Adhyaya 85

Verse 1

वेन उवाच । भगवन्देवदेवेश प्रसादाच्च मम त्वया । भार्यातीर्थं समाख्यातं पितृतीर्थमनुत्तमम्

ವೇನನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವನ್, ದೇವದೇವೇಶ! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀವು ನನಗೆ ಭಾರ್ಯಾತೀರ್ಥವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅನುತ್ತಮ ಪಿತೃತೀರ್ಥವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 2

मातृतीर्थं हृषीकेश बहुपुण्यप्रदायकम् । प्रसादसुमुखो भूत्वा गुरुतीर्थं वदस्व मे

ಹೇ ಹೃಷೀಕೇಶ! ಮಾತೃತೀರ್ಥವು ಬಹುಪುಣ್ಯಪ್ರದಾಯಕ. ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾಗಿ ನನಗೆ ಗುರುತೀರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸು.

Verse 3

श्रीभगवानुवाच । कथयिष्याम्यहं राजन्गुरुतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापहरं प्रोक्तं शिष्याणां गतिदायकम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ರಾಜನ್! ನಾನು ಅನುತ್ತಮ ಗುರುತೀರ್ಥವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಹರವೆಂದು, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಪರಮಗತಿದಾಯಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 4

शिष्याणां परमं पुण्यं धर्मरूपं सनातनम् । परं तीर्थं परं ज्ञानं प्रत्यक्षफलदायकम्

ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಇದು ಪರಮ ಪುಣ್ಯ—ಸನಾತನ ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪ. ಇದು ಪರಮ ತೀರ್ಥ, ಪರಮ ಜ್ಞಾನ, ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಫಲದಾಯಕ.

Verse 5

यस्यप्रसादाद्राजेंद्र इहैव फलमश्नुते । परलोके सुखं भुंक्ते यशः कीर्तिमवाप्नुयात्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಯಾರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೇ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಭೋಗಿಸಿ ಯಶಸ್ಸು-ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

प्रसादाद्यस्य राजेंद्र गुरोश्चैव महात्मनः । प्रत्यक्षं दृश्यते शिष्यैस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಗುರುವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಶಿಷ್ಯರು ಚರಾಚರಸಹಿತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

व्यवहारं च लोकानामाचारं नृपनंदन । विज्ञानं विंदते शिष्यो मोक्षं चैव प्रयाति च

ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ಶಿಷ್ಯನು ಲೋಕಜನರ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನೂ ಯೋಗ್ಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನೂ ಕಲಿತು, ಸತ್ಯವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೂ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

सर्वेषामेव लोकानां यथा सूर्यः प्रकाशकः । गुरुः प्रकाशकस्तद्वच्छिष्याणां गतिरुत्तमा

ಸೂರ್ಯನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ, ಗುರುವು ಕೂಡ ಪ್ರಕಾಶಕನು; ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಅವನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯವೂ ಉತ್ತಮಗತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

रात्रावेव प्रकाशेच्च सोमो राजा नृपोत्तम । तेजसा साधयेत्सर्वमधिकारं चराचरम्

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಸೋಮರಾಜ ಚಂದ್ರನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತದ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

गृहेप्रकाशयेद्दीपः समूहं नृपसत्तम । तेजसा नाशयेत्सर्वमंधकारघनाविलम्

ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ! ದೀಪವು ಮನೆಯ ಸಮಸ್ತ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಬೇಕು; ತನ್ನ ಕಿರಣದಿಂದ ಘನ ಹಾಗೂ ಮಲಿನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಮಾಡಬೇಕು.

Verse 11

अज्ञानतमसा व्याप्तं शिष्यं द्योतयते गुरुः । शिष्यप्रकाशौद्द्योतैरुपदेशैर्महामते

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಗುರುವು ಅಜ್ಞಾನತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತರಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸುವ ಉಪದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ.

Verse 12

दिवाप्रकाशकः सूर्यः शशीरात्रौ प्रकाशकः । गृहप्रकाशको दीपस्तमोनाशकरः सदा

ಹಗಲಿನ ಪ್ರಕಾಶಕ ಸೂರ್ಯನು, ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರಕಾಶಕ ಚಂದ್ರನು. ಮನೆಯ ಬೆಳಕು ದೀಪ; ಅದು ಸದಾ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 13

रात्रौ दिवा गृहस्यांते गुरुः शिष्यं सदैव हि । अज्ञानाख्यं तमस्तस्य गुरुः सर्वं प्रणाशयेत्

ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು, ತನ್ನ ನಿವಾಸದ ಅಂತಃಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ, ಗುರು ಸದಾ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಶಿಷ್ಯನ ‘ಅಜ್ಞಾನ’ವೆಂಬ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಗುರು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಮಾಡಬೇಕು.

Verse 14

तस्माद्गुरुः परं तीर्थं शिष्याणामवनीपते । एवं ज्ञात्वा ततः शिष्यः सर्वदा तं प्रपूजयेत्

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಗುರುವೇ ಪರಮ ತೀರ್ಥ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಶಿಷ್ಯನು ಸದಾ ಆ ಗುರುವಿಗೆ ಪೂಜೆ-ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

Verse 15

गुरुं पुण्यमयं ज्ञात्वा त्रिविधेनापि कर्मणा । इत्यर्थे श्रूयते विप्र इतिहासः पुरातनः

ಗುರುವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಣ್ಯಮಯನೆಂದು ತಿಳಿದು, ತ್ರಿವಿಧ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ—ಕಾಯ, ಮನ, ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ—ಅವರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರ, ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.

Verse 16

सर्वपापहरः प्रोक्तश्च्यवनस्य महात्मनः । भार्गवस्य कुले जातश्च्यवनो मुनिसत्तमः

ಮಹಾತ್ಮ ಚ್ಯವನ ಮುನಿಯನ್ನು ಸರ್ವಪಾಪಹರನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಚ್ಯವನನು ಭೃಗು ವಂಶವಾದ ಭಾರ್ಗವ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು.

Verse 17

तस्य चिंता समुत्पन्ना एकदा तु नृपोत्तम । कदाहं ज्ञानसंपन्नो भविष्यामि महीतले

ಒಮ್ಮೆ, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಅವನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಉದಯವಾಯಿತು— “ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವಾಗ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗುವೆನು?”

Verse 18

दिवारात्रौप्रचिंतेत्स ज्ञानार्थी मुनिसत्तमः । एवं तु चिंतमानस्य मतिरासीन्महात्मनः

ಜ್ಞಾನಾರ್ಥಿಯಾದ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 19

तीर्थयात्रां प्रयास्यामि अभीष्टफलदायिनीम् । गृहक्षेत्रादिसंत्यज्य भार्यां पुत्रं धनं ततः

“ಅಭೀಷ್ಟಫಲ ನೀಡುವ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ಮನೆ, ಹೊಲ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಂತರ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಧನವನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 20

तीर्थयात्राप्रसंगेन अटते मेदिनीं तदा । लोमानुलोमयात्रां स गंगायाः कृतवान्नृप

ಆಮೇಲೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಿಂದ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದನು; ಓ ರಾಜಾ, ಅವನು ಗಂಗೆಯ ಪ್ರವಾಹದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ—ಲೋಮಾನುಲೋಮ—ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 21

स तद्वन्नर्मदायाश्च सरस्वत्या मुनीश्वरः । गोदावर्यादिसर्वासां नदीनां सागरस्य च

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ನರ್ಮದಾ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು, ಗೋದಾವರಿ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ನದಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಾಗರವನ್ನು ಕೂಡ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದನು।

Verse 22

अन्येषां सर्वतीर्थानां क्षेत्राणां च नृपोत्तम । देवानां पुण्यलिगानां यात्राव्याजेन सोऽभ्रमत्

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಿಂದ ಅವನು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಲಿಂಗಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು.

Verse 23

भ्रममाणस्य तस्यापि तीर्थेषु परमेषु च । भ्रममाणः समायातः क्षेत्राणामुत्तमं तदा । कायश्च निर्मलो जातः सूर्यतेजः समप्रभः

ಅತ್ಯುನ್ನತ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದು, ಕೊನೆಗೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಅವನ ದೇಹ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

Verse 24

च्यवनः काशते दीप्त्या पूतात्मानेन कर्मणा

ಚ್ಯವನನು ಧರ್ಮಮಯ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 25

नर्मदा दक्षिणे कूले नाम्ना अमरकंटकम् । ददर्श सुमहालिगं सर्वेषां गतिदायकम्

ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿ ‘ಅಮರಕಂಟಕ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಅತಿಮಹಾ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು.

Verse 26

नत्वा स्तुत्वा तु संपूज्य सिद्धनाथं महेश्वरम् । ज्वालेश्वरं ततो दृष्ट्वा दृष्ट्वा चाप्यमरेश्वरम्

ಸಿದ್ಧನಾಥ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಜ್ವಾಲೇಶ್ವರನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿ, ಅಮರೇಶ್ವರನನ್ನೂ ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು.

Verse 27

ब्रह्मेशं कपिलेशं च मार्कंडेश्वरमुत्तमम् । एवं यात्रां ततः कृत्वा ओंकारं समुपागतः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮೇಶ, ಕಪಿಲೇಶ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಕಂಡೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ನಂತರ ಓಂಕಾರಕ್ಕೆ ಸಮುಪಾಗತನು।

Verse 28

वटच्छायां समाश्रित्य शीतलां श्रमनाशिनीम् । सुखेन संस्थितो विप्रश्च्यवनो भृगुनंदनः

ವಟವೃಕ್ಷದ ಶೀತಲವಾದ, ಶ್ರಮನಾಶಿನಿಯಾದ ನೆರಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಭೃಗು ನಂದನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಚ್ಯವನನು ಅಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೊಂಡನು।

Verse 29

तत्र स्वनं स शुश्राव समुक्तं पक्षिणा तदा । दिव्यभाषा समायुक्तं ज्ञानविज्ञानसंयुतम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಗ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ಅದು ದಿವ್ಯಭಾಷೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನ (ಅನುಭವಬೋಧ)ದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 30

शुकश्च एकस्तत्रास्ते बहुकालप्रजीवकः । कुंजलोनाम धर्मात्मा चतुःपुत्रः सभार्यकः

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಗಿಳಿ ಬಹುಕಾಲ ಜೀವಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು. ಅವನ ಹೆಸರು ‘ಕುಂಜಲ’; ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುವವನು, ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು।

Verse 31

आसंस्तस्य हि पुत्राश्च चत्वारः पितृनंदनाः । तेषां नामानि राजेंद्र कथयिष्ये तवाग्रतः

ಅವನಿಗೆ ತಂದೆಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

ज्येष्ठस्तु उज्ज्वलो नाम द्वितीयस्तु समुज्ज्वलः । तृतीयो विज्वलोनाम चतुर्थश्च कपिंजलः

ಜ್ಯೇಷ್ಠನ ಹೆಸರು ‘ಉಜ್ಜ್ವಲ’; ಎರಡನೆಯವನು ‘ಸಮುಜ್ಜ್ವಲ’; ಮೂರನೆಯವನು ‘ವಿಜ್ವಲ’; ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ‘ಕಪಿಂಜಲ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 33

एवं पुत्रास्तु चत्वारः कुंजलस्य महामते । शुकस्य तस्य पुण्यस्य पितृमातृपरायणाः

ಹೀಗೆ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಕುಂಜಲನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು—ಆ ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಶುಕನ ಪುತ್ರರು—ಪಿತೃಮಾತೃಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 34

भ्रमंति गिरिकुंजेषु द्वीपेषु च समाहिताः । भोजनार्थं तु संक्षुब्धाः क्षुधया परिपीडिताः

ಅವರು ಗಿರಿಕುಂಜಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ, ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 35

स्वोदरस्थां क्षुधां सौम्य फलैरमृतसन्निभैः । अमृतस्वादुतोयेन शमयंति नृपोत्तम

ಹೇ ಸೌಮ್ಯ, ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಅವರು ತಮ್ಮ ಉದರಸ್ಥ ಕ್ಷುಧೆಯನ್ನು ಅಮೃತಸನ್ನಿಭ ಫಲಗಳಿಂದಲೂ, ಅಮೃತಸ್ವಾದು ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 36

फलं पक्वं रसालं तु आहारार्थं सुपुत्रकाः । दत्वा फलानि दंपत्योर्निक्षिपंति प्रयत्नतः

“ಹೇ ಸುಪುತ್ರರೇ! ಆಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಪಕ್ವವಾದ ರಸಾಳ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಆ ದಂಪತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸಹ ಫಲಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ.”

Verse 37

मातुरर्थे महाभागा भक्तिभावसमन्विताः । तुष्टा आहारमुत्पाद्य भक्षयंति पठंति च

ತಾಯಿಯ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಜೊತೆಗೆ ಪವಿತ್ರ ಪಠನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 38

तत्र क्रीडारताः सर्वे विलसंति रमंति च । संध्याकालं समाज्ञाय पितुरंतिकमुत्तमम्

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಂದೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 39

आयांति भक्ष्यमादाय गुर्वर्थं तु प्रयत्नतः । पश्यतस्तस्य विप्रस्य च्यवनस्य महात्मनः

ಗುರುವಿನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ; ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಚ್ಯವನನು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

आगतास्त्वंडजाः सर्वे पितुर्नीडं सुशोभनम् । पितरं मातरं चोभौ प्रणेमुस्ते महामते

ಎಲ್ಲ ಅಂಡಜ ಮರಿಗಳು ತಂದೆಯ ಸುಶೋಭಿತ ಗೂಡಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದರು; ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಅವರು ತಂದೆಗೂ ತಾಯಿಗೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು।

Verse 41

ताभ्यां भक्ष्यं समासाद्य उपतस्थुस्तयोः पुरः । सर्वे संभाषिताः पित्रा मानितास्ते सुतोत्तमाः

ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವರು ಅವರ ಮುಂದೇ ನಿಂತರು; ತಂದೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು।

Verse 42

मात्रा च कृपया राजन्वचनैः प्रीतिसंमितैः । पक्षवातेन शीतेन मातापित्रोश्च ते तदा

ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಸಂಯುಕ್ತ ಮಿತವಾದ ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ, ಕೈಯನ್ನೇ ಪಂಖೆಯಂತೆ ಮಾಡಿ ಶೀತಲ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಆಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೀಸಿದಳು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯೂ ತಾಯಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು.

Verse 43

तेषामाप्यायनं तौ द्वौ चक्राते पक्षिणौ नृप । आशीर्भिरभिनंद्यैव द्वाभ्यामपि सुपुत्रकान्

ಓ ನೃಪನೇ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವರ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಸತ್ಪುತ್ರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಹರ್ಷಪಟ್ಟರು.

Verse 44

तैश्च दत्तं सुसंपुष्टमाहारममृतोपमम् । तावेव हि सुसंप्रीतिं चक्राते द्विजसत्तम

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವರು ನೀಡಿದ ಸುಪೋಷಕವಾದ ಅಮೃತೋಪಮ ಆಹಾರವು ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

Verse 45

पिबतो निर्मलं तोयं तीर्थकोटिसमुद्भवम् । स्वस्थानं तु समाश्रित्य सुखसंतुष्टमानसौ

ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನಿರ್ಮಲ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮರಳಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಶಾಂತಸুখದಿಂದ ತೃಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 46

चक्राते च कथां दिव्यां सुपुण्यां पापनाशिनीम् । विष्णुरुवाच । पित्रा तु कुंजलेनापि पृष्ट उज्ज्वल आत्मजः

ನಂತರ ಅವರು ದಿವ್ಯವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಅತಿಪುಣ್ಯಕರವಾದುದು, ಪಾಪನಾಶಿನಿ. ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ತಂದೆ ಕುಂಜಲನು ಕೇಳಿದರೂ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪುತ್ರ ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 47

क्वगतोऽस्यद्य पुत्र त्वं किमपूर्वं त्वया पुनः । तत्र दृष्टं श्रुतं पुण्यं तन्मे कथय नंदन

ಓ ಪುತ್ರನೇ, ಇಂದು ನೀ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆಯೆ? ಮತ್ತೆ ನೀನು ಯಾವ ಹೊಸದನ್ನು ಕಂಡೆ? ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಂಡು ಕೇಳಿದ ಪುಣ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ನಂದನ।

Verse 48

कुंजलस्य पितुर्वाक्यं समाकर्ण्य स उज्ज्वलः । पितरं प्रत्युवाचाथ भक्त्या नमितकंधरः

ಕುಂಜಲನ ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು; ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 49

प्रणाममकरोन्मूर्ध्ना कथां चक्रे मनोहराम् । उज्ज्वल उवाच । प्लक्षद्वीपं महाभाग नित्यमेव व्रजाम्यहम्

ಅವನು ತಲೆಯೊಗ್ಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಮನೋಹರ ಕಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು। ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 50

महता उद्यमेनापि आहारार्थं महामते । प्लक्षेद्वीपे महाराज संति देशा अनेकशः

ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಆಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ—ಓ ಮಹಾರಾಜ—ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇವೆ।

Verse 51

पर्वताः सरिदुद्यान वनानि च सरांसि च । ग्रामाश्च पत्तनाश्चान्ये सुप्रजाभिः प्रमोदिताः

ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಸರೋವರಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಗ್ರಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪಟ್ಟಣಗಳು—ಸುಪ್ರಜೆಯಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿದ್ದವು।

Verse 52

सदा सुखेन संतुष्टा लोका हृष्टा वसंति ते । दानपुण्यजपोपेताः श्रद्धाभावसमन्विताः

ಆ ಜನರು ಸದಾ ಸುಖದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ದಾನ, ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ, ಜಪಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 53

प्लक्षद्वीपे महाराज आसीत्पुण्यमतिः सदा । दिवोदासस्तु धर्मात्मा तत्सुतासीदनूपमा

ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಸದಾ ‘ಪುಣ್ಯಮತಿ’ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ದಿವೋದಾಸನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಅನೂಪಮ ಪುತ್ರಿಯೂ ಇದ್ದಳು।

Verse 54

गुणरूपसमायुक्ता सुशीला चारुमंगला । दिव्यादेवीति विख्याता रूपेणाप्रतिमा भुवि

ಅವಳು ಗುಣರೂಪಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ಸುಶೀಲಳೂ ಚಾರುಮಂಗಳಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು; ‘ದಿವ್ಯಾದೇವಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳಾಗಿ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 55

पित्रा विलोकिता सा तु रूपतारुण्यमंगला । प्रथमे वयसि सा च वर्त्तते चारुमंगला

ತಂದೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅವಳು ರೂಪ-ತಾರುಣ್ಯದ ಮಂಗಳಶೋಭೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ವಯಸ್ಸಿನ ಮೊದಲ ಅರಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಚಾರುಮಂಗಳಳಾಗಿ ಉಳಿದಳು।

Verse 56

स तां दृष्ट्वा दिवोदासो दिव्यां देवीं सुतां तदा । कस्मै प्रदीयते कन्या सुवराय महात्मने

ಆ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಿವೋದಾಸನು ಆಗ ಕೇಳಿದನು—“ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ? ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಸುವರನಿಗೇನಾ?”

Verse 57

इति चिंतापरो भूत्वा समालोक्य नरोत्तमः । रूपदेशस्य राजानं समालोक्य महीपतिः

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಾಮಗ್ನನಾದ ನರೋತ್ತಮನು ಸುತ್ತಲೂ ಅವಲೋಕಿಸಿದನು; ರೂಪದೇಶದ ರಾಜನನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮಹೀಪತಿಯೂ ಅವನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದನು।

Verse 58

चित्रसेनं महात्मानं समाहूय नरोत्तमः । कन्यां ददौ महात्मासौ चित्रसेनाय धीमते

ಮಹಾತ್ಮ ಚಿತ್ರಸೇನನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಆ ನರೋತ್ತಮನು—ತಾನೂ ಮಹಾತ್ಮನೇ—ಧೀಮಂತ ಚಿತ್ರಸೇನನಿಗೆ ತನ್ನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 59

तस्या विवाहकाले तु संप्राप्ते समये नृप । मृतोसौ चित्रसेनस्तु कालधर्मेण वै किल

ಹೇ ನೃಪ! ಅವಳ ವಿವಾಹದ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಚಿತ್ರಸೇನನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಾಲಧರ್ಮದಂತೆ ಮೃತನಾದನು।

Verse 60

दिवोदासस्तु धर्मात्मा चिंतयामास भूपतिः । सुब्राह्मणान्समाहूय पप्रच्छ नृपनंदनः

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜ ದಿವೋದಾಸನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು; ಸತ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ರಾಜಕುಮಾರನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 61

अस्या विवाहकाले तु चित्रसेनो दिवं गतः । अस्यास्तु कीदृशं कर्म भविष्यति वदंतु मे

ಅವಳ ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಸೇನನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಇನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ವಿಧದ ಕರ್ಮಫಲ/ಗತಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು, ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः । विवाहो दृश्यते राजन्कन्यायास्तु विधानतः । पतिर्मृत्युं प्रयात्यस्या नोचेत्संगं करोति च

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಾನದಂತೆ ಕನ್ಯೆಗೆ ವಿವಾಹವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಧೇಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಅವಳ ಪತಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

महाधिव्याधिना ग्रस्तस्त्यागं कृत्वा प्रयाति च । प्रव्राजितो भवेद्राजन्धर्मशास्त्रेषु दृश्यते

ಯಾರಾದರೂ ತೀವ್ರವಾದ, ಅಸಾಧ್ಯ ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದರೆ, ತ್ಯಾಗಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಪ್ರವ್ರಾಜಿತನಾಗಿ (ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ) ಆಗಬಹುದು. ಓ ರಾಜನೇ, ಇದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 64

अनुद्वाहितायाः कन्याया उद्वाहः क्रियते बुधैः । न स्याद्रजस्वला यावदन्यः पतिर्विधीयते

ವಿವಾಹವಾಗದ ಕನ್ಯೆಯ ವಿವಾಹವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವಳು ರಜಸ್ವಲೆಯಾಗುವ ಮೊದಲುಲೇ ಅವಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪತಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 65

विवाहं तु विधानेन पिता कुर्यान्न संशयः । एवं राजन्समादिष्टं धर्मशास्त्रं बुधैर्जनैः

ತಂದೆಯು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 66

विवाहः क्रियतामस्या इत्यूचुस्ते द्विजोत्तमाः । दिवोदासस्तु धर्मात्मा द्विजवाक्यप्रणोदितः

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು—“ಇವಳ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಚನಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ದಿವೋದಾಸನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

Verse 67

विवाहार्थं महाराज उद्यमं कृतवान्नृप । पुनर्दत्ता तु दानेन दिव्यादेवी द्विजोत्तम

ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನೃಪನು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಆ ದಿವ್ಯಾದೇವಿಯನ್ನು ದಾನರೂಪವಾಗಿ ಪುನಃ ಅರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 68

रूपसेनाय पुण्याय तस्मै राज्ञे महात्मने । मृत्युधर्मं गतो राजा विवाहे तु महीपतिः

ಆ ಪುಣ್ಯವಂತ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜ ರೂಪಸೇನನಿಗೆ—ಆದರೆ ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆ ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಮೃತ್ಯುಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 69

यदा यदा महाभाग दिव्यादेव्याश्च भूपतिः । भर्ता च म्रियते काले प्राप्ते लग्नस्य सर्वदा

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ದಿವ್ಯಾದೇವಿಯ ಪತಿಯಾದ ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಮರಣಹೊಂದುತ್ತಾನೋ, ಆಗಾಗ ಲಗ್ನದ ನಿಯತ ಕಾಲವು ಬಂದಾಗಲೇ ಇದು ಸದಾ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 70

एकविंशतिभर्तारः काले काले मृताः पितः । ततो राजा महादुःखी संजातः ख्यातविक्रमः

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವಳ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಪತಿಗಳು ಮರಣಹೊಂದಿದರು. ಆಗ ವಿಕ್ರಮಖ್ಯಾತನಾದ ರಾಜನು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು.

Verse 71

समालोच्य समाहूय समामंत्र्य स मंत्रिभिः । स्वयंवरे महाबुद्धिं चकार पृथिवीपतिः

ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಅವರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಸಮಾಮಂತ್ರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಭೂಪತಿಯು ಸ್ವಯಂವರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 72

प्लक्षद्वीपस्य राजानः समाहूता महात्मना । स्वयंवरार्थमाहूतास्तथा ते धर्मतत्पराः

ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪದ ರಾಜರು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಸಮಾಹ್ವಾನಿತರಾದರು. ಸ್ವಯಂವರಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದ ಅವರುಗಳೂ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 73

तस्यास्तु रूपसंमुग्धा राजानो मृत्युनोदिताः । संग्रामं चक्रिरे मूढास्ते मृताः समरांगणे

ಅವಳ ರೂಪದಿಂದ ಸಂಮುಗ್ಧರಾದ ರಾಜರು, ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ, ಮೂಢರಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನಾಡಿದರು; ಸಮರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹತರಾದರು.

Verse 74

एवं तात क्षयो जातः क्षत्रियाणां महात्मनाम् । दिव्यादेवी सुदुःखार्ता गता सा वनकंदरम्

ಈ ರೀತಿ, ತಾತ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಕ್ಷಯವುಂಟಾಯಿತು. ದಿವ್ಯದೇವಿ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಅರಣ್ಯದ ಕಂದರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 75

रुरोद करुणं बाला दिव्यादेवी मनस्विनी । एवं तात मया दृष्टमपूर्वं तत्र वै तदा

ಆ ಬಾಲೆ, ಮನಸ್ವಿನಿ ದಿವ್ಯದೇವಿ, ಕರುಣವಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ‘ತಾತ, ಆಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವವಾದುದನ್ನು ಕಂಡೆ.’

Verse 76

तन्मे सुविस्तरं तात तस्याः कथय कारणम्

ತಾತ, ದಯವಿಟ್ಟು ಅವಳ ಆ ವಿಷಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಸುವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.