Sukta 100

Mantra 1

अयं त एमि तन्वा पुरस्ताद्विश्वे देवा अभि मा यन्ति पश्चात् । यदा मह्यं दीधरो भागमिन्द्रादिन्मया कृणवो वीर्याणि ॥

ನಾನು ನನ್ನ ದೇಹಸಹಿತ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಬರುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಇಂದ್ರ, ನೀನು ನನಗೆ ನನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದಾಗ, ಆಗ ನನ್ನಿಂದಲೇ ವೀರೋಚಿತ ಪರಾಕ್ರಮಗಳು ನೆರವೇರುತ್ತವೆ.

Mantra 2

दधामि ते मधुनो भक्षमग्रे हितस्ते भागः सुतो अस्तु सोमः । असश्च त्वं दक्षिणतः सखा मेऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि ॥

ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಮಧುರ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಪಾಲು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ—ಸೋಮನು ಸುತ (ಪೀಡಿತ) ಆಗಲಿ. ಮತ್ತು ನೀನು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಖನಾಗಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಆಗ ನಾವು ಅನೇಕ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು (ವೃತ್ರಾಣಿ) ತುಳಿದು ಕೆಡವೋಣ.

Mantra 3

प्र सु स्तोमं भरत वाजयन्त इन्द्राय सत्यं यदि सत्यमस्ति । नेन्द्रो अस्तीति नेम उ त्व आह क ईं ददर्श कमभि ष्टवाम ॥

ಹೇ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಒತ್ತುವವರೇ, ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಸ್ತೋಮವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ತರು—ಸತ್ಯದಿಂದ, ಸತ್ಯವೇ ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ. ‘ಇಂದ್ರ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಬಾರದು; ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸೋಣ?

Mantra 4

अयमस्मि जरितः पश्य मेह विश्वा जातान्यभ्यस्मि मह्ना । ऋतस्य मा प्रदिशो वर्धयन्त्यादर्दिरो भुवना दर्दरीमि ॥

ಹೇ ಜರಿತೃ (ಸ್ತುತಿಗಾರ), ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ—ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು: ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ನಾನು ಜನಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಋತದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಆ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಭುವನಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೊಳಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಸ್ಥಿರ ಬಂಧನವನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತೇನೆ.

Mantra 5

आ यन्मा वेना अरुहन्नृतस्यँ एकमासीनं हर्यतस्य पृष्ठे । मनश्चिन्मे हृद आ प्रत्यवोचदचिक्रदञ्छिशुमन्तः सखायः ॥

ವೇನಾ (ದರ್ಶನಾನ್ವೇಷಕರು) ನನ್ನನ್ನು ಋತದ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತಿದಾಗ—ಏಕದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಹರಿತ (ಪ್ರಕಾಶಮಾನ)ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವನಾಗಿ—ಅಾಗ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಸಹ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಆನಂದದ ನವಜನ್ಮದ ಶಿಶುಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಖರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು.

Mantra 6

विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या या चकर्थ मघवन्निन्द्र सुन्वते । पारावतं यत्पुरुसम्भृतं वस्वपावृणोः शरभाय ऋषिबन्धवे ॥

ಹೇ ಮಘವನ್ ಇಂದ್ರ, ಸೋಮವನ್ನು ಸುರಿಸುವವನಿಗಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸವನದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲ ಕೃತ್ಯಗಳು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿವೆ—ನೀನು ಹೇಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ, ಬಹುಸಂಗ್ರಹಿತ ವಸು (ಸಂಪತ್ತು)ವನ್ನು ಋಷಿಬಂಧು ಶರಭನಿಗಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದೆ.

Mantra 7

प्र नूनं धावता पृथङ्नेह यो वो अवावरीत् । नि षीं वृत्रस्य मर्मणि वज्रमिन्द्रो अपीपतत् ॥

ಈಗ ಮುಂದೆ ಧಾವಿಸಿರಿ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ; ಇಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡೆದುಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುವವನು. ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರವನ್ನು ವೃತ್ರನ ಮರ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಅವನ ದುರ್ಬಲ ಗಾಂಠದಲ್ಲಿ, ನೇರವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ನಾಟಿದನು.

Mantra 8

मनोजवा अयमान आयसीमतरत्पुरम् । दिवं सुपर्णो गत्वाय सोमं वज्रिण आभरत् ॥

ಮನದಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ, ನೇರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತ, ಅವನು ಕಬ್ಬಿಣದ ದುರ್ಗವನ್ನು ದಾಟಿದನು. ಸುಪರ್ಣ (ಗರುಡ) ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಜ್ರಧಾರಿಗಾಗಿ ಸೋಮವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು.

Mantra 9

समुद्रे अन्तः शयत उद्ना वज्रो अभीवृतः । भरन्त्यस्मै संयतः पुरःप्रस्रवणा बलिम् ॥

ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ವಜ್ರಶಕ್ತಿ ಶಯನಿಸಿದೆ, ಜಲಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ. ನಿಯಮಿತ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವ, ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ಧಾರೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಬಲಿಯೆಂಬ ಶಕ್ತಿಯ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ.

Mantra 10

यद्वाग्वदन्त्यविचेतनानि राष्ट्री देवानां निषसाद मन्द्रा । चतस्र ऊर्जं दुदुहे पयांसि क्व स्विदस्याः परमं जगाम ॥

ವಾಣಿ ಅಚೇತನ—ಗ್ರಹಿಸಲಾರದ—ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವಾಗ, ದೇವರ ರಾಜ್ಞೀ ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀ’ ಆನಂದಮಯವಾಗಿ ಆಸೀನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಊರ್ಜೆಗಳು ಪೋಷಕ ರಸವನ್ನು ದೋಹುತ್ತವೆ, ಆನಂದದ ಧಾರೆಗಳು ಹರಿಯುತ್ತವೆ—ಆದರೆ ಅವಳ ಪರಮ ಆಸನವು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದೆ?

Mantra 11

देवीं वाचमजनयन्त देवास्तां विश्वरूपाः पशवो वदन्ति । सा नो मन्द्रेषमूर्जं दुहाना धेनुर्वागस्मानुप सुष्टुतैतु ॥

ದೇವರುಗಳು ದೇವೀ ವಾಣಿಯನ್ನು ಜನ್ಮಗೊಳಿಸಿದರು; ವಿಶ್ವರೂಪ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವಳನ್ನೇ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಆನಂದ, ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಊರ್ಜೆಯನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ದೋಹುವ ವಾಣಿ—ಧೇನುಸ್ವರೂಪಿಣಿ—ಸುಸ್ತುತಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಲಿ.

Mantra 12

सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व द्यौर्देहि लोकं वज्राय विष्कभे । हनाव वृत्रं रिणचाव सिन्धूनिन्द्रस्य यन्तु प्रसवे विसृष्टाः ॥

ಸಖಾ ವಿಷ್ಣೋ, ಇನ್ನೂ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಪಾದವಿಕ್ಷೇಪ ಮಾಡು; ದ್ಯೌಃ (ಆಕಾಶ) ಲೋಕಸ್ಥಾನವನ್ನು ದೇ—ವಜ್ರಬಲಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ ವಿಶ್ಕಂಭಿಸು. ವೃತ್ರನನ್ನು ಹನಿಸೋಣ; ನದಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡೋಣ; ಪ್ರಸವದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಅವುಗಳು ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಹರಿದು ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ.