Sukta 69

Mantra 1

प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे । धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति ॥

ಪುನಃ ಪುನಃ ಪುರಂಧಿ (ಪೂರ್ಣತೆಯ ಶಕ್ತಿ) ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ತ್ರಿಷ್ಟುಭ್ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಪ್ರೇರಣಾಬಲವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾಳೆ—ವೀರರಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವ ಸೋಮಕ್ಕಾಗಿ ಪೋಷಕ ಇಷ್ (ಆಹಾರ-ಪ್ರೇರಣೆ). ಧಿಯಾ (ಚಿಂತನೆ) ಯೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಮೇಧಾ-ಸಾತಿ (ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಬುದ್ಧಿಯ ಸಾಧನೆ)ಗಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Mantra 2

नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम् । पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि ॥

ನೀನು ನಿನ್ನ ಉಬ್ಬುವ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನಾದಮಯ ಪ್ರವಾಹವಾಗುತ್ತೀ; ಸದಾ ಯೋಕುತಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗುವ ಧಾರೆ. ನೀನು ಅಘ್ನ್ಯಾ (ಅಹಿಂಸ್ಯ/ಅಜೇಯ) ಗೋವುಗಳ—ಹಾಲುಧಾರೆ ಧೇನುಗಳ—ಪತಿ; ಪೋಷಕ ಇಷ್ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಲೆಂದು.

Mantra 3

ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः ॥

ಈ ಚಿತ್ತರೆಯ (ಪೃಶ್ನಿ) ಧೇನುಗಳು, ಸಮೃದ್ಧ ದೋಹವಿರುವವು, ಸೋಮವನ್ನು ಕಲಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರ ಜನ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವು ದೇವಜನರ ವಿಶಃ (ಜನಸಮೂಹಗಳು); ದಿವ್ಯದ ಮೂರು ರೋಚನಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ.

Mantra 4

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥

ವಾಣಿಯಿಂದ ಗೋಪಿ-ಪತಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಸ್ತುತಿಸಿರಿ, ನಾವು ತಿಳಿಯುವಂತೆ—ಸತ್ಯದ ಸೂನು, ಋತದ ಸಚ್ಚ ಪತಿ.

Mantra 5

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे ॥

ಬನ್ನಿರಿ—ಹರಿ (ತಾಮ್ರ) ಶಕ್ತಿಗಳು ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟು ಬರ್ಹಿಷಿಯ ಮೇಲೆ ಆಸೀನವಾಗಲಿ; ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದಾಗಿ, ಒಂದೇ ಅರ್ಪಣ-ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಸಂನವಾಮಹೆ.

Mantra 6

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥

ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಗಾವಃ (ಪ್ರಕಾಶ-ಕಿರಣಗಳು) ವಜ್ರಿಣೆಗೆ ಮಧುರಸವನ್ನು ದೋಹಿವೆ—ಸಮೃದ್ಧ ಮಿಶ್ರಣ; ಅವನು ಅದನ್ನು ಉಪಹ್ವರದಲ್ಲಿ, ಸಮೀಪದ ಒಳಕುಹರದಲ್ಲಿ, ಅಂತರಂಗ ಗಹ್ವರದಲ್ಲಿ, ವಿದತ್ (ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಾಗ).

Mantra 7

उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे ॥

ನೀನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ (ಬ್ರಧ್ನ)ನ ವಿಶಾಲ ಲೋಕಕ್ಕೆ—ಅವನ ಗೃಹಕ್ಕೆ—ಏರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು, ಹೇ ಇಂದ್ರ; ಮಧುರ ಮಧುವನ್ನು ಕುಡಿದು, ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸಖ್ಯದ ತ್ರಿಃ-ಸಪ್ತ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಚರನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸು.

Mantra 8

अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत ॥

ಹಾಡಿರಿ, ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಹಾಡಿರಿ—ಹೇ ಯಜ್ಞಪ್ರಿಯ ಮೇಧಾವಿಗಳೇ—ಹಾಡಿರಿ; ಪುತ್ರರೂ ಹಾಡಲಿ, ಮತ್ತು ಪುರದಂತೆ ಅಜೇಯ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹಾಡಲಿ—ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿ ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಟೆಯಾದ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಲಿ.

Mantra 9

अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् । पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम् ॥

ಕೆಳಗಡೆ ಸ್ತುತಿಯ ನಾದ ಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ, ಸುತ್ತುವರಿದು ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ; ಪಿಂಗಳ ಜ್ವಾಲೆ ಸುತ್ತಲೂ ಹಾರಾಡುತ್ತದೆ—ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಪ್ರೇರಿತ ಬ್ರಹ್ಮ (ವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟವಾಗಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Mantra 10

आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे ॥

ವೇಗವಾಗಿ ಬರುವ, ಸುದುಘಾ (ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಕೊಡುವ) ಏನ್ಯಃಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಹಾರಿಬಂದು, ಚಿಮ್ಮಿಸದೆ ಇದ್ದಾಗ—ಅಪಾಸ್ಫುರ (ಚಿಮ್ಮದ) ಸೋಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಇಂದ್ರನು ಪಾನಮಾಡಲೆಂದು; ಇಳಿಯುವ ಶಕ್ತಿಗಾಗಿ ಆ ಆನಂದವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಾಯಿರಿ.

Mantra 11

अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव ॥

ಇಂದ್ರನು ಪಾನಮಾಡಿದನು; ಅಗ್ನಿಯೂ ಪಾನಮಾಡಿದನು; ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ ಹರ್ಷಿಸಿದರು. ವರುಣನೂ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಆಪಃ (ಜಲಗಳು) ಗುನುಗುತ-ಮರ್ಮರಿಸುತ್ತ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸಿದವು—ಕರುವಿನ ಸುತ್ತ ತಾಯಿಗೋವುಗಳು ಕೂಗುವಂತೆ—ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಋತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹರಿಯುವ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಂದ ಪೋಷಿಸುತ್ತ.

Mantra 12

सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव ॥

ಹೇ ವರುಣ, ನೀನು ಸುಧೇವ (ಪೂರ್ಣ ದಿವ್ಯ)ನು; ನಿನ್ನದಾದ ಸಪ್ತ ಸಿಂಧವಃ ನಿನ್ನ ಕಾಕುದ—ಅಲೆ ಹೊತ್ತ ಎತ್ತರ—ವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹರಿಯುತ್ತವೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಲುವೆ ಮಾಡಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆಗಳಂತೆ; ಹೀಗೆ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಋತಬದ್ಧ ಧಾರೆಗಳು ಭಂಗವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯುತ್ತವೆ.

Mantra 13

यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत ॥

ಯಾರು ಎದುರುಬಲಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ, ದಾನಿಗನ ಬಳಿಗೆ ಸುಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತಂದನೋ—ಅವನೇ ವೇಗವಂತ ನಾಯಕ; ಅವನದೇ ಆ ರೂಪವೇ ಉಪಮಾ-ಮಾಪ; ಅವನೇ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುವವನು.

Mantra 14

अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा ॥

ಅತಿಬಲದಿಂದ ಶಕ್ರನು ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು; ಇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಾ ದ್ವೇಷಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋದನು. ‘ಯುವ’ನ ಪಚ್ಯಮಾನವಾದ ಓದನ-ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ಅವನು ಚೀರುತ್ತಾನೆ—ಪರ-ಗಿರಾ, ದೂರವರೆಗೆ ತಲುಪುವ ವಾಣಿಯಿಂದ; ಹೀಗಾಗಿ ಉನ್ನತ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದ ಶತ್ರು ರೂಪಣೆಗಳು ಭಂಗವಾಗುತ್ತವೆ.

Mantra 15

अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम् । स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम् ॥

ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೆ, ಯುವ ಕುಮಾರನಂತೆ, ಅವನು ಸದಾ ಹೊಸ ರಥವನ್ನು ಏರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ವನ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹಿಷ-ಸಮಾನ ಮಹಾಬಲವನ್ನು ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪಿತೃಗೂ ಮಾತೃಗೂ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ—ವಿಭು-ಕ್ರತು, ವಿಶಾಲವೂ ಸರ್ವಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಂಕಲ್ಪವಂತನು.

Mantra 16

आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम् ॥

ಓ ಸುಶಿಪ್ರ, ದಂಪತೇ (ಗೃಹಪತೇ)! ಬಾ; ಹಿರಣ್ಯಮಯ ರಥದ ಮೇಲೆ ಏರು. ಅನಂತರ ದ್ಯುಕ್ಷ (ಪ್ರಕಾಶಮಾನ) ಅಶ್ವವನ್ನು ಜೂತುಮಾಡು—ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಪಾದ, ಬಲದಿಂದ ಅರುಷ (ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ)—ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಸ್ತಿ (ಮಂಗಳ) ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಲಿ, ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಅಹಸ (ಅಕ್ಲಾಂತ)ವಾಗಿರಲಿ.

Mantra 17

तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने ॥

ಅವನನ್ನೇ—ಹೌದು, ಹೀಗೆ—ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ಉಪಾಸಕರು ಸಮೀಪಿಸಿ ಬಂದು ಸ್ವರಾಜ (ಸ್ವಯಂ-ಶಾಸಕ) ಪ್ರಭುವಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಸನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಸುಧಿತ (ಸುಸ್ಥಾಪಿತ) ಉದ್ದೇಶವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ಯಾತ್ರೆಯ ಕಡೆಗೆ, ದಾನ (ದಾವನ)ದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವಾಗ.

Mantra 18

अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत ॥

ಪ್ರಾಚೀನ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನ (ಶಾಶ್ವತ ಧಾಮ)ವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಇವರು ಪ್ರಿಯಮೇಧಾಸಃ—ಪ್ರಿಯ ಜ್ಞಾನ-ಶೋಧಕರು—ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪೂರ್ವದ, ಮೂಲ ಪ್ರಯತಿ (ಮುನ್ನಡೆ)ಯನ್ನು ಅವರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಬರ್ಹಿಸ್ (ಯಜ್ಞಘಾಸ)ವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವರು, ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಸಗಳನ್ನು ಹಿತಪ್ರಯಸ್ (ಯುಕ್ತಕ್ರಮ)ವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವರು.