Adhyaya 30

Verse 1

नारद उवाच । अत्र ते वर्णयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् । पुरा कृतयुगे राजन्निषधे नगरे वरे

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ರಾಜನೇ! ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ನಿಷಧ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರದಲ್ಲಿ—

Verse 2

आसीद्वैश्यः कुबेराभो नामतो हेमकुंडलः । कुलीनः सत्क्रियो देवद्विजपावकपूजकः

ಕುಬೇರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಹೇಮಕুণ್ಡಲ ಎಂಬ ವೈಶ್ಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ಅವನು ಕುಲೀನ, ಸದಾಚಾರಿ, ದೇವರು–ದ್ವಿಜರು ಹಾಗೂ ಪಾವಕಾಗ್ನಿಯ ಪೂಜಕನು.

Verse 3

कृषिवाणिज्यकर्त्तासौ विविधक्रयविक्रयी । गोघोटकमहिष्यादि पशुपोषणतत्परः

ಅವನು ಕೃಷಿ ಹಾಗೂ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಾಡುತ್ತ, ಹಲವು ವಿಧವಾಗಿ ಖರೀದಿ–ಮಾರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತ, ಗೋವು, ಕುದುರೆ, ಮಹಿಷ ಮೊದಲಾದ ಪಶುಗಳ ಪಾಲನೆ-ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

पयो दधीनि तक्राणि गोमयानि तृणानि च । काष्ठानि फलमूलानि लवणाद्रा र्दिपिप्पली

ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಗೋಮಯ, ಹುಲ್ಲು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಹಣ್ಣು-ಮೂಲಗಳು, ಉಪ್ಪು, ಶುಂಠಿ ಮತ್ತು ಪಿಪ್ಪಲಿ (ಉದ್ದ ಮೆಣಸು).

Verse 5

धान्यानि शाकतैलानि वस्त्राणि विविधानि च । धातूनिक्षुविकारांश्च विक्रीणीते स सर्वदा

ಅವನು ಸದಾ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಶಾಕತೈಲಗಳು, ವಿವಿಧ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಲೋಹಗಳು ಹಾಗೂ ಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 6

इत्थं नानाविधैर्वैश्य उपायैरपरैस्तथा । उपार्जयामास सदा अष्टौ हाटककोटयः

ಹೀಗೆ ನಾನಾವಿಧ ಹಾಗೂ ಇತರ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಆ ವೈಶ್ಯನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಎಂಟು ಕೋಟಿ ಸ್ವರ್ಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದನು.

Verse 7

एवं महाधनः सोथ हाकर्णपलितोभवत् । पश्चाद्विचार्य संसारक्षणिकत्वं स्वचेतसि

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ಮಹಾಧನವನಾಗಿದ್ದರೂ ಕಿವಿವರೆಗೆ ನರೆಬಿದ್ದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ಕ್ಷಣಿಕತ್ವವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ತನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪುನರ್ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

Verse 8

तद्धनस्य षडंशेन धर्मकार्यं चकार सः । विष्णोरायतनं चक्रे गृहं चक्रे शिवस्य च

ಆ ಧನದ ಆರನೇ ಭಾಗದಿಂದ ಅವನು ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಲಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು; ಶಿವನಿಗೂ ಗೃಹವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 9

तडागं खानयामास विपुलं सागरोपमम् । वाप्यश्च पुष्करिण्यश्च बहुधा तेन कारिताः

ಅವನು ಸಾಗರೋಪಮವಾದ ವಿಶಾಲ ತಡಾಗವನ್ನು ತೋಡಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾವಿಗಳು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಕರಿಣಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 10

वटाश्वत्थाम्रकंकोल जंबू निंबादि काननम् । स्वसत्वेन तदा चक्रे तथा पुष्पवनं शुभम्

ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಆಲ, ಅರಳಿ, ಮಾವು, ಕಂಕೋಲ, ಜಂಬೂ, ಬೇವು ಮೊದಲಾದ ಮರಗಳ ಕಾನನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶುಭವಾದ ಪುಷ್ಪವನವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 11

उदयास्तमनं यावदन्नपानं चकार सः । पुराद्बहिश्चतुर्दिक्षु प्रपां चक्रेऽतिशोभनाम्

ಸೂರ್ಯೋದಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನದವರೆಗೆ ಅವನು ಅನ್ನಪಾನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಮತ್ತು ನಗರದ ಹೊರಗೆ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭೆಯ ಪ್ರಪೆಗಳನ್ನು (ಯಾತ್ರಿಕರ ನೀರು-ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳ) ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 12

पुराणेषु प्रसिद्धानि यानि दानानि भूपते । ददौ तानि सधर्म्मात्मा नित्यं दानपरस्तदा

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಯಾವ ಯಾವ ದಾನಗಳಿವೆಯೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ದಾನಪರನಾಗಿ ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 13

यावज्जीवकृते पापे प्रायाश्चित्तमथाकरोत् । देवपूजापरो नित्यं नित्यं चातिथिपूजकः

ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಅವನು ಆಗ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಅವನು ನಿತ್ಯ ದೇವಪೂಜಾಪರನಾಗಿಯೂ, ನಿತ್ಯ ಅತಿಥಿಪೂಜಕನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದನು.

Verse 14

तस्येत्थं वर्त्तमानस्य संजातौ द्वौ सुतौ नृप । तौ सुप्रसिद्ध नामानौ श्रीकुंडल विकुंडलौ

ಹೇ ನೃಪ! ಇಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು; ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಾಮಗಳು—ಶ್ರೀಕುಂಡಲ ಮತ್ತು ವಿಕುಂಡಲ।

Verse 15

तयोर्मूर्ध्नि गृहं त्यक्त्वा जगाम तपसे वनम् । तत्राराध्य परं देवं गोविंदं वरदं प्रभुम्

ಆ ಇಬ್ಬರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಗೃಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ವರದ ಪ್ರಭು ಪರಮದೇವ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 16

तपःक्लिष्ट शरीरोऽसौ वासुदेवमनाः सदा । प्राप्तः स वैष्णवं लोकं यत्र गत्वा न शोचति

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ ದೇಹವು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು; ಅವನು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು—ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವನು ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 17

अथ तस्य सुतौ राजन्महामान समन्वितौ । तरुणौ रूपसंपन्नौ धनगर्वेण गर्वितौ

ಆಗ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಮಹಾ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಯೌವನವಂತರು, ರೂಪವಂತರು, ಧನಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ್ದರು.

Verse 18

दुःशीलौ व्यसनासक्तौ धर्मकर्माद्यदर्शकौ । न वाक्यं चागतौ मातुर्वृद्धानां वचनं तथा

ಅವರು ದುಶೀಲರು, ವ್ಯಸನಾಸಕ್ತರು, ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಹಾಗೂ ಸದಾಚಾರಕ್ಕೆ ಅಂಧರಾಗಿದ್ದರು. ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನೂ, ಹಿರಿಯರ ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ಅವರು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 19

कुमार्गगौ दुरात्मानौ पितृमित्रनिषेधकौ । अधर्मनिरतौ दुष्टौ परदाराभिगामिनौ

ಅವರು ಕುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ದುರಾತ್ಮರು, ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರನ್ನು ತಡೆಯುವವರು; ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ದುಷ್ಟರು, ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿಗಳು ಆಗಿದ್ದರು.

Verse 20

गीतवादित्रनिरतौ वीणावेणुविनोदिनौ । वारस्त्रीशतसंयुक्तौ गायंतौ चेरतुस्तदा

ಅವರು ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ವೀಣೆ-ವೇಣುವಿನ ನಾದದಲ್ಲಿ ವಿನೋದಿಸುವವರು. ನೂರಾರು ವಾರಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಆಗ ಅವರು ಹಾಡುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದರು.

Verse 21

चाटुकारजनैर्युक्तौ बिंबोष्ठीषु विशारदौ । सुवेषौ चारुवसनौ चारुचंदनरूषितौ

ಅವರು ಚಾಟುಕಾರರಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮಧುರ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು; ಅವರ ತುಟಿಗಳು ಪಕ್ವ ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ. ಅವರು ಸುಸಜ್ಜಿತರಾಗಿ, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಮನೋಹರ ಚಂದನಲೇಪದಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 22

तथा सुगंधिमालाढ्यौ कस्तूरीलक्ष्मलक्षितौ । नानालंकारशोभाढ्यौ मौक्तिकाहारहारिणौ

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಗಂಧಮಯ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ, ಕಸ್ತೂರಿಯ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷಿತರಾಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಮನೋಹರರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 23

गजवाजिरथौघेन क्रीडंतौ तावितस्तदा । मधुपानसमायुक्तौ परस्त्रीरतिमोहितौ

ಆಗ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ರಥಗಳ ಗುಂಪಿನ ನಡುವೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಮಧುಪಾನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀರತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಮಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 24

नाशयंतौ पितृद्रव्यं सहस्रं ददतुः शतम् । तस्थतुः स्वगृहे रम्ये नित्यं भोगपरायणौ

ಪಿತೃಧನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ಸಾವಿರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೂರನ್ನು ಮಾತ್ರ ದಾನಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮದೇ ರಮ್ಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಿತ್ಯವೂ ಭೋಗಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 25

इत्थं तु तद्धनं ताभ्यां विनियुक्तमसद्व्ययैः । वारस्त्री विट शैलूष मल्ल चारण बंदिषु

ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಧನವನ್ನು ದುಷ್ಟ ವ್ಯಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದರು—ವಾರಸ್ತ್ರೀಯರು, ವಿಟರು, ಶೈಲೂಷರು, ಮಲ್ಲರು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಬಂದಿಗಳ ಮೇಲೆ।

Verse 26

अपात्रे तद्धनं दत्तं क्षिप्तं बीजमिवोषरे । न सत्पात्रे च तद्दत्तं न ब्राह्मणमुखे हुतम्

ಅಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಧನವು ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದ ಬೀಜದಂತಿದೆ; ಅದು ಸತ್ಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದಂತಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಮುಖದಲ್ಲಿ ಹುತವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದಂತೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 27

नार्चितो भूतभृद्विष्णुः सर्वपापप्रणाशनः । उभयोरेव तद्द्रव्यमचिरेण क्षयं ययौ

ಸರ್ವಭೂತಧಾರಕನೂ ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸದ ಕಾರಣ, ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಧನವೂ ಶೀಘ್ರವೇ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು।

Verse 28

ततस्तौ दुःखमापन्नौ कार्पण्यं परमं गतौ । शोचमानौ तु मुह्यंतौ क्षुत्पीडादुःखपीडितौ

ಆಮೇಲೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಪರಮ ದೈನ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಅಳುತ್ತಾ ಮರುಳಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ವೇದನೆಯಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದರು।

Verse 29

तयोस्तु तिष्ठतोर्गेहे नास्ति यद्भुज्यते तदा । स्वजनैर्बांधवैस्सर्वैः सेवकैरुपजीविभिः

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಆಗ ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಉಳಿಯದು; ತಮ್ಮ ಸ್ವಜನರು, ಬಂಧುಗಳು, ಸೇವಕರು ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಿತರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದ ಮுப்பತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 31

राजतो लोकतो भीतौ स्वपुरान्निःसृतौ तदा । चक्रतुर्वनवासं तौ सर्वेषामुपपीडितौ

ಆಗ ರಾಜನಿಗೂ ಜನರಿಗೂ ಭಯಪಟ್ಟು ಆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಹೊರಟರು; ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವರು ವನವಾಸವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು।

Verse 32

जघ्नतुः सततं मूढौ शितैर्बाणैर्विषार्पितैः । नानापक्षिवराहांश्च हरिणान्रोहितांस्तथा

ಆ ಇಬ್ಬರು ಮೂಢರು ವಿಷಲೇಪಿತ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು—ನಾನಾವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ವರಾಹಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿಣಗಳು ಮತ್ತು ರೋಹಿತಾ ಜಾತಿಯವುಗಳನ್ನು.

Verse 33

शशकाञ्छल्लकान्गोधान्श्वापदांश्चेतरान्बहून् । महाबलौ भिल्लसंगावाखेटकभुजौ सदा

ಅವರು ಸದಾ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಮೊಲಗಳು, ಶಲ್ಲಕ (ಮುಳ್ಳುಹಂದಿ), ಗೋಧಾ, ಕಾಡುಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವರು; ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ಭಿಲ್ಲರ ಜೋಡಿ, ಸದಾ ಬೇಟೆಯ ಧನುಸ್ಸು ಧರಿಸಿದವರು.

Verse 34

एवं मांसमयाहारौ पापाहारौ परंतप । कदाचिद्भूधरं प्राप्तो ह्येकोऽन्यश्च वनं गतः

ಹೀಗೆ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೂ ಪಾಪಾಹಾರಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು, ಹೇ ಪರಂತಪ; ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬನು ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದನು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 35

शार्दूलेन हतो ज्येष्ठः कनिष्ठः सर्पदंशितः । एकस्मिन्दिवसे राजन्पापिष्ठौ निधनं गतौ

ಹಿರಿಯನು ಹುಲಿಯಿಂದ ಹತನಾದನು, ಕಿರಿಯನು ಸರ್ಪದಂಶನದಿಂದ ಬಿದ್ದನು; ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಪಾಪಿಗಳು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

Verse 36

यमदूतैस्ततोबद्ध्वा पापैर्नीतौ यमालयम् । गत्वाभिजगदुःसर्वे ते दूताः पापिनावुभौ

ಆಮೇಲೆ ಯಮದೂತರು ಆ ಇಬ್ಬರು ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಆ ದೂತರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 37

धर्मराज नरावेतावानीतौ तव शासनात् । आज्ञां देहि स्वभृत्येषु प्रसीद करवाम किम्

ಹೇ ಧರ್ಮರಾಜಾ! ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಈ ಇಬ್ಬರು ನರರು ಇಲ್ಲಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ದೂತರಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡು; ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಹೇಳು—ಇದೀಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 38

आलोच्य चित्रगुप्तेन तदा दूताञ्जगौ यमः । एकस्तु नीयतां वीर निरयं तीव्रवेदनम्

ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನೊಂದಿಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಯಮನು ದೂತರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ವೀರ! ಈ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯ ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ।”

Verse 39

अपरः स्थाप्यतां स्वर्गेयत्र भोगा ह्यनुत्तमाः । कृतांताज्ञां ततः श्रुत्वा दूतैश्च क्षिप्रकारिभिः

“ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ; ಅಲ್ಲಿ ಭೋಗಗಳು ಅನುತ್ತಮ.” ಕೃತಾಂತ (ಯಮ)ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಕಾರಿಗಳಾದ ದೂತರು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದರು.

Verse 40

निक्षिप्तो रौरवे घोरे यो ज्येष्ठो हि नराधिप । तेषां दूतवरः कश्चिदुवाच मधुरं वचः

ಹೇ ನರಾಧಿಪಾ! ಅವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನನ್ನು ಭಯಂಕರ ರೌರವ ನರಕದಲ್ಲಿ ಎಸೆದರು. ನಂತರ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೂತನು ಮಧುರವಾದ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 41

विकुंडल मया सार्द्धमेहि स्वर्गं ददामि ते । भुंक्ष्व भोगान्सुदिव्यांस्त्वमर्जितान्स्वेन कर्मणा

“ಹೇ ವಿಕುಂಡಲ! ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾ; ನಿನಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಅತಿದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು.”