Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । तदादाय महात्माऽसौ निर्जगाम त्वरान्वितः । पितृभक्त्या तपोभिश्च सत्यार्जवबलेन सः

ಸೂತನು ಉವಾಚ— ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತ್ವರೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು; ಪಿತೃಭಕ್ತಿ, ತಪಸ್ಸು, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಜವಬಲದಿಂದ ಅವನು ಧೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 2

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते द्वितीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವಶರ್ಮಚರಿತ’ ಎಂಬ ದ್ವಿತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 3

धर्मशर्माणमायातं इदं वचनमब्रवीत् । कस्मात्त्वया समाहूतो धर्मशर्मन्समागतः

ಧರ್ಮಶರ್ಮನು ಬಂದಾಗ ಅವನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು— “ನೀನು ನನನ್ನು ಏಕೆ ಕರೆಯಿದೆ? ಹೇ ಧರ್ಮಶರ್ಮನ್, ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 4

तन्मे कथय कार्यं त्वं तत्करोमि न संशयः । धर्मशर्मोवाच । यद्यस्ति गुरुशुश्रूषा यदि निष्ठाऽचलं तपः

“ನನಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು; ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ— ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.” ಧರ್ಮಶರ್ಮನು ಉವಾಚ— “ಯದಿ ಗುರುಶುಶ್ರೂಷಾಭಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಯದಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚಲ ನಿಷ್ಠೆ ಇದ್ದರೆ…”

Verse 5

तेन सत्येन मे धर्म वेदशर्मा स जीवतु । धर्म उवाच । दमशौचेन सत्येन तपसा तव सुव्रत

ಆ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ, ಹೇ ಧರ್ಮಾ! ವೇದಶರ್ಮನು ಜೀವಿಸಲಿ. ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುವ್ರತನೇ! ನಿನ್ನ ದಮ, ಶೌಚ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ…

Verse 6

पितृभक्त्या तव भ्राता वेदशर्मा महाभुजः । पुनरेव महात्मासौ जीवनं च लभिष्यति

ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರ ಮಹಾಬಾಹು ವೇದಶರ್ಮ—ಆ ಮಹಾತ್ಮನು—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 7

तपसानेन तुष्टोस्मि पितृभक्त्या महामते । वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं धर्मवित्तमैः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಈ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಅಂತಹ ವರ ಧರ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರಿಗೆ ಸಹ ದುರ್ಲಭ.

Verse 8

एवमाकर्णितं तेन सुवाक्यं धर्मशर्मणा । वैवस्वतं महात्मानं समुवाच महायशाः

ಧರ್ಮಶರ್ಮನ ಸುವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಪುರುಷನು ಮಹಾತ್ಮ ವೈವಸ್ವತನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 9

देहि मे त्वचलां भक्तिं पितुः पादार्हणे पुनः । धर्मे रतिं तथा मोक्षं सुप्रसन्नो यदा मम

ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ತಂದೆಯ ಪಾದಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ರತಿ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ನೀಡು—ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರುವಾಗ।

Verse 10

तमुवाच ततो धर्मो मत्प्रसादाद्भविष्यति । एवमुक्ते महावाक्ये वेदशर्मा तदोत्थितः

ಆಗ ಧರ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಧರ್ಮವು ಉದಯಿಸುವುದು।” ಆ ಮಹಾವಾಕ್ಯ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ವೇದಶರ್ಮನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದನು।

Verse 11

प्रसुप्तवन्महाप्राज्ञो धर्मशर्माणमब्रवीत् । क्व सा देवी गता भ्रातः क्व स तातो भवेदिति

ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡವನಂತೆ ಧರ್ಮಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಭ್ರಾತಾ, ಆ ದೇವಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು? ಆ ತಂದೆ ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು?”

Verse 12

समासेन समाख्यातं यथा पित्रा नियोजितः । समाज्ञाय ततो हृष्टो धर्मशर्मा तमब्रवीत्

ತಂದೆಯು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದನು ಎಂಬುದು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು ಧರ್ಮಶರ್ಮನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 13

ममाद्यैव महाभाग शिरसा जीवितेन च । संमुखी भव वै भ्रातः कोन्यो मे त्वादृशो भुवि

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಇಂದು ನಾನು ಶಿರಸನ್ನೂ ಜೀವಿತವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಭ್ರಾತಾ, ನನ್ನ ಎದುರು ಬಾ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿನ್ನಂತವನು ಮತ್ತಾರು?

Verse 14

भ्रातरं चैवमाभाष्य उत्सुकः पितरं प्रति । गमनाय मतिं चक्रे भ्रात्रा च धर्मशर्मणा

ಈ ರೀತಿ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಅವನು ಸಹೋದರ ಧರ್ಮಶರ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

Verse 15

द्वावेतौ तु गतौ तत्र पितरं हृष्टमानसौ । द्वाभ्यां तत्र समास्थाय शिवशर्माणमुत्तमम्

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಸೀನರಾಗಿ, ಉತ್ತಮನಾದ ಶಿವಶರ್ಮನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಪಾಸಿಸಿದರು.

Verse 16

धर्मशर्मा तदोवाच पितरं दीप्तिसंयुतम् । ममाद्यैव महाभाग तपसा जीवितेन च

ಆಗ ಧರ್ಮಶರ್ಮನು ದೀಪ್ತಿಯುಳ್ಳ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಇಂದಿನಿಂದಲೇ ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದಲೂ…”

Verse 17

वेदशर्मा समानीतस्तं पुत्रं प्रगृहाण भोः । शिवशर्मा ततो हृष्टो भक्तिं विज्ञाय तस्य च

ವೇದಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ನಿಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ನಾನು ಕರೆತಂದಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ವಾಮಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ.” ಆಗ ಶಿವಶರ್ಮನು ಅವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಹರ್ಷಿತನಾದನು.

Verse 18

न किंचिदब्रवीत्तं तु पुनश्चिंतामुपेयिवान् । पुरतो विनयेनापि वर्तमानं महामतिम्

ಆದರೆ ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು, ವಿನಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಾಮತಿಯನ್ನು ಕಂಡರೂ ಸಹ.

Verse 19

विष्णुशर्माणमाभाषीद्वत्स मे वचनं कुरु । इंद्रलोकं व्रजस्वाद्य तस्मादानय चामृतम्

ಅವನು ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ವತ್ಸ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಇಂದೇ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ നിന്ന ಅಮೃತವನ್ನು ತಂದುಕೊ.”

Verse 20

अनया कान्तया सार्द्धं स्थातुमिच्छामि सांप्रतम् । सागराद्यत्समुत्पन्नममृतं व्याधिनाशनम्

ಈಗ ನಾನು ಈ ಪ್ರಿಯಕಾಂತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಇರಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಮೃತವು ವ್ಯಾಧಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 21

साधुनेच्छति मामेषा यथैनां तु लभाम्यहम् । तथा कुरुष्व शीघ्रं त्वमन्यथान्यं प्रयास्यति

ಈ ಸಾಧ್ವೀ ಸ್ತ್ರೀ ನನ್ನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರ ಮಾಡು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಳು.

Verse 22

वृद्धं ज्ञात्वावमन्येत इयं बाला सुरूपिणी । अद्य देव्यानया सार्द्धं प्रियया भुवनत्रये

ಅವನನ್ನು ವೃದ್ಧನೆಂದು ತಿಳಿದು ಯಾರಾದರೂ ಅವಮಾನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಈ ಬಾಲೆ ಸುಂದರರೂಪಿಣಿ. ಇಂದು ಈ ಪ್ರಿಯ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ (ಅವನ) ಮಹಿಮೆ ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು.

Verse 23

निर्दोषो व्याधिनिर्मुक्तो यथा तात भवाम्यहम् । तथा कुरुष्व मे वत्स मद्भक्तोसि यदा भुवि

ಓ ತಾತ, ನಾನು ನಿರ್ದೋಷನಾಗಿ ವ್ಯಾಧಿಮುಕ್ತನಾಗುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಮಾಡು, ವತ್ಸ; ಏಕೆಂದರೆ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 24

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं पितुस्तस्य महात्मनः । विष्णुशर्मा तदोवाच पितरं दीप्ततेजसम्

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ತಂದೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಆಗ ದೀಪ್ತತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ತಂದೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 25

सर्वमेतत्करिष्यामि भवतः सुखमुत्तमम् । एवमाभाष्य धर्मात्मा विष्णुशर्मा महामतिः

“ನಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿ ನಿಮಗೆ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಮಹಾಮತಿ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಘೋಷಿಸಿದನು.

Verse 26

पितरं तं नमस्कृत्य पुनः कृत्वा प्रदक्षिणम् । बलेन महता सोपि तपसा नियमेन च

ಅವನು ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು.

Verse 27

अंतरिक्षगतश्चासीद्गच्छमानस्य धीमतः । स महावायुवेगेन ऐंद्रं संप्रतिगच्छति

ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಧೀಮಂತನು ಮಧ್ಯಾಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿದನು. ಮಹಾವಾಯುವಿನ ವೇಗದಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟು ಇಂದ್ರಲೋಕದತ್ತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋದನು.