Adhyaya 41

Verse 1

। वेन उवाच । पुत्रो भार्या कथं तीर्थं पितामाता कथं वद । गुरुश्चैव कथं तीर्थं तन्मे विस्तरतो वद

ವೇನನು ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರನು ಹೇಗೆ ತೀರ್ಥ? ಪತ್ನಿ ಹೇಗೆ ತೀರ್ಥ? ಹೇಳಿರಿ—ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಹೇಗೆ ತೀರ್ಥಗಳು? ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುವು ಹೇಗೆ ತೀರ್ಥ? ಇದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 2

श्रीविष्णुरुवाच । अस्ति वाराणसी रम्या गंगायुक्ता महापुरी । तस्यां वसति वैश्यैकः कृकलो नाम नामतः

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಗಂಗೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ರಮ್ಯ ಮಹಾಪುರಿ ವಾರಾಣಸಿ ಇದೆ. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕೃಕಲ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ವೈಶ್ಯ (ವ್ಯಾಪಾರಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

तस्य भार्या महासाध्वी पतिव्रतपरायणा । धर्माचारपरा नित्यं सा वै पतिपरायणा

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವಳು. ಅವಳು ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತಿಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 4

सुकला नाम पुण्यांगी सुपुत्रा चारुमंगला । सत्यंवदा सदा शुद्धा प्रियाकारा प्रियप्रिया

ಸುಕಲಾ ಎಂಬ ಪുണ್ಯಾಂಗಿ ಸ್ತ್ರೀ—ಸುಪುತ್ರಸಂಪನ್ನಳು, ಚಾರುಮಂಗಳಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಅವಳು ಸತ್ಯವದಿನಿ, ಸದಾ ಶುದ್ಧಳು, ಪ್ರಿಯಕರ ಆಚಾರವಂತಳು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 5

एवंगुणैः समायुक्ता सुभगा चारुकारिणी । स वैश्य उत्तमो नाना धर्मज्ञो ज्ञानवान्गुणी

ಇಂತಹ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತಳಾದ ಅವಳು ಸುಭಗೆಯಾಗಿ, ಚಾರು ಆಚಾರವಂತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವನು ಉತ್ತಮ ವೈಶ್ಯನು—ನಾನಾವಿಷಯ ನಿಪುಣ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಜ್ಞಾನವಂತ, ಗುಣವಂತನು.

Verse 6

पुराणे श्रौतधर्मे च सदा श्रवणतत्परः । तीर्थयात्राप्रसंगेन बहुपुण्यप्रदायकम्

ಅವನು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೌತಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಶ್ರವಣತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದನು. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಬಹುಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದಾನಿಸುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

श्रद्धया निर्गतो यात्रां तीर्थानां पुण्यमंगलाम् । ब्राह्मणानां प्रसंगेन सार्थवाहेन तेन च

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವನು ತೀರ್ಥಗಳ ಪುಣ್ಯಮಂಗಳ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂಗದಿಂದಲೂ, ಆ ಸಾರ್ಥವಾಹನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು.

Verse 8

प्रस्थितो धर्ममार्गं तु तमुवाच पतिव्रता । पतिस्नेहेन संमुग्धा भर्तारं वाक्यमब्रवीत्

ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಭರ್ತನನ್ನು ಕಂಡು, ಪತಿವ್ರತಾ ಪತ್ನಿ ಪತಿಪ್ರೇಮದಿಂದ ಮುದಿಗೊಂಡು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 9

सुकलोवाच । अहं ते धर्मतः पत्नी सहपुण्यकरा प्रिय । पतिमार्गं प्रतीक्ष्याहं पतिदेवं यजाम्यहम्

ಸುಕಲಾ ಹೇಳಿದಳು—ಪ್ರಿಯನೇ, ಧರ್ಮತಃ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ, ಪುಣ್ಯಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿನಿ. ಪತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಾನು ಪತಿದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 10

कदा नैव मया त्याज्यं सामीप्यं ते द्विजोत्तम । तवच्छायां समाश्रित्य करिष्ये धर्ममुत्तमम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 11

पतिव्रताख्यं पापघ्नं नारीणां गतिदायकम् । पुण्यस्त्री कथ्यते लोके या स्यात्पतिपरायणा

ಪತಿಪರಾಯಣಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಪುಣ್ಯಸ್ತ್ರೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ‘ಪತಿವ್ರತಾ’ ಎಂಬ ಈ ನಿಷ್ಠೆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 12

युवतीनां पृथक्तीर्थं विना भर्तुर्न शोभते । सुखदं नास्ति वै लोके स्वर्गमोक्षप्रदायकम्

ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಭರ್ತನಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಧರ್ಮದಂತೆ ಸುಖದಾಯಕ ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 13

सव्यं पादं च भर्तुश्च प्रयागं विद्धि सत्तम । वामं च पुष्करं तस्य या नारी परिकल्पयेत्

ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಭರ್ತನ ಬಲಪಾದವನ್ನು ಪ್ರಯಾಗವೆಂದು, ಎಡಪಾದವನ್ನು ಪುಷ್ಕರವೆಂದು ತಿಳಿ; ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯು ಭರ್ತನನ್ನು ಭಾವಿಸಬೇಕು।

Verse 14

तस्य पादोदकस्नानात्तत्पुण्यं परि जायते । प्रयागपुष्करसमं स्नानं स्त्रीणां न संशयः

ಅವನ ಪಾದೋದಕದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ತದನುಗುಣ ಪುಣ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಈ ಸ್ನಾನ ಪ್ರಯಾಗ–ಪುಷ್ಕರ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 15

सर्वतीर्थमयो भर्ता सर्वपुण्यमयः पतिः । मखानां यजनात्पुण्यं यद्वै भवति दीक्षिते

ಭರ್ತನು ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯನು, ಪತಿಯು ಸರ್ವಪುಣ್ಯಮಯನು. ದೀಕ್ಷಿತ ಯಜಮಾನನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ನಿಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದೋ, ಅದು ಅವನಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ।

Verse 16

तत्फलं समवाप्नोति सेवया भर्तुरेव हि । गयादीनां सुतीर्थानां यात्रां कृत्वा हि यद्भवेत्

ಆಕೆ ಕೇವಲ ಭರ್ತನ ಸೇವೆಯಿಂದಲೇ ಆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಗಯಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ದೊರೆಯುವ ಫಲದಂತೆಯೇ।

Verse 17

तत्फलं समवाप्नोति भर्तुः शुश्रूषणादपि । समासेन प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

ಭರ್ತನ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಿಂದಲೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 18

नास्त्यासां हि पृथग्धर्मः पतिशुश्रूषणं विना । तस्मात्कांतसहायं ते कुर्वाणा सुखदायिनी

ಅಂತಹ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಶುಶ್ರೂಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೀನು ಸುಖದಾಯಿನಿಯಾಗುವೆ.

Verse 19

तवच्छायां समाश्रित्य आगमिष्यामि नान्यथा । विष्णुरुवाच । रूपं शीलं गुणं भक्तिं समालोक्य वयस्तथा

ನಿನ್ನ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬರುವೆನು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ರೂಪ, ಶೀಲ, ಗುಣ, ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ವಯಸ್ಸನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ—

Verse 20

सौकुमार्यं विचार्यैवं कृकलः स पुनःपुनः । यद्येवं हि नयिष्यामि दुर्गमार्गं सुदुःखदम्

ಅವನ ಸೌಕುಮಾರ್ಯವನ್ನು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿ ಕೃಕಲನು ಯೋಚಿಸಿದನು—“ಹೀಗಾದರೆ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಾಯಕ ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 21

रूपनाशो भवेच्चास्याः शीतातपविलोडनात् । पद्मगर्भप्रतीकाशमस्याश्चांगं प्रवर्णकम्

ಶೀತ-ಆತಪಗಳ ಅಲುಗಾಟದಿಂದ ಅವಳ ರೂಪ ನಾಶವಾಗುವುದು; ಅವಳ ದೇಹವರ್ಣವು ಪದ್ಮಕಲಿಕೆಯ ಗರ್ಭದಂತೆ ಪಾಂಡುರವಾಗುವುದು.

Verse 22

झंझावातेन शीतेन कृष्णवर्णं भविष्यति । पंथाः कर्कश सुग्रावा पादौचास्याः सुकोमलौ

ಶೀತಲ ಝಂಝಾವಾತದಿಂದ ಅವಳ ವರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗುವುದು. ದಾರಿ ಕರ್ಕಶವೂ ಕಠಿಣವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವಳ ಪಾದಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸುಕೋಮಲವಾಗಿವೆ.

Verse 23

एष्यते वेदनां तीव्रामथो गंतुं न च क्षमा । क्षुत्तृष्णाभिपरीतांगी कीदृशीयं भविष्यति

ಅವಳ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ವೇದನೆ ಬಂದು ಬೀಳುವುದು; ನಡೆಯಲೂ ಅವಳಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರದು. ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಆವರಿತ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುವಳು?

Verse 24

वामांगी मम च स्थानं सुखस्थानं वरानना । मम प्राणप्रिया नित्यं नित्यं धर्मस्य चाश्रयः

ಓ ವರಾನನೆ! ನೀನು ನನ್ನ ವಾಮಾಂಗವೂ, ನನ್ನ ನಿವಾಸವೂ—ನನ್ನ ಸುಖಸ್ಥಾನವೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯೆ; ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಶ್ರಯವೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 25

नाशमेति यदा बाला मम नाशो भवेदिह । इयं मे जीविका नित्यमियं प्राणस्य चेश्वरी

ಈ ಬಾಲೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಾಶವೂ ಆಗುವುದು. ಇವಳೇ ನನ್ನ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಾಧಾರ; ಇವಳೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಅಧೀಶ್ವರಿಯೂ ಹೌದು.

Verse 26

न नयिष्ये वनं तीर्थमेकश्चैवाप्यहं व्रजे । चिंतयित्वा क्षणं नूनं कृकलेन महात्मना

ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೂ ತೀರ್ಥಕ್ಕೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು. ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಕಲನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 27

तस्य चित्तानुगो भावस्तया ज्ञातो नृपोत्तम । पुनरूचे महाभागा भर्त्तारं प्रस्थितं तदा

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಅವನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಭಾವವನ್ನು ಅವಳು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಳು. ಆಗ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ಹೊರಟಿದ್ದ ತನ್ನ ಭರ್ತಾರನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 28

अनघा नैव वै त्याज्या पुरुषैः शृणु सत्तम । मूलमेवं हि धर्मस्य पुरुषस्य महामते

ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಕೇಳು—ನಿರ್ದೋಷಿಣಿ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪುರುಷರು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಅವಳೇ ಪುರುಷನ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ.

Verse 29

एवं ज्ञात्वा महाभाग मामेवं नय सांप्रतम् । विष्णुरुवाच । श्रुत्वा सर्वं हि तेनापि प्रियाया भाषितं बहु

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆಸು.” ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಸಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಪ್ರಿಯೆಯ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ…

Verse 30

प्रहस्यैव वचो ब्रूते तामेवं कृकलः पुनः । नैव त्याज्या भवेद्भार्या प्राप्ता धर्मेण वै प्रिये

ನಗುತ್ತಾ ಕೃಕಲನು ಮತ್ತೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು—“ಪ್ರಿಯೆ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಪಡೆದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.”

Verse 31

येन भार्या परित्यक्ता सुनीता धर्मचारिणी । दशांगधर्मस्तेनापि परित्यक्तो वरानने

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಧರ್ಮಾಚಾರಿಣಿ ಸುನೀತಾ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸಿದನೋ, ಅವನು ದಶಾಂಗ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವನೇ.

Verse 32

तस्मात्त्वामेव भद्रं ते नैव त्यक्ष्ये कदा प्रिये । विष्णुरुवाच । एवमाभाष्य तां भार्यां संबोध्य च पुनःपुनः

“ಆದ್ದರಿಂದ, ಭದ್ರೇ ಪ್ರಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಸಮ್ಬೋಧಿಸಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದನು.

Verse 33

तस्या अज्ञातमात्रेण ससार्थेन समं गतः । गते तस्मिन्महाभागे कृकले पुण्यकर्मणि

ಅವಳು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಸಾರ್ಥದೊಡನೆ ಸೇರಿ ಹೊರಟನು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿ ಕೃಕಲನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ—

Verse 34

देवकर्मसुवेलायां काले पुण्ये शुभानना । नैव पश्यति भर्तारं कृकलं निजमंदिरे

ದೇವಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಶುಭವೇಲೆಯಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಪುಣ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಆ ಶುಭಮುಖಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಭರ್ತೃ ಕೃಕಲನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 35

समुत्थाय त्वरायुक्ता रुदमाना सुदुःखिता । वयस्यान्पृच्छते भर्तुर्दुःखशोकाधिपीडिता

ಅವಳು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ಅಳುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾದಳು; ದುಃಖ-ಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಭರ್ತೃ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸಖಿಯರನ್ನು ಕೇಳಿದಳು।

Verse 36

युष्माभिर्वा महाभागा दृष्टोऽसौ कृकलो मम । प्राणेश्वरो गतः क्वापि भवंतो मम बांधवाः

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ! ನೀವು ನನ್ನ ಆ ಕೃಕಲನನ್ನು ನೋಡಿದಿರಾ? ನನ್ನ ಪ್ರಾಣೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ; ನೀವು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳೇ.

Verse 37

यदि दृष्टो महाभागाः कृकलो मम सांप्रतम् । भर्तारं पुण्यकर्तारं सर्वज्ञं सत्यपंडितम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ನೀವು ಈಗಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಕೃಕಲನನ್ನು—ನನ್ನ ಭರ್ತೃವನ್ನು—ನೋಡಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಪುಣ್ಯಕರ್ತ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸತ್ಯಪಂಡಿತನು.

Verse 38

कथयंतु महात्मानं यदि दृष्टो महामतिः । तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा तामूचुस्ते महामतिम्

“ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ವಿಷಯ ಹೇಳಿರಿ—ಅತೀ ಜ್ಞಾನಿಯು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನೇ?” ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಆ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಮತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 39

धर्मयात्राप्रसंगेन नाथस्ते कृकलः शुभे । तीर्थयात्रां चकारासौ कस्माच्छोचसि सुव्रते

ಹೇ ಶುಭೇ! ಧರ್ಮಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ನಿನ್ನ ನಾಥ ಕೃಕಲನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದನು। ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ನೀ ಏಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 40

साधयित्वा महातीर्थं पुनरेष्यति शोभने । एवमाश्वासिता सा च पुरुषैराप्तकारिभिः

“ಹೇ ಶೋಭನೇ! ಮಹಾತೀರ್ಥದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.” ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಹಿತೈಷಿ ಪುರುಷರು ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದರು।

Verse 41

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित । एकचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ “ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ” ಎಂಬ ನಲವತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 42

यावदायाति मे भर्त्ता भूमौ स्वप्स्यामि संस्तरे । घृतं तैलं न भोक्ष्येऽहं दधिक्षीरं तथैव च

ನನ್ನ ಭರ್ತನು ಮರಳಿ ಬರುವವರೆಗೆ ನಾನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸರಳ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುವೆನು। ನಾನು ತುಪ್ಪ-ಎಣ್ಣೆ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 43

लवणं च परित्यक्तं तथा तांबूलमेव च । मधुरं च तथा राजंस्त्यक्तं गुडादिकं तथा

ಉಪ್ಪನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಲಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ತಾಂಬೂಲವನ್ನೂ. ಓ ರಾಜನೇ, ಸಿಹಿಪದಾರ್ಥಗಳೂ—ಬೆಲ್ಲ ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಡನೆ—ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾಯಿತು.

Verse 44

एकाहारा निराहारा तावत्स्थास्ये न संशयः । यावच्चागमनं भर्तुः पुनरेव भविष्यति

ನಾನು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಆಹಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಅಥವಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಹಾರವಾಗಿದ್ದರೂ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ನನ್ನ ಭರ್ತನು ಪುನಃ ಬರುವವರೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 45

एवं दुःखान्विता भूत्वा एकवेणीधरा पुनः । एककंचुकसंवीता मलिना च बभूव सा

ಹೀಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದೇ ಜಡೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು. ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅವಳು ಮಲಿನಳಾಗಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಳಾದಳು.

Verse 46

मलिनेनापि वस्त्रेण एकेनैव स्थिता पुनः । हाहाकारं प्रमुंचंती निःश्वसंती सुदुःखिता

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದೇ, ಮಲಿನವಾದರೂ ಸಹ, ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಹಾಹಾಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಅವಳು ತುಂಬ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 47

वियोगानलसंदग्धा कृष्णांगी मलधारिणी । एवं दुःखसमाचारा सुकृशा विह्वला तदा

ವಿಯೋಗರೂಪ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧಳಾಗಿ ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿದವು; ಅವಳು ಮಲಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ದುಃಖಮಯ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಬಹಳ ಕೃಶಳಾಗಿ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಹ್ವಳಳಾದಳು.

Verse 48

रोदमाना दिवारात्रौ निद्रा लेभे न वै निशि । क्षुधां न विंदते राजन्दुःखेन विदलीकृता

ಅವಳು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು; ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಲಭಿಸಲಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಜನೇ, ದುಃಖದಿಂದ ಚೂರಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಹಸಿವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 49

अथ सख्यः समायाताः पप्रच्छुः सुकलां तदा । सुकले चारुसर्वांगि कस्माद्रोदिषि संप्रति

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಸಖಿಯರು ಸೇರಿ ಸುಕಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು— “ಓ ಸುಕಲೇ, ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿಯೇ, ನೀನು ಈಗ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ?”

Verse 50

ततस्त्वं कारणं ब्रूहि दुःखस्यास्य वरानने । सुकलोवाच । स मां त्यक्त्वा गतो भर्ता धर्मार्थं धर्मतत्परः

“ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ಈ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.” ಸುಕಲಾ ಹೇಳಿದಳು— “ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ನನ್ನ ಪತಿ ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 51

तीर्थयात्राप्रसंगेन अटते मेदिनीं ततः । मां त्यक्त्वा स गतः स्वामी निर्दोषां पापवर्जिताम्

ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಪಾಪವರ್ಜಿತಳಾದ, ನಿರ್ದೋಷಿಣಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 52

अहं साध्वी समाचारा सदा पुण्या पतिव्रता । मां त्यक्त्वा स गतो भर्ता तीर्थ साधनतत्परः

ನಾನು ಸಾಧ್ವಿ, ಸದಾಚಾರಿಣಿ, ಸದಾ ಪುಣ್ಯವತಿ, ಪತಿವ್ರತೆ; ಆದರೂ ತೀರ್ಥಸಾಧನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ನನ್ನ ಪತಿ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 53

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनाति पीडिता । जीवनाशो वरं श्रेष्ठो वरं वै विषभक्षणम्

ಓ ಸಖಿಯರೇ! ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ವಿರಹದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅಥವಾ ವಿಷಪ್ರಾಶನವೇ ಲೇಸು.

Verse 54

वरमग्निप्रवेशश्च वरं कायविनाशनम् । नारीं प्रियां परित्यज्य भर्ता याति सुनिष्ठुरः

ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವುದು ಲೇಸು, ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲೇಸು; ಆದರೆ ಕಠೋರ ಹೃದಯದ ಪತಿಯು ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗುವುದು ತರವಲ್ಲ.

Verse 55

भर्तृत्यागो वरं नैव प्राणत्यागो वरं सखि । वियोगं न समर्थाहं सहितुं नित्यदारुणम्

ಓ ಸಖಿ! ಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವೇ ಲೇಸು. ಈ ನಿತ್ಯ ಕಠೋರವಾದ ವಿರಹವನ್ನು ಸಹಿಸಲು ನಾನು ಅಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 56

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनापि नित्यशः । सख्य ऊचुः । तीर्थयात्रां गतो भर्ता पुनरेष्यति ते पतिः

"ಆದುದರಿಂದ ಓ ಸಖಿಯರೇ, ನಾನು ವಿರಹದಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ." ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು: "ನಿನ್ನ ಪತಿಯು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ."

Verse 57

वृथा शोषयसे कायं वृथाशोकं करोषि वै । वृथा त्वं तप्यसे बाले वृथा भोगान्परित्यजेः

ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಎಲೆ ಬಾಲೆಯೇ, ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 58

पिबस्व पानं भुंक्ष्व त्वं स्वप्रदत्तं हि पूर्वकम् । कस्य भर्ता सुताः कस्य कस्य स्वजनबांधवाः

ಪಾನವನ್ನು ಕುಡಿ, ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜು—ಹಿಂದೆ ನೀನೇ ನೀಡಿದ್ದದೇ ಅದು. ಯಾರ ಗಂಡ ಯಾರು? ಯಾರ ಪುತ್ರರು ಯಾರವರು? ಸ್ವಜನ-ಬಂಧುಗಳು ಯಾರವರು?

Verse 59

कः कस्य नास्ति संसारे संबंधः केन चैव हि । भक्ष्यते भुज्यते बाले संसारस्य हि तत्फलम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—ಹೇಗೆ? ಓ ಬಾಲಾ, ಯಾರೋ ಭಕ್ಷ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೋ ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದೇ ಸಂಸಾರದ ಫಲ.

Verse 60

मृते प्राणिनि कोऽश्नाति को हि पश्यति तत्फलम् । पीयते भुज्यते बाले एतत्संसारतः फलम्

ಪ್ರಾಣಿ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗಾಗಿ ಯಾರು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ? ಅವನ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ? ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ‘ಕುಡಿಯಲ್ಪಡುವುದು’ ‘ಭುಂಜಲ್ಪಡುವುದು’ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲವೇ.

Verse 61

सुकलोवाच । भवतीभिः प्रयुक्तं यत्तन्न स्याद्वेदसंमतम् । यातु भर्तुः पृथग्भूता तिष्ठत्येका सदैव हि

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಕೈಗೊಂಡ ಕ್ರಮ ವೇದಸಮ್ಮತವಲ್ಲ. ಅವಳು ಗಂಡನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೋಗಲಿ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಸದಾ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರಲಿ.

Verse 62

पापभूता भवेन्नारी तां न मन्यंति सज्जनाः । भर्तुः सार्धं सदा सख्यो दृष्टो वेदेषु सर्वदा

ಸ್ತ್ರೀ (ಇಂತೆ) ಪಾಪಭೂತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಸಜ್ಜನರು ಅವಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ—ಅವಳು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಖಿಯಂತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 63

संबंधः पुण्यसंसर्गाज्जायते नात्र संशयः । नारीणां च सदा तीर्थं भर्ता शास्त्रेषु पठ्यते

ಪುಣ್ಯಸಂಸರ್ಗದಿಂದಲೇ ಸಂಬಂಧ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯೇ ಸದಾ ತೀರ್ಥಸ್ವರೂಪನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 64

तमेवावाहयेन्नित्यं वाचा कायेन कर्मभिः । मनसा पूजयेन्नित्यं भावसत्येन तत्परा

ಅವನನ್ನೇ ನಿತ್ಯ ವಾಣಿ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಆವಾಹಿಸಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನಿತ್ಯ, ಅಂತರಭಾವದ ಸತ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 65

भर्तुः पार्श्वं महातीर्थं दक्षिणांगं सदैव हि । तमाश्रित्य यदा नारी गृहस्था परिवर्त्तयेत्

ಪತಿಯ ಪಾರ್ಶ್ವವೇ ಮಹಾತೀರ್ಥ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವನ ಬಲಭಾಗ ಸದಾ. ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ತ್ರೀ ಅದನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ (ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ) ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ…

Verse 66

यजते दानपुण्यैश्च तस्य दानस्य यत्फलम् । वाराणस्यां च गंगायां यत्फलं न च पुष्करे

ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲ—ಆ ದಾನದ ಅದೇ ಫಲ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ (ಸಹ) ಅಲ್ಲ.

Verse 67

द्वारकायां न चावन्त्यां केदारे शशिभूषणे । लभते नैव सा नारी यजमाना सदा किल

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಅವಂತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಶಶಿಭೂಷಣದಲ್ಲಿ ಸಹ ಅಲ್ಲ—ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಸ್ತ್ರೀ ಸದಾ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದರೂ (ಕಾಂಕ್ಷಿತ) ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 68

तादृशं फलमेवं सा न प्राप्नोति कदा सखि । सुमुखं पुत्रसौभाग्यं स्नानं दानं च भूषणम्

ಸಖಿಯೇ, ಅವಳು ಅಂಥ ಫಲವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ—ಸುಮುಖತ್ವವಲ್ಲ, ಪುತ್ರಸೌಭಾಗ್ಯವಲ್ಲ, ಸ್ನಾನ-ದಾನದ ಪುಣ್ಯವಲ್ಲ, ಆಭರಣದ ಭಾಗ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 69

वस्त्रालंकारसौभाग्यं रूपं तेजः फलं सदा । यशः कीर्तिमवाप्नोति गुणं च वरवर्णिनी

ಹೇ ಶುಭವರ್ಣಿನೀ, ಅವಳು ಸದಾ ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಸೌಭಾಗ್ಯ, ರೂಪ, ತೇಜಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಯಶಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದುತ್ತಾಳೆ।

Verse 70

भर्तुः प्रसादात्सर्वं च लभते नात्र संशयः । विद्यमाने यदा कांते अन्यं धर्मं करोति या

ಭರ್ತನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಿಯ ಪತಿ ಜೀವಂತಿರುವಾಗಲೇ ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮ (ಪರಪುರುಷಾಸಕ್ತಿ/ವಿಶ್ವಾಸಭಂಗ) ಆಚರಿಸುತ್ತಾಳೋ…

Verse 71

निष्फलं जायते तस्याः पुंश्चली परिकथ्यते । नारीणां यौवनं रूपमवतारं स्मृतं ध्रुवम्

ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವಳನ್ನು ‘ಪುಂಶ್ಚಲೀ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಯೌವನ ಮತ್ತು ರೂಪ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕ್ಷಣಭಂಗುರ—ಕ್ಷಣಿಕ ಅವತಾರದಂತೆ—ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 72

एकस्यापि हि भर्तुश्च तस्यार्थे भूमिमंडले । सुपुत्रा सुयशा नारी परिकथ्येत वै सदा

ಈ ಭೂಮಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಭರ್ತನಿಗಾಗಿ ಕೂಡ, ಸುಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಸುಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸದಾ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಬೇಕು।

Verse 73

तुष्टे भर्तरि संसारे दृश्या नारी न संशयः । पतिहीना भवेन्नारी भवेत्सा भूमिमंडले

ಭರ್ತನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಪತಿಹೀನಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದವಳಂತೆ ಆಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 74

कुतस्तस्याः सुखं रूपं यशः कीर्तिः सुता भुवि । सुदौर्भाग्यं महद्दुःखं संसारे परिभुज्यते

ಅವಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖ, ರೂಪ, ಯಶಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ ಅಥವಾ ಪುತ್ರಿ—ಇವು ಎಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯುವವು? ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅತಿದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹಾದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 75

पापभागा भवेत्सा च दुःखाचारा सदैव हि । तुष्टे भर्तरि तस्यास्तु तुष्टाः सर्वाश्च देवताः

ಅವಳು ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರಳಾಗಿ ಸದಾ ದುಃಖಮಯ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಭರ್ತನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಅವಳ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 76

तुष्टे भर्तरि तुष्यंति ऋषयो देवमानवाः । भर्ता नाथो गुरुर्भर्ता देवता दैवतैः सह

ಭರ್ತನು ತೃಪ್ತನಾದಾಗ ಋಷಿಗಳು, ದೇವರುಗಳು, ಮಾನವರು ಎಲ್ಲರೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಭರ್ತನೇ ನಾಥ, ಭರ್ತನೇ ಗುರು; ಭರ್ತನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ದೇವತಾಸ್ವರೂಪನು.

Verse 77

भर्ता तीर्थश्च पुण्यश्च नारीणां नृपनंदन । शृंगारं भूषणं रूपं वर्णं सौगंधमेव च

ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಭರ್ತನೇ ತೀರ್ಥ, ಭರ್ತನೇ ಪುಣ್ಯ, ಭರ್ತನೇ ಪಾವನತೆ; ಭರ್ತನೇ ಅವರ ಶೃಂಗಾರ, ಭೂಷಣ, ರೂಪ, ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 78

कृत्वा सा तिष्ठते नित्यं वर्जयित्वा सुपर्वसु । शृंगारैर्भूषणैः सा तु शुशुभे सा यदा पतिः

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ ಅವಳು ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇದ್ದಳು; ಶುಭ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ (ಶೃಂಗಾರವನ್ನು) ವರ್ಜಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಪತಿ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಶೃಂಗಾರ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 79

पत्याविना भवत्येवं क्षीरं सर्पमुखे यथा । भर्तुरर्थे महाभागा सुव्रता चारुमंगला

ಪತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಿತಿ ಸರ್ಪದ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಲು ಇಟ್ಟಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಭರ್ತೃಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ—ಸುವ್ರತೆ, ಮಂಗಳಮಯಿ—ಇಂತೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 80

गते भर्तरि या नारी शृंगारं कुरुते यदि । रूपं वर्णं च तत्सर्वं शवरूपेण जायते

ಭರ್ತನು ಅಗಲಿದ ಬಳಿಕ (ಮರಣಾನಂತರ) ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವಳ ರೂಪವೂ ವರ್ಣವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಶವಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 81

वदंति भूतले लोकाः पुंश्चलीयं न संशयः । तस्माद्भर्तुर्वियुक्ता या नार्याः शृणुत भूतले

ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವಳನ್ನು ‘ಪುಂಶ್ಚಲಿ’ (ಚಾರಿತ್ರ್ಯಹೀನಳು) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭರ್ತೃವಿಯುಕ್ತರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯವನ್ನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 82

इच्छंत्या वै महासौख्यं भवितव्यं कदाचन । सुजायायाः परो धर्मो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಮಹಾಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಡುವುದು—ಸುಜಾಯೆ (ಸದ್ಗುಣವತಿ ಪತ್ನಿ) ಯ ಪರಮ ಧರ್ಮ ಭರ್ತನೇ ಎಂಬುದು।

Verse 83

तस्माद्वै शाश्वतो धर्मो न त्याज्यो भार्यया किल । एवं धर्मं विजानामि कथं भर्ता परित्यजेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪತ್ನಿಯು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೀಗೆ ತಿಳಿದ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿತ್ಯಜಿಸಬಲ್ಲನು?

Verse 84

इत्यर्थे श्रूयते सख्य इतिहासः पुरातनः । सुदेवायाश्च चरितं सुपुण्यं पापनाशनम्

ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಸಖಿಯೇ, ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ—ಸುದೇವೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ ಚರಿತೆ, ಪಾಪನಾಶಕವಾದುದು.