Adhyaya 7

Verse 1

दितिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया नाथ सर्वमेव न संशयः । भर्तृस्नेहं परित्यज्य गता सापत्न्यजं द्विज

ದಿತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥ, ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಅವಳು ಭರ್ತೃಸ್ನೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಪತ್ನ್ಯಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 2

अभिमानेन दुःखेन मानभंगेन सत्तम । महादुःखेन संतप्ता करिष्ये प्राणमोचनम्

ಹೇ ಸತ್ತಮ! ಅಭಿಮಾನಜನಿತ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ಮಾನಭಂಗದಿಂದಲೂ, ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ದಗ್ಧಳಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 3

कश्यप उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि यथा शांतिर्भविष्यति । न कः कस्य भवेत्पुत्रो न माता न पिता शुभे

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದನು—ಕೇಳಿರಿ, ಶಾಂತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ। ಹೇ ಶುಭೇ! ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯಾರ ‘ಪುತ್ರ’ನಲ್ಲ; ‘ಮಾತೆ’ ಇಲ್ಲ, ‘ತಂದೆ’ ಇಲ್ಲ।

Verse 4

न भ्राता बांधवः कस्य न च स्वजनबांधवाः । एवं संसारसंबंधो मायामोहसमन्वितः

ಯಾರಿಗೂ ಸಹೋದರನು ಶಾಶ್ವತ ಬಂಧುವಲ್ಲ; ಸ್ವಜನಬಂಧವರೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸಂಸಾರಸಂಬಂಧವು ಮಾಯಾ–ಮೋಹಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 5

स्वयमेव पिता देवि स्वयं माताथ बांधवाः । स्वयं स्वजनवर्गश्च स्वयं धर्मः सनातनः

ಹೇ ದೇವಿ! ಮನುಷ್ಯನು ತಾನೇ ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾನೇ ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಬಂಧು. ತಾನೇ ತನ್ನ ಸ್ವಜನವರ್ಗ, ತಾನೇ ತನ್ನ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ।

Verse 6

आचारेण नरो देवि सुखित्वमुपजायते । अनाचारेण पापेन नाशं याति तथा ध्रुवम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪಯುಕ್ತ ದುರುಪಚಾರದಿಂದ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

क्रूरयोनिं प्रयात्येवं नरो देवि न संशयः । कर्मणा सत्यहीनेन महापापेन मोहतः

ಹೇ ದೇವಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಮೋಹವಶವಾಗಿ ಸತ್ಯಹೀನ ಕರ್ಮರೂಪ ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಕ್ರೂರ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 8

रिपुत्वे वर्त्तते मर्त्यः प्राणिनां नित्यसंस्थितः । रिपवस्तस्य वर्तन्ते यत्र तत्र न संशयः

ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡುವೆ ಸದಾ ಶತ್ರುಭಾವದಿಂದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತಾರೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 9

मैत्रेण वर्तते मर्त्यो यदा लोके प्रिये शुभे । तदा तस्य भवंत्येव मित्राः सर्वत्र भामिनि

ಹೇ ಪ್ರಿಯ ಶುಭೆ ಭಾಮಿನಿ, ಮನುಷ್ಯನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೈತ್ರಿಭಾವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಮಿತ್ರರು ಉಂಟಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

कृषिकारो यदा देवि छन्नं बीजं सुसंस्थितम् । यादृशं तु भवत्येव तादृशं फलमश्नुते

ಹೇ ದೇವಿ, ರೈತನು ಬೀಜವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಬಿತ್ತಿದಂತೆಯೇ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

तथा तव च पुत्रैश्च साधुभिः स्पर्धितं सह । कर्मणस्तस्य तत्प्राप्तं फलं भुंक्ष्व सुसंस्थितम्

ಅದೇ ರೀತಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಾಧುಜನರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಫಲವನ್ನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸು।

Verse 12

तव पुत्रा महाभागे तपः शांति विवर्जिताः । तेन पापेन ते सर्वे पतिता वै महत्पदात्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು ತಪಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಅಂತಃಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲದವರು; ಆ ಪಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹತ್ಪದದಿಂದ ಪತಿತರಾದರು।

Verse 13

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ मुंच दुःखं सुखं तथा । कस्य पुत्राश्च मित्राणि कस्य स्वजन बांधवाः

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು ಶಮಕ್ಕೆ (ಅಂತಃಶಾಂತಿಗೆ) ಹೋಗು; ದುಃಖವೂ ಸುಖವೂ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಡು. ಯಾರ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರು, ಯಾರ ಸ್ವಜನ-ಬಂಧುಗಳು?

Verse 14

आत्मकर्मानुसारेण सुखं जीवंति जंतवः । परार्थे चिंतनं देवि तत्त्वज्ञानेन पंडिताः

ಜಂತುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಹೇ ದೇವಿ! ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಪಂಡಿತರು ಪರಹಿತವನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

न कुर्वंति महात्मानो व्यर्थमेव न संशयः । पंचभूतात्मकं कायं केवलं संधिजर्जरम्

ಮಹಾತ್ಮರು ವ್ಯರ್ಥ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದೇಹ ಪಂಚಭೂತಮಯವಾಗಿದ್ದು ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಜರ್ಜರಿತವಾಗಿರುವ ರಚನೆ ಮಾತ್ರ.

Verse 16

आत्ममित्रं कृतं तेन सर्वं देवि सुखाशया । आत्मा नाम महापुण्यः सर्वगः सर्वदर्शकः

ಹೇ ದೇವಿ! ಸುಖಾಶಯದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಮಿತ್ರನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆತ್ಮ ಮಹಾಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪ—ಸರ್ವಗತ, ಸರ್ವದರ್ಶಿ.

Verse 17

सर्वसिद्धिस्तु सर्वात्मा सात्विकः सर्वसिद्धिदः । एवं सर्वमयो देवि भ्रमत्येको निरञ्जनः

ಅವನೇ ಸಮಸ್ತ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ, ಸರ್ವಾತ್ಮ, ಸಾತ್ತ್ವಿಕನು, ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನು. ಹೇ ದೇವಿ, ಸರ್ವಮಯನಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಏಕ ನಿರಂಜನ ಪರತತ್ತ್ವವು ಸಂಚರಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 18

भ्रमता निर्जने येन मूर्तिमंतो द्विजोत्तमाः । चत्वारो दर्शिताः पुण्या मूर्तिमंतो महौजसः

ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪರಮ ಪುಣ್ಯವಂತ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು—ತೇಜಸ್ವಿಗಳಾಗಿ, ಮೂರ್ತಿಮಂತರಾಗಿ; ಮಹೌಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು.

Verse 19

पंचमः श्वसनश्चैव पूर्वाणां मित्रमेव च । अथो आत्मा समायातो ज्ञानसाहाय्यमेव वा

ಐದನೆಯದು ಶ್ವಾಸರೂಪವಾದ ಪ್ರಾಣವೇ; ಮುಂಚೆ ಬಂದವರ ನಿಜ ಮಿತ್ರ. ಇಲ್ಲವೇ ಆತ್ಮನೇ ಆಗಮಿಸಿದೆ—ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರವಾಗಲು.

Verse 20

स तान्दृष्ट्वा महात्मा वै ज्ञानमात्मा समब्रवीत् । ज्ञान पश्य अमी पंच मंत्रयंतः परस्परम्

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾತ್ಮನು ಜ್ಞಾನರೂಪ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಜ್ಞಾನ, ನೋಡು; ಈ ಐವರೂ ಪರಸ್ಪರ ಮಂತ್ರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 21

एतान्गत्वाब्रवीहि त्वं यूयं क इति पृच्छ ह । ज्ञानं वाक्यं परं श्रुत्वा सार्थं तस्य महात्मनः

ನೀನು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡು; ‘ನೀವು ಯಾರು?’ ಎಂದು ಕೇಳು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪರಮ, ಶುಭ, ಜ್ಞಾನಭರಿತ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರ ನಿಜ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ.

Verse 22

तदाहात्मानमाराध्यमेतैः किं ते प्रयोजनम् । तत्त्वतो ब्रूहि मे देव सदा शुद्धोसि सर्वदा

ಆಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಏಕೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನಿನ್ನ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು? ಹೇ ದೇವ, ತತ್ತ್ವತಃ ನನಗೆ ಹೇಳು; ನೀನು ಸದಾ ಶುದ್ಧನು.”

Verse 23

आत्मोवाच । एते पंच महाभागा रूपवंतो मनस्विनः । गत्वा संदर्शयाम्येनानाभाष्ये ज्ञान श्रूयताम्

ಆತ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಇವರು ಐವರು ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು—ರೂಪವಂತರು, ದೃಢಮನಸ್ಕರು. ನಾನು ಹೋಗಿ ಇವರನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಅವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವೆನು. ಈ ಜ್ಞಾನೋಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಲಿ.”

Verse 24

भव्यानेतान्प्रवक्ष्यामि पंचमीं गतिमागतान् । दूतत्वं गच्छ भो ज्ञान कुशलो दूतकर्मणि

“ಈಗ ಐದನೇ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಈ ಭವ್ಯರನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುವೆನು. ಹೇ ಜ್ಞಾನ, ದೂತನಾಗಿ ಹೋಗು; ದೂತಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕುಶಲನಾಗಿದ್ದೀಯ.”

Verse 25

ज्ञानमुवाच । त्वमात्मञ्छृणु मे वाक्यं सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । एतेषां संगतिस्तात कार्या नैव त्वया कदा

ಜ್ಞಾನನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಆತ್ಮನ್, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ತಾತ, ಇವರ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.”

Verse 26

पंचानामपि शुद्धात्मन्न कार्यं शुभमिच्छता । भवतः संगतिं मोह इच्छत्येष महामते

ಹೇ ಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ, ಶುಭವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಈ ಐವರ ಸಂಗತಿಗೂ ಹೋಗಬಾರದು. ಆದರೂ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಈ ಮೋಹಿತನು ನಿನ್ನ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

आत्मोवाच । एतेषां संगतिं ज्ञान कस्माद्वारयते भवान् । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि याथातथ्येन पंडित

ಆತ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪಂಡಿತನೇ! ಜ್ಞಾನವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಇವರ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಏಕೆ ತಡೆಯುತ್ತೀ? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ, ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 28

ज्ञानमुवाच । एतेषां संगमात्रात्तु महद्दुःखं भविष्यति । दुःखमूला हि पंचैव शोकसंतापकारकाः

ಜ್ಞಾನನು ಹೇಳಿದನು—ಇವರೊಂದಿಗೆ ಕೇವಲ ಸಂಗಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವುದು. ದುಃಖದ ಮೂಲಗಳು ಐದೇ; ಅವೇ ಶೋಕಸಂತಾಪಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವು.

Verse 29

एवमस्तु महाप्राज्ञ करिष्ये वचनं तव । ज्ञानमाभाष्य स ह्यात्मा ध्यानेन सह संगतः

“ಎವಮಸ್ತು, ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ; ನಿನ್ನ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುವೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಆತ್ಮನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಧ್ಯಾನದೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಯಿತು.

Verse 30

कश्यप उवाच । ततः पंचैव ते तत्राद्राक्षुरात्मानमेव तम् । बुद्धिमूचुः समाहूय संगच्छात्मानमेव हि

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಆ ಐವರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮದೇ ಆತ್ಮನನ್ನೇ ಕಂಡರು. ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆತ್ಮನೊಂದಿಗೇ ಏಕವಾಗು.”

Verse 31

दूतत्वं कुरु कल्याणि अस्माकमात्मना सह । पंचतत्त्वा महात्मानो विश्वस्यधारकाः शुभाः

ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣೀ! ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ದೂತಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು. ಪಂಚತತ್ತ್ವಮಯರಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಶುಭರು, ವಿಶ್ವಧಾರಕರು.

Verse 32

भवतो मैत्रमिच्छंति इत्याभाष्य महामतिम् । गत्वा बुद्धे त्वया कार्यं कर्तव्यं न इतो व्रज

ಅವನು ಮಹಾಮತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಅವರು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು; ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗಬೇಡ.”

Verse 33

एवमस्तु महाभागा करिष्ये कार्यमुत्तमम् । एवमाभाषितं तेषां गत्वाऽहात्मानमेव तम्

“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಮಹಾಭಾಗರೇ; ನಾನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆ.” ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ತಾನೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 34

अहं बुद्धिर्महाभाग भवंतं समुपागता । दूतत्वे महतां पार्श्वात्तेषां त्वं वचनं शृणु

“ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನಾನು ಬುದ್ಧಿ; ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮಹಾತ್ಮರ ಪರವಾಗಿ ದೂತನಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ—ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು.”

Verse 35

भवन्मैत्रीं समिच्छंति अक्षयां पंच आत्मकाः । कुरु मैत्रीं महाप्राज्ञ जहि ध्यानं सुदूरतः

“ಪಂಚಭೂತಗಳು ನಿನ್ನ ಅಕ್ಷಯ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ. ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಮಾಡು; ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಬಹುದೂರ ತ್ಯಜಿಸು.”

Verse 36

ध्यानमुवाच । न कर्तव्यं त्वया चात्मन्नैतेषां वै समागमम् । एषां संसर्गमात्रेण महुद्दुःखं भविष्यति

ಧ್ಯಾನನು ಹೇಳಿದನು— “ಆತ್ಮನೇ, ನೀನು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮ ಮಾಡಬಾರದು. ಇವರ ಸಂಸರ್ಗಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವುದು.”

Verse 37

मया ज्ञानेन हीनस्त्वं कथं कर्म करिष्यति । एवमेव न कर्तव्यं तेषां चैव समागमम्

ನಾನು ನೀಡಿದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಹೇಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರ ಸಂಗ-ಸಮಾಗಮವನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 38

गर्भवासं नयिष्यंति भवंतं नान्यथा विभो । ज्ञानेनैव मया हीनो अज्ञानं यास्यसि ध्रुवम्

ಹೇ ವಿಭೋ! ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಗರ್ಭವಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ; ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಖಂಡಿತ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಬೀಳುವೆ.

Verse 39

एवमुक्त्वा तमात्मानं विरराम महामतिम् । ततस्तामागतां बुद्धिमात्मा प्रोवाच निश्चितः

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮಹಾಮತಿ ಮೌನನಾದನು. ನಂತರ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಆತ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 40

ज्ञानध्यानौ महात्मानौ मंत्रिणौ मम शोभनौ । तत्र यानं न मे युक्तं तद्बुद्धे किं करोम्यहम्

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ—ನನ್ನ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಶೋಭನ ಮಂತ್ರಿಗಳು—ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ನನಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಹೇ ಬುದ್ಧಿ! ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 41

एवं श्रुत्वा ततो बुद्धिस्तेषां पार्श्वे यशस्विनी । समाचष्ट समग्रं तत्कथनं ज्ञानध्यानयोः

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಳು.

Verse 42

ततस्ते पंचकाः सर्वे आत्मानं प्रतिजग्मिरे । मैत्रीमेव प्रतीच्छामो भवतो नित्यमेव हि

ಆಮೇಲೆ ಆ ಐವರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ನಾವು ನಿತ್ಯವೂ ನಿಮ್ಮ ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 43

यस्माच्छुद्धोसि लोकेश तस्मात्त्वां समुपागताः । स्वयमेव विचार्यैव उत्तरं नः प्रदीयताम्

ಹೇ ಲೋಕೇಶ್ವರನೇ! ನೀನು ಶುದ್ಧನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನೀನೇ ವಿಚಾರಿಸಿ ನಮಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 44

आत्मोवाच । यूयं पंचैव संप्राप्ता मम मैत्रं समिच्छथ । स्वीयं गुणं प्रभावं च कथयंतु ममाग्रतः

ಆತ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಐವರೂ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ, ನನ್ನ ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 45

भूमिरुवाच । सर्वकार्यस्य संस्थानं चर्ममांससमन्वितम् । अस्थिमूलदृढत्वं मे नखलोमसमन्वितम्

ಭೂಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಸಂರಚನೆ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ನನ್ನ ದೃಢತೆ ಅಸ್ಥಿಮೂಲದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದೆ; ನಾನು ನಖ ಮತ್ತು ಲೋಮಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 46

प्रभावो हि महाप्राज्ञ कायमध्ये ममैव हि । नासिकागमनो गंधस्स मे भृत्यो महामनाः

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ! ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇಹಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಮೂಗಿಗೆ ತಲುಪುವ ಸುಗಂಧವೇ ನನ್ನ ಭೃತ್ಯ—ಮಹಾಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಭಕ್ತನು.

Verse 47

आकाश उवाच । अहमाकाशकः प्राप्तो मम काये प्रभावकम् । श्रूयतामभिधास्यामि परब्रह्मस्वरूपिणम्

ಆಕಾಶನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಆಕಾಶತತ್ತ್ವರূপವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೇಳಿರಿ; ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವನನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವೆನು.

Verse 48

बाह्यांतरावकाशश्च शून्यस्थाने वसाम्यहम् । तत्रामात्यौ तु कर्णौ मे श्रवणार्थं प्रतिष्ठितौ

ನಾನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇರುವ ಅವಕಾಶರೂಪ ಶೂನ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎರಡು ಕಿವಿಗಳು ಸೇವಕರಂತೆ ಶ್ರವಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 49

वायुरुवाच । पंचरूपेण तिष्ठामि करोम्येवं शुभाशुभम् । चर्मकायेस्थितोमात्यः स्पर्शं संश्रयते गुणम्

ವಾಯುನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಪಂಚರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಹೀಗೆ ಶುಭಾಶುಭಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಚರ್ಮಕಾಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ಪರ್ಶೇಂದ್ರಿಯವು ತನ್ನ ಗುಣವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 50

तेज उवाच । काये संस्थः सदा नित्यं पाकयोगं करोम्यहम् । सबाह्याभ्यंतरं सर्वं द्रव्याद्रव्यं प्रदर्शये

ತೇಜಸ್ಸು ಹೇಳಿದನು—ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಪಾಕಯೋಗವನ್ನು (ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು) ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ದ್ರವ್ಯ ಹಾಗೂ ಅದ್ರವ್ಯ—ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 51

शुक्रं मज्जा तथा लाला एवं त्वक्संधिसंस्थितम् । रुधिरं प्रेषयाम्येव कायमध्ये स्थितोस्म्यहम्

ಶುಕ್ರ, ಮಜ್ಜೆ ಹಾಗೂ ಲಾಲಾ—ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಹಾಗೂ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದುದನ್ನೂ—ನಾನು ರುಧಿರರೂಪವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ದೇಹಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 52

तत्र नेत्रावमात्यौ मे द्रव्यलब्धिप्रसाधकौ । एवं मयात्मव्यापारस्तवाग्रे कथितः परः

ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎರಡು ನೇತ್ರಗಳು ಮಂತ್ರಿಗಳಂತೆ ದ್ರವ್ಯಲಾಭವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಪರಮ ಆತ್ಮವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆನು.

Verse 53

जलमुवाचः । सुतोषयाम्यहं नित्यममृतेन कलेवरम् । एवं मे तत्र व्यापारः कायपत्तनके प्रिये

ಜಲವು ಹೇಳಿತು—ಅಮೃತದಿಂದ ನಾನು ನಿತ್ಯ ದೇಹವನ್ನು ಸುತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಿಯೆ, ‘ಕಾಯಪತ್ತನ’ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಇದೇ.

Verse 54

अमात्यं रसनां विद्धि रसास्वादकरीं पराम् । नासिकोवाच । सुगंधेन परां पुष्टिं कायस्यापि करोम्यहम्

ರಸಾಸ್ವಾದವನ್ನು ಪರಮವಾಗಿ ಮಾಡಿಸುವ ಜಿಹ್ವೆಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಅಮಾತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿ. ನಾಸಿಕೆ ಹೇಳಿತು—ಸುಗಂಧದಿಂದ ನಾನು ದೇಹಕ್ಕೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 55

दुर्गंधं तु परित्यज्य काये गंधं प्रदर्शये । बुद्धियुक्ता महाभाग तस्याभावेन भाविता

ದುರ್ಗಂಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಬುದ್ಧಿಯುಕ್ತಳಾದ ಅವಳು ಅದರ (ದುರ್ಗಂಧದ) ಅಭಾವದಿಂದಲೇ ಪರಿವರ್ತಿತಳಾದಳು.

Verse 56

स्वामिकार्याय कायेस्मिन्नहं तिष्ठामि निश्चला । गंधं मम गुणं विद्धि द्विविधं यत्प्रवर्तितम्

ಸ್ವಾಮಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ. ಗಂಧವೇ ನನ್ನ ಗುಣವೆಂದು ತಿಳಿ; ಅದು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 57

श्रवणावूचतुः । कार्याकार्यादिकं शब्दं लोकैरुक्तं शुभाशुभम् । शृणुयावः स्वकायस्थौ सत्यासत्ये प्रियाप्रिये

ಶ್ರವಣನು ಹೇಳಿದನು—ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ, ಜನರು ಹೇಳುವ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ಶುಭ-ಅಶುಭ, ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ-ಅಪ್ರಿಯವನ್ನೂ ಸಹ।

Verse 58

शब्दो हि मे गुणः प्रोक्तो मम व्यापारमेव हि । योजयामि न संदेहो यदा बुद्धिः प्रपूरयेत्

ಶಬ್ದವೇ ನನ್ನ ಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದೇ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪಾರ. ಬುದ್ಧಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿದಾಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 59

त्वगुवाच । पंचरूपात्मको वायुः शरीरेस्मिन्व्यवस्थितः

ತ್ವಚೆ ಹೇಳಿತು—ಪಂಚರೂಪಾತ್ಮಕವಾದ ವಾಯು (ಪ್ರಾಣ) ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿ ಇದೆ।

Verse 60

सबाह्याभ्यंतरे चेष्टां तेषां जानामि तत्त्वतः । शीतोष्णमातपं वर्षं वायोः स्फुरणमेव च

ನಾನು ಅವುಗಳ ಬಾಹ್ಯ ಹಾಗೂ ಆಂತರಿಕ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ಶೀತ-ಉಷ್ಣ, ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನ ಸ್ಪಂದನವನ್ನೂ ಸಹ।

Verse 61

सर्वं जानामि संस्पर्शं संगश्लेषादिकं नृणाम् । स्पर्श एव गुणो मह्यमेतत्सत्यं वदाम्यहम्

ನಾನು ಮಾನವರ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು—ಸಂಪರ್ಕ, ಆಲಿಂಗನ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಗುಣವೆಂದರೆ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರ; ಇದನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 62

एवं हि ते समाख्यातो मया व्यापार एव हि । नेत्रे ऊचतुः । संसारे यानि रूपाणि भव्याभव्यानि सत्तम

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನೇ ನಿನಗೆ ನಾನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಆಗ ಎರಡು ನೇತ್ರಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳು, ಶುಭ ಮತ್ತು ಅಶುಭ…

Verse 63

यदा प्रेरयते बुद्धिस्तदा पश्याव नान्यथा । वसावः कायमध्ये वै रूपं गुणमिहावयोः

ಬುದ್ಧಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಾಗಲೇ ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ—ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ ದೇಹಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರೂಪವೂ ಗುಣಗಳೂ ನಮ್ಮದೇ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ) ಆಗಿವೆ.

Verse 64

एवं व्यापारसंबंधः कायमध्ये महामते । जिह्वोवाच । बुद्धियुक्ता अहं तात रसभेदान्विचारये

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ದೇಹದೊಳಗೆ ಕಾರ್ಯಗಳ ಸಂಬಂಧ ಇಂತೆಯೇ. ಆಗ ಜಿಹ್ವೆ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ತಾತ, ಬುದ್ಧಿಯುಕ್ತಳಾಗಿ ನಾನು ರಸಗಳ ಭೇದಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವೆನು.

Verse 65

क्षारमम्लादिकं सर्वं नीरसं स्वादु चिंतये । व्यापारेण अनेनापि नित्ययुक्ता वसाम्यहम्

ಉಪ್ಪು, ಹುಳಿ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ನೀರಸವೆನಿಸಿದರೂ—ನಾನು ಸಿಹಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ನಿಯಮಯುಕ್ತಳಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 66

इन्द्रियाणां हि सर्वेषां बुद्धिरेषा प्रणायकः । एवं पंच समायातानींद्रियाणि प्रिये शृणु

ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಈ ಬುದ್ಧಿಯೇ ನಾಯಕನೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನೂ ಆಗಿದೆ. ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಕೇಳು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಸಮಾಗಮಗೊಂಡವು.

Verse 67

स्वीयानि यानि कर्माणि कथयंति पुनः पुनः । अथ बुद्धिः समायाता तमुवाच महामतिम्

ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಹೇಳುತ್ತಿರಲು, ಆಗ ಬುದ್ಧಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಆ ಮಹಾಮತಿಗೆ ಮಾತಾಡಿತು.

Verse 68

मद्विहीनो यदा कायस्तदा नश्यति नान्यथा । तस्मात्त्वं मां समास्थाय वर्त्तयस्व महामते

ದೇಹವು ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆ.

Verse 69

अथ कर्म समायातमात्मानमिदमब्रवीत् । अहं कर्म महाप्राज्ञ तव पार्श्वं समागतम्

ನಂತರ ಕರ್ಮವು ಬಂದು ತನ್ನ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು—“ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನಾನು ಕರ್ಮ; ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 70

त्वां प्रेषयाम्यहं तेन पथा येनेह गच्छसि । एवमाकर्ण्य तत्सर्वमात्मा प्रोवाच तान्प्रति

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದಲೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಆತ್ಮನು ಅವರತ್ತ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 71

यूयं पंचात्मकैर्युक्ताः सर्वसाधारणाः किल । कस्मान्मैत्रं समिच्छंति तत्र पंचात्मकं प्रति

ನೀವು ಪಂಚಾತ್ಮಕ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯರು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ—ಆ ಪಂಚಾತ್ಮಕ ತತ್ತ್ವದತ್ತ—ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ?

Verse 72

ब्रुवंतु कारणं सर्वे ममाग्रे सर्वमेव तत् । पंचात्मका ऊचुः । अस्मत्संगप्रसंगेन पिंडमेव प्रजायते

“ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಈ ಸಮಸ್ತದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.” ಪಂಚಾತ್ಮರು ಹೇಳಿದರು—“ನಮ್ಮ ಸಂಯೋಗಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಕೇವಲ ಪಿಂಡ (ಗರ್ಭರೂಪ) ಮಾತ್ರ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 73

तस्मिन्पिंडे महाबुद्धे भवान्वसति सुव्रतः । तिष्ठामो हि वयं सर्वे प्रसादात्तव तत्र हि

ಹೇ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಮಂತನೇ, ಆ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸುವ್ರತನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೀಯ. ನಿಜವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 74

एतस्मात्कारणान्मैत्रमिच्छामस्तव नित्यशः । आत्मोवाच । एवमस्तु महाभागा भवतां प्रियमेव च

“ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ನಿತ್ಯವೂ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.” ಆತ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ; ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದೇ ನೆರವೇರಲಿ.”

Verse 75

करिष्ये नात्र संदेहो मैत्रं हि प्रीतिकारणात् । वार्यमाणो महाभागो ज्ञानेनापि महात्मना

“ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಮೈತ್ರಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.” ಜ್ಞಾನಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಹಾತ್ಮನು ತಡೆದು ಉಪದೇಶಿಸಿದರೂ, ಆ ಮಹಾಭಾಗನು ಅದೇ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 76

ध्यानेन च महात्मासौ तेषां संगतिमागतः । स तैः प्रमोहितस्तत्र रागद्वेषादिभिस्तदा

ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವರ ಸಂಗತಿಗೆ ಬಂದನು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ರಾಗ-ದ್ವೇಷಾದಿಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 77

पंचतत्त्वसमायुक्तः कायित्वं गतवान्प्रभुः । यदा गर्भं समायातो विष्ठामूत्रसमाकुले

ಪಂಚತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭು ದೇಹಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದನು. ವಿಷ್ಠಾ‑ಮೂತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ—

Verse 78

दुर्गंधे पिच्छिलावर्ते पतितस्तैः स संयुतः । अंगेन व्याकुलीभूतः पंचात्मकानुवाच सः

ದುರ್ಗಂಧಭರಿತ ಜಿಗುಟಾದ ಆವರ್ತದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಅವನ ದೇಹವೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಕುಲವಾಯಿತು; ಆಗ ಅವನು ಪಂಚಾತ್ಮಕ ಸತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 79

भोभोः पंचात्मकाः सर्वे शृणुध्वं वचनं मम । भवतां संप्रसंगेन महादुःखेन मोहितः

ಓ ಓ ಪಂಚಾತ್ಮಕರೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಗದಿಂದ ನಾನು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 80

तत्रास्मिन्पिच्छिले घोरे पतितो हि महाभये । पंचात्मका ऊचुः । तावत्संस्थीयतां राजन्यावद्गर्भः प्रपूरयेत्

ಆ ಜಿಗುಟಾದ ಭೀಕರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಹಾಭಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು. ಪಂಚಾತ್ಮಕರು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ರಾಜನೇ, ಗರ್ಭವು ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು.”

Verse 81

पश्चान्निर्गमनं ते वै भविष्यति न संशयः । अस्माकं हि भवान्स्वामी कायदेशे व्यवस्थितः

ನಂತರ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಗಮನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ.

Verse 82

राज्यमेवं प्रकर्तव्यं सुखभोक्ता भविष्यति । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा आत्मा दुःखेन पीडितः

ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯೇ ನಡೆಸಬೇಕು; ಆಗ ಒಬ್ಬನು ಸುಖಭೋಗಿಯಾಗುವನು. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನ ಅಂತರಾತ್ಮ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಯಿತು.

Verse 83

गंतुमिच्छन्नसौ तस्मात्पलायनपरोभवत्

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಅವನು ಓಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯನಾದನು.