Adhyaya 23

Verse 1

ऋषय ऊचुः । विचित्रेयं कथा पुण्या धन्या यशोविधायिनी । सर्वपापहरा प्रोक्ता भवता वदतां वर

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಕಥೆ ವಿಚಿತ್ರ, ಪುಣ್ಯ, ಧನ್ಯ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವದು. ಹೇ ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ನೀವು ಇದನ್ನು ಸರ್ವಪಾಪಹರವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 2

सृष्टिसंबंधमेतन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । पूर्वमेव यथासृष्टिर्विस्तरात्सूतनंदन

ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನೀವು ನಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದವರು. ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 3

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि सृष्टिसंहारकारणम् । श्रुतमात्रेण यस्यापि नरः सर्वज्ञतां व्रजेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.

Verse 4

हिरण्यकश्यपेनापि व्यापितं भुवनत्रयम् । तपसाराध्य प्रबह्माणं वरं प्राप्तं सुदुर्लभम्

ಹಿರಣ್ಯಕಶ್ಯಪನೂ ತ್ರಿಭುವನವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡನು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಅತಿದುर्लಭವಾದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 5

तस्माद्देवान्महाभागादमरत्वं तथैव च । देवांल्लोकान्स संव्याप्य प्रभुत्वं स्वयमर्जितम्

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಅಮರತ್ವವನ್ನೂ ಪಡೆದರು; ಅವನು ದೇವಲೋಕಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಗಳಿಸಿದನು।

Verse 6

ततो देवाः सगंधर्वा मुनयो वेदपारगाः । नागाश्च किन्नराः सिद्धा यक्षाश्चैव तथापरे

ಆಮೇಲೆ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರೊಂದಿಗೆ, ವೇದಪಾರಂಗತ ಮುನಿಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾಗರು, ಕಿನ್ನರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 7

ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य जग्मुर्नारायणं प्रभुम् । क्षीरसागरसंसुप्तं योगनिद्रां गतं प्रभुम्

ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವರು ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಆತನು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

तं संबोध्य महास्तोत्रैर्देवाः प्रांजलयस्तथा । संबुद्धे सति देवेशे वृत्तं तस्य दुरात्मनः

ದೇವರುಗಳು ಕೈಮುಗಿದು ಮಹಾಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು; ದೇವೇಶನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಆ ದುರುಾತ್ಮನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು।

Verse 9

आचचक्षुर्महाप्राज्ञ समाकर्ण्य जगत्पतिः । नृसिंहरूपमास्थाय हिरण्यकशिपुं व्यहन्

ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗತ್ಪತಿಯು ನರಸಿಂಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು।

Verse 10

पुनर्वाराहरूपेण हिरण्याक्षो महाबलः । उद्धृता वसुधा पुण्या असुरो घातितस्तदा

ಮತ್ತೆ ಭಗವಾನ್ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಅಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಪುಣ್ಯವಾದ ವಸುಧೆಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಉದ್ಧರಿಸಿದನು।

Verse 11

अन्यांश्चघातयामास दानवान्घोरदर्शनान् । एवं चैतेषु नष्टेषु दानवेषु महत्सु च

ಅವನು ಭಯಂಕರ ದರ್ಶನದ ಇತರ ದಾನವರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಆ ಮಹಾದಾನವರು ನಾಶವಾದಾಗ…

Verse 12

अन्येषु तेषु नष्टेषु दितिपुत्रेषु वै तदा । पुनः स्थानेषु प्राप्तेषु देवेषु च महत्सु च

ಆಗ ದಿತಿಯ ಇತರ ಪುತ್ರರೂ ನಾಶವಾದರು; ಮಹಾದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು,

Verse 13

यज्ञेष्वेव प्रवृत्तेषु सर्वेषु धर्मकर्मसु । सुस्थेषु सर्वलोकेषु सा दितिर्दुःखपीडिता

ಯಜ್ಞಗಳು ಚುರುಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳು ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ—ದಿತಿ ಮಾತ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 14

पुत्रशोकेन संतप्ता हाहाभूता विचेतना । भर्तारं सूर्यसंकाशं तपस्तेजः समन्वितम्

ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ ‘ಹಾಯ್ ಹಾಯ್’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತ, ಪ್ರಾಯಃ ವಿಚೇತನಳಾಗಿ, ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ತನ್ನ ಭರ್ತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು।

Verse 15

दातारं च महात्मानं भर्तारं कश्यपं तदा । भक्त्या प्रणम्य विप्रेन्द्र तमुवाच महामतिम्

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ದಾತನೂ ಪತಿಯಾದ ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಆ ಮಹಾಮತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 16

भगवन्नष्टपुत्राहं कृता देवेन चक्रिणा । दैतेया दानवाः सर्वे देवैश्चैव निपातिताः

ಹೇ ಭಗವನ್! ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾದ ದೇವನು ನನಗೆ ಪುತ್ರವಿಯೋಗವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದನು; ದೈತ್ಯರು ದಾನವರು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವರಿಂದಲೇ ನಿಪಾತಿತರಾದರು।

Verse 17

पुत्रशोकानलेनाहं संतप्ता मुनिसत्तम । ममानंदकरं पुत्रं सर्वतेजोहरं विभो

ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ! ಪುತ್ರಶೋಕದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಾನು ದಗ್ಧಳಾಗಿ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ವಿಭೋ! ನನ್ನ ಆನಂದಕರನಾದ ಪುತ್ರನು ನನ್ನ ಸರ್ವ ತೇಜಸ್ಸನ್ನೂ ಹರಣಮಾಡಿದನು।

Verse 18

सुबलं चारुसर्वांगं देवराजसमप्रभम् । बुद्धिमंतं सुसर्वज्ञं ज्ञातारं सर्वपंडितम्

ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಬಲವಂತ, ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರ, ದೇವರಾಜನ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನು; ಬುದ್ಧಿವಂತ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಸರ್ವಜ್ಞ, ವಿವೇಕಿ ಜ್ಞಾತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 19

तपस्तेजः समायुक्तं सबलं चारुलक्षणम् । ब्रह्मण्यं ज्ञानवेत्तारं देवब्राह्मणपूजकम्

ಅವನು ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತ, ಬಲವಂತ ಮತ್ತು ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನ; ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವೇತ್ತ, ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪೂಜಕನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 20

जेतारं सर्वलोकानां ममानंदकरं द्विज । सर्वलक्षणसंपन्नं पुत्रं मे देहि त्वं विभो

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಸಕಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ, ನನಗೆ ಆನಂದಕರನಾದ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು, ಹೇ ವಿಭೋ।

Verse 21

एवमाकर्ण्य वै तस्याः कश्यपो वाक्यमुत्तमम् । कृपाविष्टमनास्तुष्टो दुःखिताया द्विजोत्तम

ಅವಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ಕಶ್ಯಪನ ಮನಸ್ಸು ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಅವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೂ ಆ ದುಃಖಿತೆಯ ಶೋಕದಿಂದ ದ್ರವಿಸಿದನು।

Verse 22

तामुवाच महाभाग कृपणां दीनमानसाम् । तस्याः शिरसि संन्यस्य स्वहस्तं भावतत्परः

ಮಹಾಭಾಗನು ಆ ದೀನಮನಸ್ಸಿನ ಕೃಪಣ ಸ್ತ್ರೀಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಕರುಣಾಭಾವದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 23

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे बल । दैत्यवधोनाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಬಲ—ದೈತ್ಯವಧ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 24

तपस्तेपे निरालंबः साधयन्परमव्रतः । एतस्मिन्नंतरे सा तु दधार गर्भमुत्तमम्

ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಪರಮ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಅವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಿಶುವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 25

सा दितिः सर्वधर्मज्ञा चारुकर्मा मनस्विनी । शतवर्षप्रमाणं सा शुचि स्वांता बभूव ह

ಆ ದಿತಿ ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞೆ, ಸುಂದರಾಚರಣೆಯುಳ್ಳವಳು, ದೃಢಮನಸ್ಕಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಶತವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಶುಚಿಯಾಗಿ ಇದ್ದು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಳಾಗಿ ಬಾಳಿದಳು.

Verse 26

तया वै जनितः पुत्रो ब्रह्मतेजः समन्वितः । अथ कश्यप आयातो हर्षेण महतान्वितः

ಅವಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಶ್ಯಪನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 27

चकार नाम मेधावी तस्य पुत्रस्य सत्तमः । बलमित्यब्रवीत्पुत्रं नामतः सदृशो महान्

ಆ ಮೇಧಾವಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದನು. ಪುತ್ರನಿಗೆ ‘ಬಲ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನು; ಆ ಮಹಾನ್ ಬಾಲಕನು ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 28

एवं नाम चकाराथ व्रतबंधं चकार सः । प्राह पुत्र महाभाग ब्रह्मचर्यं प्रसाधय

ಹೀಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ, ವ್ರತಬಂಧ (ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರ)ವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಪುತ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸು.”

Verse 29

एवमेवं करिष्यामि तव वाक्यं द्विजोत्तम । वेदस्याध्ययनं कुर्यां ब्रह्मचर्येण सत्तम

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೌದು, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 30

एवं वर्षशतं साग्रं गतं तस्य तपस्यतः । मातुः समक्षमायातस्तपस्तेजः समन्वितः

ಹೀಗೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧಿಕ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ ಅವನು ತಾಯಿಯ ಸಮಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 31

तपोवीर्यमयं दिव्यं ब्रह्मचर्यं महात्मनः । दितिः पश्यति पुत्रस्य हर्षेण महतान्विता

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪುತ್ರನ ತಪೋವೀರ್ಯಮಯ ದಿವ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ದಿತಿ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಂಡಳು।

Verse 32

तमुवाच महात्मानं बलं पुत्रं तपस्विनम् । मेधाविनं महात्मानं प्रज्ञाज्ञानविशारदम्

ನಂತರ ಅವನು ತಪಸ್ವಿ, ಮೇಧಾವಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞಾ-ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಬಲನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 33

त्वयि जीवति मेधाविन्प्रजीवंति सुता मम । हिरण्यकशिपाद्यास्ते ये हताश्चक्रपाणिना

ಹೇ ಮೇಧಾವೀ! ನೀನು ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಪುತ್ರರೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ—ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಮೊದಲಾದವರು, ಚಕ್ರಪಾಣಿ ಭಗವಂತನಿಂದ ಹತರಾದವರು।

Verse 34

वैरं साधय मे वत्स जहि देवान्रिपून्रणे । सा दनुस्तमुवाचेदं बलं पुत्रं महाबलम्

“ವತ್ಸಾ! ನನ್ನ ವೈರವನ್ನು ಸಾಧಿಸು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು—ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು—ಸಂಹರಿಸು.” ಎಂದು ದನು ತನ್ನ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಪುತ್ರ ಬಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 35

आदाविंद्रं हि देवेंद्रं द्रुतं सूदय पुत्रक । पश्चाद्देवा निपात्यंतां ततो गरुडवाहनः

ಓ ಪುತ್ರನೇ! ಮೊದಲು ದೇವೇಂದ್ರನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸು. ನಂತರ ಇತರ ದೇವರನ್ನೂ ಪತನಗೊಳಿಸು; ಆಮೇಲೆ ಗರುಡವಾಹನನಾದ (ವಿಷ್ಣುವನ್ನು) ಎದುರಿಸು.

Verse 36

तयोराकर्ण्य सा देवी अदितिः पतिदेवता । दुःखेन महताविष्टा पुत्रमिंद्रमभाषत

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪತಿಯನ್ನು ದೇವನಂತೆ ಪೂಜಿಸುವ ದೇವಿ ಅದಿತಿ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 37

दितिपुत्रो महाकायो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । देवानां हि वधार्थाय तपस्तेपे निरंजने

ದಿತಿಯ ಪುತ್ರನು ಮಹಾಕಾಯನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೇವರ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ನಿರ್ಮಲ ನಿರ್ಜನದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 38

एवं जानीहि देवेश यदि क्षेममिहेच्छसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स मातुः पाकशासनः

ಓ ದೇವೇಶ! ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಹೀಗೆ ತಿಳಿದುಕೋ. ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರತಾಪವಂತ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ತಾಯಿಯ ವಚನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 39

चिंतामवाप दुःखेन महतीं देवराट्तदा । महाभयेन संत्रस्तश्चिंतयामास वै ततः

ಆಗ ದೇವರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ ಮಹಾ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು. ಮಹಾಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 40

कथमेनं हनिष्यामि देवधर्मविदूषकम् । इति निश्चित्य देवेशो बलस्य निधनं प्रति

“ದೇವಧರ್ಮವನ್ನು ಕಲಂಕಗೊಳಿಸುವ ಈತನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸಲಿ?”—ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ದೇವೇಶನು ಬಲನ ನಿಧನದ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟನು।

Verse 41

एकदा हि बलः सोपि संध्यार्थं सिंधुमाश्रितः । कृष्णाजिनेन दिव्येन दंडकाष्ठेन राजितः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಬಲನು ಸಂಧ್ಯಾಕರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಂಧು ನದೀತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ದಿವ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಹಾಗೂ ದಂಡಕಾಷ್ಠದಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 42

अमलेनापि पुण्येन ब्रह्मचर्येण तेन सः । सागरस्योपकंठे तं संध्यासनमुपागतम्

ಅವನ ನಿರ್ಮಲ ಪುಣ್ಯ ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಬಲದಿಂದ, ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆಯ ಆಸನಕ್ಕೆ ಅವನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 43

जपमानं सुशांतं तं ददृशे पाकशासनः । वज्रेण तेन दिव्येन ताडितो दितिनंदनः

ಮಂತ್ರಜಪದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಪಾಕಶಾಸನ (ಇಂದ್ರ)ನು ಕಂಡನು; ದಿವ್ಯ ವಜ್ರದಿಂದ ದಿತಿಪುತ್ರನನ್ನು ತಾಡಿಸಿದನು।

Verse 44

बलं निपतितं दृष्ट्वा गतसत्वं गतं भुवि । हर्षेण महताविष्टो देवराण्मुमुदे तदा

ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಬಲನನ್ನು—ಬಲ ಕಳೆದು ಪ್ರಾಣವೂ ಹೋದವನನ್ನು—ನೋಡಿ ದೇವರಾಜನು ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ಆ ವೇಳೆ ಆನಂದಿಸಿದನು।

Verse 45

एवं निपात्य तं दैत्यं दितिनंदनमेव च । राज्यं चकार धर्मात्मा सुखेन पाकशासनः

ಹೀಗೆ ದಿತಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನೂ ನಿಪಾತಮಾಡಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಪಾಕಶಾಸನ (ಇಂದ್ರ) ಸುಖಶಾಂತಿಯಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದನು।