Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि चान्यधर्म्मं पुरातनम् । व्यासजैमिनिसंवादं श्रोतॄणां पापनाशनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಶೌನಕ, ಕೇಳು; ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಪುರಾತನ ಧರ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ವ್ಯಾಸ-ಜೈಮಿನಿ ಸಂವಾದ, ಶ್ರೋತೃಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು।

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे हरिमंदिरलेपनमाहात्म्यं । नाम द्वितीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಹರಿಮಂದಿರಲೇಪನಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ದ್ವಿತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 3

व्यास उवाच । श्रीकृष्णमंदिरे यो वै लेपनं कुरुते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः श्रांतो याति हरेर्गृहम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಲೇಪನ (ಪೂಸು/ಪುತಾಯಿ) ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಜೀವನಶ್ರಮಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

यश्चांबुलेपनं कुर्यात्संक्षेपाच्छृणु जैमिने । तस्यपुण्यमहं वच्मि मंदिरे जगतीपतेः

ಹೇ ಜೈಮಿನಿ, ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳು—ಯಾರು ಜಗತ್ಪತಿಯ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿ ಲೇಪನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

तत्र यावंति पश्यंति रजांसि च द्विजोत्तम । तावत्कल्पसहस्राणि स वसेद्विष्णुमंदिरे

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಧೂಳಿಕಣಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟು ಸಹಸ್ರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ (ಧಾಮದಲ್ಲಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

पुरासीद्दंडको नाम्ना चौरो लोकभयप्रदः । ब्रह्मस्वहारी मित्रघ्नो युगे द्वापरसंज्ञके

ಪುರಾತನ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ದಂಡಕ ಎಂಬ ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ಜನರಿಗೆ ಭಯಕಾರಕ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ವವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನು, ಮಿತ್ರಘಾತಕನೂ ಆಗಿದ್ದನು।

Verse 7

असत्यभाषी क्रूरश्च परस्त्रीगमने रतः । गोमांसाशी सुरापश्च पाखंडजनसंगभाक्

ಅವನು ಅಸತ್ಯಭಾಷಿ, ಕ್ರೂರಸ್ವಭಾವಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತ; ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಕ, ಸುರಾಪಾನಿ, ಮತ್ತು ಪಾಖಂಡಿಗಳ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು।

Verse 8

वृत्तिच्छेदी द्विजातीनां न्यासापहारकस्तथा । शरणागतहंता च वेश्याविभ्रमलोलुपः

ಯನು ದ್ವಿಜರ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುವನು, ನ್ಯಾಸಧನವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವನು, ಶರಣಾಗತನನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡುವನು, ವೇಶ್ಯಾವಿಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಲೋಲುಪನಾಗಿರುವನು—ಅವನು ಘೋರಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯನು।

Verse 9

एकदा स द्विजश्रेष्ठ कस्यचिद्विष्णुमंदिरम् । जगाम हरणार्थाय विष्णोर्द्रव्यं स मूढधीः

ಒಮ್ಮೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವನು ಯಾವುದೋ ವಿಷ್ಣುಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದನು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕದಿಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ।

Verse 10

अथ द्वारि प्रविश्यासावंघ्रिः कर्द्दमसंयुतः । प्रोच्छितः सकलं निम्ने भूमौ देवगृहस्य च

ನಂತರ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಒಳನುಗ್ಗುವಾಗ, ಕೆಸರಿನಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ಅವನ ಕಾಲು ದೇವಗೃಹದ ತಗ್ಗಿನ ನೆಲವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಲಿನಗೊಳಿಸಿತು।

Verse 11

तेनैव कर्म्मणा भूमिर्निम्नरिक्ता बभूव ह । लोहस्य च शलाकाभ्यां मुद्घाट्यत्वररंमुदा

ಅದೇ ಕರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿ ಕುಳಿಗಳಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿತು; ಅವನು ಎರಡು ಕಬ್ಬಿಣದ ಶಲಾಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ತೆರೆದುಬಿಟ್ಟನು।

Verse 12

प्रविवेश हरेर्गेहं वितानवरशोभितम् । रत्नकांचनदीपाढ्यं परिध्वस्त महत्तमम्

ಅವನು ಹರಿಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿತಾನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ರತ್ನ-ಕಾಂಚನ ದೀಪಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಅತ್ಯಂತ ಭವ್ಯವಾದ ಆ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ।

Verse 13

नानापुष्पसुगंधाढ्यं नानापात्रसमाकुलम् । सुवासितस्य तैलस्य गंधेन परिपूरितम्

ಅದು ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ನಾನಾ ವಿಧದ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಸುಗಂಧಿತ ತೈಲದ ಪರಿಮಳದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು।

Verse 14

अनेनहारकेणाथ पर्य्यंके सुमनोहरे । शायितो राधया सार्द्धं दृष्टः पीतांबरोऽच्युतः

ನಂತರ ಈ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ಅಚ್ಯುತನು ರಾಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಅತಿ ಮನೋಹರವಾದ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 15

प्रणम्य राधिकानाथं निष्पापः सोऽभवत्तदा । नेष्याम्यथ न नेष्यामि अनेन किं भवेन्मम

ರಾಧಿಕಾನಾಥನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನಿಷ್ಪಾಪನಾದನು. “ನಾನು (ಅವಳನ್ನು) ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿ ಅಥವಾ ಕರೆದೊಯ್ಯದೆ ಇರಲಿ—ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು?” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 16

सेवां कर्त्तुमशक्तोऽहं यतश्चौरोऽस्मि सर्वदा । द्रव्येण कार्यमस्तीति तन्नेतुं कृतवान्मनः

“ನಾನು ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಅಶಕ್ತನು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸದಾ ಕಳ್ಳನು. ದ್ರವ್ಯದಿಂದಲೇ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 17

पातयित्वांशुकं भूमौ कौशेयं कमलापतेः । बबंध वस्तुजातं च पाणौ कृत्वा सकंपितः

ಕಮಲಾಪತಿಯ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಿ ಅವನು ನಡುಗಿದನು; ನಂತರ ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದನು।

Verse 18

विष्णोर्मायापतेश्चाथ तानि सर्वाणि जैमिने । कृत्वा शब्दं सुघोरं च पतितान्यथ तानि वै

ಓ ಜೈಮಿನಿ! ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹಾಗೂ ಮಾಯಾಪತಿಯ ಆ ಎಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳು ಅತಿಭೀಕರ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವು.

Verse 19

परित्यज्य सुनिद्रां च धावंत इति किन्वहो । आगता बहुशो लोकाश्चोरो द्रव्यं जवेन च

ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ಓಡುತ್ತಾ—“ಇದೇನು, ಅಯ್ಯೋ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಮರುಮರು ಜನರು ಸೇರಿದರು; ಕಳ್ಳನು ವೇಗವಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಓಡಿದನು.

Verse 20

त्यक्त्वा धनं च चौरोऽपि त्रस्तः किंचिज्जगाम ह । दंशितः कालसर्पेण मृतोऽसौ गतकिल्बिषः

ಧನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಕಳ್ಳನೂ ಭಯದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದನು; ಕಾಲಸರ್ಪದ ದಂಶದಿಂದ ಅವನು ಸತ್ತನು—ಅವನ ಪಾಪಗಳು ನಿವಾರಣೆಯಾದವು.

Verse 21

यमाज्ञया तस्य दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तं समानेतुं दंष्ट्रिणश्चर्मवाससः

ಯಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನ ದೂತರು—ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶ ಮತ್ತು ಮುದುಗರ ಹಿಡಿದು—ದಂಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಚರ್ಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದರು.

Verse 22

बबंधुश्चर्मपाशेन निन्युर्दुर्गमवर्त्मना । दृष्ट्वा तं शमनः क्रुद्धः पप्रच्छ सचिवं प्रति

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಚರ್ಮಪಾಶದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿ ದುರ್ಗಮ, ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಶಮನ (ಯಮ) ಕೋಪಗೊಂಡು ತನ್ನ ಸಚಿವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 23

यम उवाच । अनेन किं कृतं कर्म पापं वा पुण्यमेव वा । समूलं वद हे प्राज्ञ चित्रगुप्त ममाग्रतः

ಯಮನು ಉವಾಚ—ಇವನು ಯಾವ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದನು—ಪಾಪವೋ ಪುಣ್ಯವೋ? ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತ, ನನ್ನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲಕಾರಣসহ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 24

चित्रगुप्त उवाच । सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्

ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಉವಾಚ—ವಿಧಾತೃನು ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೋ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಮೂಢನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯವೇ।

Verse 25

किंत्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्त्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्

ಆದರೆ ಕೇಳು, ಹೇ ಲೋಕೇಶ! ಇವನಲ್ಲಿ ಸುಕೃತವೂ ಇದೆ. ಯಮುನಾಭ್ರಾತ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ)ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅದೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಮನಸಾರೆ ನಂಬುತ್ತೇನೆ।

Verse 26

धर्मराज उवाच । किं पुण्यं वर्त्ततेऽमात्य वद सारं ममांतिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ

ಧರ್ಮರಾಜನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಅಮಾತ್ಯ, ಯಾವ ಪುಣ್ಯವಿದೆ? ಅದರ ಸಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಯೋಗ್ಯನಾಗುವಂತೆ ನಾನು ತಕ್ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 27

यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्तांजलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज

ಯಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಯಗೊಂಡ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 28

चित्रगुप्त उवाच । हरणार्थं हरेर्द्रव्यं गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोज्झितः कर्द्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः

ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಹೇಳಿದರು—ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ಅವನು ಹರಿಯ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಹರಿಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ, ಅವರ ಪಾದಮೂಲದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಕೆಸರಿನಂತೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 29

बभूव लिप्ता सा भूमिर्बिलच्छिद्र विवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुंठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दंडतः

ಆ ಭೂಮಿ ಲೇಪಿತವಾಗಿ ಬಿಲ-ಚಿದ್ರವಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಯಿತು. ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಹಾಪಾತಕ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು; ನಿನ್ನ ದಂಡದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ಅದು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದೂರ ನಿರ್ಗಮಿಸಿತು.

Verse 30

व्यास उवाच । श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्योयमेनसः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನಿಗೆ ಕನಕನಿರ್ಮಿತ ಪೀಠವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು; ಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಈವನು ಪೂಜ್ಯನಾದನು.

Verse 31

ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः । यम उवाच । पवित्रं मंदिरं मेऽद्य पादयोस्तद्धि रेणुभिः

ಅವನು ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು. ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ನಿನ್ನ ಪಾದರೇಣುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮಂದಿರವು ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು.

Verse 32

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मंदिरमुत्तमम्

ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನು—ಕೃತಾರ್ಥನು—ಕೃತಾರ್ಥನು; ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ, ಓ ಸಾಧುವೇ, ಹರಿಯ ಪರಮೋತ್ತಮ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗು.

Verse 33

नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम् । व्यास उवाच । इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यंदने स्वर्णनिर्मिते

“ಇದು ನಾನಾಭೋಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ಜನ್ಮಮರಣಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು.” ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಧರ್ಮರಾಜನು ಸ್ವರ್ಣನಿರ್ಮಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು.

Verse 34

राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम् । समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः

ರಾಜಹಂಸಯುಕ್ತ ದಿವ್ಯ ರಥದ ಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು—ಪಾಪಮುಕ್ತನಾದವನನ್ನು—ಆರೋಪಿಸಿ, ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವು ಸಮಸ್ತಸುಖಪ್ರದ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 35

एवं प्रविष्टो वैकुंठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम् । लेपनं ये प्रकुर्वंति भक्त्या तु हरिमंदिरम्

ಹೀಗೆ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನು ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸುಖವಾಗಿ ನೆಲಸಿದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಲೇಪನ ಮಾಡಿ ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೂ ಮಹಾಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 36

तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः

ಅವರಿಗೆ ಏನು ಸಂಭವಿಸುವುದೋ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವರೋ, ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಪಠಿಸುವರೋ—

Verse 37

कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः

ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.