Adhyaya 24

Verse 1

सूत उवाच । हतं श्रुत्वा दितिः पुत्रं सुबलं बलमेव च । रुदितं करुणं कृत्वा हा हा कष्टं भृशं मम

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಸುಬಲ ಮತ್ತು ಬಲ ಎಂಬ ತನ್ನ ಪುತ್ರರು ಹತರಾದರು ಎಂದು ಕೇಳಿ ದಿತಿ ಕರುಣವಾಗಿ ಅತ್ತಳು; “ಹಾ ಹಾ! ನನ್ನ ದುಃಖ ಎಷ್ಟೋ ಭಾರೀ!” ಎಂದು ವಿಲಪಿಸಿದಳು।

Verse 2

एवं सुकरुणं कृत्वा बहुकालं तपस्विनी । सा गता कश्यपं कांतं तमुवाच यशस्विनी

ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಕರುಣಾಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ, ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ದಿತಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಕಶ್ಯಪನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 3

तव पुत्रो महापाप इंद्रः सुरगणेश्वरः । सागरोपगतं दृष्ट्वा बलं मे ब्रह्मलक्षणम्

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರ ಇಂದ್ರನು, ದೇವಗಣಗಳ ಅಧೀಶ್ವರನು, ಮಹಾಪಾಪಿ; ಬ್ರಹ್ಮಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತವಾದ ನನ್ನ ಬಲವು ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 4

वज्रेण घातयामास संध्यामास्यंतमेव हि । एवं श्रुत्वा ततः क्रुद्धो मरीचितनयस्तदा

ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅವನು ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮರೀಚಿಯ ಪುತ್ರನು ಆಗ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡನು।

Verse 5

क्रोधेन महताविष्टः प्रजज्वालेव वह्निना । अवलुंच्य जटामेकां शुच्यग्नौ स द्विजोत्तमः

ತೀವ್ರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿದನು; ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಜಟೆಯ ಒಂದು ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಎಳೆದು ಶುದ್ಧ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದನು।

Verse 6

इंद्रस्यैव वधार्थाय पुत्रमुत्पादयाम्यहम् । तस्मात्कुंडात्समुत्पन्नो हुताशनमुखादपि

“ಇಂದ್ರನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ನಾನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವೆನು; ಅವನು ಆ ಕುಂಡದಿಂದಲೇ—ಹುತಾಶನನ ಮುಖದಿಂದಲೂ ಇವಂತೆ—ಸಮುದ್ಭವಿಸುವನು।”

Verse 7

कृष्णांजनचयोपेतः पिंगाक्षो भीषणाकृतिः । दंष्ट्राकरालवक्त्रांतो जगतां भयदायकः

ಕೃಷ್ಣಾಂಜನದ ಲೇಪದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಪಿಂಗಾಕ್ಷನಾಗಿ ಭೀಷಣಾಕೃತಿಯುಳ್ಳವನು—ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ವಿಕರಾಳವಾದ ಮುಖಾಂತವನು—ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭಯಕಾರಕನಾದನು।

Verse 8

महाचर्वरिको घोरः खड्गचर्मधरस्तथा । सर्वांगतेजसा दीप्तो महामेघोपमो बली

ಘೋರ ಮಹಾಚರ್ವರಿಕನು ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ (ಢಾಲ) ಧರಿಸಿ, ಸರ್ವಾಂಗ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿ—ಬಲವಂತನಾಗಿ ಮಹಾಮೇಘದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 9

उवाच कश्यपं विप्रमादेशो मम दीयताम् । कस्मादुत्पादितो विप्र भवता कारणं वद

ಅವನು ಕಶ್ಯಪ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ. ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 10

तमहं साधयिष्यामि प्रसादात्तव सुव्रत । कश्यप उवाच । अस्या मनोरथं पुत्र पूरयस्व ममैव हि

ಹೇ ಸುವ್ರತ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವೆನು. ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರಾ, ನನ್ನಿಗಾಗಿಯೇ ಅವಳ ಮನೋರಥವನ್ನು ಪೂರೈಸು.

Verse 11

अदित्यास्त्वं महाप्राज्ञ जहि इंद्रं दुरात्मकम् । निहते देवराजे हि ऐंद्रं पदं प्रभुंक्ष्व च

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ನೀನು ಆದಿತ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು; ಆ ದುರಾತ್ಮ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು. ದೇವರಾಜನು ಹತನಾದ ಮೇಲೆ ಐಂದ್ರ ಪದದ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸು.

Verse 12

एवं तेन समादिष्टः कश्यपेन महात्मना । वृत्रस्तु उद्यमं चक्रे तस्येंद्रस्य वधाय च

ಈ ರೀತಿ ಮಹಾತ್ಮ ಕಶ್ಯಪನ ಆದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ವೃತ್ರನು ಇಂದ್ರವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 13

धनुर्वेदस्य चाभ्यासं स चक्रे पौरुषान्वितः । बलं वीर्यं तथा क्षात्रं तेजो धैर्यसमन्वितम्

ಪೌರುಷದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಧನುರ್ವೇದದ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿದನು—ಬಲ, ವೀರ್ಯ, ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವ, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ.

Verse 14

दृष्ट्वा हि तस्य दैत्यस्य सहस्राक्षो भयातुरः । उपायं चिंतितं तस्य वृत्रस्यापि दुरात्मनः

ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು; ಆ ದುರಾತ್ಮ ವೃತ್ರನ ವಿರುದ್ಧ ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 15

वधार्थं देवदेवेन समाहूय महामुनीन् । सप्तर्षीन्प्रेषयामास वृत्रं दैत्येश्वरं प्रति

ವೃತ್ರವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ದೇವದೇವನು ಮಹಾಮುನಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ದೈತ್ಯೇಶ್ವರನಾದ ವೃತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 16

भवंतस्तत्र गच्छंतु यत्र वृत्रः स तिष्ठति । संधिं कुर्वंतु वै तेन सार्द्धं मम मुनीश्वराः

ವೃತ್ರನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗಿರಿ; ನನ್ನ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಧಿ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 17

एवं तेन समादिष्टा मुनयः सप्त ते तदा । वृत्रासुरं ततः प्रोचुः सहस्राक्ष प्रचालिताः

ಅವನಿಂದ ಹೀಗೆ ಆದಿಷ್ಟರಾದ ಆ ಏಳು ಮುನಿಗಳು, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ವೃತ್ರಾಸುರನಿಗೆ ಆಗ ಮಾತಾಡಿದರು।

Verse 18

सख्यं कर्तुं प्रयच्छेत्स क्रियतां दैत्यसत्तम । ऋषयः सप्ततत्त्वज्ञा ऊचुर्वृत्रं महाबलम्

ಹೇ ದೈತ್ಯಸತ್ತಮ, ಸಖ್ಯವನ್ನು ನೀಡು—ಸಖ್ಯ ಮಾಡಲಾಗಲಿ. ಎಂದು ತತ್ತ್ವಜ್ಞರಾದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಮಹಾಬಲ ವೃತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 19

सहस्राक्षो महाप्राज्ञो भवता सह सत्तम । मैत्रमिच्छति वै कर्तुं तत्कथं न करोषि किम्

ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಇಂದ್ರನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?

Verse 20

अर्धमैंद्रं पदं वीर सत्वं भुंक्ष्व सुखेन वै । वर्तंत्वर्द्धेन इंद्रस्तु असुरा देवतास्तथा

ಹೇ ವೀರ, ಇಂದ್ರಪದದ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ನೀನು ಸುಖದಿಂದ ಭುಂಜಿಸು; ಇಂದ್ರನು ಉಳಿದ ಅರ್ಧದಿಂದ ವಾಸಿಸಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಸುರರೂ ದೇವತೆಯರೂ.

Verse 21

सुखं वर्तंतु ते सर्वे वैरं चैव विसृज्य वै । वृत्र उवाच । यदि सत्येन देवेंद्रो मैत्रमिच्छति सत्तमः

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿರಿ; ವೈರವನ್ನೂ ನಿಜವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿರಿ. ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಸತ್ಯದಿಂದ ದೇವೇಂದ್ರನು, ಸತ್ತಮನು, ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ…

Verse 22

सत्यमाश्रित्य चैवाहं करिष्ये नात्र संशयः । छद्म चैवं पुरस्कृत्य इंद्रो द्रोहं समाचरेत्

ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದ್ರನು ಛದ್ಮವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ದ್ರೋಹವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 23

तदा किं क्रियते विप्रा इत्यर्थे प्रत्ययं हि किम् । ऋषयस्त्विंद्रमाचख्युरित्यर्थं प्रत्ययं वद

‘ಆಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ?’—ಇಲ್ಲಿ ‘ಕಿಮ್’ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಪದ. ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿಗಳು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ—ಆ ಉಕ್ತಿಯ ಆಶಯವನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 24

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वृत्र । वंचनंनाम चतुर्विंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವೃತ್ರವಂಚನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 25

ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्लिप्येहं नात्र संशयः । छद्म चैवं पुरस्कृत्य इंद्रो द्रोहं समाचरेत्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಲಿಪ್ತನಾಗುವೆನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಛದ್ಮವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಇಂದ್ರನು ದ್ರೋಹವನ್ನು ಆಚರಿಸುವನು.

Verse 26

ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्लिप्येहं नात्र संशयः । इत्युवाच महाप्राज्ञ त्वामेवं स पुरंदरः

“ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಲಿಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.” ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 27

एतेन प्रत्ययेनापि सख्यं कुरु महामते । वृत्र उवाच । भवतां शिष्टमार्गेण सत्येनानेन तस्य च

“ಈ ಭರವಸೆಯಿಂದಲೂ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮಾಡು.” ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಟಮಾರ್ಗಾನುಸಾರ ಸತ್ಯಾಚರಣೆಯಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಈ ಸತ್ಯದಿಂದಲೂ…”

Verse 28

मैत्रमेवं करिष्यामि तेन सार्द्धं द्विजोत्तमाः । वृत्रमिंद्रस्यसंस्थानं नीतं ब्राह्मणपुङ्गवैः

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆನು. ಇಂದ್ರನ ಸಮಾನ ಬಲ-ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿದ ವೃತ್ರನನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 29

इन्द्रस्तमागतं दृष्ट्वा वृत्रं मित्रार्थमुद्यतः । सिंहासनात्समुत्थाय अर्घमादाय सत्वरः

ವೃತ್ರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ನೇಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಉತ್ಸುಕನಾದ ಇಂದ್ರನು ಸಿಂಹಾಸನದಿಂದ ಎದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 30

ददौ तस्मै स धर्मात्मा वृत्राय द्विजसत्तम । अर्धं भुंक्ष्व महाप्राज्ञ ऐंद्रमेतन्महत्पदम्

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ವೃತ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಹತ್ತಾದ ಐಂದ್ರಸಮಾನ ರಾಜಪದವನ್ನು ನೀಡಿ—“ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಇದರ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 31

वर्तितव्यं सुखेनापि आवाभ्यां दैत्यसत्तम । एवं विश्वासयन्दैत्यं वृत्र मैत्रेण वै तदा

“ಹೇ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಹ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು.” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ವೃತ್ರನು ಆ ವೇಳೆ ಸ್ನೇಹಭಾವದಿಂದ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಮರುಮರು ವಿಶ್ವಾಸಪಡಿಸಿದನು.

Verse 32

गतेषु तेषु विप्रेषु स्वस्थानं द्विजसत्तम । छिद्रं पश्यति दुष्टात्मा वृत्रस्यापि सदैव हि

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವೃತ್ರನಲ್ಲಿಯೂ ದೋಷದ ಚಿದ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

Verse 33

सावधानत्वमिंद्रोपि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत् । तस्यच्छिद्रं न पश्येत वृत्रस्यापि महात्मनः

ಇಂದ್ರನೂ ದಿನರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ವೃತ್ರನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೋಷಚಿದ್ರವೂ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 34

उपायं चिंतयामास तस्यैव वधहेतवे । रंभा संप्रेषिता तेन मोहयस्व महासुरम्

ಅವನ ವಧೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು; ನಂತರ ರಂಭೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ—“ಆ ಮಹಾಸುರನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸು” ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.

Verse 35

येनकेनाप्युपायेन यथा हत्वा लभे सुखम् । तथा कुरुष्व कल्याणि संमोहाय सुरद्विषः

ಯಾವುದೇ ಉಪಾಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ನನಗೆ ಸುಖ ದೊರಕುವಂತೆ—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡು, ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ; ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು।

Verse 36

वनं पुण्यं महादिव्यं पुण्यपादपसेवितम् । बहुवृक्षफलोपेतं मृगपक्षिसमाकुलम्

ಆ ವನವು ಪುಣ್ಯಮಯ, ಮಹಾದಿವ್ಯ; ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷಗಳ ಸೇವೆಯಿಂದ ಶೋಭಿಸಿ, ಅನೇಕ ವೃಕ್ಷಫಲಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಮೃಗಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 37

विमानमंदिरैर्दिव्यैः सर्वत्र परिशोभितम् । दिव्यगंधर्वसंगीतं भ्रमराकुलितं सदा

ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಮಂದಿರಗಳು ಹಾಗೂ ಭವ್ಯ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ದಿವ್ಯ ಗಂಧರ್ವಸಂಗೀತ ನಿನದಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸದಾ ಭ್ರಮರಸಮೂಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 38

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सर्वत्र मधुरायतैः । शिखिसारंगनादैश्च सर्वत्र सुसमाकुलम्

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೋಕಿಲೆಗಳ ಪುಣ್ಯ ಕೂಕು ಮಧುರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನವಿಲು ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಯ ನಾದಗಳಿಂದ ಅದು ಸುಸಮಾಕುಲವಾಗಿತ್ತು।

Verse 39

दिव्यैस्तु चंदनैर्वृक्षैः सर्वत्र समलंकृतम् । वापीकुंडतडागैश्च जलपूर्णैर्मनोहरैः

ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಿವ್ಯ ಚಂದನ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಜಲಪೂರ್ಣವಾದ ಮನೋಹರ ವಾಪಿ, ಕುಂಡ, ತಡಾಗಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 40

कमलैः शतपत्रैश्च पुष्पितैः समलंकृतम् । देवगंधर्वसंसिद्धैश्चारणैश्चैव किन्नरैः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳೂ ಶತಪತ್ರ ಪುಷ್ಪಗಳೂಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ದೇವಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

Verse 41

मुनिभिः शुशुभे दिव्यैर्दिव्योद्यानवरेण च । अप्सरोगणसंकीर्णं नानाकौतुकमंगलैः

ದಿವ್ಯ ಮುನಿಗಳಿಂದಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಿವ್ಯ ಉದ್ಯಾನದಿಂದಲೂ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಾನಾವಿಧ ಕೌತುಕೋತ್ಸವ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 42

हेमप्रासादसंबाधं दंडच्छत्रैश्च चामरैः । कलशैश्च पताकाभिः सर्वत्रसमलंकृतम्

ಅದು ಹಿಮಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ನಿಬಿಡವಾಗಿತ್ತು. ದಂಡಗಳು, ಛತ್ರಗಳು, ಚಾಮರಗಳು, ಕಲಶಗಳು ಮತ್ತು ಪತಾಕೆಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 43

वेदध्वनिसमाकीर्णं गीतध्वनिसमाकुलम् । एवं नंदनमासाद्य सा रंभा चारुहासिनी

ಅದು ವೇದಪಠಣದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಗೀತಧ್ವನಿಯಿಂದ ಕದಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ನಂದನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಚಾರುಹಾಸಿನಿ ರಂಭೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 44

अप्सरोभिः समं तत्र क्रीडत्येवं विलासिनी । सूत उवाच । एकदा तु स वृत्रो वै कालाकृष्टो गतो वनम्

ಅಲ್ಲಿ ಆ ವಿಲಾಸಿನಿ ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಒಮ್ಮೆ ಆ ವೃತ್ರನು ಕಾಲದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 45

कतिभिर्दानवैः सार्द्धं मुदया परया युतः । अलक्ष्ये भ्रमते पार्श्वं तस्यैव च महात्मनः

ಕೆಲವು ದಾನವರೊಂದಿಗೆ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಅಲಕ್ಷ್ಯನಾಗಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 46

देवराजोपि विप्रेंद्रश्छिद्रान्वेषी द्विषां किल । स हि वृत्रो महाप्राज्ञो विश्वस्तः सर्वकर्मसु

ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನೂ ಶತ್ರುಗಳ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವವನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ವೃತ್ರನು ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 47

इंद्रं मित्रं परं जानन्भयं चक्रे न तस्य सः । भ्रममाणो वनं पश्येत्सर्वत्र परमं शुभम्

ಇಂದ್ರನನ್ನು ಪರಮಮಿತ್ರನೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವನು ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮ ಶುಭವನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 48

सुरम्यं कौतुकवनं वनितागणसंकुलम् । चंदनस्यापि वृक्षस्य छायां शीतां सुपुण्यदाम्

ಅದು ಸುಂದರವಾದ ಕೌತುಕವನ, ಸ್ತ್ರೀಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅಲ್ಲದೆ ಚಂದನ ಮರಗಳ ಶೀತಳ ನೆರಳೂ ಇತ್ತು—ಅತಿಶಯ ಶುಭಕರವೂ ಪುಣ್ಯದಾಯಕವೂ.

Verse 49

समाश्रित्य विशालाक्षी रंभा तत्र प्रदीव्यति । सखीभिस्तु महाभागा दोलारूढा यशस्विनी

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ರಂಭಾ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 50

गायते सुस्वरं गीतं सर्वविश्वप्रमोहनम् । तत्र वृत्रः समायातः कामाकुलितमानसः

ಸುಸ್ವರವಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಗೀತವು ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವೃತ್ರನು ಬಂದನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡಿತ್ತು.

Verse 51

दोलारूढां समालोक्य रंभां चारुसुलोचनाम्

ಊಯಲಿನಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದ, ಸುಂದರ ವಿಶಾಲನೇತ್ರಳಾದ ರಂಭೆಯನ್ನು ನೋಡಿ,