Adhyaya 79

Verse 1

विशालोवाच । शर्मिष्ठा यस्य वै भार्या देवयानी वरानना । सौभाग्यं तत्र वै दृष्टमन्यथा नास्ति भूपते

ವಿಶಾಲನು ಹೇಳಿದನು—“ಯಾರಿಗೇ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಜೊತೆಗೆ ಸುಮುಖಿಯಾದ ದೇವಯಾನಿಯೂ ಇದ್ದಾಳೋ, ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ, ಹೇ ಭೂಪತೇ.”

Verse 2

तत्कथं त्वं महाभाग अस्याः कार्यवशो भवेः । सपत्नजेन भावेन भवान्भर्ता प्रतिष्ठितः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಹೇಗೆ ಅವಳ ವಶವಾಗಿ ಅವಳ ಹೇಳಿಕೆಯಂತೆ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವೆ? ನೀನು ಸಪತ್ನೀಭಾವসহಿತ ಪತಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದೀಯ।

Verse 3

ससर्पोसि महाराज भूतले चंदनं यथा । सर्पैश्च वेष्टितो राजन्महाचंदन एव हि

ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ನೀನು ಭೂತಲದ ಮೇಲೆ ಚಂದನದಂತಿರುವೆ; ಸರ್ಪಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದರೂ, ಹೇ ರಾಜನ್, ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾಚಂದನವೇ।

Verse 4

तथा त्वं वेष्टितः सर्पैः सपत्नीनामसंज्ञकैः । वरमग्निप्रवेशश्च शिखाग्रात्पतनं वरम्

ಅದೇ ರೀತಿ ನೀನು ಸಪತ್ನಿಯರ ಹೆಸರಿನ ಸರ್ಪಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯ; ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶವೂ ಶ್ರೇಯ, ಶಿಖರದಿಂದ ಬೀಳುವುದೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶ್ರೇಯ.

Verse 5

रूपतेजः समायुक्तं सपत्नीसहितं प्रियम् । न वरं तादृशं कांतं सपत्नीविषसंयुतम्

ರೂಪ-ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪ್ರಿಯ ಪತಿಯೂ ಸಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ವರವಲ್ಲ; ಸಪತ್ನೀ ಎಂಬ ವಿಷದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಅಂಥ ಕಾಂತನು ನಿಜವಾದ ಮಂಗಳವಲ್ಲ.

Verse 6

तस्मान्न मन्यते कांतं भवंतं गुणसागरम् । राजोवाच । देवयान्या न मे कार्यं शर्मिष्ठया वरानने

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ನಿನ್ನನ್ನು, ಗುಣಸಾಗರನಾದ ಕಾಂತನೇ, ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವರಾನನೇ! ನನಗೆ ದೇವಯಾನಿಯಿಂದ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ; (ನನ್ನ ಸಂಬಂಧ) ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯೊಂದಿಗೆ.

Verse 7

इत्यर्थं पश्य मे कोशं सत्वधर्मसमन्वितम् । अश्रुबिंदुमत्युवाच । अहं राज्यस्य भोक्त्री च तव कायस्य भूपते

“ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ತ್ವಧರ್ಮಸಮನ್ವಿತವಾದ ನನ್ನ ಕೋಶವನ್ನು ನೋಡು,” ಎಂದು ಅಶ್ರುಬಿಂದುಮತಿ ಹೇಳಿದರು. “ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನಾನು ರಾಜ್ಯದ ಭೋಕ್ತ್ರೀಯೂ, ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಸ್ವಾಮಿನಿಯೂ ಹೌದು.”

Verse 8

यद्यद्वदाम्यहं भूप तत्तत्कार्यं त्वया ध्रुवम् । इत्यर्थे मम देहि स्वं करं त्वं धर्मवत्सल

ಹೇ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಏನೇನು ಹೇಳುತ್ತೇನೋ, ಆ ಆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಧರ್ಮವತ್ಸಲ, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು (ಸಮ್ಮತಿ) ನನಗೆ ಕೊಡು.

Verse 9

बहुधर्मसमोपेतं चारुलक्षणसंयुतम् । राजोवाच । अन्य भार्यां न विंदामि त्वां विना वरवर्णिनि

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಅನೇಕ ಧರ್ಮಗುಣಗಳೂ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಹೊಂದಿದ ಸುಂದರಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

राज्यं च सकलामुर्वीं मम कायं वरानने । सकोशं भुंक्ष्व चार्वंगि एष दत्तः करस्तव

ಹೇ ವರಾನನೇ, ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ—ನನ್ನ ದೇಹಸಹಿತ—ಕೋಶದೊಡನೆ ನೀನು ಅನುಭವಿಸು. ಹೇ ಚಾರ್ವಂಗಿ, ಇದೋ ನನ್ನ ಕೈ ನಿನಗೆ (ವಿವಾಹಾರ್ಥ) ನೀಡಿದೆ.

Verse 11

यदेव भाषसे भद्रे तदेवं तु करोम्यहम् । अश्रुबिंदुमत्युवाच । अनेनापि महाभाग तव भार्या भवाम्यहम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀಯೋ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಮತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಈ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆ.

Verse 12

एवमाकर्ण्य राजेंद्रो हर्षव्याकुललोचनः । गांधर्वेण विवाहेन ययातिः पृथिवीपतिः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜೇಂದ್ರನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಚಂಚಲವಾದವು; ಗಾಂಧರ್ವವಿಧಿಯ ವಿವಾಹದಿಂದ ಭೂಪತಿ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 13

उपयेमे सुतां पुण्यां मन्मथस्य नरोत्तम । तया सार्द्धं महात्मा वै रमते नृपनंदनः

ಆ ನರೋತ್ತಮನು ಮನ್ಮಥನ ಪುಣ್ಯವತಿ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನು ನಿಜವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದನು.

Verse 14

सागरस्य च तीरेषु वनेषूपवनेषु च । पर्वतेषु च रम्येषु सरित्सु च तया सह

ಸಮುದ್ರತೀರಗಳಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಉಪವನಗಳಲ್ಲೂ, ಮನೋಹರ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲೂ ಹಾಗೂ ನದಿತೀರಗಳಲ್ಲೂ—ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದನು.

Verse 15

रमते राजराजेंद्रस्तारुण्येन महीपतिः । एवं विंशत्सहस्राणि गतानि निरतस्य च

ರಾಜರಾಜೇಂದ್ರನಾದ ಭೂಪತಿ ಯೌವನದ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಭೋಗಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.

Verse 16

भूपस्य तस्य राजेंद्र ययातेस्तु महात्मनः । विष्णुरुवाच । एवं तया महाराजो ययातिर्मोहितस्तदा

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭೂಪ ಯಯಾತಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ ಯಯಾತಿ ಅವಳಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 17

कंदर्पस्य प्रपंचेन इंद्रस्यार्थे महामते । सुकर्मोवाच । एवं पिप्पल राजासौ ययातिः पृथिवीपतिः

ಮಹಾಮತೇ, ಕಂದರ್ಪನ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥ—ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಪಿಪ್ಪಲನೆಂಬ ಆ ರಾಜ ಯಯಾತಿ, ಪೃಥ್ವೀಪತಿ, ವರ್ಣಿತನಾದನು।

Verse 18

तस्या मोहनकामेन रतेन ललितेन च । न जानाति दिनं रात्रिं मुग्धः कामस्य कन्यया

ಅವಳ ಮೋಹನಕಾಮ, ರತಿಸುಖ ಮತ್ತು ಲಲಿತಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ, ಕಂದರ್ಪನ ಕನ್ಯೆಯಿಂದ ಮುಗ್ಧನಾದ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಭೇದವನ್ನೇ ತಿಳಿಯನು।

Verse 19

एकदा मोहितं भूपं ययातिं कामनंदिनी । उवाच प्रणतं नम्रं वशगं चारुलोचना

ಒಮ್ಮೆ ಚಾರುಲೋಚನೆಯಾದ ಕಾಮನಂದಿನಿ, ಮರುಳಾದ ಭೂಪ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು; ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಳ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದನು।

Verse 20

अश्रुबिंदुमत्युवाच । संजातं दोहदं कांत तन्मे कुरु मनोरथम् । अश्वमेधमखश्रेष्ठं यजस्व पृथिवीपते

ಅಶ್ರುಬಿಂದುಮತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಕಾಂತ, ನನಗೆ ದೋಹದ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಮನೋರಥವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು। ಹೇ ಪೃಥ್ವೀಪತೇ, ಅಶ್ವಮೇಧವೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 21

राजोवाच । एवमस्तु महाभागे करोमि तव सुप्रियम् । समाहूय सुतश्रेष्ठं राज्यभोगे विनिःस्पृहम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ; ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುವೆನು। ರಾಜ್ಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತನಾದ ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕರೆಸುವೆನು।

Verse 22

समाहूतः समायातो भक्त्यानमितकंधरः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा प्रणाममकरोत्तदा

ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅಮಿತಕಂಧರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಬಂದನು. ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಆಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 23

तस्याः पादौ ननामाथ भक्त्या नमितकंधरः । आदेशो दीयतां राजन्येनाहूतः समागतः

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು ನಮನಗೊಳಿಸಿ ಅವಳ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ರಾಣಿ, ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ; ನಿಮ್ಮ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 24

किं करोमि महाभाग दासस्ते प्रणतोस्मि च । राजोवाच । अश्वमेधस्य यज्ञस्य संभारं कुरु पुत्रक

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನಾನು ನಿಮ್ಮ ದಾಸನು; ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.” ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಮಗನೇ, ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಸಂಭಾರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು.”

Verse 25

समाहूय द्विजान्पुण्यानृत्विजो भूमिपालकान् । एवमुक्तो महातेजाः पूरुः परमधार्मिकः

ಪವಿತ್ರ ದ್ವಿಜರನ್ನು, ಋತ್ವಿಜರನ್ನು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಭೂಮಿಪಾಲಕರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕ ಪೂರುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು.

Verse 26

सर्वं चकार संपूर्णं यथोक्तं तु महात्मना । तया सार्धं स जग्राह सुदीक्षां कामकन्यया

ಮಹಾತ್ಮನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಆ ಕಾಮಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 27

अश्वमेधयज्ञवाटे दत्वा दानान्यनेकधा । ब्राह्मणेभ्यो महाराज भूरिदानमनंतकम्

ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅಶ್ವಮೇಧಯಜ್ಞದ ವಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅವನು ಅಪಾರವಾದ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ದಾನಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 28

दीनेषु च विशेषेण ययातिः पृथिवीपतिः । यज्ञांते च महाराजस्तामुवाच वराननाम्

ದೀನರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೂಪತಿ ಯಯಾತಿ ರಾಜನು ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾಗಿದ್ದನು. ಯಜ್ಞಾಂತದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜನು ಆ ಸುಂದರಮುಖಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 29

अन्यत्ते सुप्रियं बाले किं करोमि वदस्व मे । तत्सर्वं देवि कर्तास्मि साध्यासाध्यं वरानने

ಪ್ರಿಯ ಬಾಲೆಯೇ, ಇನ್ನೇನು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ ಹೇಳು; ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ದೇವಿ, ವರಾನನೇ, ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು।

Verse 30

सुकर्मोवाच । इत्युक्ता तेन सा राज्ञा भूपालं प्रत्युवाच ह । जातो मे दोहदो राजंस्तत्कुरुष्व ममानघ

ಸುಕರ್ಮಾ ಹೇಳಿದಳು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆಕೆ ಭೂಪಾಲನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: ರಾಜನೇ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದೆ; ಅನಘನೇ, ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 31

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं शिवलोकं तथैव च । विष्णुलोकं महाराज द्रष्टुमिच्छामि सुप्रियम्

ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಾನು ಇಂದ್ರಲೋಕ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ, ಶಿವಲೋಕ ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುಲೋಕ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

दर्शयस्व महाभाग यदहं सुप्रिया तव । एवमुक्तस्तयाराजातामुवाचससुप्रियाम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ನನಗೆ ತೋರಿಸು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ರಾಜನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 33

साधुसाधुवरारोहेपुण्यमेवप्रभाषसे । स्त्रीस्वभावाच्चचापल्यात्कौतुकाच्चवरानने

ಸಾಧು ಸಾಧು, ಹೇ ವರಾರೋಹೇ! ನೀನು ಪುಣ್ಯವನ್ನೇ ಮಾತಾಡುತ್ತೀಯೆ. ಆದರೆ ಹೇ ವರಾನನೇ, ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವದ ಚಪಲತೆ ಮತ್ತು ಕೌತುಕದಿಂದ (ಇದು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ).

Verse 34

यत्तवोक्तं महाभागे तदसाध्यं विभाति मे । तत्साध्यं पुण्यदानेन यज्ञेन तपसापि च

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪುಣ್ಯದಾನದಿಂದ, ಯಜ್ಞದಿಂದ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 35

अन्यथा न भवेत्साध्यं यत्त्वयोक्तं वरानने । असाध्यं तु भवत्या वै भाषितं पुण्यमिश्रितम्

ಹೇ ವರಾನನೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮಾತು—ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸಿದರೂ—ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುಣ್ಯಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 36

मर्त्यलोकाच्छरीरेण अनेनापि च मानवः । श्रुतो दृष्टो न मेद्यापि गतः स्वर्गं सुपुण्यकृत्

ಈ ಮತ್ಯಲೋಕದ ಈದೇ ದೇಹದಿಂದ, ಇಂದಿನವರೆಗೂ ನಾನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲವೂ—ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿ ಆದರೂ ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಂತೆ.

Verse 37

ततोऽसाध्यं वरारोहे यत्त्वया भाषितं मम । अन्यदेव करिष्यामि प्रियं ते तद्वद प्रिये

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ವರಾರೋಹೆ, ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದುದು ಸಾಧಿಸಲಾಗದು. ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುವೆನು—ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಅದೇನು ಎಂದು ಹೇಳು.

Verse 38

देव्युवाच । अन्यैश्च मानुषै राजन्न साध्यं स्यान्न संशयः । त्वयि साध्यं महाराज सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಇತರ ಮಾನವರಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ, ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ನಿನ್ನಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯ; ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 39

तपसा यशसा क्षात्रै र्दानैर्यज्ञैश्च भूपते । नास्ति भवादृशश्चान्यो मर्त्यलोके च मानवः

ಹೇ ಭೂಪತೇ, ತಪಸ್ಸು, ಯಶಸ್ಸು, ಕ್ಷಾತ್ರಪರಾಕ್ರಮ, ದಾನ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ—ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಾನವನು ಇಲ್ಲ.

Verse 40

क्षात्रं बलं सुतेजश्च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्मादेवं प्रकर्तव्यं मत्प्रियं नहुषात्मज

ಕ್ಷಾತ್ರಶಕ್ತಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಸುತೇಜಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ನಹುಷಾತ್ಮಜ, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 79

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकोनाशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಮಾತಾಪಿತೃತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಯಯಾತಿಚರಿತ್ರದೊಳಗಿನ ಎಕೋನಾಶೀತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.