सिद्धितनोस्सुराः । जग्मुस्तत्र तदा ते च यत्रास्ते वृषभध्वजः

ಅವಳ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸಿದ್ಧಿಯ ದೇಹಧಾರಿಗಳಂತೆ ಇದ್ದ ಆ ದೇವಗಣಗಳು ಆಗ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 46

तत्र गत्वा च ते देवास्त्वां मुने प्रैषयंस्तदा । पश्यतो दूरतस्तस्थुः कामभस्मकृतोहरात्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಓ ಮುನೇ, ಆ ದೇವರುಗಳು ಆಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಕಾಮನನ್ನು ಭಸ್ಮ ಮಾಡಿದ ಹರ (ಶಿವ)ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ನೋಡುತ್ತಾ ಅವರು ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತರು.

Verse 47

नारद त्वं शिवस्थानं तदा गत्वाऽभयस्सदा । शिवभक्तो विशेषेण प्रसन्नं दृष्टवान् प्रभुम्

ಓ ನಾರದಾ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಶಿವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸದಾ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ಇದ್ದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಿವಭಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಕೃಪಾಮಯ ಪ್ರಭು ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದೆಯೆ.

Verse 48

पुनरागत्य यत्नेन देवानाहूय तांस्ततः । निनाय शंकरस्थानं तदा विष्ण्वादिकान्मुने

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿತು; ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಶಂಕರನ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು.

Verse 49

अथ विष्ण्वादयस्सर्वे तत्र गत्वा शिवं प्रभुम् । ददृशुस्सुखमासीनं प्रसन्नं भक्तवत्सलम्

ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪ್ರಭು ಶಿವನನ್ನು ಕಂಡರು—ಅವರು ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾಗಿ ಇದ್ದರು.

Verse 50

योगपट्टस्थितं शंभुं गणैश्च परिवारितम् । तपोरूपं दधानं च परमेश्वररूपिणम्

ಅವರು ಯೋಗಪಟ್ಟದೊಂದಿಗೆ ಯೋಗಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಂಭುವನ್ನು ಕಂಡರು, ಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ—ತಪೋರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನನ್ನು.

Verse 51

ततो विष्णुर्मयान्ये च सुरसिद्धमुनीश्वराः । प्रणम्य तुष्टुवुस्सूक्तैर्वेदोपनिषदन्वितैः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು, ನಾನು (ಬ್ರಹ್ಮ), ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಎಲ್ಲರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವೇದ-ಉಪನಿಷತ್‌ಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತ ಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ (ಶಿವನನ್ನು) ಸ್ತುತಿಸಿದರು.