Adhyaya 67

Verse 1

। ययातिरुवाच । अस्मद्भाग्यप्रसंगेन भवतो दर्शनं मम । संजातं शक्रसंवाह एतच्छ्रेयो ममातुलम्

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ಲಭಿಸಿದೆ. ಓ ಶಕ್ರಸಂಬಂಧಿತ ಸಮೂಹವೇ, ಇದು ನನಗೆ ಅತುಲ್ಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಾಗಿದೆ.

Verse 2

मानवा मर्त्यलोके च पापं कुर्वंति दारुणम् । तेषां कर्मविपाकं च मातले वद सांप्रतम्

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಭೀಕರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಓ ಮಾತಲಿ, ಅವರ ಕರ್ಮಫಲದ ವಿಪಾಕವನ್ನು ಈಗಲೇ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 3

मातलिरुवाच । श्रूयतामभिधास्यामि पापाचारस्य लक्षणम् । श्रुते सति महज्ज्ञानमत्रलोके प्रजायते

ಮಾತಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಕೇಳಿರಿ, ಪಾಪಾಚಾರದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತಾದ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

वेदनिंदां प्रकुर्वंति ब्रह्माचारस्य कुत्सनम् । महापातकमेवापि ज्ञातव्यं ज्ञानपंडितैः

ವೇದಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತವನ್ನು ಕುತ್ಸಿಸುವವರು—ಜ್ಞಾನಪಂಡಿತರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹಾಪಾತಕವನ್ನು ಮಾಡುವವರೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 5

साधूनामपि सर्वेषां यः पीडां हि समाचरेत् । महापातकमेवापि प्रायश्चित्ते न हि व्रजेत्

ಯಾವನು ಎಲ್ಲ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಹಾಪಾತಕವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿದರೂ ಯಥಾರ್ಥ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 6

कुलाचारं परित्यज्य अन्याचारं व्रजंति च । एतच्च पातकं घोरं कथितं कृत्यवेदिभिः

ಕುಲಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇತರ (ಅಧರ್ಮ) ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು—ಇದು ಘೋರ ಪಾತಕವೆಂದು ಕೃತ್ಯವೇದಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 7

मातापित्रोश्च यो निंदां ताडनं भगिनीषु च । पितृस्वसृनिंदनं च तदेव पातकं ध्रुवम्

ಯಾವನು ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾನೋ, ಸಹೋದರಿಯರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೋ, ಪಿತೃಸ್ವಸೆಯರನ್ನು (ಅತ್ತೆ/ಬುವ್ವ) ನಿಂದಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅದೇ ನಿಶ್ಚಿತ ಪಾತಕ।

Verse 8

संप्राप्ते श्राद्धकालेपि पंचक्रोशांतरेस्थितम् । जामातरं परित्यज्य तथा च दुहितुः सुतम्

ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಐದು ಕ್ರೋಶಗಳ ಒಳಗೆ ಇದ್ದ ಅಳಿಯನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಗಳ ಮಗನನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟನು।

Verse 9

स्वसारं चैव स्वस्रीयं परित्यज्य प्रवर्तते । कामात्क्रोधाद्भयाद्वापि अन्यं भोजयते यदा

ಯಾವನು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯನ್ನೂ ಸಹೋದರಿಯ ಮಗನನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕಾಮದಿಂದಲೋ ಕ್ರೋಧದಿಂದಲೋ ಭಯದಿಂದಲೋ ಇತರನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವನೋ—ಅವನ ನಡೆ ನಿಂದನೀಯ.

Verse 10

पितरो नैव भुंजंति देवाश्चैव न भुंजते । एतच्च पातकं तस्य पितृघातसमं कृतम्

ಅಂತಹವನ ಅರ್ಪಣವನ್ನು ಪಿತೃಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ದೇವರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಈ ಪಾಪವು ಪಿತೃಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 11

दानकालेपि संप्राप्ते आगते ब्राह्मणे किल । भूरिदानं परित्यज्य कतिभ्यो हि प्रदीयते

ದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲ ಬಂದಾಗಲೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬಂದಾಗಲೂ, ಬಹು ದಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಏಕೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 12

एकस्मै दीयते दानमन्येभ्योपि न दीयते । एतच्च पातकं घोरं दानभ्रंशकरं स्मृतम्

ದಾನವನ್ನು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನೀಡಿ ಇತರರಿಗೆ ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಘೋರ ಪಾಪವೆಂದು—ದಾನಪുണ್ಯವನ್ನು ಭ್ರಂಶಗೊಳಿಸುವುದೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 13

यजमानगृहे सेवा संस्थितान्ब्राह्मणान्निजान् । परित्यज्य हि यद्दानं न दानस्य च लक्षणम्

ಯಜಮಾನನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀಡುವ ದಾನವು ದಾನದ ನಿಜ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ.

Verse 14

समाश्रितं हि यं विप्रं धर्माचारसमन्वितम् । सर्वोपायैः सुपुष्येत्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

ಹೇ ನೃಪಾ! ಧರ್ಮಾಚಾರಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೋಷಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನೇಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸುಪೋಷಿಸಬೇಕು.

Verse 15

न गणयेन्मूर्खं विद्वांसं पोष्यो विप्रः सदा भवेत् । सर्वैः पुण्यैः समायुक्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

ಮೂಢನನ್ನು ಪಂಡಿತನೆಂದು ಗಣಿಸಬಾರದು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸದಾ ಪೋಷಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಹೇ ನೃಪಾ! ಅನೇಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

तं समभ्यर्च्य विद्वांसं प्राप्तं विप्रं सदार्हयेत् । तं हि त्यक्त्वा ददेद्दानमन्यस्मै ब्राह्मणाय वै

ಬಂದಿರುವ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಸದಾ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುವುದು ಅನೌಚಿತ್ಯ.

Verse 17

दत्तं हुतं भवेत्तस्य निष्फलं नात्र संशयः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रश्चापि चतुर्थकः

ಅವನ ದಾನವೂ ಹೋಮವೂ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಲಿ, ವೈಶ್ಯನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ಶೂದ್ರನಾಗಲಿ.

Verse 18

पुण्यकालेषु सर्वेषु संश्रितं पूजयेद्द्विजम् । मूर्खं वापि हि विद्वांसं तस्य पुण्यफलं शृणु

ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವನು ಮೂಢನಾಗಲಿ ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ. ಈಗ ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 19

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं तस्य प्रजायते । कस्माद्धिकारणाद्राजञ्छक्यं प्राप्य न कारयेत्

ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಫಲವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ರಾಜನೇ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಸಾಧನವೂ ದೊರೆತ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದೆ ಬಿಡಬೇಕು?

Verse 20

अन्यो विप्रः समायातस्तत्कालं श्राद्धकर्मणि । उभौ तौ पूजयेत्तत्र भोजनाच्छादनैस्ततः

ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಭೋಜನ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 21

तांबूलदक्षिणाभिश्च पितरस्तस्य हर्षिताः । श्राद्धभुक्ताय दातव्यं सदा दानं च दक्षिणा

ತಾಂಬೂಲ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣಾದಿ ದಾನಗಳಿಂದ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರಾದ್ಧಭೋಜನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಸದಾ ದಾನವೂ ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೂ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 22

न ददेच्छ्राद्धकर्ता यो गोहत्यादि समं भवेत् । द्वावेतौ पूजयेत्तस्माच्छ्रद्धया नृपसत्तम

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ತನು (ಯೋಗ್ಯ ದಾನ) ನೀಡದೆ ಹೋದರೆ ಅವನು ಗೋಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 23

निर्द्धनत्व प्रभावाद्वै तमेकं हि प्रपूजयेत् । व्यतीपातेपि संप्राप्ते वैधृतौ च नृपोत्तम

ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ಪ್ರಭಾವ ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಆ ಏಕ ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ವ್ಯತೀಪಾತ ಮತ್ತು ವೈಧೃತಿ ಎಂಬ ಅಶುಭಯೋಗಗಳು ಬಂದರೂ ಸಹ.

Verse 24

अमावास्यां तथा राजन्क्षयाहे परपक्षके । श्राद्धमेवं प्रकर्तव्यं ब्राह्मणादि त्रिवर्णकैः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಹಾಗೂ ಪರಪಕ್ಷದ ಕ್ಷಯಾಹೇ (ಮರಣತಿಥಿ) ದಿನವೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ತ್ರಿವರ್ಣ ದ್ವಿಜರು ಈ ವಿಧವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 25

यज्ञे तथा महाराज ऋत्विजश्च प्रकारयेत् । तथा विप्राः प्रकर्तव्याः श्राद्धदानाय सर्वदा

ಹೇ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಋತ್ವಿಜರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸುವಂತೆ, ಶ್ರಾದ್ಧದಾನಾರ್ಥವೂ ಸದಾ ಯೋಗ್ಯ ವಿಪ್ರರನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು.

Verse 26

अविज्ञातः प्रकर्तव्यो ब्राह्मणो नैव जानता । यस्यापि ज्ञायते वंशः कुलं त्रिपुरुषं तथा

ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯದವನು ಅಜ್ಞಾತ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬಾರದು; ವಂಶ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಅವನ ಕುಲವನ್ನು ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳವರೆಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.

Verse 27

आचारश्च तथा राजंस्तं विप्रं सन्निमंत्रयेत् । कुलं न ज्ञायते यस्य आचारेण विचारयेत्

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆಚಾರವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು; ಯಾರ ಕುಲ ತಿಳಿಯದಿದೆಯೋ, ಅವನನ್ನು ಅವನ ಆಚಾರದಿಂದಲೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.

Verse 28

श्राद्धदाने प्रकर्तव्ये विशुद्धो मूर्ख एव हि । अविज्ञातो भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

ಶ್ರಾದ್ಧದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವಾಗ ಶುದ್ಧನಾದ ಮೂರ್ಖನೂ ಗ್ರಾಹ್ಯನು; ಆದರೆ ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಅಜ್ಞಾತ (ಅಪ್ರಮಾಣಿತ)ನಾಗಿದ್ದರೆ ಅಗ್ರಾಹ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

श्राद्धदानं प्रकर्तव्यं तस्माद्विप्रं निमंत्रयेत् । आतिथ्यं तु प्रकर्तव्यमपूर्वं नृपसत्तम

ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದಾನವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು. ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರವೂ ಅಪೂರ್ವ ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

Verse 30

अन्यथा कुरुते पापी स याति नरकं ध्रुवम् । तस्माद्विप्रः प्रकर्तव्यो दाने श्राद्धे च पर्वसु

ವಿಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪಾಪಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಾನದಲ್ಲಿ, ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು.

Verse 31

आदौ परीक्षयेद्विप्रं श्राद्धे दाने प्रकारयेत् । नाश्नंति तस्य वै गेहे पितरो विप्रवर्जिताः

ಮೊದಲು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ನಂತರ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ದಾನವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ಅರ್ಪಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 32

शापं दत्त्वा ततो यांति श्राद्धाद्विप्रविवर्जितात् । महापापी भवेत्सोपि ब्रह्मणः सदृशो यदि

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಲ್ಲದ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಶಾಪ ನೀಡಿ ನಂತರ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನನಾದರೂ ಮಹಾಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

पैत्राचारं परित्यज्य यो वर्तेत नरोत्तम । महापापी स विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ, ಪೈತ್ರಿಕ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನು ಮಹಾಪಾಪಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತನು.

Verse 34

ये त्यजंति शिवाचारं वैष्णवं भोगदायकम् । निंदंति ब्राह्मणं धर्मं विज्ञेयाः पापवर्द्धनाः

ಶೈವಾಚಾರವನ್ನೂ ಭೋಗದಾಯಕ ವೈಷ್ಣವಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುವವರು—ಅವರು ಪಾಪವರ್ಧಕರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 35

ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । हरिं निंदंति ये पापा ब्रह्मद्वेषकराः सदा

ಶೈವಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಿವಭಕ್ತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ, ಪಾಪಿಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು—ಅವರು ಸದಾ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ದ್ವೇಷ ಮಾಡುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 36

आचारनिंदका ये ते महापातककृत्तमाः । आद्यं पूज्यं परं ज्ञानं पुण्यं भागवतं तथा

ಸದಾಚಾರವನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿನಿಕೃಷ್ಟರು. ಆದರೆ ಪೂಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಪರಮಜ್ಞಾನ; ಭಾಗವತಶಾಸ್ತ್ರವೂ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿದೆ.

Verse 37

वैष्णवं हरिवंशं वा मत्स्यं वा कूर्ममेव च । पाद्मं वा ये पूजयंति तेषां श्रेयो वदाम्यहम्

ವೈಷ್ಣವಪುರಾಣವೋ, ಹರಿವಂಶವೋ, ಮತ್ಸ್ಯವೋ, ಕೂರ್ಮವೋ ಅಥವಾ ಪಾದ್ಮಪುರಾಣವೋ—ಯಾರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 38

प्रत्यक्षं तेन वै देवः पूजितो मधुसूदनः । तस्मात्प्रपूजयेज्ज्ञानं वैष्णवं विष्णुवल्लभम्

ಆ ವೈಷ್ಣವಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೇವ ಮಧುಸೂದನನು ಪ್ರತ്യക്ഷವಾಗಿ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ವೈಷ್ಣವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಹಾ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 39

देवस्थाने च नित्यं वै वैष्णवं पुस्तकं नृप । तस्मिन्प्रपूजिते विप्र पूजितः कमलापतिः

ಹೇ ರಾಜನೇ! ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ವೈಷ್ಣವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಆ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಕಮಲಾಪತಿ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವೇ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

असंपूज्य हरेर्ज्ञानं ये गायंति लिखंति च । अज्ञाय तत्प्रयच्छंति शृण्वंत्युच्चारयंति च

ಹರಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸದೆ ಹರಿ-ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಾಡುವವರೂ ಬರೆಯುವವರೂ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವವರೂ, ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರೂ ಜೋರಾಗಿ ಪಠಿಸುವವರೂ—ಇದು ಅಯೋಗ್ಯ ಆಚರಣೆ.

Verse 41

विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञान नियमेन च । असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्थापयंति च

ಲೋಭದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮತ್ತು ಕುಜ್ಞಾನ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅವರು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

हरिज्ञानं यथाक्षेमं प्रत्यक्षाच्च प्रकाशयेत् । अधीते च समर्थश्च यः प्रमादं करोति च

ಹರಿ-ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕ್ಷೇಮಕರವಾಗಿ, ಹಿತಕರವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು; ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದು ಪ್ರಮಾದ ಮಾಡುವವನು ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

अशुचिश्चाशुचौ स्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च । इति सर्वं समासेन ज्ञाननिंदा समं स्मृतम्

ತಾನೇ ಅಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದು ಅಶುಚಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಚನ ಮಾಡುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳುವವನು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಜ್ಞಾನನಿಂದೆಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 44

गुरुपूजामकृत्वैव यः शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञाभंगं च भावतः

ಗುರುಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸಿ, ಗುರುವಿನ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡದೆ, ಒಳಗೊಳಗೆ ಆಜ್ಞಾಭಂಗದ ಭಾವ ಹೊಂದಿರುವವನು—ಆ ಉಪದೇಶಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲ।

Verse 45

नाभिनंदति तद्वाक्यमुत्तरं संप्रयच्छति । गुरुकर्मणि साध्ये च तदुपेक्षां करोति च

ಅವನು ಗುರುವಿನ ಮಾತನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ, ಯಥೋಚಿತ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಗುರುವಿನ ಅಗತ್ಯ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

गुरुमार्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । अरिभिः परिभूतं वा यः संत्यजति पापकृत्

ಗುರು ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದಾಗಲಿ ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಲಿ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಅವಮಾನಿತನಾದಾಗಲಿ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪಾಪಕೃತ್।

Verse 47

पठमानं पुराणं तु तस्य पापं वदाम्यहम् । कुंभीपाके वसेत्तावद्यावदिंद्राश्चतुर्दश

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನ ಪಾಪವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹದಿನಾಲ್ಕು ಇಂದ್ರರ ಕಾಲವಿರುವವರೆಗೆ ಅವನು ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವನು।

Verse 48

पठमानं गुरुं यो हि उपेक्षयति पापधीः । तस्यापि पातकं घोरं चिरं नरकदायकम्

ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವನು ಗುರು ಪಠಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ಅವರನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೂ ಭಯಂಕರ ಪಾತಕವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಅದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನರಕವನ್ನು ನೀಡುವುದು।

Verse 49

भार्यापुत्रेषु मित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । इत्येतत्पातकं ज्ञेयं गुरुनिन्दासमं महत्

ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಅವಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಪಾತಕವು ಗುರುನಿಂದೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮಹಾ ಅಪರಾಧವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 50

ब्रह्महा स्वर्णस्तेयी च सुरापी गुरुतल्पगः । महापातकिनश्चैते तत्संयोगी च पंचमः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ, ಸ್ವರ್ಣಚೋರ, ಮದ್ಯಪಾನಿ ಮತ್ತು ಗುರುಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸುವವನು—ಇವರು ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳು; ಇವರ ಸಂಗ ಮಾಡುವವನು ಐದನೆಯ ಮಹಾಪಾತಕಿಯೆಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

क्रोधाद्द्वेषाद्भयाल्लोभाद्ब्राह्मणस्य विशेषतः । मर्मातिकृन्तको यश्च ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः

ಕ್ರೋಧ, ದ್ವೇಷ, ಭಯ ಅಥವಾ ಲೋಭದಿಂದ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಿರುದ್ಧ—ಯಾರು ಮರ್ಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ‘ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನ’ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ) ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 52

ब्राह्मणं यः समाहूय याचमानमकिंचनम् । पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्स च वै ब्रह्महा नृप

ಓ ರಾಜನೇ! ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ದರಿದ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕರೆದು, ನಂತರ ‘ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ) ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

यस्तु विद्याभिमानेन निस्तेजयति वै द्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः

ವಿದ್ಯಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಉದಾಸೀನ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಅವನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವವನು ‘ಬ್ರಹ್ಮಹಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

मिथ्यागुणैरथात्मानं नयत्युत्कर्षतां पुनः । गुरुं विरोधयेद्यस्तु स च वै ब्रह्महा स्मृतः

ಸುಳ್ಳು ಗುಣಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಉನ್ನತಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗುರುವಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 55

क्षुत्तृषातप्तदेहानामन्नभोजनमिच्छताम् । यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ತಪ್ತ ದೇಹ ಹೊಂದಿರುವವರು ಅನ್ನಭೋಜನವನ್ನು ಬಯಸುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡುವವನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 56

पिशुनः सर्वलोकानां रंध्रान्वेषणतत्परः । उद्वेजनकरः क्रूरः स च वै ब्रह्महा स्मृतः

ಪಿಶುನನು, ಎಲ್ಲರ ದೋಷ-ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಭಯ-ಉದ್ವೇಗ ಉಂಟುಮಾಡಿ ಕ್ರೂರನಾಗಿರುವವನು—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 57

देवद्विज गवां भूमिं पूर्वदत्तां हरेत्तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ದೇವರು, ದ್ವಿಜರು ಅಥವಾ ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಯಾರು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವನೋ—ಕಾಲದಿಂದ ಅದು ನಷ್ಟವಾದಂತೆ ಕಂಡರೂ—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

द्विजवित्तापहरणं न्यासेन समुपार्जितम् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं तस्य पातकमुत्तमम्

ದ್ವಿಜನ ಧನವನ್ನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನ್ಯಾಸವಾಗಿ (ಅಮಾನತಾಗಿ) ಒಪ್ಪಿಸಲಾದುದನ್ನು—ಅಪಹರಿಸುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಪಾತಕ.

Verse 59

अग्निहोत्रं परित्यज्य पंचयज्ञीयकर्मणि । मातापित्रोर्गुरूणां च कूटसाक्ष्यं च यश्चरेत्

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನೂ ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ತಾಯಿ‑ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಗುರುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಪಟಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವವನು ಘೋರ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 60

अप्रियं शिवभक्तानामभक्ष्याणां च भक्षणम् । वने निरपराधानां प्राणिनां च प्रमारणम्

ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರಪರಾಧ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು—ಇವೆಲ್ಲ ಘೋರ ಪಾಪಗಳು.

Verse 61

गवां गोष्ठे वने चाग्नेः पुरे ग्रामे च दीपनम् । इति पापानि घोराणि सुरापानसमानि तु

ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ನಗರದಲ್ಲೋ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲೋ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವುದು—ಇವು ಭಯಾನಕ ಪಾಪಗಳು; ಸುರಾಪಾನದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 62

दीनसर्वस्वहरणं परस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामोषधीनां रसस्य च

ದೀನರ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನ ಮಾಡುವುದು, ಆನೆ‑ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಳವು ಮಾಡುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಹಸು, ಭೂಮಿ, ಬೆಳ್ಳಿ, ವಸ್ತ್ರ, ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ರಸವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು—ಇವು ಮಹಾಪಾಪಗಳು.

Verse 63

चंदनागुरुकर्पूर कस्तूरी पट्ट वाससाम् । परन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम्

ಚಂದನ, ಅಗುರು, ಕರ್ಪೂರ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಪಟ್ಟ (ರೇಷ್ಮೆ) ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ—ಇತರರ ನಿಕ್ಷೇಪವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು ಸುವರ್ಣಚೋರಿಯ ಸಮಾನವೆಂದು ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 64

कन्याया वरयोग्याया अदानं सदृशे वरे । पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च

ವಿವಾಹಯೋಗ್ಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಮಾನ ವರನಿಗೆ ದಾನಮಾಡುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರರು, ಮಿತ್ರರು, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಸಹೋದರಿಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು—ಇವು ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು.

Verse 65

कुमारीसाहसं घोरमंत्यजस्त्रीनिषेवणम् । सवर्णायाश्च गमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम्

ಕುಮಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಘೋರ ಬಲಾತ್ಕಾರ, ಅಂತ್ಯಜ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂದ್ಯ ಸಂಗ, ಮತ್ತು ಸವರ್ಣಾ (ಸ್ವಗೋತ್ರ/ಸ್ವಕುಲ) ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಗಮನ—ಇವು ಗುರುತಲ್ಪಭಂಗದ ಸಮಾನ ಪಾಪವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 66

महापातकतुल्यानि पापान्युक्तानि यानि तु । तानि पातकसंज्ञानि तन्न्यूनमुपपातकम्

ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಪಗಳು ‘ಪಾತಕ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇರುವವು ‘ಉಪಪಾತಕ’ (ಲಘುಪಾಪ) ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 67

द्विजायार्थं प्रतिज्ञाय न प्रयच्छति यः पुनः । तत्र विस्मरते विप्रस्तुल्यं तदुपपातकम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಿತಾರ್ಥವೆಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಕೊಡದವನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಮರೆತರೂ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೂ—ಆ ದೋಷವೂ ಅದೇ ವಿಧದ ಉಪಪಾತಕವೆಂದು ಗಣ್ಯ.

Verse 68

द्विजद्रव्यापहरणं मर्यादाया व्यतिक्रमम् । अतिमानातिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು, ಮರ್ಯಾದೆಯ ಅತಿಕ್ರಮ, ಅತಿಮಾನ ಮತ್ತು ಅತಿಕೋಪ, ದಾಂಭಿಕತೆ, ಕೃತಘ್ನತೆ—ಇವು ನಿಂದನೀಯ ದೋಷಗಳು.

Verse 69

अन्यत्र विषयासक्तिः कार्पर्ण्यं शाठ्यमत्सरम् । परदाराभिगमनं साध्वीकन्याभिदूषणम्

ಇತರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತಿ, ಕೃಪಣತೆ, ಕಪಟ ಮತ್ತು ಈರ್ಷೆ; ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನ, ಸಾಧ್ವೀ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲుషಗೊಳಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 70

परिवित्तिः परिवेत्ता यया च परिविद्यते । तयोर्दानं च कन्यायास्तयोरेव च याजनम्

‘ಪರಿವಿತ್ತಿ’ ಎಂದರೆ ಅವಿವಾಹಿತನಾಗಿ ಉಳಿದ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಸಹೋದರ; ‘ಪರಿವೇತ್ತಾ’ ಎಂದರೆ ಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ವಿವಾಹ ಮಾಡುವ ಕನಿಷ್ಠ ಸಹೋದರ; ‘ಯಯಾ ಚ ಪರಿವಿದ್ಯತೆ’ ಎಂದರೆ ಕನಿಷ್ಠನಿಗೆ ಮೊದಲು ವಿವಾಹವಾಗುವ ಆ ಸ್ತ್ರೀ. ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ (ಪರಿವಿತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿವೇತ್ತಾ) ಕನ್ಯಾದಾನ ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ; ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೇ ಯಾಜನ (ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತಕರ್ಮ)ವೂ ನಿಯತವಾಗಿದೆ.

Verse 71

पुत्रमित्रकलत्राणामभावे स्वामिनस्तथा । भार्याणां च परित्यागः साधूनां च तपस्विनाम्

ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ, ಪತ್ನಿ ಇವರ ಅಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯಿಂದಲೂ ತ್ಯಾಗ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪತ್ನಿಯರ ತ್ಯಾಗವೂ ಆಗುತ್ತದೆ—ಇದು ಸಾಧುಗಳಿಗೂ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೂ ಸಹ ಸಂಭವಿಸುವ ಗತಿ.

Verse 72

गवां क्षत्रियवैश्यानां स्त्रीशूद्राणां च घातनम् । शिवायतनवृक्षाणां पुण्याराम विनाशनम्

ಗೋವುಗಳು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಶೂದ್ರರು ಇವರ ಹತ್ಯೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿನ ವೃಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಾರಾಮಗಳ ನಾಶ—ಇವು ಮಹಾಪಾತಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 73

यः पीडामाश्रमस्थानामाचरेदल्पिकामपि । तद्भृत्यपरिवर्गस्य पशुधान्यवनस्य च

ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಅಲ್ಪವಾದರೂ ಪೀಡೆ ಮಾಡುವವನು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಭೃತ್ಯ-ಪರಿವಾರಕ್ಕೂ, ತನ್ನ ಪಶು, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ವನವಿಗೂ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

कर्ष धान्य पशुस्तेयमयाज्यानां च याजनम् । यज्ञारामतडागानां दारापत्यस्य विक्रयः

ಉಳುವಿನ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಧಾನ್ಯವೋ ಪಶುವೋ ಕದ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಚೌರ್ಯ; ಯಾಜ್ಯರಲ್ಲದವರಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿಸುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಯಜ್ಞಭೂಮಿ, ವಿಹಾರವನ, ಕೆರೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ‑ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾರುವುದು—ಇವೆಲ್ಲ ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳು।

Verse 75

तीर्थयात्रोपवासानां व्रतानां च सुकर्मणाम् । स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभगात्यंतजीविता

ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ, ಉಪವಾಸ, ವ್ರತ, ಸತ್ಕರ್ಮ ಎಂದು ಹೊರಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅವರು ಸ್ತ್ರೀಯ ಧನದಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ನಿಜವಾಗಿ ಅವರ ಜೀವನ ಸ್ತ್ರೀಯ ಗುಹ್ಯಾಂಗದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 76

स्वधर्मं विक्रयेद्यस्तु अधर्मं वर्णते नरः । परदोषप्रवादी च परच्छिद्रावलोककः

ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾರುವವನು, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವವನು; ಇತರರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೇಳುವವನು, ಇತರರ ಬಿರುಕು‑ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವವನು—ಅಂತಹ ನರನು—

Verse 77

परद्रव्याभिलाषी च परदारावलोककः । एते गोघ्नसमानाश्च ज्ञातव्या नृपनंदन

ಪರರ ಧನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಮತ್ತು ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಾಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವವನು—ಇವರು, ಓ ರಾಜಕುಮಾರ, ಗೋಹಂತಕನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 78

यः कर्ता सर्वशास्त्राणां गोहर्ता गोश्च विक्रयी । निर्दयोऽतीव भृत्येषु पशूनां दमकश्च यः

ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕರ್ತನೆಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ಮಾರುವವನು; ಸೇವಕರ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ದಯನಾಗಿ, ಪಶುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ವಶಪಡಿಸುವವನು—ಅವನು ನಿಂದ್ಯನು।

Verse 79

मिथ्या प्रवदते वाचमाकर्णयति यः परैः । स्वामिद्रोही गुरुद्रोही मायावी चपलः शठः

ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಇತರರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸುವವನು, ಸ್ವಾಮಿ ಹಾಗೂ ಗುರುವಿಗೆ ದ್ರೋಹಿಯು—ಅವನು ಮಾಯಾವಿ, ಚಪಲ, ಕಪಟ ದುಷ್ಟನು.

Verse 80

यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्नाति बुभुक्षितान्

ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಾಲಕರು, ವೃದ್ಧರು, ಕ್ಷೀಣರು, ರೋಗಿಗಳು—ಮತ್ತು ಸೇವಕರು, ಅತಿಥಿಗಳು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಹಸಿದವರಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ತಾನೇ ಊಟ ಮಾಡುವವನು ಪಾಪಾಚಾರಿ.

Verse 81

ये तु मृष्टं समश्नंति नो वांच्छंतं ददंति च । पृथक्पाकी स विज्ञेयो ब्रह्मवादिषु गर्हितः

ತಾನೇ ರುಚಿಕರವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಿ, ಬೇಡುವವನಿಗೆ ಕೊಡದವನು ‘ಪೃಥಕ್‌ಪಾಕಿ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವನು; ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತನು.

Verse 82

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः । प्रव्रज्यागमिता यैश्च संयुक्ता ये च मद्यपैः

ತಾವೇ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು; ಇತರರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಪ್ರವ್ರಜ್ಯೆ (ಸನ್ಯಾಸ) ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು; ಮದ್ಯಪಾನಿಗಳ ಸಂಗ ಮಾಡುವವರು—ಇಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತರು.

Verse 83

ये चापि क्षयरोगार्तां गां पिपासा क्षुधातुराम् । न पालयंति यत्नेन ते गोघ्ना नारकाः स्मृताः

ಕ್ಷಯರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ದಾಹ-ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿರುವ ಹಸುವನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾಪಾಡದವರು ‘ಗೋಘ್ನ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ನರಕಗಾಮಿಗಳು.

Verse 84

सर्वपापरता ये च चतुष्पात्क्षेत्रभेदकाः । साधून्विप्रान्गुरूंश्चैव यश्च गां हि प्रताडयेत्

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಚತುಷ್ಪಾದಿಗಳ (ಗೋ-ಆದಿ) ಮೇಯುವ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವವರು; ಸಾಧು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಗುರುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವವರು, ಹಾಗೂ ಗೋವನ್ನೇ ಹೊಡೆಯುವವನು—ಅವರು ಘೋರ ಪಾಪಿಗಳು, ನಿಂದ್ಯರು।

Verse 85

ये ताडयंत्यदोषां च नारीं साधुपदेस्थिताम् । आलस्यबद्धसर्वांगो यः स्वपिति मुहुर्मुहुः

ದೋಷರಹಿತಳಾಗಿ ಸದುಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹೊಡೆಯುವವರು; ಹಾಗೂ ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಸರ್ವಾಂಗ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಮರುಮರು ನಿದ್ರಿಸುವವನು—ಇವರೂ ನಿಂದ್ಯ ಪಾಪಿಗಳು।

Verse 86

दुर्बलांश्च न पुष्णंति नष्टान्नान्वेषयंति च । पीडयंत्यतिभारेण सक्षतान्वाहयंति च

ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಪೋಷಿಸದವರು, ಕಳೆದುಹೋದವರನ್ನು ಹುಡುಕದವರು; ಅತಿಭಾರದಿಂದ ಪೀಡಿಸುವವರು, ಗಾಯಗೊಂಡವರನ್ನೂ ಹೊರೆ ಹೊರುವಂತೆ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ನಿಂದ್ಯರು।

Verse 87

सर्वपापरता ये च संयुक्ता ये च भुंजते । भग्नांगीं क्षतरोगार्तां गोरूपां च क्षुधातुराम्

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ರತರಾದವರು, ಹಾಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅದನ್ನೇ ಭೋಗಿಸುವವರು—ಅವರು (ಪುನರ್ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ) ಗೋರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಂಗಭಂಗ, ಗಾಯ-ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 88

न पालयंति यत्नेन ते जना नारकाः स्मृताः । वृषाणां वृषणौ ये च पापिष्ठा घातयंति च

ಅವುಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸದವರು ನರಕಗಾಮಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗಳ ವೃಷಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವವರು ಅತ್ಯಂತ ಪಾಪಿಗಳು।

Verse 89

बाधयंति च गोवत्सान्महानारकिणो नराः । आशया समनुप्राप्तं क्षुत्तृषाश्रमपीडितम्

ಘೋರ ನರಕಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾದವರು, ಹಸಿವು‑ಬಾಯಾರಿಕೆ‑ಶ್ರಮದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಆಶೆಯಿಂದ ಸಮೀಪ ಬಂದ ಕರುಗಳನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 90

ये चातिथिं न मन्यंते ते वै निरयगामिनः । अनाथं विकलं दीनं बालं वृद्धं भृशातुरम्

ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಗಾಮಿಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಅನಾಥ, ವಿಕಲ, ದೀನ, ಬಾಲ, ವೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪೀಡಿತರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರೂ.

Verse 91

नानुकंपंति ये मूढास्ते यांति नरकार्णवम् । अजाविको माहिषिको यः शूद्रा वृषलीपतिः

ಕರುಣೆ ತೋರದ ಮೂಢರು ನರಕಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆಡುಕಾಪಾಳ, ಎಮ್ಮೆಕಾಪಾಳ ಮತ್ತು ವೃಷಲೀ (ನೀಚಕುಲ ಸ್ತ್ರೀ)ಯ ಪತಿಯಾದ ಶೂದ್ರನೂ.

Verse 92

शूद्रो विप्रस्य क्षत्रस्य य आचारेण वर्तते । शिल्पिनः कारवो वैद्यास्तथा देवलका नराः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಥವಾ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಆಚರಣೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಶೂದ್ರನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು, ಕಾರವರು/ಕಾರಿಗರು, ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯ ಸೇವಕರು (ದೇವಲಕರು) ಕೂಡ.

Verse 93

भृतकामात्यकर्माणः सर्वे निरयगामिनः । यश्चोदितमतिक्रम्य स्वेच्छया आहरेत्करम्

ಸ್ವಾರ್ಥಕಾಮದಿಂದ ಭೃತ್ಯರು, ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಅಮಾತ್ಯರು ಎಂಬಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ನರಕಗಾಮಿಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಸಿದ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೀರಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವನೂ.

Verse 94

नरकेषु स पच्येत यश्च दंडं वृथा नयेत् । उत्कोचकैरधिकृतैस्तस्करैश्च प्रपीड्यते

ನ್ಯಾಯಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವವನು ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಚ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಲಂಚخور ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದಲೂ ಕಳ್ಳರಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 95

यस्य राज्ञः प्रजा राज्ये पच्यते नरकेषु सः । ये द्विजाः प्रतिगृह्णंति नृपस्य पापवर्तिनः

ಯಾವ ರಾಜನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ನರಕದಲ್ಲಿ ಪಚ್ಯರಾದಂತೆ ಕಷ್ಟಪಡುವರೋ, ಆ ರಾಜನು ತಾನೇ ಹಾಗೆಯೇ ದಂಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪಾಚಾರಿ ರಾಜನಿಂದ ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದ್ವಿಜರೂ ಅವನ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 96

प्रयांति तेपि घोरेषु नरकेषु न संशयः । पारदारिकचौराणां यत्पापं पार्थिवस्य च

ಅವರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಘೋರ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿ ಮತ್ತು ಕಳ್ಳರ, ಹಾಗೆಯೇ (ಅನ್ಯಾಯ) ರಾಜನ ಪಾಪದಷ್ಟೇ ಪಾಪವನ್ನು ಅವರು ಹೊರುತ್ತಾರೆ।

Verse 97

भवत्यरक्षतो घोरो राज्ञस्तस्य परिग्रहः । अचौरं चौरवद्यश्च चौरं चाचौरवत्पुनः

ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡದ ರಾಜನಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹವೂ ಘೋರ ಅಧರ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ಕಳ್ಳನಲ್ಲದವನನ್ನು ಕಳ್ಳನಂತೆ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ, ಕಳ್ಳನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಳ್ಳನಲ್ಲದವನಂತೆ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 98

अविचार्य नृपः कुर्यात्सोऽपि वै नरकं व्रजेत् । घृततैलान्नपानादि मधुमांस सुरासवम्

ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವ ರಾಜನು ಕೂಡ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತುಪ್ಪ, ಎಣ್ಣೆ, ಅನ್ನಪಾನಾದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಜೇನು, ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಮದ್ಯಾಸವಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ।

Verse 99

गुडेक्षुक्षीरशाकादि दधिमूलफलानि च । तृणकाष्ठं पुष्पपत्रं कांस्यभाजनमेव च

ಬೆಲ್ಲ, ಇಕ್ಷುರಸ, ಹಾಲು, ಶಾಕಾದಿಗಳು; ಮೊಸರು, ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳು; ತೃಣ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿಗೆ; ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರವೂ (ದಾನಕ್ಕೆ) ಯೋಗ್ಯ।

Verse 100

उपानच्छत्रकटक शिबिकामासनं मृदु । ताम्रं सीसं त्रपुकांस्यं शंखाद्यं च जलोद्भवम्

ಮೃದು ಪಾದುಕಗಳು, ಛತ್ರ, ಕಟಕಗಳು (ಕಂಕಣ), ಶಿಬಿಕಾ (ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ) ಮತ್ತು ಆಸನ; ಹಾಗೆಯೇ ತಾಮ್ರ, ಸೀಸ, ತ್ರಪು, ಕಾಂಸ್ಯ, ಶಂಖಾದಿ ಜಲೋದ್ಭವ ವಸ್ತುಗಳು—ಇವೂ (ಇಲ್ಲಿ) ಗ್ರಹ್ಯ।

Verse 101

वादित्रं वेणुवंशाद्यं गृहोपस्करणानि च । ऊर्णाकार्पासकौशेय रंगपद्मोद्भवानि च

ವೇಣುವಂಶಾದಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಾದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಗೃಹೋಪಕರಣಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಉಣ್ಣೆ, ಹತ್ತಿ, ಕೌಶೇಯ (ರೇಷ್ಮೆ)ಯಿಂದಾದ ವಸ್ತುಗಳು; ಬಣ್ಣಿಸಿದ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಪದ್ಮೋದ್ಭವ ಪದಾರ್ಥಗಳೂ (ಒಳಗೊಂಡಿವೆ)।

Verse 102

तूलं सूक्ष्माणिवस्त्राणि ये लोभेन हरंति च । एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणि विविधानि च

ಲೋಭದಿಂದ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ಯುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಇನ್ನಿತರ ನಾನಾವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನೂ—

Verse 103

नरकेषु द्रुतं गच्छेदपहृत्याल्पकान्यपि । यद्वा तद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम्

ಅಲ್ಪವಾದದ್ದನ್ನಾದರೂ ಕದ್ದವನು ಶೀಘ್ರ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಪರದ್ರವ್ಯ ಸಾಸಿವೆಕಾಳಿನಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಾದರೂ ಸಹ।

Verse 104

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । बह्वल्पकाद्यपि तथा परस्य ममताकृतम्

ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪರರ ವಸ್ತುವನ್ನು ‘ಇದು ನನ್ನದು’ ಎಂದು ಮಮಕಾರದಿಂದ, ದೊಡ್ಡದಾಗಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವನೂ ನರಕಗಾಮಿ.

Verse 105

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रांतिसमनंतरम्

ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಪಗಳಿಂದ, ಮರಣಾನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 106

शरीरघातनार्थाय पूर्वाकारमवाप्नुयात् । यमलोकं व्रजंत्येते शरीरस्था यमाज्ञया

ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸಲು ಅದು ಹಿಂದಿನ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಇವರು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 107

यमदूतैर्महाघोरैर्नीयमानाः सुदुःखिताः । देवतिर्यङ्मनुष्याणामधर्मनियतात्मनाम्

ಅತಿಭಯಂಕರ ಯಮದೂತರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಅವರು ಮಹಾದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ—ದೇವರು, ತಿರ್ಯಕ್ (ಪಶು) ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು.

Verse 108

धर्मराजः स्मृतः शास्ता सुघोरैर्विविधैर्वधैः । विनयाचारयुक्तानां प्रमादान्मलिनात्मनाम्

ಧರ್ಮರಾಜನು ಶಾಸ್ತಾ (ದಂಡನಾಯಕ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ ವಿವಿಧ ಶಿಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ—ಹೊರಗೆ ವಿನಯ ಹಾಗೂ ಸದಾಚಾರ ಇದ್ದರೂ—ಪ್ರಮಾದದೋಷಗಳಿಂದ ಮಲಿನಮನಸ್ಕರನ್ನು ತಿದ್ದುತ್ತಾನೆ.

Verse 109

प्रायश्चित्तैर्गुरुः शास्ता न च तैरीक्ष्यते यमः । पारदारिकचौराणामन्यायव्यवहारिणाम्

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ ಗುರುವೇ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳ ಕಾರಣ ಯಮನು ಸಹ ಅವರನ್ನು ದಂಡಿಸಲು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ—ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿ, ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.

Verse 110

नृपतिः शासकः प्रोक्तः प्रच्छन्नानां च धर्मराट् । तस्मात्कृतस्य पापस्य प्रायश्चित्तं समाचरेत्

ನೃಪತಿ ಶಾಸಕನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಅವನೇ ಧರ್ಮರಾಜನಂತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 111

नाभुक्तस्यान्यथा नाशः कल्पकोटिशतैरपि । यः करोति स्वयं कर्म कारयेद्वानुमोदयेत्

ಇನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸದ ಕರ್ಮಫಲಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಶವಿಲ್ಲ—ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳಾದರೂ. ಯಾರು ತಾನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು.

Verse 112

कायेन मनसा वाचा तस्य चाधोगतिः फलम् । इति संक्षेपतः प्रोक्ताः पापभेदास्त्रिधाधुना

ದೇಹದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಫಲ ಅಧೋಗತಿ (ಕೆಳಗಿನ ಗತಿ). ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಪಾಪಭೇದಗಳು ಈಗ ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 113

कथ्यंते गतयश्चित्रा नराणां पापकर्मणाम् । एतत्ते नृपते धर्म फलं प्रोक्तं सुविस्तरात्

ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ನರರ ವಿಚಿತ್ರ ಗತಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಓ ನೃಪತೇ, ನಿನಗೆ ಧರ್ಮಫಲವನ್ನು ಸುವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 114

अन्यत्किंते प्रवक्ष्यामि तन्मे ब्रूहि नरोत्तम । अधर्मस्य फलं प्रोक्तं धर्मस्यापि वदाम्यहम्

ಇನ್ನೇನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಿ? ಹೇ ನರೋತ್ತಮ, ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಅಧರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು; ಈಗ ಧರ್ಮದ ಫಲವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 115

इत्युक्त्वा मातलिस्तत्र राजानं सर्ववत्सलम् । तस्मिन्धर्मप्रसंगेन इत्याख्यातं महात्मना

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತಲಿ ಸರ್ವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ರಾಜನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು. ನಂತರ ಧರ್ಮಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೀಗೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದನು.