Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे व्यासजैमिनिसंवादे प्रथमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪಾದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸ-ಜೈಮಿನಿ ಸಂವಾದದ ಪ್ರಥಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ पुण्यात्मनां वरो भवान् । सर्वेषां च जनानां च शुभवाञ्छो निरंतरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಸಾಧು ಸಾಧು, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನೀನು ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೂ ನಿರಂತರ ಮಂಗಳವನ್ನು ಬಯಸುವವನು.

Verse 3

एतद्व्यासः पुरा विप्रः सर्वज्ञः सर्वपूजितः । पृष्टो जैमिनिना तं स यदाह शृणु वैष्णव

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಸರ್ವಪೂಜಿತನೂ ಆದ ವ್ಯಾಸ ಋಷಿಯನ್ನು ಜೈಮಿನಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಹೇ ವೈಷ್ಣವ, ಅವನು ಹೇಳಿದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 4

दंडवत्प्रणिपत्यासौ व्यासं सर्वार्थपारगम् । गुरुं सत्यवतीसूनुं पप्रच्छ मुनिपुंगवः

ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನು ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಸರ್ವಾರ್ಥಪಾರಗನಾದ ಗುರು ಸತ್ಯವತೀಸುತ ವ್ಯಾಸನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 5

जैमिनिरुवाच । कलौ नृणां भवेत्केन मोक्षो वै कथयस्व मे । अल्पेनापि च पुण्येन मर्त्याश्चाल्पायुषो यतः

ಜೈಮಿನಿ ಹೇಳಿದರು— ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ. ಮর্ত್ಯರು ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಕರು; ಅಲ್ಪ ಪುಣ್ಯದಿಂದಲೂ ಮೋಕ್ಷ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

Verse 6

व्यास उवाच । साधुसंगाद्भवेद्विप्र शास्त्राणां श्रवणं प्रभो । हरिभक्तिर्भवेत्तस्मात्ततो ज्ञानं ततो गतिः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಸಾಧುಸಂಗದಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರಶ್ರವಣ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ಹರಿಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪರಮಗತಿ (ಮೋಕ್ಷ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 7

न रोचते कथा भूमौ पापिष्ठाय जनाय वै । वैष्णवी स तु विज्ञेयः पापिष्ठप्रवरो द्विजः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಪಾಪಿಷ್ಠ ಜನರಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು—ಆ ದ್ವಿಜನು ವೈಷ್ಣವನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಪಾಪವರ್ಜಕರಲ್ಲಿ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 8

श्रीकृष्णस्य कथां श्रुत्वाऽऽनंदी भवति वैष्णवः । असत्यां तां तु यो ब्रूयाज्ज्ञेयः स पापिनां गुरुः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ವೈಷ್ಣವನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವವನು ಪಾಪಿಗಳ ಗುರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 9

यस्मिन्यस्मिन्स्थले विप्र कृष्णस्य वर्तते कथा । तस्मात्तस्माज्जगन्नाथो याति त्यक्त्वा न कर्हिचित्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಯಾವ ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಕಥೆ ನಡೆಯುತ್ತದೋ, ಆ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಜಗನ್ನಾಥನು ಬರುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

कृष्णस्य यः कथारंभे कुर्याद्विघ्नं नराधमः । नरकान्निष्कृतिर्नास्ति मन्वंतरशतावधि

ಕೃಷ್ಣಕಥೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವ ನರಾಧಮನಿಗೆ ನರಕದಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ಇಲ್ಲ—ನೂರು ಮನ್ವಂತರಗಳವರೆಗೂ ಸಹ ಇಲ್ಲ.

Verse 11

ये पुराणकथां श्रुत्वा निंदंत्युपहसंति वै । तेषां करस्था नरका बहुक्लेशकराः सदा

ಪುರಾಣಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ನರಕಗಳು ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರುವಂತಿವೆ—ಯಾವಾಗಲೂ ಅನೇಕ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡುವವು.

