Adhyaya 115

Verse 1

कुंजल उवाच । ततस्त्वसौ संयति राजमानः समुद्यतश्चापधरो महात्मा । यथैव कालः कुपितः सलोकान्संहर्तुमैच्छत्तु तथा सुदानवान्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಯೋಧನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಎತ್ತಿದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಕ್ರುದ್ಧ ಕಾಲವು ಸಕಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಬಯಸುವಂತೆ, ಅವನು ಕೂಡ ದಾನವರೊಡನೆ ಜಗತ್ಸಂಹಾರವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು.

Verse 2

महास्त्रजालै रवितेजतुल्यैः सुदीप्तिमद्भिर्निजघान दानवान् । वायुर्यथोन्मूलयतीह पादपांस्तथैव राजा निजघान दानवान्

ಸೂರ್ಯತೇಜಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ದೀಪ್ತಿಯಾದ ಮಹಾಸ್ತ್ರಜಾಲಗಳಿಂದ ಅವನು ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಮರಗಳನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಉರುಳಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜನು ದಾನವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೆಡವಿದನು.

Verse 3

वायुर्यथा मेघचयं च दिव्यं संचालयेत्स्वेन बलेन तेजसा । तथा स राजा असुरान्मदोत्कटाननाशयद्बाणवरैः सुतीक्ष्णैः

ಗಾಳಿ ತನ್ನ ಬಲ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಿವ್ಯ ಮೇಘಸಮೂಹವನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ರಾಜನು ಮದದಿಂದ ಉಗ್ರರಾದ ಅಸುರರನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅತಿತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಿದನು.

Verse 4

न शेकुर्दानवाः सर्वे बाणवर्षं महात्मनः । मृताः केचिद्द्रुताः केचित्केचिन्नष्टा महाहवात्

ಮಹಾತ್ಮನ ಬಾಣವರ್ಷವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದರು. ಕೆಲವರು ಮೃತರಾದರು, ಕೆಲವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಓಡಿಹೋದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಹಾಯುದ್ಧದಿಂದ ಅಡಗಿಹೋದರು.

Verse 5

सूत उवाच । महातेजं महाप्राज्ञं महादानवनाशनम् । चुक्रोध हुंडो दुष्टात्मा दृष्ट्वा तं नृपनंदनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಮಹಾದಾನವನಾಶಕನಾದ ಆ ನೃಪನಂದನನನ್ನು ಕಂಡು ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ಹುಂಡನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದನು.

Verse 6

स्थितो गत्वेदमाभाष्य तिष्ठतिष्ठेति चाहवे । त्वामद्य च नयिष्यामि आयुपुत्र यमांतिकम्

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಯುದ್ಧಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹೀಗೆಂದನು— “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು! ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು, ಆಯುಪುತ್ರಾ, ಯಮನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆನು।”

Verse 7

नहुष उवाच । स्थितोस्मि समरे पश्य त्वामहं हंतुमागतः । अहं त्वां तु हनिष्यामि दानवं पापचेतनम्

ನಹುಷನು ಹೇಳಿದನು— “ನಾನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ; ನೋಡು, ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದಾನವ, ಪಾಪಚೇತನ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ವಧಿಸುವೆನು।”

Verse 8

इत्युक्त्वा धनुरादाय बाणानग्निशिखोपमान् । छत्रेण ध्रियमाणेन शुशुभे सोऽपि संयुगे

ಇಂತೆಂದು ಅವನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಮೇಲಿಂದ ಹಿಡಿದ ಛತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅವನೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 9

इंद्रस्य सारथिं दिव्यं मातलिं वाक्यमब्रवीत् । वाहयतु रथं मेऽद्य हुंडस्य सम्मुखं भवान्

ಅವನು ಇಂದ್ರನ ದಿವ್ಯ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಇಂದು ನನ್ನ ರಥವನ್ನು ಹುಂಡನ ಸಮ್ಮುಖಕ್ಕೆ ನೀನು ಓಡಿಸು।”

Verse 10

इत्युक्तस्तेन वीरेण मातलिर्लघुविक्रमः । तुरगांश्चोदयामास महावातजवोपमान्

ಆ ವೀರನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲಘುವಿಕ್ರಮಿಯಾದ ಮಾತಲಿ ಮಹಾವಾತದ ವೇಗದಂತೆ ಇರುವ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಚುರುಕಾಗಿ ಓಡಿಸಿದನು।

Verse 11

उत्पेतुश्च ततो वाहा हंसा इव यथांबरे । छत्रेण इंदुवर्णेन रथेनापि पताकिना

ಆಮೇಲೆ ಆ ವಾಹನಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಂಸಗಳಂತೆ ಎಗರಿ ಎದ್ದವು; ಚಂದ್ರವರ್ಣದ ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಧ್ವಜಯುಕ್ತ ರಥವೂ ಜೊತೆಯಾಯಿತು।

Verse 12

नभस्तलं तु संप्राप्य यथा सूर्यो विराजते । आयुपुत्रस्तथा संख्ये तेजसा विक्रमेण तु

ಆಕಾಶಮಂಡಲವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಯುಪುತ್ರನು ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ವಿರಾಜಿಸಿದನು।

Verse 13

अथ हुंडो रथस्थोऽपि राजमानः स्वतेजसा । सर्वायुधैश्च संयुक्तस्तद्वद्वीरव्रते स्थितः

ನಂತರ ರಥಸ್ಥನಾದ ಹುಂಡನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ವೀರವ್ರತದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 14

उभयोर्वीरयोर्युद्धं देवविस्मयकारकम् । तदा आसीन्महाप्राज्ञ दारुणं भीतिदायकम्

ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರ ಯುದ್ಧವು ದೇವರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕಾರಕವಾಗಿತ್ತು; ಆಗ, ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಅದು ಘೋರವೂ ಭೀತಿದಾಯಕವೂ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 15

सुबाणैर्निशितैस्तीक्ष्णैः कंकपत्रैः शिलीमुखैः । हुंडेन ताडितो राजा सुबाह्वोरंतरे तदा

ಆಗ ಹುಂಡನು ರಾಜನನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣಗಳಿಂದ—ಅತಿತೀಕ್ಷ್ಣ, ಗಿಡುಗದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ, ಶಿಲೀಮುಖದಂತೆ ಭೇದಿಸುವ—ಎರಡು ಭುಜಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು।

Verse 16

सुभाले पंचभिर्बाणैर्विद्धः क्रुद्धोऽभवत्तदा । सविद्धस्तु तदा बाणैरधिकं शुशुभे नृपः

ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾದ ರಾಜನು ಆಗ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡನು. ಆದರೂ ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ನೃಪನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 17

सारुणः करमालाभिरुदयंश्च दिवाकरः । रुधिरेण तु दिग्धांगो हेमबाणैस्तनुस्थितैः

ಕಿರಣಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದಂತೆ ಸಾರుణನಾದ ದಿವಾಕರನು ಉದಯಿಸಿದನು. ಅವನ ಅಂಗಗಳು ರಕ್ತದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಹಿಮಬಾಣಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ್ದವು.

Verse 18

सूर्यवच्छोभते राजा पूर्वकालस्य चांबरे । दृष्ट्वा तु पौरुषं तस्य दानवं वाक्यमब्रवीत्

ಪೂರ್ವಕಾಲದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ರಾಜನು ಶೋಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಪೌರುಷವನ್ನು ನೋಡಿ ದಾನವನು ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 19

तिष्ठतिष्ठ क्षणं दैत्य पश्य मे लाघवं पुनः । इत्युक्त्वा तु रणे दैत्यं जघान दशभिः शरैः

“ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ, ಹೇ ದೈತ್ಯಾ! ನನ್ನ ಲಾಘವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 20

मुखे भाले हतस्तेन मूर्च्छितो निपपात ह । पश्यामानैः सुरैर्दिव्यै रथोपरि महाबलः

ಮುಖದಲ್ಲೂ ಭಾಲದಲ್ಲೂ ಅವನು ಹೊಡೆದಾಗ ಆ ಮಹಾಬಲನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ರಥದ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದನು; ದಿವ್ಯ ಸೂರರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 21

देवैश्च चारणैः सिद्धैः कृतः शब्दः सुहर्षजः । जयजयेति राजेंद्र शंखान्दध्मुः पुनः पुनः

ಆಗ ದೇವತೆಗಳು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ‘ಜಯ ಜಯ’ ಎಂಬ ಜಯಘೋಷವನ್ನು ಎತ್ತಿದರು, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ; ಮತ್ತು ಅವರು ಮರುಮರು ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿದರು।

Verse 22

सकोलाहलशब्दस्तु तुमलो देवतेरितः । कर्णरंध्रमाविवेश हुंडस्य मूर्छितस्य च

ನಂತರ ದೇವತೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆ ಭೀಕರ, ಕೋಲಾಹಲಮಯ ಧ್ವನಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹುಂಡನ ಕರ್ಣರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು।

Verse 23

श्रुत्वा सधनुरादाय बाणमाशीविषोपमम् । स्थीयतां स्थीयतां युद्धे न मृतोस्मि त्वया हतः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿ, ವಿಷಸರ್ಪದಂತಿರುವ ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು, “ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ, ನಿಲ್ಲಿರಿ! ನಾನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನಿಂದ ಹತನಾಗಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು।

Verse 24

इत्युक्त्वा पुनरुत्थाय लाघवेन समन्वितः । एकविंशतिभिर्बाणैर्नहुषं चाहनत्पुनः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು, ಚುರುಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಹುಷನ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 25

एकेन मुष्टिमध्ये तु चतुर्भिर्बाहुमध्यतः । चतुर्भिश्च महाश्वांश्च छत्रमेकेन तेन वै

ಅವನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ (ಅವನನ್ನು) ಮುಷ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು; ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿಂದ ಭುಜಗಳ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು; ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿಂದ ಮಹಾಶ್ವಗಳನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಛತ್ರವನ್ನೂ ಹಿಡಿದಿದ್ದನು।

Verse 26

पंचभिर्मातलिं विद्ध्वा रथनीडं तु सप्तभिः । ध्वजदंडं त्रिभिस्तीक्ष्णैर्दानवः शिखिपत्रिभिः

ದಾನವನು ನವಿಲುಪತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಾತಲಿಯನ್ನು ವಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಏಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಥದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧ್ವಜದಂಡವನ್ನೂ ಚಿದ್ರಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 27

आदानं तु निदानं तु लक्षमोक्षं दुरात्मनः । लाघवं तस्य संदृष्ट्वा देवता विस्मयंगताः

ಆ ದುರುಾತ್ಮನ ಅನ್ಯಾಯ ‘ಆದಾನ’, ಅವನು ಹೇಳುವ ‘ನಿದಾನ’ (ನೆಪ) ಮತ್ತು ಅವನ ಗುರಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು; ಅವನ ಲಾಘವವನ್ನು ಕಂಡು ದೇವತೆಗಳು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು।

Verse 28

तस्य पौरुषमापश्य स राजा दानवोत्तमम् । शूरोसि कृतविद्योसि धीरोसि रणपंडितः

ಅವನ ಪೌರುಷವನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜನು ಆ ದಾನವೋತ್ತಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ನೀನು ಶೂರನು, ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೃತವಿದ್ಯನು, ಧೀರನು, ಮತ್ತು ರಣಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನು।”

Verse 29

इत्युक्वा दानवं तं तु धनुर्विस्फार्य भूपतिः । मार्गणैर्दशभिस्तं तु विव्याध लघुविक्रमः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಭೂಪತಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ವಿಶ್ಫಾರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಲಘುವಿಕ್ರಮದಿಂದ ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ದಾನವನನ್ನು ವಿದ್ಧಮಾಡಿದನು।

Verse 30

त्रिभिर्ध्वजं प्रचिच्छेद स पपात धरातले । तुरगान्पातयामास चतुर्भिस्तस्य सायकैः

ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನು ಧ್ವಜವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಅದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ನಂತರ ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಕೆಡವಿದನು।

Verse 31

एकेन छत्रं तस्यापि चकर्त लघुविक्रमः । दशभिः सारथिस्तस्य प्रेषितो यममंदिरम्

ಒಂದೇ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಲಘುವಿಕ್ರಮನು ಅವನ ಛತ್ರವನ್ನೂ ದ್ವಿಧಾ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಹತ್ತು ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಅವನ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಯಮಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 32

दंशनं दशभिश्छित्त्वा शरैश्च विदलीकृतः । सर्वांगेषु च त्रिंशद्भिर्विव्याध दनुजेश्वरम्

ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಂಶನನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕಿಳಿಸಿ, ಶರಗಳಿಂದ ಚೂರುಚೂರಾಗಿಸಿದನು; ಬಳಿಕ ದಾನವೇಶ್ವರನನ್ನು ಮೂವತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 33

हताश्वो विरथो जातो बाणपाणिर्धनुर्धरः । अभ्यधावत्स वेगेन वर्षयन्निशितैः शरैः

ಕುದುರೆಗಳು ಹತರಾದಾಗ ಅವನು ರಥವಿಲ್ಲದವನಾದನು; ಆದರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಧನುಸ್ಸು ಧರಿಸಿ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶರಗಳನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿದನು।

Verse 34

खड्गचर्मधरो दैत्यो राजानं तमधावत । धावमानस्य हुंडस्य खड्गं चिच्छेद भूपतिः

ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿ ಧರಿಸಿದ ದೈತ್ಯನು ಆ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು; ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಂಡನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಭೂಪತಿಯು ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 35

क्षुरप्रैर्निशितैर्बाणैश्चर्म चिच्छेद भूपतिः । अथ हुंडः स दुष्टात्मा समालोक्य समंततः

ಕ್ಷುರಪ್ರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಪತಿಯು ಅವನ ಗುರಾಣಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ಹುಂಡನು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದನು।

Verse 36

जग्राह मुद्गरं तूर्णं मुमोच लघुविक्रमः । वज्रवेगं समायांतं ददृशे नृपतिस्तदा

ಲಘುವಿಕ್ರಮನು ಕೂಡಲೇ ಮುದ್ಗರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಸೆದನು. ಆಗ ರಾಜನು ವಜ್ರದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 37

मुद्गरं स्वनवंतं चापातयदंबरात्ततः । दशभिर्निशितैर्बाणैः क्षुरप्रैश्च स्वविक्रमात्

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಹತ್ತು ಹರಿತವಾದ ಬಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ಆಕಾಶದಿಂದ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುದ್ಗರವನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು.

Verse 38

मुद्गरं पतितं दृष्ट्वा दशखण्डमयं भुवि । गदामुद्यम्य वेगेन राजानमभ्यधावत

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಮುದ್ಗರವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ವೇಗವಾಗಿ ರಾಜನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು.

Verse 39

खड्गेन तीक्ष्णधारेण तस्य बाहुं विचिच्छिदे । सगदं पतितं भूमौ सांगदं कटकान्वितम्

ಹರಿತವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಅವನ ತೋಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಅದು ಗದೆ, ತೋಳಬಂದಿ ಮತ್ತು ಕಡಗಗಳ ಸಹಿತ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು.

Verse 40

महारावं ततः कृत्वा वज्रस्फोटसमं तदा । रुधिरेणापि दिग्धांगो धावमानो महाहवे

ನಂತರ ಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದ ಗರ್ಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಓಡಿದನು.

Verse 41

क्रोधेन महताविष्टो ग्रस्तुमिच्छति भूपतिम् । दुर्निवार्यः समायातः पार्श्वं तस्य च भूपतेः

ತೀವ್ರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ರಾಜನನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು. ತಡೆಯಲಾಗದವನು ಆಗಿ ರಾಜನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಮೀಪಿಸಿ ಬಂದನು.

Verse 42

नहुषेण महाशक्त्या ताडितो हृदि दानवः । पतितः सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः

ನಹುಷನು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು. ಆ ದಾನವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಭೂಮಿಗೆ ಕುಸಿದನು—ವಜ್ರಾಹತ ಪರ್ವತದಂತೆ.

Verse 43

तस्मिन्दैत्ये गते भूमावितरे दानवा गताः । विविशुः कति दुर्गेषु कति पातालमाश्रिताः

ಆ ದೈತ್ಯನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಉಳಿದ ದಾನವರು ಓಡಿಹೋದರು. ಕೆಲವರು ಕೋಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು, ಕೆಲವರು ಪಾತಾಳವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

Verse 44

देवाः प्रहर्षमाजग्मुर्गंधर्वाः सिद्धचारणाः । हते तस्मिन्महापापे नहुषेण महात्मना

ಮಹಾತ್ಮ ನಹುಷನು ಆ ಮಹಾಪಾಪಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ ದೇವರುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮಾನಂದಗೊಂಡರು.

Verse 45

तस्मिन्हते दैत्यवरे महाहवे देवाश्च सर्वे प्रमुदं प्रलेभिरे । तां देवरूपां तपसा प्रवर्द्धितां स आयुपुत्रः प्रतिलभ्य हर्षितः

ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೈತ್ಯನು ಹತನಾದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದರು. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾದ ದೇವರೂಪಿಣಿಯನ್ನು ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನು ಮರುಪಡೆದು ಆನಂದಿತನಾದನು.

Verse 115

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने पंचदशाधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಹುಷಾಖ್ಯಾನ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ—ನೂರ ಹದಿನೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।