Adhyaya 31

Verse 1

नारदौवाच । ततो हृष्टमनाः सोऽथ दूतं पप्रच्छ तं पथि । संदेहं हृदि कृत्वा तु विस्मयं परमं गतः । विचारयन्हृदि स्वर्गः कस्य हेतोः फलं मम

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಅವನು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆ ದೂತನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಟ್ಟು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಒಳಗೊಳಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವು ನನ್ನ ಫಲವಾಯಿತು?”

Verse 2

विकुंडल उवाच । हे दूतवर पृच्छामि संशयं त्वामहं परम् । आवां जातौ कुले तुल्ये तुल्यं कर्म तथा कृतम्

ವಿಕುಂಡಲನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೂತನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಮಹಾ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ಸಮಾನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.

Verse 3

दुर्मृत्युरपि तुल्योभूत्तुल्यो दृष्टो यमस्तथा । कथं स नरके क्षिप्तस्तुल्यकर्म्मा ममाग्रजः

ಅವನ ಭಯಾನಕ ಮರಣವೂ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಯಮನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ನನ್ನ ಅಣ್ಣನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು?

Verse 4

ममाभवत्कथं नाकमिति मे छिंधि संशयम् । देवदूत न पश्यामि मम स्वर्गस्य कारणम्

ನನಗೆ ಹೇಳು—ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ನನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು. ಹೇ ದೇವದೂತನೇ, ನನ್ನ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 5

देवदूत उवाच । माता पिता सुतो जाया स्वसा भ्राता विकुंडल । जन्महेतोरियं संज्ञा जंतोः कर्म्मोपभुक्तये

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಕುಂಡಲ, ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಮಗ, ಪತ್ನಿ, ಸಹೋದರಿ, ಸಹೋದರ—ಇವೆಲ್ಲ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೇವಲ ಸಂಜ್ಞೆಗಳು; ಜೀವನು ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮಾತ್ರ.

Verse 6

एकस्मिन्पादपे यद्वच्छकुनानां समागमः । यद्यत्समीहितं कर्म कुरुते पूर्वभावितः

ಹೇಗೆ ಒಂದೇ ಮರದ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

तस्य तस्य फलं भुंक्ते कर्म्मणः पुरुषः सदा । सत्यं वदामि ते प्रीत्या नरैः कर्म्म शुभाशुभम्

ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ಸದಾ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಜನರು ಶುಭವೂ ಅಶುಭವೂ ಆದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

स्वकृतं भुज्यते वैश्य कालेकाले पुनःपुनः । एकः करोति कर्माणि एकस्तत्फलमश्नुते

ಓ ವೈಶ್ಯ, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಪುನಃಪುನಃ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ಒಬ್ಬನೇ, ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವನು ಕೂಡ ಅವನೇ।

Verse 9

अन्यो न लिप्यते वैश्य कर्मणान्यस्य कुत्रचित् । अपतन्नरके पापैस्तवभ्राता सुदारुणैः । त्वं च धर्मेण धर्मज्ञ स्वर्गं प्राप्नोषि शाश्वतम्

ಓ ವೈಶ್ಯ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಯಾರೂ ಎಂದಿಗೂ ಲಿಪ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನರಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು; ಆದರೆ ನೀನು ಧರ್ಮಜ್ಞನಾಗಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀ.

Verse 10

विकुंडल उवाच । आबाल्यान्मम पापेषु न पुण्येषु रतं मनः । अस्मिञ्जन्मनि हे दूत दुष्कृतं हि कृतं मया

ವಿಕುಂಡಲನು ಹೇಳಿದರು—ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಪಾಪದಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಹೇ ದೂತ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 11

देवदूत न जानामि सुकृतं कर्म चात्मनः । यदि जानासि मत्पुण्यं तन्मे त्वं कृपया वद

ಹೇ ದೇವದೂತನೇ! ನಾನು ಮಾಡಿದ ಸುಕೃತಕರ್ಮವೇನು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ನೀನು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 12

देवदूत उवाच । शृणु वैश्य प्रवक्ष्यामि यत्त्वया पुण्यमर्जितम् । जानामि तदहं सर्वं न त्वं वेत्सि सुनिश्चितम्

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ, ಕೇಳು; ನೀನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಆದರೆ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 13

हरिमित्रसुतो विप्रः सुमित्रो वेदपारगः । आसीत्तस्याश्रमः पुण्यो यमुना दक्षिणेतटे

ಹರಿಮಿತ್ರನ ಪುತ್ರನಾದ ಸುಮಿತ್ರನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮವು ಯಮುನಾ ನದಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ತಟದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.

Verse 14

तेन सख्यं वने तस्मिंस्तव जातं विशांवर । तत्संगेन त्वया स्नातं माघमासद्वयं तथा

ಹೇ ಮನುಷ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಸ್ನೇಹ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಸಂಗದಿಂದ ನೀನು ಎರಡು ಮಾಘಮಾಸಗಳವರೆಗೆ ಸ್ನಾನವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ.

Verse 15

कालिंदी पुण्यपानीये सर्वपापहरे वरे । तत्तीर्थे लोकविख्याते नाम्ना पापप्रणाशने

ಹೇ ಕಾಲಿಂದೀ! ಪುಣ್ಯಜಲವತೀ, ಸರ್ವಪಾಪಹರಿಣೀ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಯೇ! ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ‘ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ.

Verse 16

एकेन सर्वपापेभ्यो विमुक्तस्त्वं विशांपते । द्वितीयमाघपुण्येन प्राप्तः स्वर्गस्त्वयानघ

ಹೇ ವಿಶಾಂಪತೇ! ಒಂದೇ ವ್ರತದಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದೆ. ಹೇ ಅನಘ! ಮಾಘಮಾಸದ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎರಡನೆಯ ಫಲವಾಗಿ ನೀನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದೆಯೆ.

Verse 17

त्वं तत्पुण्यप्रभावेण मोदस्व सततं दिवि । नरकेषु तव भ्राता महतीं पापयातनाम्

ಆ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವೆ; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನು ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಜನಿತ ಮಹಾ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

छिद्यमानोऽसिपत्रैश्च भिद्यमानस्तु मुद्गरैः । चूर्ण्यमानः शिलापृष्ठे तप्तांगारेषु भर्जितः

ಅವನು ಅಸಿಪತ್ರಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಮುದ್ಗರಗಳಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶಿಲಾಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಪುಡಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಪ್ತ ಅಂಗಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭರ್ಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

इति दूतवचः श्रुत्वा भ्रातृदुःखेन दुःखितः । पुलकांकित सर्वांगो दीनोऽसौ विनयान्वितः

ದೂತನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಸಹೋದರನ ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಿತನಾದನು; ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲೂ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು, ದೀನನಾಗಿ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತನು.

Verse 20

उवाच तं देवदूतं मधुरं निपुणं वचः । मैत्री सप्तपदी साधो सतां भवति सत्फला

ಅವನು ಆ ದೇವದೂತನಿಗೆ ಮಧುರವೂ ನಿಪುಣವೂ ಆದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಸಾಧೋ! ಮೈತ್ರಿ ಸಪ್ತಪದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ; ಸತ್ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸತ್ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.”

Verse 21

मित्रभावं विचिंत्य त्वं मामुपाकर्तुमर्हसि । ततो हि श्रोतुमिच्छामि सर्वज्ञस्त्वं मतो मम

ಮಿತ್ರಭಾವದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸರ್ವಜ್ಞರು.

Verse 22

यमलोकं न पश्यंति कर्मणा केन मानवाः । गच्छंति निरयं येन तन्मे त्वं कृपया वद

ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾನವರು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ? ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿ.

Verse 23

देवदूत उवाच । सम्यक्पृष्टं त्वया वैश्य नष्टपापोऽसि सांप्रतम् । विशुद्धे हृदये पुंसां बुद्धिः श्रेयसि जायते

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವೈಶ್ಯ, ನೀನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೀ; ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ. ಪುರುಷರ ಹೃದಯ ಶುದ್ಧವಾದಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 24

यद्यप्यवसरोनास्ति मम सेवापरस्य वै । तथापि च तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि यथामति

ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ನನಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನನ್ನ ಮತಿಯಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 25

कर्मणा मनसा वाचा सर्वावस्थासु सर्वदा । परपीडां न कुर्वंति न ते यांति यमालयम्

ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ—ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ—ಪರರಿಗೆ ಪೀಡೆ ಮಾಡದವರು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 26

न वेदैर्न च दानैश्च न तपोभिर्न चाध्वरैः । कथंचित्स्वर्गतिं यांति पुरुषाः प्राणिहिंसकाः

ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ದಾನಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಜ್ಞಾಧ್ವರಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸಕರು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯರು.

Verse 27

अहिंसा परमो धर्मो ह्यहिंसैव परं तपः । अहिंसा परमं दानमित्याहुर्मुनयः सदा

ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಪರಮ ದಾನ—ಎಂದು ಮುನಿಗಳು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

मशकान्सरीसृपान्दंशान्यूकाद्यान्मानवांस्तथा । आत्मौपम्येन पश्यंति मानवा ये दयालवः

ದಯಾಳು ಜನರು ಸೊಳ್ಳೆ, ಸರೀಸೃಪಗಳು, ಕಚ್ಚುವ ಕೀಟಗಳು, ಜೂನು ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು—ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ ಸಹ—ಆತ್ಮೌಪಮ್ಯದಿಂದ ಸಮವಾಗಿ ನೋಡುವರು.

Verse 29

तप्तांगारमयस्कीलं मादंप्रेतरंगिणीम् । दुर्गतिं नैव गच्छंति कृतांतस्य च ते नराः

ಆ ಪುರುಷರು ಯಮನ ಘೋರ ದುರ್ಗತಿಗಳಿಗೆ ಬೀಳರು—ಕೆಂಪಾಗಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಅಂಗಾರಮಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೀಲು ಹಾಗೂ ಮದಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನದಿ ಮುಂತಾದ ನರಕಯಾತನೆಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲ.

Verse 30

भूतानि येऽत्र हिंसंति जलस्थलचराणि च । जीवनार्थं च ते यांति कालसूत्रं च दुर्गतिम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜಲಚರ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಲಚರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವವರು—ಜೀವನಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಸಹ—ಕಾಲಸೂತ್ರ ನರಕಕ್ಕೂ ದುರ್ಗತಿಗೂ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे एकत्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದ ಏಕತ್ರಿಂಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 32

परस्परं च खादंतो ध्वांते चान्योन्य घातिनः । वसंति कल्पानेकांस्ते रुदंतो दारुणं रवम्

ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಆ ಘೋರ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹತಮಾಡುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಭಯಾನಕ ಅಳಲನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

कृमियोनि शतं गत्वा स्थावराः स्युश्चिरं तु ते । ततोच्छंति ते क्रूरास्तिर्यग्योनि शतेषु च

ಕೃಮಿಯೊನಿಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಅವರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸ್ಥಾವರಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಆ ಕ್ರೂರರು ನೂರಾರು ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

पश्चाद्भवंति जातांधाः काणाः कुब्जाश्च पंगवः । दरिद्राश्चांगहीनाश्च मानुषाः प्राणिहिंसकाः

ನಂತರ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸಕರು ಜನ್ಮಾಂಧರು, ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವರು, ಕುಬ್ಜರು, ಪಂಗುಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದರಿದ್ರರಾಗಿಯೂ ಅಂಗಹೀನರಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

तस्माद्वैश्य परत्रेह कर्मणा मनसा गिरा । लोकद्वयसुखप्रेप्सुर्धर्मज्ञो न तदाचरेत्

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ವೈಶ್ಯ! ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವ ಧರ್ಮಜ್ಞನು ಕರ್ಮದಿಂದಲೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ವಾಣಿಯಿಂದಲೂ ಆ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 36

लोकद्वयेन विंदंति सुखानि प्राणिहिंसकाः । येन हिंसन्ति भूतानि न ते बिभ्यति कुत्रचित्

ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸಕರು ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕ ಎರಡಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂತಜೀವಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 37

प्रविशंति यथा नद्यः समुद्रमृजुवक्रगाः । सर्वे धर्मा अहिंसायां प्रविशंति तथा दृढम्

ನದಿಗಳು ನೇರವಾಗಲಿ ವಕ್ರವಾಗಲಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳೂ ದೃಢವಾಗಿ ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 38

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । अभयं येन भूतेभ्यो दत्तमत्र विंशांवर

ಓ ವಿಂಶಾಂವರ! ಇಲ್ಲಿ ಭೂತಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಿದವನು, ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನೂ ಸರ್ವಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷಿತನೂ ಆದಂತೆ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

ये नियोगांश्च शास्त्रोक्तान्धर्माधर्म विमिश्रितान् । पालयंतीह ये वैश्य न ते यांति यमालयम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ನಿಯೋಗಗಳನ್ನು—ಧರ್ಮಾಧರ್ಮ ಮಿಶ್ರವಾಗಿದ್ದರೂ—ಪಾಲಿಸುವ ವೈಶ್ಯರು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 40

ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा । स्वधर्मनिरताः सर्वे नाकपृष्ठे वसंति ते

ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ, ಗೃಹಸ್ಥ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಮತ್ತು ಯತಿ—ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

यथोक्तचारिणः सर्वे वर्णाश्रमसमन्विताः । नरा जितेंद्रिया यांति ब्रह्मलोकं तु शाश्वतम्

ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ನಡೆದು, ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ನರರು ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 42

इष्टापूर्तरता ये च पंचयज्ञरताश्च ये । दयान्विताश्च ये नित्यं नेक्षंते ते यमालयम्

ಇಷ್ಟ-ಪೂರ್ತಗಳಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ, ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ದಯೆಯುಳ್ಳವರು ಯಮಾಲಯವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 43

इंद्रियार्थनिवृत्ता ये समर्था वेदवादिनः । अग्निपूजारता नित्यं ते विप्राः स्वर्गगामिनः

ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿ, ಸಮರ್ಥ ವೇದವಕ್ತಾರಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಅಗ್ನಿಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾದ ವಿಪ್ರರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಗಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

अदीनवदनाः शूराः शत्रुभिः परिवेष्टिताः । आहवेषु विपन्ना ये तेषां मार्गो दिवाकरः

ದೀನಮುಖ ತೋರದೆ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದರೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೀರಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಶೂರರಿಗೇ ದಿವಾಕರನು (ಸೂರ್ಯನು) ಮಾರ್ಗವಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

अनाथ स्त्री द्विजार्थे च शरणागतपालने । प्राणांस्त्यजंति ये वैश्य न च्यवंति दिवस्तु ते

ಅನಾಥ ಸ್ತ್ರೀಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ದ್ವಿಜಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಶರಣಾಗತನ ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುವ ವೈಶ್ಯರು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 46

पंग्वंधबालवृद्धांश्च रोग्यनाथदरिद्रितान् । ये पुष्णंति सदा वैश्य ते मोदंति सदा दिवि

ಯಾವ ವೈಶ್ಯರು ಸದಾ ಕುಂಟರು, ಅಂಧರು, ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರು, ರೋಗಿಗಳು, ಅನಾಥರು ಮತ್ತು ದರಿದ್ರರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ನೆರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಾನಂದದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

गां दृष्ट्वा पंकनिर्मग्नां रोगमग्नं द्विजं तथा । उद्धरंति नरा ये च तेषां लोकोऽश्वमेधिनाम्

ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಹಸುವನ್ನು ಕಂಡು, ಹಾಗೆಯೇ ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುವ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸುವವರು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಕರ್ತರ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

गोग्रासं ये प्रयच्छंति ये शुश्रूषंति गाः सदा । येनारोहंति गोपृष्ठे ते स्वर्लोकनिवासिनः

ಹಸುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಗ್ರಾಸ ಮೇವು ನೀಡುವವರು, ಸದಾ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪಾಲಿಸುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಗೋಮೇಲಿನ ಮೇಲೆ ಏರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕ ನಿವಾಸಿಗಳು।

Verse 49

गर्तमात्रं तु ये चक्रुर्यत्र गौरतृषा भवेत् । यमलोकमदृष्ट्वैव ते यांति स्वर्गतिं नराः

ಹಸುವಿನ ದಾಹ ತೀರಬಹುದಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವವರು, ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣದೇಯೇ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 50

अग्निपूजा देवपूजा गुरुपूजा रताश्च ये । द्विजपूजा रता नित्यं ते विप्राः स्वर्गगामिनः

ಅಗ್ನಿಪೂಜೆ, ದೇವಪೂಜೆ, ಗುರುಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿದ್ದು, ನಿತ್ಯ ದ್ವಿಜಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವ ವಿಪ್ರರು ಸ್ವರ್ಗಗಾಮಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 51

वापीकूपतडागादौ धर्मस्यांतो न विद्यते । पिबंति स्वेच्छया यत्र जलस्थल चरास्तदा

ಬಾವಿ, ಕೂಪ, ಕೆರೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜಲಚರರೂ ಸ್ಥಲಚರರೂ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿರ್ಬಾಧವಾಗಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 52

नित्यं दानपरः सोऽत्र कथ्यते विबुधैरपि । यथायथा च पानीयं पिबंति प्राणिनो भृशम्

ಇಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರೂ ಅವನನ್ನು ನಿತ್ಯ ದಾನಪರನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು, ಪುನಃಪುನಃ ಬಹಳ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೋ ಅಷ್ಟೇ ಅವನ ದಾನಫಲ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 53

तथातथाऽक्षयः स्वर्गो धर्मबुद्ध्या विशां वर । प्राणिनां जीवनं वारि प्राणा वारिणि संस्थिताः

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನೀರೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೀವನ; ಪ್ರಾಣಗಳು ನೀರಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿವೆ।

Verse 54

नित्यस्नानेन पूयंते येऽपि पातकिनो नराः । प्रातःस्नानं हरेद्वैश्य बाह्माभ्यंतरजं मलम्

ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಪಾತಕಿಗಳಾದ ನರರೂ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ! ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನವು ಹೊರಗಿನ ಹಾಗೂ ಒಳಗಿನ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ಎರಡನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 55

प्रातःस्नानेन निष्पापो नरो न निरयं व्रजेत् । स्नानं विना तु यो भुंक्ते मलाशी स सदा नरः

ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಷ್ಪಾಪನಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ಮಲಾಶಿ; ಅವನು ಸದಾ ಅಶುಚಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 56

अस्नायी यो नरस्तस्य विमुखा पितृदेवताः । स्नानहीनो नरः पापः स्नानहीनो नरोऽशुचिः

ಸ್ನಾನ ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಪಿತೃ ದೇವತೆಗಳು ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನಾನಹೀನನು ಪಾಪಿ; ಸ್ನಾನಹೀನನು ಅಶುಚಿ.

Verse 57

अस्नायी नरकं भुंक्ते पुंस्कीटादिषु जायते । ये पुनः स्रोतसि स्नानमाचरंतीह पर्वणि

ಸ್ನಾನ ಮಾಡದವನು ನರಕಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಪುಂಸ್ಕೀಟಾದಿ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಆಚರಿಸುವವರು ಅಭೀಷ್ಟ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

ते नैव नरकं यांति न जायंते कुयोनिषु । दुःस्वप्ना दुष्टचिंताश्च वंध्या भवंति सर्वदा

ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ದುಷ್ಟ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದುಃಸ್ವಪ್ನ, ದುಷ್ಟಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ವಂಧ್ಯತ್ವ ಸದಾ ದೂರವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

Verse 59

प्रातःस्नानेन शुद्धानां पुरुषाणां विशांवर । तिलांश्च तिलपात्रांश्च तिलप्रस्थं यथाविधि

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದ ಪುರುಷರಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎಳ್ಳು, ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಪ್ರಸ್ಥ ಎಳ್ಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 60

दत्त्वा प्रेतपतेर्भूमौ न व्रजंति नराः क्वचित् । पृथिवीं कांचनं गां च दत्वा दानानि षोडश

ಪ್ರೇತಪತಿ ಯಮನಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಮನುಷ್ಯರು ದುರ್ಗತಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿ, ಕಂಚನ (ಸ್ವರ್ಣ) ಮತ್ತು ಗೋ ದಾನ—ಇವು ಷೋಡಶ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯದಾನಗಳು.

Verse 61

गत्वा न विनिवर्तंते स्वर्गलोकाद्विकुंडल । पुण्यासु तिथिषु प्राज्ञो व्यतीपाते च संक्रमे

ಹೇ ವಿಕುಂಡಲ! ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದವರು ಮತ್ತೆ ಮರ್ಥ್ಯಭಾವಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುಣ್ಯತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯತೀಪಾತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಜ್ಞರು।

Verse 62

स्नात्वा दत्त्वा च यत्किंचिन्नैव मज्जति दुर्गतौ । नैवाक्रामंति दातारो दारुणं रौरवं पथम् । इहलोके न जायंते कुले धनविवर्जिते

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಏನಾದರೂ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ದುರ್ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಾತರು ರೌರವ ನರಕದ ಭಯಾನಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಧನವಿಲ್ಲದ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 63

सत्यवादी सदा मौनी प्रियवादी च यो नरः । अक्रोधनः समाचारो नातिवाद्यनसूयकः

ಸತ್ಯವಾಡಿ, ಸದಾ ವಾಕ್ಸಂಯಮಿಯು, ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನು; ಕ್ರೋಧರಹಿತ, ಸಚ್ಚರಿತ್ರ, ಅತಿವಾದ ಮಾಡದ, ಅಸೂಯಾರಹಿತನಾದ ಪುರುಷನು।

Verse 64

सदा दाक्षिण्यसंपन्नः सदा भूतदयान्वितः । गोप्ता च परमर्माणां वक्ता परगुणस्य च

ಯಾವನು ಸದಾ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಮತ್ತು ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿದ್ದು, ಸದಾ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವನು; ಇತರರ ಗಾಢ ರಹಸ್ಯಗಳ ರಕ್ಷಕ, ಇತರರ ಗುಣಗಳ ವರ್ಣನಕಾರನು।

Verse 65

परस्वं तृणमात्रं च मनसापि न यो हरेत् । न पश्यंति विशांश्रेष्ठ ह्येते नरकयातनाम्

ಹೇ ಮಾನವಶ್ರೇಷ್ಠ! ಯಾರು ಪರರ ಧನವನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನ ಕಡ್ಡಿಯಷ್ಟಾದರೂ—ಮನಸಲ್ಲಿಯೂ—ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ನರಕಯಾತನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 66

परापवादी पाखंडः पापेभ्योऽपि मतोऽधिकः । पच्यते नरके तावद्यावदाभूतसंप्लवम्

ಪರನಿಂದೆ ಮಾಡುವ ಪಾಖಂಡಿ ಪಾಪಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಅಧಮನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟನು. ಭೂತಸಂಪ್ಲವ ಪ್ರಳಯ ಇರುವವರೆಗೆ ಅವನು ನರಕದಲ್ಲಿ ದಹಿಸಲ್ಪಡುವನು.

Verse 67

वक्ता परुषवाक्यानां मंतव्यो नरकागतः । संदेहो न विशांश्रेष्ठ पुनर्याति च दुर्गतिम्

ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುವವನು ನರಕಗಾಮಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವನು ಮತ್ತೆ ದುರ್ಗತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

न तीर्थैर्न तपोभिश्च कृतघ्नस्यास्ति निष्कृतिः । सहते यातनां घोरां स नरो नरके चिरम्

ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದಲೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ. ಅಂಥವನು ನರಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಘೋರ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 69

पृथिव्यां यानि तीर्थानि तेषु मज्जति यो नरः । जितेंद्रियो जिताहारो न स याति यमालयम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಯಮಿಯಾಗಿ—ಅವನು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 70

न तीर्थे पातकं कुर्यान्न च तीर्थोपजीवनम् । तीर्थे प्रतिग्रहस्त्याज्यस्त्याज्यो धर्मस्य विक्रयः

ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಮಾಡಬಾರದು, ತೀರ್ಥವನ್ನು ಜೀವನೋಪಾಯವಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ) ವರ್ಜ್ಯ; ಧರ್ಮದ ಮಾರಾಟವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯ.

Verse 71

दुर्जरं पातकं तीर्थे दुर्जरश्च प्रतिग्रहः । तीर्थे च दुर्जरं सर्वमेतत्किन्नरकं व्रजेत्

ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಾಪಕ್ಷಯ ಮಾಡುವುದು ದುರ್ಜರ; ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ)ವೂ ದುರ್ಜರ ಫಲದಾಯಕ. ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ದಾಟಲು ಕಷ್ಟ—ಅಂತಹ ಆಚರಣೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯದೆ ಇರಬಹುದೇ?

Verse 72

सकृद्गंगांभसि स्नातः पूतो गांगेयवारिणा । न नरो नरकं याति अपि पातकराशिकृत्

ಮನುಷ್ಯನು ಒಮ್ಮೆ ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಗಂಗಾಧಾರೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪಾಪರಾಶಿ ಮಾಡಿದವನಾದರೂ ಅವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 73

व्रतदानतपो यज्ञाः पवित्राणीतराणि च । गंगाबिंद्वभिषिक्तस्य न समा इति नः श्रुतम्

ವ್ರತ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಇತರ ಪವಿತ್ರಕರ್ಮಗಳು—ಗಂಗೆಯ ಒಂದು ಬಿಂದುವಿನಿಂದ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಸಮಾನವಲ್ಲವೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 74

अन्यतीर्थसमां गंगां यो ब्रवीति नराधमः । स याति नरकं वैश्य दारुणं रौरवं महत्

ಗಂಗೆಯನ್ನು ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳುವ ಆ ನರಾಧಮನು—ಓ ವೈಶ್ಯ—ಭಯಾನಕ ಮಹಾ ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 75

धर्मद्रवं ह्यपां बीजं वैकुंठचरणच्युतम् । धृतं मूर्ध्नि महेशेन यद्गांगममलं जलम्

ಗಂಗೆಯ ಆ ನಿರ್ಮಲ ಜಲವು ಸಮಸ್ತ ಜಲಗಳ ಬೀಜ, ಧರ್ಮದ ದ್ರವರೂಪ; ಅದು ವೈಕುಂಠ (ವಿಷ್ಣು) ಪಾದಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಮಹೇಶ (ಶಿವ) ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 76

तद्ब्रह्मैव न संदेहो निर्गुणं प्रकृतेः परम् । तेन किं समतां गच्छेदपि ब्रह्मांडगोचरे

ಅದೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮವೇ—ನಿರ್ಗುಣ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತ. ಹಾಗಾದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗೋಚರದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೊಂದಿಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮತೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 77

गंगागंगेति यो ब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । नरो न नरकं याति किं तया सदृशं भवेत् । नान्येन दह्यते सद्यः क्रिया नरकदायिनी

ಯಾವನು ನೂರಾರು ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ‘ಗಂಗಾ, ಗಂಗಾ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆಗೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇನ್ನೇನು? ನರಕದಾಯಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಹೀಗೆ ತಕ್ಷಣ ದಗ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 78

गंगांभसि प्रयत्नेन स्नातव्यं तेन मानवैः । प्रतिगृह निवृत्तो यः प्रतिग्रहक्षमोऽपि सन् । स द्विजो द्योतते वैश्य तारारूपश्चिरं दिवि

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವರು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಕ್ಷತ್ರರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 79

गामुद्धरंति ये पंकाद्ये रक्षंति च रोगिणः । म्रियंते गोगृहे ये च तेषां नभसि तारकाः । यमलोकं न पश्यंति प्राणायामपरायणाः

ಕೆಸರಿನಿಂದ ಹಸುವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವವರು, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವರು, ಮತ್ತು ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸುವವರು—ಅವರಿಗಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಪರಾಯಣರು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 80

अपि दुष्कृतकर्माणस्तैरेव हतकिल्बिषाः । दिवसे दिवसे वैश्य प्राणायामास्तु षोडश । अपि ब्रह्महणं साक्षात्पुनंत्यहरहः कृताः

ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರೂ ಈ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದಲೇ ಪಾಪಕ್ಷಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಪ್ರತಿದಿನ ಹದಿನಾರು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವು ನಿತ್ಯಕೃತವಾಗಿರುವಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನನ್ನೂ ಸಹ ನೇರವಾಗಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 81

तपांसि यानि तप्यंते व्रतानि नियमाश्च ये । गोसहस्रप्रदानं च प्राणायामस्तु तत्समः

ಯಾವ ಯಾವ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೋ, ಯಾವ ಯಾವ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ಗೋವುಗಳ ದಾನವೂ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಮಾನವೇ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ.

Verse 82

अब्बिंदुं यः कुशाग्रेण मासेमासे नरः पिबेत् । संवत्सरशतं साग्रं प्राणायामस्तु तत्समः

ಯಾವನು ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕುಶಾಗ್ರದ ತುದಿಯಿಂದ ನೀರಿನ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೋ, ಅದು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾದ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಸಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 83

पातकं तु महद्यच्च तथा क्षुद्रोपपातकम् । प्राणायामैः क्षणात्सर्वं भस्मसात्कुरुते नरः

ಮಹಾಪಾತಕವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕ್ಷುದ್ರ ಉಪಪಾತಕವಾಗಲಿ—ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 84

मातृवत्परदारान्ये मन्यंते वै नरोत्तमाः । न ते यांति नरश्रेष्ठ कदाचिद्यम यातनाम्

ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸುವ ನರೋತ್ತಮರು, ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಎಂದಿಗೂ ಯಮನ ಯಾತನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 85

मनसापि परेषां यः कलत्राणि न सेवते । सह लोकद्वये नास्ति तेन वैश्य धरा धृता

ಮನಸಿನಿಂದಲೂ ಪರರ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಸೇವಿಸದವನು ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅತുല್ಯನು; ಓ ವೈಶ್ಯ, ಅವನಿಂದಲೇ ಭೂಮಿ ನಿಜವಾಗಿ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 86

तस्माद्धर्म्मान्वितैस्त्याज्यं परदारोपसेवनम् । नयंति परदारास्तु नरकानेकविंशतिम्

ಆದುದರಿಂದ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ನರಕಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

Verse 87

लोभो न जायते येषां परदारेषु मानसे । ते यांति देवलोकं तु न यमं वैश्यसत्तम

ಹೇ ವೈಶ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಕುರಿತು ಲೋಭ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.

Verse 88

शश्वत्क्रोधनिदानेषु यः क्रोधेन न जीयते । जितस्वर्गः स मंतव्यः पुरुषोऽक्रोधनो भुवि

ನಿತ್ಯವೂ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದರೂ ಕೋಪದಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಡದವನು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು—ಅಕ್ರೋಧಿ (ಸಂಯಮಿ) ಪುರುಷನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 89

मातरं पितरं पुत्र आराधयति देववत् । अप्राप्ते वार्द्धके काले न याति च यमालयम्

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಆರಾಧಿಸುವ ಪುತ್ರನು, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಇನ್ನೂ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 90

पितुश्चाधिकभावेन येऽर्चयंति गुरुं नराः । भवंत्यतिथयो लोके ब्रह्मणस्ते विशांवर

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ತಂದೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾವದಿಂದ ಗುರುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 91

इह चैव स्त्रियो धन्याः शीलस्य परिरक्षणात् । शीलभंगे च नारीणां यमलोकः सुदारुणः

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಶೀಲವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರಿಂದ ಧನ್ಯರೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಶೀಲಭಂಗವಾದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಯಮಲೋಕವು ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 92

शीलं रक्ष्यं सदा स्त्रीभिर्दुष्टसंगविवर्जनात् । शीलेन हि परः स्वर्गः स्त्रीणां वैश्य न संशयः

ದುಷ್ಟ ಸಂಗವನ್ನು ವಜ್ರಿಸಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಶೀಲವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಶೀಲದಿಂದಲೇ, ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪರಮ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 93

शूद्रस्य पाकयज्ञेन निषिद्धाचरणेन च । दुर्गतिर्विहिता वैश्य तस्य सा नारकी गतिः

ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರನು ಪಾಕಯಜ್ಞ ಮಾಡುವುದೂ ನಿಷಿದ್ಧಾಚರಣೆ ಮಾಡುವುದೂ ದುರ್ಗತಿಗೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅವನ ಆ ಗತಿ ನರಕಸಮಾನವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 94

विचारयंति ये शास्त्रं वेदाभ्यासरताश्च ये । पुराणं संहितां ये च श्रावयंति पठंति च

ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವವರು, ವೇದಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು, ಮತ್ತು ಪುರಾಣ-ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವವರು.

Verse 95

व्याकुर्वंति स्मृतिर्ये च ये धर्मप्रतिबोधकाः । वेदांतेषु निषण्णा ये तैरियं जगती धृता

ಸ್ಮೃತಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವವರು, ಧರ್ಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ ಜಾಗೃತಿಗೊಳಿಸುವವರು, ಮತ್ತು ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಷ್ಣಾತರಾದವರು—ಅವರಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 96

तत्तदभ्यासमाहात्म्यैः सर्वे ते हतकिल्बिषाः । गच्छंति ब्रह्मणो लोकं यत्र मोहो न विद्यते

ಆ ಆ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ-ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪರಹಿತರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮೋಹವಿಲ್ಲ.

Verse 97

ज्ञानमज्ञाय यो दद्याद्वेदशास्त्रसमुद्भवम् । अपि वेदास्तमर्चंति भवबंधविदारणम्

ತಾನೇ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಸಮುದ್ಭವವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ವೇದಗಳೇ ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನು ಭವಬಂಧವನ್ನು ಛೇದಿಸುವವನು.

Verse 98

श्रूयतामद्भुतं ह्येतद्रहस्यं वैश्यसत्तम । सम्मतं धर्मराजस्य सर्वलोकामृतप्रदम्

ಹೇ ವೈಶ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ಅದ್ಭುತ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಇದು ಧರ್ಮರಾಜ (ಯಮ)ನಿಗೂ ಸಮ್ಮತವಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಸಮಾನ ಫಲಪ್ರದ.

Verse 99

न यमं यमलोकं च न भूतान्घोरदर्शनान् । पश्यंति वैष्णवा नूनं सत्यं सत्यं मयोदितम्

ವೈಷ್ಣವರು ಯಮನನ್ನೂ ಯಮಲೋಕವನ್ನೂ, ಭಯಂಕರ ದರ್ಶನದ ಭೂತಗಳನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯ—ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು.

Verse 100

प्राहास्मान्यमुना भ्राता सदैव हि पुनःपुनः । भवद्भिर्वैष्णवास्त्याज्या न ते स्युर्ममगोचराः

ಭ್ರಾತ ಯಮುನಾ ನಮಗೆ ಸದಾ ಪುನಃಪುನಃ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ—‘ನೀವು ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ನನ್ನ ಗೋಚರಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.’

Verse 101

स्मरंति ये सकृद्भूताः प्रसंगेनापि केशवम् । ते विध्वस्ताखिलाघौघा यांति विष्णोः परं पदम्

ಪ್ರಸಂಗವಶಾತ್ ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಕೇಶವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರ ಸಕಲ ಪಾಪರಾಶಿಗಳು ನಾಶವಾಗಿ, ಅವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 102

दुराचारो दुष्कृतोऽपि सदाचाररतोऽपि यः । भवद्भिः स सदा त्याज्यो विष्णुं च भजते नरः

ದುರಾಚಾರಿಯೂ ದುಷ್ಕರ್ಮಕಾರಿಯೂ ಆಗಿರುವವನು, ಹೊರಗೆ ಸದಾಚಾರರತನಂತೆ ಕಂಡರೂ—ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಭಜಿಸಿದರೂ—ಅವನನ್ನು ನೀವು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 103

वैष्णवो यद्गृहे भुंक्ते येषां वैष्णवसंगतिः । तेऽपि वः परिवार्याः स्युस्तत्संगहतकिल्बिषाः

ಯಾರ ಮನೆಗೆ ವೈಷ್ಣವನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೋ, ಯಾರಿಗೆ ವೈಷ್ಣವಸಂಗ ದೊರಕುತ್ತದೋ—ಅವರೂ ನಿಮ್ಮ ಪರಿವಾರ್ಯರು; ಆ ಸಂಗದಿಂದ ಅವರ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 104

इत्थं वैश्यानुशास्त्यस्मान्देवो दंडधरः सदा । अतो नो वैष्णवा यांति राजधानीं यमस्य तु

ಈ ರೀತಿ ದಂಡಧಾರಿ ದೇವ ಯಮನು ನಮ್ಮ ವೈಶ್ಯರನ್ನು ಸದಾ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ನಿಯಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ವೈಷ್ಣವರು ಯಮನ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 105

विष्णुभक्तिं विना नॄणां पापिष्ठानां विशां वर । उपायो नास्ति नास्त्यन्यः संतर्तुं नरकांबुधिम्

ಹೇ ಜನಶ್ರೇಷ್ಠ! ಪಾಪಿಷ್ಠರಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನರಕರೂಪ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಲು ಯಾವುದೇ ಉಪಾಯವಿಲ್ಲ—ಇನ್ನೊಂದು ಉಪಾಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 106

श्वपाकमपि नेक्षेत लोकेष्टं वैश्य वैष्णवम् । वैष्णवो वर्णबाह्योऽपि पुनाति भुवनत्रयम्

ಹೇ ವೈಶ್ಯಾ! ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಪ್ರಿಯನಾಗಿ ತೋರುವ ಶ್ವಪಾಕನಾದರೂ ವೈಷ್ಣವನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಾರದು. ವೈಷ್ಣವನು ವರ್ಣಬಾಹ್ಯನಾದರೂ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 107

एतावता लमघनिर्हरणाय पुंसां संकीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । विक्रुश्य पुत्र मघवान्यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण इयाय मुक्तिम्

ಮಾನವರ ಮಹಾಪಾಪಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಭಗವಂತನ ನಾಮ-ಗುಣ-ಕರ್ಮಗಳ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯೇ ಸಾಧನ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಜಾಮಿಲನು ಕೂಡ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಪುತ್ರ!’ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ‘ನಾರಾಯಣ’ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 108

नरके तु चिरं मग्नाः पूर्वे ये च कुलद्वये । तदैव यांति ते स्वर्गं यदार्चंति मुदा हरिम्

ಎರಡು ಕುಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನರಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಪೂರ್ವಜರೂ, ಸಂತಾನವು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 109

विष्णुभक्तस्य ये दासा वैष्णवान्न भुजश्च ये । ते तु क्रतुभुजां वैश्य गतिं यांति निराकुलाः

ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನ ಸೇವಕರಾಗಿದ್ದು, ವೈಷ್ಣವರ ಅನ್ನವನ್ನೂ ಭುಂಜಿಸುವವರು—ಹೇ ವೈಶ್ಯಾ—ಚಿಂತೆರಹಿತರಾಗಿ ಯಜ್ಞಫಲಭೋಗಿಗಳ ಶುಭಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 110

प्रार्थर्यद्वैष्णवस्यान्नं प्रयत्नेन विचक्षणः । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं तदभावे जलं पिबेत्

ಸರ್ವಪಾಪಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ವಿವೇಕಿಯು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವನ ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಡಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಅದು ದೊರಕದಿದ್ದರೆ ನೀರನ್ನೇ ಕುಡಿಯಬೇಕು.

Verse 111

गोविंदेति जपन्मंत्रं कुत्रचिन्म्रियते यदि । स नरो न यमं पश्येत्तं च नेक्षामहे वयम्

ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ “ಗೋವಿಂದ” ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಲೇ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಆ ನರನು ಯಮನನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ನಾವು ಸಹ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 112

सांगं समुद्रं सध्यानं सऋषिः छंददैवतम् । दीक्षयाविधिवन्मंत्रं जपेद्वै द्वादशाक्षरम्

ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ನ್ಯಾಸ-ಧ್ಯಾನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಋಷಿ-ಛಂದಸ್ಸು-ದೇವತೆಯೊಂದಿಗೆ—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದು ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 113

अष्टाक्षरं च मंत्रेशं ये जपंति नरोत्तमाः । तान्दृष्ट्वा ब्रह्महा शुद्ध्यद्भ्राजते विष्णुवत्स्वयम्

ಮಂತ್ರಾಧಿಪತಿಯಾದ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವ ನರೋತ್ತಮರನ್ನು ಕಂಡ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನೂ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವತಃ ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 114

शंखिनश्चक्रिणो भूत्वा ब्रह्माभ्यंतरगामिनः । वसंति वैष्णवे लोके विष्णुरूपेण ते नराः

ಶಂಖ-ಚಕ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಂತರಂಗ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ನರರು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುರೂಪವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 115

हृदि सूर्ये जले वाथ प्रतिमा स्थंडिलेपि च । समभ्यर्च्य हरिं यांति नरास्तद्वैष्णवं पदम्

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸರಳ ಸ್ಥಂಡಿಲದಲ್ಲಿಯೂ—ಹರಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಜನರು ಆ ಪರಮ ವೈಷ್ಣವ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 116

अथवा सर्वदा पूज्यो वासुदेवो मुमुक्षुभिः । शालग्रामे मणौ चक्रे वज्रकीटविनिर्मिते

ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳು ಸದಾ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವನು ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ, ಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಜ್ರಕೀಟನಿರ್ಮಿತ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 117

अधिष्ठानं हि तद्विष्णोः सर्वपापप्रणाशनम् । सर्वपुण्यप्रदं वैश्य सर्वेषामपि मुक्तिदम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಪವಿತ್ರ ಅಧಿಷ್ಠಾನವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಅದು ಸರ್ವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ।

Verse 118

यः पूजयेद्धरिं चक्रे शालग्रामशिलोद्भवे । राजसूयसहस्रेण तेनेष्टं प्रतिवासरे

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಚಕ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಹಸ್ರ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 119

सदामनंति वेदांता ब्रह्मनिर्वाणमच्युतम् । तत्प्रसादो भवेन्नॄणां शालग्रामशिलार्चनात्

ವೇದಾಂತಿಗಳು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಅಚ್ಯುತನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಾಣ (ಅಂತಿಮ ಮುಕ್ತಿ); ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ಅರ್ಚನೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅವನ ಪ್ರಸಾದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 120

महाकाष्ठस्थितो वह्निर्मखस्थाने प्रकाशते । यथा तथा हरिर्व्यापी शालग्रामे प्रकाशते

ಯಥಾ ಮಹಾಕಾಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಅಗ್ನಿ ಯಜ್ಞಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ತಥಾ ಸರ್ವವ്യാപಿ ಹರಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 121

अपि पापसमाचाराः कर्म्मण्यनधिकारिणः । शालग्रामार्चका वैश्य नैव यांति यमालयम्

ಅವರು ಪಾಪಾಚಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದು ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅನಧಿಕಾರಿಗಳಾದರೂ ಸಹ, ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವ ವೈಶ್ಯರು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 122

न तथा रमते लक्ष्म्यां न तथा स्वपुरे हरिः । शालग्रामशिलाचक्रे यथा स रमते सदा

ಹರಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟು ಅಲ್ಲ; ಚಕ್ರಾಂಕಿತ ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಸದಾ ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 123

अग्निहोत्रं कृतं तेन दत्ता पृथ्वी ससागरा । येनार्चितो हरिश्चक्रे शालग्रामशिलोद्भवे

ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಚಕ್ರರೂಪ ಹರಿಯನ್ನು ಯಾರು ಅರ್ಚಿಸಿದನೋ, ಅವನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಮಾಡಿದವನೂ, ಸಾಗರಸಹಿತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 124

शिला द्वादश भो वैश्य शालग्रामशिलोद्भवाः । विधिवत्पूजिता येन तस्य पुण्यं वदामि ते

ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಹನ್ನೆರಡು ಪವಿತ್ರ ಶಿಲೆಗಳು ಇವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 125

कोटिद्वादशलिंगैस्तु पूजितैः स्वर्णपंकजैः । यत्स्याद्द्वादशकालेषु दिनेनैकेन तद्भवेत्

ಸುವರ್ಣ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹನ್ನೆರಡು ಲಿಂಗಗಳ ಕೋಟಿ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯ, ಅದೇ ಫಲ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ।

Verse 126

यः पुनः पूजयेद्भक्त्या शालग्रामशिला शतम् । उषित्वा स हरेर्लोके चक्रवर्त्तीह जायते

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ನೂರು ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಹರಿಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ।

Verse 127

कामैः क्रोधैः प्रलोभैश्च व्याप्तो यत्र नराधमः । सोऽपि याति हरेर्लोकं शालग्रामशिलार्चनात्

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅತಿ ಅಧಮನು ಸಹ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಹರಿಯ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 128

यः पूजयेच्च गोविंदं शालग्रामे मुदा नरः । आभूतसंप्लवं यावन्न स प्रच्यवते दिवः

ಯಾರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶಾಲಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಭೂತಸಂಪ್ಲವ ಮಹಾಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 129

विना तीर्थैर्विना दानैर्विना यज्ञैर्विना मतिम् । मुक्तिं यांति नरा वैश्य शालग्रामशिलार्चनात्

ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ! ತೀರ್ಥ, ದಾನ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಇತರ ಉಪಾಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸಹ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಜನರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 130

नरकं गर्भवासं च तिर्यक्त्वं कृमियोनिताम् । न याति वैश्य पापोऽपि शालग्रामशिलार्चकः

ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ! ಪಾಪಿಯಾದರೂ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾರ್ಚಕನಾದವನು ನರಕ, ಗರ್ಭವಾಸ, ತಿರ್ಯಕ್-ಯೋನಿ ಹಾಗೂ ಕೃಮಿ-ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 131

दीक्षाविधान मंत्रज्ञो यश्चक्रे बलिमाहरेत् । गंगा गोदावरी रेवा नद्यो मुक्तिप्रदाश्च याः

ದೀಕ್ಷಾವಿಧಾನವನ್ನೂ ಮಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ತಿಳಿದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿಸಿ ನಿಯತ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಗಂಗಾ, ಗೋದಾವರಿ, ರೇವಾ ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿಪ್ರದ ಇತರ ನದಿಗಳ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 132

निवसंति हिताः सर्वाः शालग्रामशिला जले । नैवेद्यैर्विविधैः पुष्पैर्धूपदीपैर्विलेपनैः

ಜಲದಲ್ಲಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಮಂಗಳಕರ ಶುಭಸನ್ನಿಧಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೈವೇದ್ಯ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದಾಗ।

Verse 133

गीतवादित्रस्तोत्राद्यैः शालग्रामशिलार्चनम् । कुरुते मानवो यस्तु कलौ भक्तिपरायणः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪರಾಯಣನಾದ ಮಾನವನು ಗೀತೆ, ವಾದ್ಯ, ಸ್ತೋತ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಅವನು ಧನ್ಯನಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 134

कल्पकोटिसहस्राणि रमते सन्निधौ हरेः । लिंगैस्तु कोटिभिर्दृष्टैर्यत्फलं पूजितैस्तु तैः

ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೋಟಿ ಲಿಂಗಗಳ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪೂಜೆಯಿಂದ ದೊರಕುವ ಫಲವೇ ಮಹತ್ತಾದ ಫಲವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 135

शालग्रामशिलायास्तु ह्येकेनाह्ना हि तत्फलम् । सकृदभ्यर्चिते लिंगे शालग्रामशिलोद्भवे

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಫಲ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲೇ ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಚಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಪುಣ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 136

मुक्तिं प्रयांति मनुजा नूनं सांख्येन वर्जिताः । शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾನವರು ಸಾಂಖ್ಯಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವನೋ ಅಲ್ಲಿ।

Verse 137

तत्र देवाः सुरा यक्षा भुवनानि चतुर्दश । शालग्रामशिलायां तु यः श्राद्धं कुरुते नरः

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು, ಸುರರು, ಯಕ್ಷರು ಹಾಗೂ ಚತುರ್ದಶ ಭುವನಗಳು ಇವೆ; ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ…

Verse 138

पितरस्तस्य तिष्ठंति तृप्ताः कल्पशतं दिवि । ये पिबंति नरा नित्यं शालग्रामशिलाजलम्

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೂರು ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ—ನಿತ್ಯ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುವವರಿಗೆ।

Verse 139

पंचगव्यसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम् । कोटितीर्थसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम्

ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಪಂಚಗವ್ಯ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟು ಸಾವಿರಾರು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 140

तोयं यदि पिबेत्पुण्यं शालग्रामशिलांगजम् । शालग्राम शिला यत्र तत्तीर्थं योजनत्रयम्

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪುಣ್ಯವಾದ ನೀರನ್ನು ಯಾರು ಪಾನಮಾಡುವನೋ, ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆ ಇರುವ ಸ್ಥಳವು ಮೂರು ಯೋಜನಗಳವರೆಗೆ ತೀರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 141

तत्र दानं च होमं च सर्वं कोटिगुणं भवेत् । शालग्रामशिला तोयं यः पिबेद्बिंदुना समम्

ಅಲ್ಲಿ ದಾನವೂ ಹೋಮವೂ—ಎಲ್ಲವೂ ಕೋಟಿ ಗుణ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ನೀರನ್ನು ಬಿಂದುಮಾತ್ರವಾದರೂ ಕುಡಿಯುವವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 142

मातृस्तन्यं पुनर्नैव स पिबेद्विष्णुभाङ्नरः । शालग्राम समीपे तु क्रोशमात्रं समंततः

ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾದ ಪುರುಷನು ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಹಾಲನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಡಿಯಬಾರದು; ಮತ್ತು ಶಾಲಗ್ರಾಮದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಕ್ರೋಶ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 143

कीटकोपि मृतो याति वैकुंठं भवनं परम् । शालग्रामशिलाचक्रं यो दद्याद्दानमुत्तमम्

ಒಂದು ಕೀಟವೂ ಮರಣಾನಂತರ ಪರಮ ವೈಕುಂಠಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ; ಯಾರಾದರೂ ಚಕ್ರಚಿಹ್ನಯುಕ್ತ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಉತ್ತಮ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ.

Verse 144

भूचक्रं तेन दत्तं स्यात्सशैलवनकाननम् । शालग्रामशिलाया यो मूल्यमुत्पादयेन्नरः

ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ಯೋಗ್ಯ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿ ಒದಗಿಸುವವನು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಕಾನನಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನೇ ದಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 145

विक्रेता चानुमंता यः परीक्षासु च मोदते । ते सर्वे नरकं यांति यावदाभूतसंप्लवम्

ಮಾರುವವನು, ಅನುಮತಿ ನೀಡುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವವನು—ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮಹಾಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 146

ततः संवर्जयेद्वैश्य चक्रस्य क्रयविक्रयम् । बहुनोक्तेन किं वैश्य कर्तव्यं पापभीरुणा

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ, ಚಕ್ರಸಂಬಂಧಿತ ವಸ್ತುಗಳ ಕ್ರಯವಿಕ್ರಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ, ಹೇ ವೈಶ್ಯನೇ? ಪಾಪಭೀತನು ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಅಧರ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು.

Verse 147

स्मरणं वासुदेवस्य सर्वपापहरं हरेः । तपस्तप्त्वा नरो घोरमरण्ये नियतेंद्रियः

ವಾಸುದೇವನ ಸ್ಮರಣೆ—ಸರ್ವಪಾಪಹರನಾದ ಹರಿಯ ಸ್ಮರಣೆ—ಪರಮವಾಗಿದೆ. ಭಯಾನಕ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ನರನು ಆ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 148

यत्फलं समवाप्नोति तन्नत्वा गरुडध्वजम् । कृत्वापि बहुशः पापं नरो मोहसमन्वितः

ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರಕುವುದೋ, ಅದೇ ಫಲ. ಮೋಹಯುಕ್ತನಾದ ನರನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ ಆ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ಶುಭಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 149

न याति नरकं गत्वा सर्वपापहरं हरिम् । पृथिव्यां यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

ಸರ್ವಪಾಪಹರನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 150

तानि सर्वाण्यवाप्नोति विष्णोर्नामानुकीर्तनात् । देवं शार्ङ्गधरं विष्णुं ये प्रपन्नाः परायणाः

ವಿಷ್ಣುನಾಮಾನುಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಅವೆಲ್ಲವೂ (ಪುಣ್ಯಫಲಗಳು) ದೊರಕುತ್ತವೆ. ಶಾರ್ಙ್ಗಧರನಾದ ದೇವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಶರಣಾದವರು, ಅವನನ್ನೇ ಪರಮ ಗಮ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದವರು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 151

न तेषां यमसालोक्यं न ते स्युर्नरकौकसः । वैष्णवः पुरुषो वैश्य शिवनिंदां करोति यः

ಶಿವನಿಂದೆ ಮಾಡುವ ವೈಷ್ಣವ ವೈಶ್ಯ ಪುರುಷನು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯನು; ನರಕವಾಸಿಯೂ ಆಗನು।

Verse 152

न विंदेद्वैष्णवं लोकं स याति नरकं महत् । उपोष्यैकादशीमेकां प्रसंगेनापि मानवः

ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯದವನು ಮಹಾನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಒಂದೇ ಏಕಾದಶಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ।

Verse 153

न याति यातनां यामीमिति लोमशतः श्रुतम् । नेदृशं पावनं किंचित्त्रिषु लोकेषु विद्यते

ಲೋಮಶನಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ—ಅವನು ಯಮನ ಯಾತನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾವನವು ಇನ್ನಿಲ್ಲ।

Verse 154

उभयं पद्मनाभस्य दिनं पातकनाशनम् । तावत्पापानि देहेऽस्मिन्वसंतीह विशांवर

ಪದ್ಮನಾಭನ ದಿನದ ಎರಡೂ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳು ಪಾಪನಾಶಕಗಳು; ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಪಾಪಗಳು ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 155

यावन्नोपवसेज्जंतुः पद्मनाभदिनं शुभम् । अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च

ಜೀವಿ ಪದ್ಮನಾಭನ ಶುಭದಿನದ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸದವರೆಗೆ, ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧಗಳೂ ನೂರು ರಾಜಸೂಯಗಳೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 156

एकादश्युपवासस्य कलां नार्हंति षोडशीम् । एकादशेंद्रियैः पापं यत्कृतं वैश्य मानवैः

ಏಕಾದಶೀ ಉಪವಾಸದ ಒಂದು ಕಲೆಗೆ ಸಹ ಷೋಡಶಿಯ ಪುಣ್ಯ ಸಮವಲ್ಲ. ಮಾನವರು ಹನ್ನೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ಇದರಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 157

एकादश्युपवासेन तत्सर्वं विलयं व्रजेत् । एकादशीसमं किंचित्पुण्यं लोके न विद्यते

ಏಕಾದಶೀ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲವೂ (ಪಾಪದೋಷ) ಲಯವಾಗಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏಕಾದಶಿಗೆ ಸಮವಾದ ಪುಣ್ಯ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 158

व्याजेनापि कृता यैस्तु वशं यांति न भास्करेः । स्वर्गमोक्षप्रदा ह्येषा शरीरारोग्यदायिनी

ಇದನ್ನು ನೆಪದಿಂದಾದರೂ ಆಚರಿಸುವವರು ಭಾಸ್ಕರನ (ಸೂರ್ಯನ) ವಶಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವ್ರತವು ಸ್ವರ್ಗ-ಮೋಕ್ಷಪ್ರದ, ದೇಹಾರೋಗ್ಯದಾಯಕ.

Verse 159

सुकलत्रप्रदा ह्येषा जीवत्पुत्रप्रदायिनी । न गंगा न गया वैश्य न काशी न च पुष्करम्

ಈ ವ್ರತವು ಸುಕಲತ್ರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜೀವಂತ ಪುತ್ರರನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಗಂಗೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಗಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕಾಶಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಪುಷ್ಕರವೂ ಇದರ ಸಮವಲ್ಲ.

Verse 160

न चापि वैष्णवं क्षेत्रं तुल्यं हरिदिनेन तु । यमुना चन्द्रभागा न तुल्या हरिदिनेन तु

ಹರಿದಿನ (ಏಕಾದಶೀ)ಕ್ಕೆ ಸಮವಾದ ವೈಷ್ಣವ ಕ್ಷೇತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ನದಿಗಳೂ ಹರಿದಿನಕ್ಕೆ ತുല್ಯವಲ್ಲ.

Verse 161

अनायासेन येनात्र प्राप्यते वैष्णवं पदम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा समुपोष्य हरेर्दिने

ಇಲ್ಲಿ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಪರಮಪದವು ದೊರೆಯುವುದು—ಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸುವುದರಿಂದ।

Verse 162

दश वै पैतृके पक्षे मातृके दश पूर्वजाः । प्रियाया दश ये वैश्य तानुद्धरति निश्चितम्

ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪೂರ್ವಜರು, ಮಾತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪೂರ್ವಜರು—ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ಹತ್ತು ಬಂಧುಗಳು—ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 163

द्वंद्वसंग परित्यक्ता नागारि कृतकेतनाः । स्रग्विणः पीतवसनाः प्रयांति हरिमंदिरम्

ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಾಗಶತ್ರುವಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಅವರು ಹರಿಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 164

बालत्वे यौवने वापि वार्द्धके वा विशांवर । उपोष्यैकादशीं नूनं नैति पापोऽतिदुर्गतिम्

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಯೌವನದಲ್ಲಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಏಕಾದಶಿ ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸುವವನು ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅತಿದುರ್ಗತಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 165

उपोष्येह त्रिरात्राणि कृत्वा वा तीर्थमज्जनम् । दत्वा हेमतिलान्गाश्च स्वर्गं यांतीह मानवाः

ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತು ಚಿನ್ನ-ಎಳ್ಳು ಮೊದಲಾದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ—ಮಾನವರು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 166

तीर्थे स्नांति न ये वैश्य न दत्तं कांचनं च यैः । नैव तप्तं तपः किंचित्ते स्युः सर्वत्र दुःखिताः

ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದ, ಚಿನ್ನದ ದಾನ ಮಾಡದ, ಅಲ್ಪವೂ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸದ ವೈಶ್ಯರು—ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದುಃಖಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 167

संक्षिप्य कथितं धर्म्मं नरकस्य निरूपणम् । अद्रोहः सर्वभूतेषु वाङ्मनः काय कर्मभिः

ಹೀಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ನರಕದ ನಿರೂಪಣೆಯೂ ಸಹ—ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಸರ್ವಭೂತಗಳ प्रति ಅದ್ರೋಹ (ಅಹಿಂಸೆ).

Verse 168

इंद्रियाणां निरोधश्च दानं च हरिसेवनम् । वर्णाश्रमक्रियाणां च पालनं विधितः सदा

ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ, ದಾನ, ಹರಿಸೇವೆ, ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ತನ್ನ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸದಾ ಪಾಲಿಸುವುದು।

Verse 169

स्वर्गार्थी सर्वदा वैश्य तपोदानं न कीर्तयेत् । यथाशक्ति तथा दद्यादात्मनो हितकाम्यया

ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವ ವೈಶ್ಯನು ತನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ದಾನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 170

उपानद्वस्त्रमन्नानि पत्रं मूलं फलं जलम् । अवंध्यं दिवसं कार्य्यं दरिद्रेणापि वैश्यक

ಪಾದುಕಾ, ವಸ್ತ್ರ, ಅನ್ನ, ಎಲೆ, ಕಂದಮೂಲ, ಫಲ, ಜಲ—ಹೇ ವೈಶ್ಯಕ, ದರಿದ್ರನಾದರೂ ಇವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ದಿನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 171

इहलोके परे चैव न दत्तं नोपतिष्ठते । दातारो नैव पश्यंति तां तां वै यमयातनाम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡದದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ನೆರವಾಗದು. ದಾನ ಮಾಡದವರು ಪುನಃಪುನಃ ಯಮನ ನಾನಾವಿಧ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 172

दीर्घायुषो धनाढ्याश्च भवंतीह पुनःपुनः । किमत्र बहुनोक्तेन यांत्यधर्मेण दुर्गतिम्

ಅವರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುನಃಪುನಃ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯರೂ ಧನಾಢ್ಯರೂ ಆಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಅವರು ದುರ್ಗತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 173

आरोहंति दिवं धर्म्मे नराः सर्वत्र सर्वदा

ಧರ್ಮದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 174

तेन बालत्वमारभ्य कर्तव्यो धर्मसंग्रहः । इति ते कथितं सर्वं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಧರ್ಮಸಂಗ್ರಹವನ್ನು, ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 175

विकुंडल उवाच । श्रुत्वा त्वद्वचनं सौम्य प्रसन्नं चित्तमेव मे । गंगोदं पापहं सद्यः पापहारि सतां वचः

ವಿಕುಂಡಲನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸೌಮ್ಯ! ನಿನ್ನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಪ್ರಸನ್ನವಾಯಿತು. ಗಂಗಾಜಲವು ಹೇಗೆ ತಕ್ಷಣ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಪುರುಷರ ವಚನವೂ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 176

उपकर्तुं प्रियं वक्तुं गुणो नैसर्गिकः सताम् । शीतांशुः क्रियते केन शीतलोऽमृतमंडलः

ಉಪಕಾರಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯವಚನ ಹೇಳುವುದು ಸಜ್ಜನರ ಸಹಜ ಗುಣ. ಅಮೃತಮಂಡಲದಂತೆ ಶೀತಳನಾದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಯಾರು ಶೀತಳನಾಗಿಸಿದರು?

Verse 177

देवदूत ततो ब्रूहि कारुण्यान्मम पृच्छतः । नरकान्निष्कृतिः सद्यो भ्रातुर्मे जायते कथम्

ಓ ದೇವದೂತನೇ! ಕರುಣೆಯಿಂದ, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಗೆ ನರಕದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ವಿಮೋಚನೆ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 178

इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदूतो जगाद ह । ध्यानं दृष्ट्वा क्षणं ध्यात्वा तन्मैत्री रज्जुबन्धनः

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು. ಅವನ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಿಯಮದ ರಜ್ಜುವಿನಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಮೈತ್ರಿಭಾವದಿಂದ (ನಿರ್ಣಯಿಸಿದನು).

Verse 179

यत्ते वैश्याष्टमे पुण्यं त्वया जन्मनि संचितम् । तद्भ्रात्रे दीयतां सर्वं स्वर्गं तस्य यदीच्छसि

ನೀನು ವೈಶ್ಯನಾಗಿ ಎಂಟನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಹೋದರಿಗೆ ನೀಡು—ಅವನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಬೇಕೆಂದರೆ.

Verse 180

विकुंडल उवाच । किं तत्पुण्यं कथं जातं किं जन्म च पुरातनम् । तत्सर्वं कथ्यतां दूत ततो दास्यामि सत्वरम्

ವಿಕುಂಡಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಪುಣ್ಯವೇನು, ಅದು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಪುರಾತನ ಜನ್ಮ ಯಾವುದು? ಓ ದೂತನೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು; ನಂತರ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ನೀಡುವೆನು.

Verse 181

देवदूत उवाच । शृणु वैश्य प्रवक्ष्यामि तत्पुण्यं च सहेतुकम् । पुरा मधुवने पुण्ये ऋषिरासीच्च शाकुनिः

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಕೇಳು; ಆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕಾರಣಸಹಿತವಾಗಿ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಮಯ ಮಧುವನದಲ್ಲಿ ಶಾಕುನಿ ಎಂಬ ಋಷಿ ಇದ್ದನು.

Verse 182

तपोऽध्ययन संपन्नस्तेजसां ब्रह्मणा समः । जज्ञिरे तस्य रेवत्यां नव पुत्रा ग्रहा इव

ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ರೇವತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಒಂಬತ್ತು ಗ್ರಹಗಳಂತೆ.

Verse 183

ध्रुवः शीलो बुधस्तारो ज्योतिष्मानुत पंचमः । अग्निहोत्ररता ह्येते गृहधर्मेषु रेमिरे

ಧ್ರುವ, ಶೀಲ, ಬುಧ, ತಾರ, ಐದನೆಯ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಮಾನ್—ಇವರೆಲ್ಲ ಅগ্নಿಹೋತ್ರದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ ಗೃಹಧರ್ಮಗಳ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

Verse 184

निर्मोहो जितकामश्च ध्यानकोशो गुणाधिकः । एते गृहविरक्ताश्च चत्वारो द्विजसूनवः

ನಿರ್ಮೋಹ, ಜಿತಕಾಮ, ಧ್ಯಾನಕೋಶ, ಗುಣಾಧಿಕ—ಈ ನಾಲ್ವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರರು ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನದಿಂದ ವಿರಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 185

चतुर्थाश्रममापन्नाः सर्वकामविनिस्पृहाः । ग्रामैकवासिनः सर्वे निःसंगा निष्परिग्रहाः

ಅವರು ಚತುರ್ಥಾಶ್ರಮ (ಸನ್ಯಾಸ)ವನ್ನು ಪಡೆದಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳಿಗೂ ನಿಸ್ಪೃಹರಾದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು—ನಿಃಸಂಗರು, ನಿಷ್ಪರಿಗ್ರಹರು.

Verse 186

निराशा निष्प्रयत्नाश्च सम लोष्टाश्मकांचनाः । येनकेनचिदाच्छन्ना येनकेनचिदाशिताः

ಅವರು ನಿರಾಶರೂ, ಆತುರ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದವರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಮಣ್ಣುಗಡ್ಡೆ, ಕಲ್ಲು, ಬಂಗಾರ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾನವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಕೈಗೆ ಬಂದದ್ದರಿಂದಲೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ದೊರೆತದ್ದನ್ನೇ ಆಹರಿಸಿ, ತೃಪ್ತಿಯ ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.

Verse 187

सायंग्रहास्तथा नित्यं विष्णुध्यानपरायणाः । जितनिद्रा जिताहारा वातशीतसहिष्णवः

ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲದ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಗಾಳಿ ಹಾಗೂ ಚಳಿಯನ್ನು ಸಹನದಿಂದ ತಾಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 188

पश्यंतो विष्णुरूपेण जगत्सर्वं चराचरम् । चरंति लीलया पृथ्वद्यंतेऽन्योन्यं मौनमास्थिताः

ಅವರು ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ವಿಷ್ಣುರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಲೀಲಾಭಾವದಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಅಂಚುಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಪರಸ್ಪರ ಮೌನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 189

न कुर्वंति क्रियां कांचिदर्थमात्रं हि योगिनः । दृष्टज्ञाना असंदेहाश्चिद्विकार विशारदाः

ಯೋಗಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ದೃಷ್ಟಜ್ಞಾನ ಪಡೆದವರು, ಸಂಶಯರಹಿತರು, ಚಿತ್ತವಿಕಾರಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತರು.

Verse 190

एवं ते तव विप्रस्य पूर्वमष्टमजन्मनि । तिष्ठतो मध्यदेशेषु पुत्रदारकुटुंबिनः

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವ—ಎಂಟನೇ—ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಮಧ್ಯದೇಶದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಿನಗೆ ಪುತ್ರ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬসহ ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನವಿತ್ತು.

Verse 191

गेहं तावकमाजग्मुर्मध्याह्ने क्षुत्पिपासिताः । वैश्वदेवांतरे काले त्वया दृष्टा गृहांगणे

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವರು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು; ವೈಶ್ವದೇವ ಕರ್ಮದ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವರನ್ನು ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡೆ.

Verse 192

सगद्गदं साश्रुनेत्रं सहर्षं च ससंभ्रमम् । दंडवत्प्रणिपातेन बहुमानपुरःसरम्

ಕಂಠ ಗದ್ಗದವಾಗಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಶ್ರು ತುಂಬಿ, ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಅವನು ಗಾಢ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 193

प्रणम्य चरणौ मूर्ध्ना कृत्वा पाणियुगाञ्जलिम् । तदाभिनन्दिताः सर्वे तया सूनृतया गिरा

ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ; ಆಕೆಯ ಸತ್ಯಮಯ ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಭಿನಂದಿತರಾದರು.

Verse 194

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं सफलं तथा । अद्य विष्णुः प्रसन्नो मे सनाथोऽद्यास्मि पावनः

ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲ, ನನ್ನ ಜೀವನವೂ ಸಾರ್ಥಕ. ಇಂದು ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನ; ಇಂದು ನಾನು ಅನಾಥನಲ್ಲ—ಪಾವನನಾದೆನು.

Verse 195

धन्योऽस्म्यद्य गृहं धन्यं धन्या अद्य कुटुंबिनः । ममाद्य पितरो धन्या धन्या गावः श्रुतं धनम्

ಇಂದು ನಾನು ಧನ್ಯನು, ನನ್ನ ಮನೆ ಧನ್ಯ, ಇಂದು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ಧನ್ಯರು. ಇಂದು ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಧನ್ಯರು, ಗೋವುಗಳು ಧನ್ಯ—ನಾನು ಕೇಳಿದುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನವೇ.

Verse 196

यद्दृष्टौ भवतां पादौ तापत्रयहरौ मया । भवतां दर्शनं यस्माद्धन्यस्यैव हरेरिव

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ತ್ರಿತಾಪಹರ ಪಾದಯುಗ್ಮವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನವು ಧನ್ಯರಿಗೆ ಹರಿದರ್ಶನದಂತೆ ದುಃಖಶಮನಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 197

एवं संपूज्य कृत्वा तु पादप्रक्षालनं तथा । धृतं मूर्ध्नि विशांश्रेष्ठ श्रद्धया परया तदा

ಹೀಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಜಲವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು.

Verse 198

यत्र पादोदकं वैश्य श्रद्धया शिरसा धृतम् । गंधपुष्पाक्षतैर्धूपैर्दीपैर्भावपुरःसरम्

ಹೇ ವೈಶ್ಯ, ಎಲ್ಲಿ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಅಕ್ಷತ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಳವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 199

संपूज्य सुंदरान्नेन भोजिता यतयस्तथा । तृप्ताः परमहंसास्ते विश्रांता मंदिरे निशि

ಉತ್ತಮ ಅನ್ನದಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದಾಗ, ಆ ಯತಿ-ಪರಮಹಂಸರು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದರು.

Verse 200

ध्यायंतश्च परं ब्रह्म यज्ज्योतिर्ज्योतिषां मतम् । तेषामातिथ्यजं पुण्यं जातं यत्ते विशांवर

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವರು ಜ್ಯೋತಿಗಳ ಜ್ಯೋತಿ ಎಂದು ಮತವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವು ಅವರಿಗೆ ಉದಯಿಸಿ ಫಲಿತವಾಯಿತು.