Verse 12

जन्मांतरार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । श्रीकृष्णचरितं यो वै श्रोतुमिच्छां करोत्यपि

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಚರಿತವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದವನಿಗೂ.

Verse 13

भक्त्या यो वै नरः कुर्यात्श्रीकृष्णचरितं तथा । न जाने श्रवणे तस्य का गतिर्वा भविष्यति

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಚರಿತವನ್ನು ರಚಿಸಿ/ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವನಿಗೆ ಯಾವ ಪರಮಗತಿ ದೊರೆಯುವುದೋ—ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ.

Verse 14

ब्रह्महत्यादिकं पापं अकालमरणं तथा । सुरापानं तथास्तेयं सर्वं नश्यति पापिनः

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳು, ಅಕಾಲಮರಣ, ಸುರಾಪಾನ, ಕಳ್ಳತನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪಾಪಿಯಲ್ಲಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 15

पापं कृत्वा तु यो मर्त्यः पश्चात्पापं निवर्तयेत् । तस्य पापं व्रजेन्नाशमग्निना तूलराशिवत्

ಪಾಪಮಾಡಿ ನಂತರ ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪವು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಹತ್ತಿಯ ರಾಶಿಯಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

श्रीकृष्णचरितं विप्र तिष्ठेद्वै पुस्तकं गृहे । तस्य गृहसमीपं हि नायांति यमकिंकराः

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಚರಿತದ ಗ್ರಂಥವಿರುತ್ತದೋ, ಆ ಮನೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಯಮದೂತರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 17

जैमिनिरुवाच । वदंति वैष्णवान्कांश्च वांच्छा ब्रूहि गुरो मम । इदानीं तान्समाज्ञातुं तेषां माहात्म्यमुत्तमम्

ಜೈಮಿನಿ ಹೇಳಿದರು—ಗುರುದೇವಾ, ವೈಷ್ಣವರು ಯಾವ ಯಾವ ಆಶಯಗಳನ್ನು (ಲಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ಈಗ ಅವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಅವರ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 18

व्यास उवाच । यो नरो मस्तके भक्त्या वैष्णवांघ्रिजलं द्विज । करोति सेचनं पापी तीर्थस्नानेन तस्य किम्

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವನ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ ಜಲವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸುವ ಪಾಪಿಗೆ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 19

साधुसंगं तु यः कुर्य्यात्क्षणं वार्द्धक्षणं द्विज । तस्य नश्यंति पापानि ब्रह्महत्यामुखानि च

ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಯಾರು ಸಾಧುಸಂಗವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಾದರೂ—ಅಥವಾ ಅರ್ಧಕ್ಷಣವಾದರೂ—ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 20

यत्रयत्र कुले चैव एको भवति वैष्णवः । कुलं तस्य यदा पापैर्युक्तं तन्मोक्षगामि वै

ಯಾವ ಯಾವ ಕುಲದಲ್ಲಾದರೂ ಒಬ್ಬ ವೈಷ್ಣವನು ಇದ್ದರೆ, ಆ ಕುಲವು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವನಿಂದ ಅದು ಮೋಕ್ಷಗಾಮಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

हिंसादंभकामक्रोधैर्वर्जिताश्चैव ये नराः । लोभमोहपरित्यक्ता ज्ञेयास्ते वैष्णवा द्विज

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಹಿಂಸೆ, ದಂಭ, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರನ್ನೇ ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿ.

Verse 22

पितृभक्ता दयायुक्ताः सर्वप्राणिहिते रताः । अमत्सरा वैष्णवा ये विज्ञेयाः सत्यभाषिणः

ಪಿತೃಭಕ್ತರು, ದಯಾಸಂಪನ್ನರು, ಸರ್ವಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು, ಅಸೂಯಾರಹಿತರು, ಸತ್ಯವಚನಿಗಳು—ಇವರೇ ನಿಜವಾದ ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 23

विप्रभक्तिरता ये च परस्त्रीषु नपुंसकाः । एकादशीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ವಿಪ್ರಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಯಮಿಗಳು (ನಪುಂಸಕರಂತೆ), ಹಾಗೂ ಏಕಾದಶೀ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವರು—ಇವರನ್ನು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 24

गायंति हरिनामानि तुलसीमाल्यधारकाः । हर्यंघ्रिसलिलैः सिक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ಹರಿನಾಮಗಳನ್ನು ಹಾಡುವವರು, ತುಳಸಿಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸುವವರು, ಹಾಗೂ ಹರಿಯ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನದ ಜಲದಿಂದ ಸಿಕ್ತರಾದವರು—ಇವರನ್ನು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 25

श्रोत्रयोर्मस्तके येषां तुलस्याः पर्णमुत्तमम् । कर्हिचिद्दृश्यते विप्र विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಯಾರ ಕಿವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ತುಳಸಿಯ ಉತ್ತಮ ಎಲೆ ಕಾಣುತ್ತದೋ—ಅವರನ್ನು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 26

पाखंडसंगरहिता विप्रद्वेषविवर्जिताः । सिंचेयुस्तुलसीं ये च ज्ञातव्या वैष्णवा नराः

ಪಾಖಂಡಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ವಿಪ್ರದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ತುಳಸಿಗೆ ನೀರು ಎರೆಯುವವರು—ಅಂತಹ ನರರನ್ನು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 27

पूजयंति हरिं ये च तुलस्या चार्चयंति ये । कन्यादानरता ये च ये वै ह्यतिथिपूजकाः

ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು, ಪವಿತ್ರ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು, ಕನ್ಯಾದಾನದಲ್ಲಿ ರತರಾದವರು ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರು—ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರು.

Verse 28

शृण्वंति विष्णुचरितं विज्ञेया वैष्णवा नराः । यस्य गृहे सुप्रतिष्ठेत्शालग्रामशिलापि च

ವಿಷ್ಣುಚರಿತೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವರು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಿದೆಯೋ ಅವನೂ ವೈಷ್ಣವನು.

Verse 29

मार्जयंति हरेः स्थानं पितृयज्ञप्रवर्तकाः । जने दीने दयायुक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ಹರಿಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವವರು, ಪಿತೃಯಜ್ಞವನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುವವರು, ದೀನಜನರ ಮೇಲೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವರು—ಅವರನ್ನು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 30

परस्वं ब्राह्मणद्रव्यं पश्यंति विषवच्च ये । हरिनैवेद्यं येऽश्नन्ति विज्ञेया वैष्णवा जनाः

ಪರಧನವನ್ನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ರವ್ಯವನ್ನು—ವಿಷದಂತೆ ನೋಡುವವರು, ಹಾಗೂ ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೇ ಸೇವಿಸುವವರು—ಅವರು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 31

वेदशास्त्रानुरक्ता ये तुलसीवनपालकाः । राधाष्टमीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತರಾದವರು, ತುಳಸಿವನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುವವರು, ರಾಧಾಷ್ಟಮೀ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದವರು—ಅವರು ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 32

श्रीकृष्णपुरतो ये च दीपं यच्छंति श्रद्धया । परनिंदां न कुर्वंति विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಪರನಿಂದೆ ಮಾಡದವರು—ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ವೈಷ್ಣವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 33

सूत उवाच । पृष्टो जैमिनिना व्यास इत्युक्तः स यथाक्रमम् । मयेदं कथ्यते ब्रह्मन्यत्प्रसंगाद्गुरोः श्रुतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಜೈಮಿನಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ವ್ಯಾಸನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಗುರುಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದದ್ದನ್ನೇ ಈಗ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 34

अध्यायं श्रद्धया युक्तं ये शृण्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः परं पदम्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳುವ ನರೋತ್ತಮರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।