Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महाविष्णोर्मन्त्रान्लोकेषु दुर्लभान् । यान्प्राप्य मानवास्तूर्णं प्राप्नुवंति निजेप्सितम् ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಗ ನಾನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನ್ನು ಪಡೆದ ಮಾನವರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

ऽ । ब्रह्मादयोऽपि याञ्ज्ञात्वा समर्थाः स्युर्जगत्कृतौ ॥ २ ॥

ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದ ನಂತರವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳೂ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

तारहृत्पूर्वकं ङेंतं नारायणपदं भवेत् । अष्टाक्षरो मनुश्चास्य साध्यो नारायणो मुनिः ॥ ३ ॥

‘ತಾರ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಮೊದಲು ಇಟ್ಟು ಉಳಿದ ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದರೆ ‘ನಾರಾಯಣ’ ಪದವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ; ಇದರ ಋಷಿ ನಾರಾಯಣ ಮುನಿ.

Verse 4

छन्दः प्रोक्तं च गायत्री देवता विष्णुख्ययः । ॐ बीजं यं च तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४ ॥

ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ದೇವತೆ ವಿಷ್ಣು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಬೀಜ ‘ಓಂ’, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಯಂ’ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ; ವಿನಿಯೋಗವು ಸರ್ವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ.

Verse 5

क्रुद्धोल्काय हृदाख्यातं महोल्काय शिरः स्मृतम् । वीरोल्काय शिखा प्रोक्ता द्युल्काय कवचं मतम् ॥ ५ ॥

ಹೃದಯವನ್ನು ‘ಕ್ರುದ್ಧೋಲ್ಕಾ’ಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಶಿರಸ್ಸು ‘ಮಹೋಲ್ಕಾ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿಖೆಯನ್ನು ‘ವೀರೋಲ್ಕಾ’ ಎಂದು ಉಕ್ತ; ಕವಚವನ್ನು ‘ದ್ಯೂಲ್ಕಾ’ ಎಂದು ಮತಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 6

महोल्कायेति चास्रं स्यादित्थं पंचांगकल्पना । पुनः षडंगमंत्रोत्थैः षड्वर्णैश्च समाचरेत् ॥ ६ ॥

ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರ ‘ಮಹೋಲ್ಕಾಯ’ ಎಂದು ಇರುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಪಂಚಾಂಗ-ಕಲ್ಪನೆ. ನಂತರ ಷಡಂಗಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಷಡ್ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 7

अवशिष्टौ न्यसेत्कुक्षिपृष्टयोर्मंत्रवर्णकौ । सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बन्धनं ततः ॥ ७ ॥

ಉಳಿದ ಎರಡು ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಕುಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸುದರ್ಶನಮಂತ್ರದಿಂದ ದಿಗ್ಬಂಧನ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು॥

Verse 8

तारो नमश्चतुर्थ्यंतं सुदर्शनपदं वदेत् । अस्त्रायफडिति प्रोक्तो मंत्रो द्वादशवर्णवान् ॥ ८ ॥

ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಚತುರ್ಥ್ಯಂತ ‘ನಮಃ’ (ಅಸ್ತ್ರಾಯ) ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅಸ್ತ್ರಾಯ ಫಟ್’—ಇದೇ ದ್ವಾದಶವರ್ಣ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ॥

Verse 9

दशावृत्तिमय न्यासं वक्ष्ये विभूतिपञ्चरम् । मूलार्णान्स्वतनौ न्यस्येदाधारे हृदये मुखे ॥ ९ ॥

ದಶಾವೃತ್ತಿಮಯ ‘ವಿಭೂತಿ-ಪಂಜರ’ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸಾಧಕನು ಮೂಲ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ—ಆಧಾರ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮುಖದಲ್ಲಿ—ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 10

दोःपन्मूलेषु नासायां प्रथमावृत्तिरीरिता । गले नाभौ हृदि कुचपार्श्वपृष्टेषु तत्पराः ॥ १० ॥

ಬಾಹುಗಳ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಆವೃತ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದವರು ಕಂಠ, ನಾಭಿ, ಹೃದಯ ಹಾಗೂ ಸ್ತನಗಳ ಪಾರ್ಶ್ವ, ಪಕ್ಕಗಳು ಮತ್ತು ಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 11

मूर्द्धास्यनेत्रश्रवणघ्राणेषु च तृतीयकाः । दोःपादसंध्यंगुलिषु वेदावृत्त्या च विन्यसेत् ॥ ११ ॥

ಮೂರನೇ ಸಮೂಹವನ್ನು ಶಿರೋಮೂರ್ಧ, ಮುಖ, ನೇತ್ರ, ಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಘ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಾವೃತ್ತಿಯಂತೆ ಬಾಹು-ಪಾದಗಳ ಸಂಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 12

धातुप्राणेषु हृदये विन्यसेत्तदनंतरम् । शिरोनेत्रा स्यहृत्कुक्षिसोरुजंघापदद्वये ॥ १२ ॥

ಅನಂತರ ಸಾಧಕನು ಧಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೃದಯವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಶಿರಸ್ಸು, ನೇತ್ರಗಳು, ಮುಖ, ಹೃದಯ, ಉದರ, ಊರು, ಜಂಘೆಗಳು ಹಾಗೂ ಎರಡೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 13

एकैकशो न्यसेद्वर्णान्मंत्रस्य क्रमतः सुधीः । न्यसेद्धृदंसोरुपदेष्वर्णान्वेदमितान्मनोः ॥ १३ ॥

ವಿವೇಕಿಯಾದ ಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರದ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ವೇದವಿಧಿಯಂತೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣದ ಆ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಹೃದಯ, ಭುಜಗಳು, ಊರುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 14

चक्रशं खगदांभोजपदेषु स्वस्वमुद्रया । शेषांश्च न्यासवर्योऽयं विभूतिपञ्जराभिधः ॥ १४ ॥

ಚಕ್ರ, ಶಂಖ, ಖಡ್ಗ/ಗದಾ, ಅಂಬೋಜ (ಪದ್ಮ) ಮತ್ತು ಪಾದಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಕಾಲಿಕ ಮುದ್ರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉಳಿದ ನ್ಯಾಸಕ್ರಮವು ‘ವಿಭೂತಿ-ಪಂಜರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 15

न्यसेन्मूलार्णमेकैकं सचंद्रं तारसम्पुटम् । अथवा वै नमोंतेन न्यसेदित्यपरे जगुः ॥ १५ ॥

ಪ್ರತಿ ಮೂಲಾಕ್ಷರವನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಚಂದ್ರ (ಂ) ಸಹಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ತಾರಾ (ಓಂ)ಯಿಂದ ಸಂಪುಟಗೊಳಿಸಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಕೆಲವರು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಮಃ’ ಸೇರಿಸಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 16

तत्त्वन्यासं ततः कुर्याद्धिष्णुभावप्रसिद्धये । अष्टार्णोऽष्टप्रकृत्यात्मा गदितः पूर्वसूरिभिः ॥ १६ ॥

ನಂತರ ವಿಷ್ಣುಭಾವವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಲು ತತ್ತ್ವನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟಪ್ರಕೃತಿಸ್ವರೂಪವಾದ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ವಸೂರಿಗಳು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 17

पृथिव्यादीनि भूतानि ततोऽहंकारमेव च । महांश्च प्रकृतिश्चैवेत्यष्टौ प्रकृतयो मताः ॥ १७ ॥

ಪೃಥ್ವಿ ಮೊದಲಾದ ಭೂತಗಳು, ನಂತರ ಅಹಂಕಾರ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಹತ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ—ಇವು ಎಂಟು ಪ್ರಕೃತಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 18

पादे लिंगे हृदि मुखे मूर्ध्नि वक्षसि हृत्स्थले । सर्वांगे व्यापकं कुर्यादेकेन साधकोत्तमः ॥ १८ ॥

ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಮೂರ್ಧ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ (ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ಒಂದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಿ.

Verse 19

मंत्रार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् । तत्तन्नाम समुच्चार्य्य न्यसेत्तत्तत्स्थले बुधः ॥ १९ ॥

ಮಂತ್ರಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಹೃದಯದವರೆಗೆ ಸಾಗಿಸಿ, ಆತ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ (ಅಕ್ಷರವನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ; ತತ್ತತ್ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಧಕನು ಅವುಗಳ ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ.

Verse 20

अयं तत्त्वाभिधो न्यासः सर्वन्यासोत्तमोत्तमः । मूर्तीर्न्यसेद्द्वादश वै द्वादशादित्यसंयुताः ॥ २० ॥

ಇದು ‘ತತ್ತ್ವಾಭಿಧ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸ; ಇದು ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮ. ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಹನ್ನೆರಡು ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 21

द्वादशाक्षरवर्णाद्या द्वादशादित्यसंयुताः । अष्टार्णोऽयं मनुश्चाष्टप्रकृत्यात्मा समीरितः ॥ २१ ॥

ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ—ಈ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವೂ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ; ಇದರ ಸ್ವಭಾವ ಅಷ್ಟಪ್ರಕೃತಿ-ಆತ್ಮಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 22

तासामात्मचतुष्कस्य योगादर्काक्षरो भवेत् । ललाटकुक्षिहृत्कंठदक्षपार्श्वांसकेषु च ॥ २२ ॥

ಆ ತತ್ತ್ವಗಳು ಆತ್ಮ-ಚತುಷ್ಕದೊಂದಿಗೆ ಯೋಗವಾದಾಗ ‘ಅರ್ಕ’ ಅಕ್ಷರವು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಲಲಾಟ, ಉದರ, ಹೃದಯ, ಕಂಠ ಹಾಗೂ ಬಲ ಪಾರ್ಶ್ವ ಮತ್ತು ಭುಜದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 23

गले च वामपार्श्वांसगलपृष्टेष्वनंतरम् । ककुद्यपि न्यसेन्मंत्री मूर्तीर्द्वादश वै क्रमात् ॥ २३ ॥

ನಂತರ ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ, ಭುಜದಲ್ಲಿ, ಆಮೇಲೆ ಕಂಠದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಕುತ್ (ಮೇಲು ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ) ಕೂಡ—ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ದ್ವಾದಶ ಮೂರ್ತಿಗಳ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 24

धात्रा तु केशवं न्यस्यार्यम्ण नारायणं पुनः । मित्रेण माधवं न्यस्य गोविंदं वरुणेन च ॥ २४ ॥

ಧಾತೃನೊಂದಿಗೆ ಕೇಶವನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತೆ ಆರ್ಯಮನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ನಾರಾಯಣನ; ಮಿತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಮಾಧವನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ವರುಣನೊಂದಿಗೆ ಗೋವಿಂದನನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 25

विष्णुं चैवांशुना युक्तं भगेन मधुसूदनम् । न्यसेद्विवस्वता युक्तं त्रिविक्रममतः परम् ॥ २५ ॥

ಅಂಶುವಿನೊಂದಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಭಗನೊಂದಿಗೆ ಮಧುಸೂದನನ. ನಂತರ ವಿವಸ್ವತ್‌ನೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 26

वामनं च तथाद्रण पूष्णा श्रीधरमेव च । हृषीकेशं न्यसेत्पश्चात्पर्जन्येन समन्वितम् ॥ २६ ॥

ನಂತರ ಪೂಷನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ವಾಮನನ ನ್ಯಾಸ, ಹಾಗೆಯೇ ದ್ರಣನನ್ನೂ; ಮತ್ತು ಶ್ರೀಧರನನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಪರ್ಜನ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಹೃಷೀಕೇಶನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 27

त्वष्ट्रा युतं पद्मनाभं दामोदरं च विष्णुना । द्वादसार्णं ततो मंत्रं समस्ते शिरसि न्यसेत् ॥ २७ ॥

ಅನಂತರ ಸಾಧಕನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ—ತ್ವಷ್ಟೃಸಹಿತ ಪದ್ಮನಾಭನನ್ನೂ, ವಿಷ್ಣುಸಹಿತ ದಾಮೋದರನನ್ನೂ ಆವಾಹಿಸಿ।

Verse 28

व्यापकं विन्यसेत्पश्चात्किरीटमनुना सुधीः । ध्रुवःकिरीटकेयूरहारांते मकरेतिच ॥ २८ ॥

ನಂತರ ವ್ಯಾಪಕ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಲಿ; ಬಳಿಕ ಕಿರೀಟಮಂತ್ರದಿಂದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ. ಧ್ರುವ, ಕಿರೀಟ, ಕೇಯೂರ ಹಾಗೂ ಹಾರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಕರ’ವನ್ನೂ ನ್ಯಾಸಿಸಲಿ.

Verse 29

कुंडलांते चक्रशंखगदांतेंऽभोजहस्ततः । पीतांबरांते श्रीवत्सां कितवक्षः स्थलेति च ॥ २९ ॥

ಅವನನ್ನು ಕುಂಡಲಧಾರಿ, ಚಕ್ರ-ಶಂಖ-ಗದಾಧಾರಿ, ಪದ್ಮಹಸ್ತ; ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ಹಾಗೂ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಯುಕ್ತ—ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಿ.

Verse 30

श्रीभूमिसहितस्वात्मज्योतिर्द्वयमतः परम् । वदेद्दीप्तिकरायांति सहस्रादित्यतेजसे ॥ ३० ॥

ಶ್ರೀ-ಭೂಮಿಸಹಿತ ಪರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ವಾತ್ಮಜ್ಯೋತಿಯ ದ್ವಯರೂಪವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಿ; ಆ ಉಚ್ಚಾರದಿಂದ ದೀಪ್ತಿದಾತನು ಸಹಸ್ರ ಸೂರ್ಯರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

नमोंतो बाणषङ्वर्णैः किरीटमनुरीरितः । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेन्नारायणं विभुम् ॥ ३१ ॥

‘ನಮೋ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ಬಾಣ’ ಮತ್ತು ‘ಷಙ್’ ವರ್ಣಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕಿರೀಟಮಂತ್ರ ಇದು; ಹೀಗೆ ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ.

Verse 32

उद्यत्कोट्यर्कसदृशं शंखं चक्रं गदांबुजम् । दधतं च करैर्भूमिश्रीभ्यां पार्श्वद्वयांचितम् ॥ ३२ ॥

ಉದಯಿಸುವ ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನನಾಗಿ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದೆ-ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಕರಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಅವನ ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿದೇವಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । हारकेयूरवलयांगदं पीतांबरं स्मरेत् ॥ ३३ ॥

ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನವಿದ್ದು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯು ಶೋಭಿಸಿ, ಹಾರ-ಕೇಯೂರ-ವಲಯ-ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 34

वर्णलक्षं जपेन्मंत्रं विधिवन्नियतेंद्रियः । प्रथमेन तु लक्षेण स्वात्मशुद्धिर्भवेद् ध्रुवम् ॥ ३४ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಅಕ್ಷರಗಳಷ್ಟು ಜಪಿಸಬೇಕು; ಮೊದಲ ಲಕ್ಷ ಜಪದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 35

लक्षद्वयजपेनाथ मंत्रशुद्धिमवाप्नुयात् । लक्षत्रयेण जप्तेन स्वर्लोकमधिगच्छति ॥ ३५ ॥

ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಜಪದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಜಪದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

विष्णोः समीपमाप्नोति वेदलक्षजपान्नरः । तथा च निर्मलं ज्ञानं पंचलक्षजपाद्भवेत् ॥ ३६ ॥

ವೇದವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಮೀಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಐದು ಲಕ್ಷ ಜಪದಿಂದ ನಿರ್ಮಲ ಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 37

लक्षषष्टेन चाप्नोति मंत्री विष्णौ स्थिरा मतिम् । सप्तलक्षजपान्मंत्री विष्णोः सारूप्यमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪದಿಂದ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಏಳು ಲಕ್ಷ ಜಪದಿಂದ ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಾರೂಪ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

अष्टलक्षं जपेन्मंत्री निर्वाणमधिगच्छति । एवं जप्त्वा ततः प्राज्ञो दशांशं सरसीरुहैः ॥ ३८ ॥

ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡುವ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಜಪವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಜ್ಞಾನಿಯು ಕಮಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 39

मधुराक्तैः प्रजुहुयात्संस्कृते हव्यवाहने । मंडूकात्परतत्वांतं पीठे संपूज्य यत्नतः ॥ ३९ ॥

ಮಧುರ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಹವಿಯನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತ ಹವ್ಯವಾಹನ (ಅಗ್ನಿ)ಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು. ನಂತರ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮಂಡೂಕದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪರತತ್ತ್ವಾಂತವರೆಗೆ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 40

विमलोत्कर्षिणी ज्ञाना क्रिया योगा ततः परा । प्रह्वी सत्या तथेशाननुग्रहा नवमी मता ॥ ४० ॥

ನವಮ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೀಗೆ ಮನ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ—ವಿಮಲೋತ್ಕರ್ಷಿಣೀ, ಜ್ಞಾನಾ, ಕ್ರಿಯಾ, ಯೋಗಾ, ನಂತರ ಪರಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಹ್ವೀ, ಸತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಈಶಾನಾನುಗ್ರಹಾ (ಪ್ರಭುವಿನ ಕೃಪೆ).

Verse 41

तारो नमनो भगवते विष्णवे सर्वभू ततः । तात्मने वासुदेवाय सर्वात्मेति पदं वदेत् ॥ ४१ ॥

ಮೊದಲು ‘ತಾರ’ (ಓಂ) ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ನಮನಃ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು; ಆಮೇಲೆ ‘ಭಗವತೆ ವಿಷ್ಣವೇ’; ನಂತರ ‘ಸರ್ವಭೂ’; ನಂತರ ‘ತಾತ್ಮನೆ’; ‘ವಾಸುದೇವಾಯ’; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸರ್ವಾತ್ಮಾ’—ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ—ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 42

संयोगयोगपद्मांते पीठाय हृदयांतिमः । षड्विंशदक्षरः पीठमंत्रोऽनेनासनं दिशेत् ॥ ४२ ॥

ಸಂಯೋಗ-ಯೋಗ ಪದ್ಮಾಂತದಲ್ಲಿ ಪೀಠಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೃದಯಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಈ ಪೀಠಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಆಸನವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 43

मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यामावाह्य पूजयेत् । आदौ चांगानि संपूज्य मंत्राणां केशरेषु च ॥ ४३ ॥

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅವರ ‘ಕೇಸರ’ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 44

प्रागादिदिग्दले वासुदेवं संकर्षणं तथा । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च शक्तीः कोणेष्वथार्चयेत् ॥ ४४ ॥

ಪೂರ್ವಾದಿ ದಿಕ್ಕಿನ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಕೋಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 45

शांतिं श्रियं सरस्वत्या रतिं संपूजयेत्क्रमात् । हेमपीततमालेंद्रनीलाभाः पीतवाससः ॥ ४५ ॥

ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಾಂತಿ, ಶ್ರೀ, ಸರಸ್ವತಿ, ರತಿ ದೇವಿಯರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಕ್ರಮೇಣ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣ, ಪೀತವರ್ಣ, ತಮಾಲವೃಕ್ಷದಂತೆ ಗಾಢ ನೀಲ, ನೀಲಾಭ ವರ್ಣದವರಾಗಿ ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯರು.

Verse 46

चतुर्भुजाः शंखचक्रगदांभघोजधरा इमे । सितकांचनगोदुग्धदूर्वावर्णाश्च शक्तयः ॥ ४६ ॥

ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಚತುರ್ಭುಜರು; ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ವರ್ಣಗಳು ಶ್ವೇತ, ಕಾಂಚನ, ಗೋದುಗ್ಧ, ಮತ್ತು ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲಿನ ವರ್ಣದಂತಿವೆ.

Verse 47

दलाग्रेषु चक्रशंखगदापंकजकौस्तुभान् । पूजयेन्मुसलं खङ्गं वनमालां यथाक्रमात् ॥ ४७ ॥

ದಳಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಚಕ್ರ, ಶಂಖ, ಗದೆ, ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಮುಸಲ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 48

रक्ताजपीतकनकश्यामकृष्णासितार्जुनान् । कुंकुमाभं समभ्यर्च्येद्वहिरग्रे खगेश्वरम् ॥ ४८ ॥

ರಕ್ತ, ಕಪಿಶ, ಕನಕ, ಶ್ಯಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ನೀಲಾಭ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನವರ್ಣ—ಈ ಭೇದಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮಪ್ರಭ ಖಗೇಶ್ವರ (ಗರುಡ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 49

पार्श्वयोः पूजयेत्पश्चांखपद्मनिधी क्रमात् । मुक्तामाणिक्यसंकाशौ पश्चिमे ध्वजमपर्चयेत् ॥ ४९ ॥

ನಂತರ ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ ನಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಮುತ್ತು ಹಾಗೂ ಮಾಣಿಕ್ಯದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಧ್ವಜವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 50

रक्तं विघ्नं तथाग्नेये श्याममार्यं च राक्षसे । दुर्गां श्यामां वायुकोणे सेनान्यं पीतमैश्वरे ॥ ५० ॥

ಆಗ್ನೇಯ ಕೋನದಲ್ಲಿ ‘ವಿಘ್ನ’ ಎಂಬ ರಕ್ತವರ್ಣ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನೈಋತ್ಯ (ರಾಕ್ಷಸ) ಕೋನದಲ್ಲಿ ಶ್ಯಾಮ ಮತ್ತು ಆರ್ಯರನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು. ವಾಯವ್ಯ ಕೋನದಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಾ ಮತ್ತು ಶ್ಯಾಮೆಯನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು. ಈಶಾನ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಪೀತವರ್ಣ ‘ಸೇನಾನಿ’ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 51

लोकेशा नायुधैर्युक्तान्बहिः संपूजयेत्सुधीः । एवमावरणैर्युक्तं योऽर्चजयेद्विष्णुमव्ययम् ॥ ५१ ॥

ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಮುಖ್ಯ ಮಂಡಲದ ಹೊರಗೆ ಲೋಕೇಶ್ವರರನ್ನು ಆಯುಧರಹಿತರಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಆವರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವ್ಯಯ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 52

भुक्त्वेहसकलान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् । क्षेत्रधान्यसुवर्णानां प्राप्तये धारणीं स्मरेत् ॥ ५२ ॥

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಷೇತ್ರ, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಸುವರ್ಣಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಧಾರಣಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 53

देवीं दूर्वादलश्यामां दधानां शालिमंजरीम् । चिंतयेद्भारतीं देवीं वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ५३ ॥

ದೂರ್ವಾ ಎಲೆಯಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾಗಿ, ಶಾಲಿ ಮಂಜರಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೀಣೆ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ದೇವಿ ಭಾರತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 54

दक्षिणे देवदेवस्य पूर्णचंद्रनिभाननाम् । क्षीराब्धिफेनपुंजाभे वसानां श्वेतवाससी ॥ ५४ ॥

ದೇವದೇವನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಮುಖವಿರುವ ದೇವಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ನುರಿಗುಚ್ಛದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 55

भारत्या सहितं यो वै ध्यायेद्द्वेवं परात्परम् । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञो जायते सर्ववित्तमः ॥ ५५ ॥

ದೇವಿ ಭಾರತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಪರಾತ್ಪರ ದೇವನನ್ನು ನಿಜಭಾವದಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು, ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾರ್ಥದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ, ಸರ್ವಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

नारसिंहमिवात्मानं देवं ध्यात्वातिभैरवम् । शश्त्रं संमंत्र्य मंत्रेण शब्रून्हत्वा निवर्तते ॥ ५६ ॥

ಅತಿಭಯಂಕರ ನರಸಿಂಹಸ್ವರೂಪ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ನಂತರ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

नारसिंहेन बीजेन मंत्रं संयोज्य साधकः । शतमष्टोत्तरं जपत्वा वामहस्ताभिमंत्रिताः ॥ ५७ ॥

ನೃಸಿಂಹ ಬೀಜವನ್ನು ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಸಾಧಕನು ಅದನ್ನು ನೂರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತವಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಸಮ್ಯಕ್ ಶಕ್ತಿಸಂಪನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 58

पुनः पुनरपः सिंचेत्सर्पदष्टोऽपि जीवति । गारुडेन च संयोज्य पंचार्णेन जपेत्तदा ॥ ५८ ॥

ಮರುಮರು ನೀರನ್ನು ಛಿಂಪಿಸಬೇಕು; ಸರ್ಪದಷ್ಟನಾದರೂ ಜೀವಿಸಬಹುದು. ನಂತರ ಗಾರುಡ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 59

निर्विषीकरणे ध्यायेद्विष्णुं गरुडवाहनम् । अशोकफलके तार्क्ष्यमालिख्याशोकसंहतौ ॥ ५९ ॥

ವಿಷನಿರ್ವಿಷೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಗರುಡವಾಹನನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಅಶೋಕ ಮರದ ಫಲಕದ ಮೇಲೆ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ) ಚಿತ್ರಿಸಿ, ಅಶೋಕದ ಎಲೆ/ಹೂಗುಚ್ಛದಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು.

Verse 60

अशोकपुष्पैः संपूज्य भगवंतं तदग्रतः । जुहुयात्तानि पुष्पाणि त्रिसंध्यं सप्तपत्रकम् ॥ ६० ॥

ಅಶೋಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಆ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ತ್ರಿಸಂಧ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಪತ್ರಕ ಸಹಿತ, ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 61

प्रत्यक्षो जायते पक्षी वरमिष्टं प्रयच्छति । गाणपत्येन संयोज्य जपेल्लक्षं पयोव्रतः ॥ ६१ ॥

ಆಗ ಪಕ್ಷಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗಾಣಪತ್ಯ ವಿಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ, ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 62

महागणपतिं देवं प्रत्यक्षमिह पश्यति । वाणिबीजेन संयुक्तं षण्मासं योजयेन्नरः ॥ ६२ ॥

ಇಹದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಮಹಾಗಣಪತಿ ದೇವನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಾಣಿ (ಸರಸ್ವತಿ) ಬೀಜಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 63

महाकविवरो भूत्वा मोहयेत्सकलं जगत् । हुत्वा गुङ्चीशकलान्यर्द्धागुलमितानि च ॥ ६३ ॥

ಮಹಾಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಬಲ್ಲನು—ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಜೀ ಬೀಜಗಳ ಅರ್ಧ ಅಂಗುಳ ಪ್ರಮಾಣದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹೋಮ ಮಾಡುವುದರಿಂದ।

Verse 64

दधिमध्वाज्ययुक्तानि मृत्युं जयति साधकः । शनैश्वर दिने सम्यक् स्पृष्ट्वा श्वत्थं च पाणिना ॥ ६४ ॥

ಮೊಸರು, ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪಯುಕ್ತ ಆಹುತಿಗಳಿಂದ ಸಾಧಕನು ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶನೈಶ್ವರ (ಶನಿವಾರ) ದಿನ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೈಯಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಆ ಜಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 65

जप्त्वा चाष्टशतं युद्धे ह्यपमृत्युं जयत्यसौ । पञ्चविंशतिधा जप्त्वा नित्यं प्रातः पिबेज्जलम् ॥ ६५ ॥

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನೂರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಅಕಾಲಮರಣವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು.

Verse 66

सर्वपापविनिर्मुक्तो ज्ञानवान् रोगवर्जितः । कुंभं संस्थाप्य विधिवदापूर्य शुद्धवारिणा ॥ ६६ ॥

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನವಂತನಾಗಿ, ರೋಗರಹಿತನಾಗಿ—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕುಂಭವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಬೇಕು.

Verse 67

जप्त्वायुतं ततस्तेनाभिषेकः सर्वरोगनुत् । चंद्रसूर्योपरागे तु ह्युपोष्याष्टसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

ಅದನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅದೇ ಮೂಲಕ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಚಂದ್ರ ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 68

स्पृष्ट्वा ब्राह्मीधृतं जप्त्वा पिबेत्साधकसत्तमः । मेधां कवित्वं वाक्सिद्धिं लभते नात्र संशयः ॥ ६८ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮಿಶ್ರಿತ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಮೇಧೆ, ಕಾವ್ಯಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ವಾಕ್ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 69

जुहुयादयुतं विल्वैर्महाधनपतिर्भवेत् । नारायणस्य मन्त्रोऽयं सर्वमंत्रोत्तमोत्तमः ॥ ६९ ॥

ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಮಹಾಧನಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ನಾರಾಯಣಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮವಾಗಿದೆ.

Verse 70

आलयः सर्वसिद्धीनां कथितस्तव नारद । नारायणाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् ॥ ७० ॥

ಓ ನಾರದ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಆಲಯವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀ. ಉಚ್ಚಾರಣೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ವಿದ್ಮಹೇ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ನಾರಾಯಣನಿಗಾಗಿ ಪದವನ್ನು (ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು) ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 71

वासुदेवपदं ङेंतं धीमहीति ततो वदेत् । तन्नो विष्णुः प्रचोवर्णान्संवदेञ्चोदयादिति ॥ ७१ ॥

ನಂತರ ‘ವಾಸುದೇವಪದಂ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ‘ಧೀಮಹಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ‘ತನ್ನೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಚೋದಯಾತ್’—ವಿಷ್ಣು ನಮ್ಮ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಶುದ್ಧ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯನ್ನೂ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ನಮ್ಮ ವಾಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಲಿ.

Verse 72

एषोक्ता विष्णुगायत्री सर्वपापप्रणाशिनी । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वासुदेवाय कीर्तितः ॥ ७२ ॥

ಇಂತೆ ವಿಷ್ಣು-ಗಾಯತ್ರಿ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ‘ತಾರ’ (ಓಂ) ಹೃದಯಸ್ಥ ಭಗವಾನ್; ಇದು ವಾಸುದೇವನಿಗೇ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 73

द्वादशार्णो महामन्त्रो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः । स्त्रीशूद्राणां वितारोऽयं सतारस्तु द्विजन्मनाम् ॥ ७३ ॥

ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರವು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀಗಳು ಹಾಗೂ ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಇದು ಪ್ರಣವ (ತಾರ) ಇಲ್ಲದೆ ನೀಡಬೇಕು; ದ್ವಿಜರಿಗೆ ತಾರಸಹಿತ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು.

Verse 74

प्रजापतिर्मुनिश्चास्य गायत्री छन्द ईरितः । देवता वासुदेवस्तु बीजं शक्तिर्ध्रुवश्च हृत् ॥ ७४ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ; ಧ್ರುವವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಧಾರರೂಪವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 75

चन्द्राक्षिवेदपञ्चर्णैः समस्तेनांगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोरास्ये गले दोर्हृदये पुनः ॥ ७५ ॥

‘ಚಂದ್ರ-ಅಕ್ಷಿ-ವೇದ’ ಎಂಬ ಪಂಚಾರ್ಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಂಗಕಲ್ಪನೆ (ನ್ಯಾಸ) ಮಾಡಬೇಕು—ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ನುಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ಬಾಯಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ।

Verse 76

कुक्षौ नाभौ ध्वजे जानुद्वये पादद्वये तथा । न्यासेत्क्रमान् मन्त्रवर्णान्सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ ७६ ॥

ನಂತರ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ಧ್ವಜ-ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ‘ಸೃಷ್ಟಿ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 77

हृदादिमस्तकांतं तु स्थितिन्यासं प्रचक्षते । पादादारभ्य मूर्द्धानं न्यासं संहारकं विदुः ॥ ७७ ॥

ಹೃದಯದಿಂದ ಮಸ್ತಕಾಂತವರೆಗೆ ಮಾಡುವ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ‘ಸ್ಥಿತಿ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪಾದಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶಿರಸ್ಸುವರೆಗೆ ಮಾಡುವ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ‘ಸಂಹಾರ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ॥

Verse 78

तत्त्वन्यासं ततः कुर्यात्सर्वतंत्रेषु गोपितम् । बीवं प्राणं तथा चित्तं हृत्पद्मं सूर्यमण्डलम् ॥ ७८ ॥

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿಟ್ಟಿರುವ ತತ್ತ್ವ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಬೀಜಮಂತ್ರ, ಪ್ರಾಣ, ಚಿತ್ತ, ಹೃದಯ-ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ॥

Verse 79

चन्द्राग्निमण्डले चैव वासुदेवं ततः परम् । संकर्षणं च प्रद्युम्नमनिरुद्धं ततः परम् ॥ ७९ ॥

ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅಗ್ನಿ/ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ; ಅವರಿಗೂ ಮೇಲಾಗಿ ಪರಮ ಅನಿರುದ್ಧನು॥

Verse 80

नारायणं चक्रमतस्तत्त्वानि द्वादशैव तु । मूलार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् ॥ ८० ॥

ಚಕ್ರಧಾರಿ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ದ್ವಾದಶ ತತ್ತ್ವಗಳಿವೆ. ಮೂಲಾಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಹೃದಯದ ಅಂತಿಮ ಅಂತರಸಾರವರೆಗೆ ಅವನ್ನು ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು॥

Verse 81

तत्त्वे नाम समुञ्चर्य्य न्यसेन्मूर्द्धादिषु क्रमात् । पूर्वोक्तं ध्यानमत्रापि भानुलक्षजपो मनोः ॥ ८१ ॥

ದಿವ್ಯ ನಾಮವನ್ನು ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಿ, ಮಸ್ತಕಾದಿ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು॥

Verse 82

तदृशांशं तिलैराज्यलोलितैर्हवनं चरेत् । पीठे पूर्वोदिते मन्त्री मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ ८२ ॥

ವಿಧಿಯಂತೆ ನಿಗದಿತ ಅಂಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಹವನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಮೂಲದಿಂದಲೇ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಬೇಕು।

Verse 83

तस्यामावाह्य देवेशं वासुदेवं प्रपूजयेत् । अङ्गानि पूर्वमभ्यर्च्य वासुदेवादिकास्ततः ॥ ८३ ॥

ಅದರೊಳಗೆ ದೇವೇಶನಾದ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ಅವನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಯಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ವಾಸುದೇವಾದಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 84

शांत्यादिशक्तयः पूज्याः प्राग्वद्दिक्षु विदिक्षु च । तृतीयावरणे पूज्याः प्रोक्ता द्वादश मूर्तयः ॥ ८४ ॥

ಶಾಂತಿ ಮೊದಲಾದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉಪದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ತೃತೀಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದ್ವಾದಶ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 85

इंद्राद्यानायुधैर्युक्तान् पूजयेद्धरणीगृहे । एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्विष्णुमव्ययम् ॥ ८५ ॥

ಧರಣೀಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಆಯುಧಗಳೊಡನೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಐದು ಆವರಣಗಳಿಂದ ಇಷ್ಟಿ ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವ್ಯಯ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 86

प्राप्नुयात्सकलानर्थानन्ते विष्णुपदे व्रजेत् । पुरुषोत्तमसंज्ञस्य विष्णोर्भेदचतुष्टयम् ॥ ८६ ॥

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಪದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಇದು ಚತುರ್ವಿಧ ಭೇದವಾಗಿದೆ।

Verse 87

त्रैलोक्यमोहनस्तेषां प्रथमः परिकीर्तितः । श्रीकरश्च हृषीकेशः कृषअणश्चात्र चतुर्थकः ॥ ८७ ॥

ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ’ (ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಿಸುವವನು) ಎಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ. ನಂತರ ‘ಶ್ರೀಕರ’ ಮತ್ತು ‘ಹೃಷೀಕೇಶ’; ಇಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ‘ಕೃಷ್ಣ’ನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ॥

Verse 88

तारः कामो रमा पश्चान् ङेंतः स्यात्पुरुषोत्तमः । वर्मास्त्राण्यग्निप्रियांतो मन्त्रो वह्नीन्दुवर्णवान् ॥ ८८ ॥

ನಂತರ ‘ತಾರ’, ‘ಕಾಮ’, ‘ರಮಾ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ನಾಸಿಕಾಂತ ‘ಙೇಂತ’ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಅದು ‘ಪುರುಷೋತ್ತಮ’ ಮಂತ್ರರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಂತ್ರವು ಕವಚ-ರಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತ, ‘ಅಗ್ನಿಪ್ರಿಯಾ’ ಎಂದು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವದು, ಅಗ್ನಿ-ಚಂದ್ರ ವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವದು ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ॥

Verse 89

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽथ देवता । पुरुषोत्तमसंज्ञोऽत्र बीजशक्तीस्मरंदिरे ॥ ८९ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಋಷಿ (ಮುನಿ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಗಾಯತ್ರೀ ಛಂದಸ್ಸು ಎಂದು ಪ್ರೋಕ್ತ; ಅಧಿದೇವತೆ ‘ಪುರುಷೋತ್ತಮ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯುಳ್ಳವನು. ಈ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೀಜ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಮರ (ಕೀಲಕ)ಗಳೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು॥

Verse 90

भूचंद्रैकरसाक्ष्यक्षिमंत्रवर्णोर्विभागतः । कृत्वांगानि ततो ध्यायेद्विधिवत्पुरुषोत्तमम् ॥ ९० ॥

ಭೂ-ಚಂದ್ರ-ಏಕ-ರಸ-ಆಕ್ಷ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ವಿಭಾಗಿಸಿ ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ; ನಂತರ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು॥

Verse 91

समुद्यदादित्यनिभं शंखचक्रगदांबुजैः । लसत्करं पीतवस्रं स्मरेच्छ्रीपुरुषोत्तमम् ॥ ९१ ॥

ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾ-ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೀಪ್ತ ಹಸ್ತಗಳಿರುವ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ಶ್ರೀ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು॥

Verse 92

महारत्नौघखचितस्फुरत्तोरणमंडपे । मौक्तिकौघशमदमविराजितवितानके ॥ ९२ ॥

ಆ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಮಹಾರತ್ನರಾಶಿಗಳಿಂದ ಖಚಿತವಾಗಿ ಸ್ಫುರಿಸುವ ತೋರಣದ್ವಾರಗಳು ಇದ್ದವು; ಮುತ್ತಿನ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ವಿತಾನವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ದಿವ್ಯವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸಿತು।

Verse 93

नृत्यद्देवांगनावृंदक्वणात्किंकिणिनूपुरे । लसन्माणिक्यवेद्यां तु दीत्पार्कायुततेजसि ॥ ९३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುವ ದೇವಾಂಗನಾವೃಂದಗಳ ಕಿಂಕಿಣಿ-ನೂಪುರಗಳ ಝಣಝಣ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಸ್ಥಳ ತುಂಬಿತ್ತು; ಮಿನುಗುವ ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳಿಂದ ಖಚಿತವಾದ ದೀಪ್ತ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಅದು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 94

वृंदारकव्रातकिरीटाग्ररत्नाभिचर्चिते । नवलक्षं जपेन्मंत्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९४ ॥

ದೇವಗಣಗಳ ಕಿರೀಟಶಿಖರದ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಆ ದೇವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೋಮಕ್ಕೆ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 95

उत्फुल्लैः कमलैः पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवेऽर्चयेत् । एवमाराध्य देवेशं प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ ९५ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳಿಂದ ದೇವೇಶನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ದೇವೇಶನ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹತೀ ಶ್ರೀ—ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 96

पुत्रान्पौत्रान्यशः कांतिं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति । उत्तिष्टेति पदं पश्चाच्छ्रीकराग्निप्रियांतिमः ॥ ९६ ॥

ಅವನು ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು, ಯಶಸ್ಸು, ಕಾಂತಿ, ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸಮಾಪನ ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ‘ಉತ್ತಿಷ್ಠ’ (ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು) ಎಂಬ ಪದ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಶ್ರೀಕರ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಪ್ರಿಯರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ।

Verse 97

अष्टार्णोऽस्य मुनिर्व्यासः पंक्तिश्छंद उदाहृतम् । श्रीकाराख्यो हरिः प्रोक्तो देवता सकलेष्टदः ॥ ९७ ॥

ಇದು ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ; ಇದರ ಋಷಿ ಮುನಿ ವ್ಯಾಸರು, ಛಂದಸ್ಸು ಪಂಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ಶ್ರೀಕಾರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಹರಿ ಇದರ ದೇವತೆ; ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 98

भीषयद्वितयं हृत्स्यात् त्रासयद्वितयं शिरः । शिखा प्रमर्द्दयद्वंद्वं वर्म प्रध्वंसयद्वयम् ॥ ९८ ॥

‘ಭೀಷಯತ್’ ಎಂಬ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ‘ತ್ರಾಸಯತ್’ ಎಂಬ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ‘ಶಿಖಾ-ಪ್ರಮರ್ದ್ಯ’ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ‘ವರ್ಮ-ಪ್ರಧ್ವಂಸಯ’ ಎಂಬ ಜೋಡಿಯನ್ನೂ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 99

अस्रं रक्षद्वयं सर्वे हुमंताः समुदीरिताः । मस्तके नेत्रयोः कंठहृदये नाभिदेशके ॥ ९९ ॥

ಎಲ್ಲ ‘ಅಸ್ತ್ರ’ ರಕ್ಷಾಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೂ ದ್ವಿವಿಧ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ‘ಹುಮ್’ ಎಂಬ ಉದ್ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮಸ್ತಕ, ನೇತ್ರಗಳು, ಕಂಠ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 100

ऊरूजंघांयुग्मेषु मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यतसेत् । ततः पुरुषसूक्तोक्तमंत्रैर्न्यासं समाचरेत् ॥ १०० ॥

ಊರು-ಜಂಘೆಗಳ ಜೋಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಪುರುಷಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 101

मुखे न्यसेद्ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीदिमं मनुम् । बाहुयुग्मे तथा बाहूंराजन्य इति विन्यसेत् ॥ १०१ ॥

ಮುಖದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋऽಸ್ಯ ಮುಖಮಾಸೀತ್’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಭುಜಗಳ ಜೋಡಿಯಲ್ಲಿ ‘ಬಾಹೂ ರಾಜನ್ಯಃ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 102

ऊरू तदस्य यद्वैश्य इममूरुद्वये न्यसेत् । न्यसेत्पादद्वये मंत्री पद्भ्यां शूद्रो अजायत ॥ १०२ ॥

ವೈಶ್ಯನನ್ನು ಭಗವಂತನ ಎರಡೂ ಊರುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ. ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಅವರ ಎರಡೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಲಿ; ಪಾದಗಳಿಂದಲೇ ಶೂದ್ರನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 103

चक्रं शंखं गदां पद्मं कराग्रेष्वथ विन्यसेत् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्पूर्वोक्तमण्डपे ॥ १०३ ॥

ನಂತರ ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ, ಶಂಖ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಲಿ. ಹೀಗೆ ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ.

Verse 104

अरुणाब्जासनस्थस्य तार्क्ष्यस्योपरि संस्थितम् । पूर्वोक्तरूपिणं देवं श्रीकरं लोकमोहनम् ॥ १०४ ॥

ಅರುಣ ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ) ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ರೂಪಧಾರಿಯಾದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ—ಶ್ರೀಪ್ರದನೂ ಲೋಕಮೋಹನನೂ ಆಗಿರುವನು.

Verse 105

ध्यात्वैवं पूजयेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । रक्तांबुजैः समिद्भिश्च विल्वक्षीरिद्रुमोद्भवैः ॥ १०५ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಅಷ್ಟಲಕ್ಷ (ಜಪ/ಪೂಜೆ) ಪೂಜಿಸಲಿ; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಲಿ—ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದಲೂ, ಬಿಲ್ವ ಹಾಗೂ ಕ್ಷೀರಿವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಬಂದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದಲೂ.

Verse 106

पयोऽन्नैः सर्पिषा हुत्वा प्रत्येकं सुसमाहितः । अश्वत्थोदुंबरप्लक्षवटाः क्षीरिद्रुमाः स्मृता ॥ १०६ ॥

ಹಾಲು, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಹೋಮಾಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಲಿ. ಅಶ್ವತ್ಥ, ಉದುಂಬರ, ಪ್ಲಕ್ಷ ಮತ್ತು ವಟ—ಇವು ‘ಕ್ಷೀರಿ’ (ಹಾಲುರಸಧಾರಿ) ವೃಕ್ಷಗಳೆಂದು ಸ್ಮೃತ.

Verse 107

पूजयेद्वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । अंगावरणदिक्पालहेतिभिः सहितं विभुम् ॥ १०७ ॥

ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮೂಲತಃ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅವನ ಅಂಗಗಳು, ಆವರಣಗಳು, ದಿಕ್ಪಾಲರು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳೊಡನೆ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 108

इत्थं सिद्धे मनौ मत्री प्रयोगान्पूर्ववञ्चरेत् । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वराहेति ततः परम् ॥ १०८ ॥

ಈ ರೀತಿ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಮೊದಲು ‘ತಾರ’ (ಓಂ), ನಂತರ ‘ಹೃತ್’ (ಹೃದಯ) ಸೂತ್ರ, ನಂತರ ‘ಭಗವಾನ್’, ನಂತರ ‘ಙೇಂತ’ (ಅಂತ್ಯ) ಅಂಶ, ಆಮೇಲೆ ‘ವರಾಹ’ ನಾಮ।

Verse 109

रूपाय भूर्भुवः स्वः स्याल्लोहितकामिका च ये । भूपतित्वं च मे देहि ददापय शुचिप्रिया ॥ १०९ ॥

ರೂಪ-ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ‘ಭೂಃ ಭುವಃ ಸ್ವಃ’ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳ ಜಪವಾಗಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಲೋಹಿತಕಾಮಿಕಾ’ ವಿಧಿಯೂ. ‘ನನಗೆ ರಾಜಾಧಿಕಾರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಓ ಶುಚಿಪ್ರಿಯೆ, ಅದನ್ನು ದೊರಕಿಸು’ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು।

Verse 110

रामाग्निवर्णो मंत्रोऽयं भार्गवोऽस्य मुनिर्मतः । छन्दोऽनुष्टुब्देवतादिवराहः समुदीरितः ॥ ११० ॥

ಈ ಮಂತ್ರವು ‘ರಾಮ’ ಮತ್ತು ‘ಅಗ್ನಿ’ ವರ್ಣದಾಗಿದೆ; ಇದರ ಋಷಿ ಭಾರ್ಗವನೆಂದು ಮತ. ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್, ದೇವತೆ ಆದಿ-ವರಾಹ—ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 111

एकदंष्ट्राय हृदयं व्योमोल्कायग शिरः स्मृतम् । शिखा तेजोऽधिपतये विश्वरूपाय वर्म च ॥ १११ ॥

ಹೃದಯವನ್ನು ‘ಏಕದಂಷ್ಟ್ರ’ಗೆ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಶಿರಸ್ಸು ‘ವ್ಯೋಮೋಲ್ಕಾಯಗ’ದೆಯೆಂದು ಸ್ಮೃತ. ಶಿಖೆಯನ್ನು ‘ತೇಜೋಽಧಿಪತಿ’ಗೆ, ವರ್ಮವನ್ನು ‘ವಿಶ್ವರൂപ’ಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 112

महादंष्ट्राय चास्त्रं स्यात्पञ्चांगमिति कल्पयेत् । अथवा गिरिषट्सप्तबाणैर्वसुभिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಾ ದೇವತೆಗೆ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಂಚಾಂಗ ರೂಪವಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ ‘ಗಿರಿ, ಷಟ್, ಸಪ್ತ, ಬಾಣ, ವಸು’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯಾಸೂಚಕ ಪದಗಳಿಂದ ಸೂಚಿತ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೂಲಕ ಅದರ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 113

विभक्तैर्मंत्रवर्यस्य पञ्चागांनि प्रकल्पयेत् । ततौ ध्यायेदनेकार्कनिभमादिवराहकम् ॥ ११३ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರವನ್ನು ವಿಭಾಗಿಸಿ ಅದರ ಪಂಚಾಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅನೇಕ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆದಿವರಾಹನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 114

आं ह्रीं स्वर्णनिभं जान्वोरधो नाभेः सितप्रभम् । इष्टाभीतिगदाशंखचक्रशक्त्यसिखेटकान् ॥ ११४ ॥

‘ಆಂ’ ‘ಹ್ರೀಂ’ ಎಂಬ ಬೀಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಮೋಕಾಲಿನ ಕೆಳಗೆ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆ, ನಾಭಿಯ ಕೆಳಗೆ ಶ್ವೇತ ದೀಪ್ತಿ. ಇಷ್ಟವರ-ಅಭಯಪ್ರದ, ಗದೆ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಶಕ್ತಿ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಖೇಟಕ ಧರಿಸಿದವನು.

Verse 115

दधतं च करैर्दंष्ट्राग्रलसद्धरणिं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं सरसीरुहैः ॥ ११५ ॥

ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಧರಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಧರಣಿಯುಳ್ಳ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಕಮಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 116

मध्वक्तैर्जुहयात्पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे यजेत् । मूलेन मूर्तिं सङ्कल्प्य तस्यां सम्पूजयेद्विभुम् ॥ ११६ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಹೋಮಾಹುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಗವಂತನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭುವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 117

अङ्गावरणदिक्पालहेतियंत्रप्रसिद्धये । जपादेवावर्नि दद्याद्धनं धान्यं महीं श्रियम् ॥ ११७ ॥

ಅಂಗಾವರಣ, ದಿಕ್ಪಾಲ, ಆಯುಧ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳ ಸಿದ್ಧಿ-ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕೇವಲ ಜಪದಿಂದಲೇ ದೇವತೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಭೂಮಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 118

सिंहार्के सितपक्षस्याष्टम्यां गव्येषु पञ्चसु । शिलां शुद्धां विनिक्षिप्य स्पृष्ट्वा तामयुतं जपेत् ॥ ११८ ॥

ಸೂರ್ಯನು ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೇಳೆ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ, ಗೋ-ಪಂಚಗವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 119

उदङ्मुखस्वतो मंत्री तां शिलां लिखनेद्भुवि । भूतप्रेताहिचौरादिकृतां बाधां निवारयेत् ॥ ११९ ॥

ಉತ್ತರಮುಖನಾಗಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಂಕಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಅದು ಭೂತ-ಪ್ರೇತ, ಹಾವು, ಕಳ್ಳ ಮೊದಲಾದವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಬಾಧೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 120

प्रातर्भृगुदिने साध्यभूतलान्मृदमाहरेत् । मंत्रितां मूलमंत्रेण विभजेत्तां त्रिधा पुनः ॥ १२० ॥

ಶುಕ್ರವಾರದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮಣ್ಣನ್ನು ತರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಬೇಕು।

Verse 121

चुल्ल्यामेकं समालिप्याप्यपरं पाकभाजने । गोदुग्धे परमालोड्य शोधितांस्तंदुलान् क्षिपेत् ॥ १२१ ॥

ಚುಲ್ಲಿಯನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಅಡುಗೆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಗೋದುಗ್ಧವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಥಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು।

Verse 122

सम्यक् शुद्धे शुचिः केशे जपन्मंत्रं पचेञ्चरुम् । अवतार्य चरुं पश्चाद्वह्नौ देयं यथाविधि ॥ १२२ ॥

ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಕೇಶವನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾ ಚರುವನ್ನು ಬೇಯಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 123

सम्पूज्य धूपदीपाद्यैः पश्चादाज्यप्लुतं चरुम् । जुहुयात्संस्कृते वह्नौ अष्टोत्तरशतं सुधीः ॥ १२३ ॥

ಧೂಪ-ದೀಪಾದಿಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ತುಪ್ಪದಿಂದ ತೇವಗೊಂಡ ಚರುವನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿ ೧೦೮ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 124

एवं प्रजुहुयान्मंत्री कविवारेषु सप्तसु । विरोधो नश्यति क्षेत्रे शत्रुचौराद्युपद्रवाः ॥ १२४ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಏಳು ಗುರುವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ವಿರೋಧ ನಾಶವಾಗಿ, ಶತ್ರು-ಕಳ್ಳ ಮೊದಲಾದ ಉಪದ್ರವಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 125

भानूदयेप्यारवारे साध्यक्षेत्रान्मृदं पुनः । आदाय पूर्वविधिना हविरापाद्य पूर्ववत् ॥ १२५ ॥

ಆರವಾರೆ ದಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಧ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಹವಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 126

जुहुयादेधिते वह्नौ पूर्वसंख्याकमादरात् । एवं स सप्तारवारेषु जुहुयात्क्षेत्रसिद्धये ॥ १२६ ॥

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಸಂಖ್ಯೆಯಂತೆ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಏಳು ಆರವಾರೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 127

जुहुयाल्लक्षसंख्याकं गव्यै श्चैव सपायसैः । अभीष्टभूम्याधिपत्यं लभते नात्र संशयः ॥ १२७ ॥

ಗೋವ್ಯ ದ್ರವ್ಯಗಳೂ ಪಾಯಸ (ಕ್ಷೀರಾನ್ನ) ಸಹಿತ ಲಕ್ಷಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದವನು, ಇಷ್ಟಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 128

उद्यद्दोः परिधं दिव्यं सितदंष्ट्राग्रभूधरम् । स्वर्णाभं पार्थिवे पीते मंडले सुसमाहितः ॥ १२८ ॥

ಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪಾರ್ಥಿವ ಪೀತ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಆ ದಿವ್ಯ ತೇಜೋಮಯ ಬಿಂಬವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅದರ ಪರಿಧಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣ, ಮತ್ತು ಶ್ವೇತ ದಂಷ್ಟ್ರಗಳ ಅಗ್ರಗಳು ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ ಇರುತ್ತವೆ.

Verse 129

ध्यात्वाप्नोति महीं रम्यां वराहस्य प्रसादतः । वारुणे मण्डले ध्यायेद्वाराहं हिमसन्निभघम् ॥ १२९ ॥

ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ ವರಾಹಭಗವಂತನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ रम್ಯವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ವಾರುಣ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಹಿಮದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಶ್ರೀವರಾಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 130

महोपद्रवशांतिः स्यात्साधकस्य न संशयः । वश्यार्थं च सदा ध्यायेद्वह्र्याभं वह्निमण्डे ॥ १३० ॥

ಸಾಧಕನಿಗೆ ಮಹಾ ಉಪದ್ರವಗಳ ಶಾಂತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ವಶ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಗ್ನಿ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ರೂಪವನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 131

ध्यायेदेवं रिपूञ्चाटे कृष्णाभं वायुमण्डले । ह्यमण्डलगतं स्वच्छं वाराहं सर्वसिद्धिदम् ॥ १३१ ॥

ಶತ್ರುಗಳ ಶಮನ ಮತ್ತು ದೂರಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ರೀತಿ ವಾಯು ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣವರ್ಣದ ಶ್ರೀವರಾಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಸ್ವಚ್ಛ ಪ್ರಕಾಶಮಯನಾಗಿ, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು.

Verse 132

शत्रुभूतग्रहक्ष्वेडामयपीडादिशांतये । भग्वर्धीशयुतं व्योमबिंदुभूषितमस्तकम् ॥ १३२ ॥

ಶತ್ರು, ಭೂತ, ಗ್ರಹಪೀಡೆ, ದುಷ್ಪ್ರಭಾವ, ರೋಗ ಮತ್ತು ತಾಪಗಳ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಭಕ್ತನು ಭಗ, ವೃದ್ಧಿ, ಈಶರೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯೋಮಬಿಂದು ಅಲಂಕಾರ ಹೊಂದಿದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 133

एकाक्षरो वराहस्य मन्त्रः कल्पद्रुमोऽपरः । पूजाद्यार्ध्यादिकं सर्वमस्यां पूर्वोक्तवञ्चरेत् ॥ १३३ ॥

ವರಾಹದೇವನ ಏಕಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆ. ಈ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಕ್ರಮದಂತೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 134

सवामकर्णानिद्रास्याद्वराहाय हृदंतिमः । ताराद्यो वसुवर्णोऽयं सर्वैश्वर्यप्रदायकः ॥ १३४ ॥

ವರಾಹದೇವನಿಗೆ ಇದು ಹೃದಯಾಂತಿಮ (ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ) ಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—‘ತಾರಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ವಸು-ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳದು; ಇದು ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 135

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दो वाराहसंज्ञकः । देवश्चंद्रेंद्वब्धिनेत्रैः सवेणांगक्रिया मता ॥ १३५ ॥

ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ಇದರ ಸಂಜ್ಞೆ ‘ವಾರಾಹ’. ದೇವತೆಯನ್ನು ‘ಚಂದ್ರ–ಇಂದ್ರ–ಚಂದ್ರ–ಸಮುದ್ರ–ನೇತ್ರ’ ಎಂಬ ಸಂಕೇತ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕ್ರಿಯೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ (ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ) ಎಂದು ಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 136

ध्यानपूजाप्रयोगादि प्राग्वदस्यापि कल्पयेत् । प्रणवादौ च ङेन्तं च भगवतीति पदं ततः । धरणिद्वितयं पश्चाद्धरेर्द्वयमुदीरयेत् ॥ १३६ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೂ ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ, ಪ್ರಯೋಗಾದಿ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ಗೆ ಙೇ (ದತ್ತಿ) ವಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಭಗವತೀ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ; ಆಮೇಲೆ ‘ಧರಣಿ’ಯ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹರೇ’ಯ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 137

एकोनविंशत्यर्णाढ्यो मन्त्रो वह्निप्रियांतिमः । वराहोऽस्य मुनिश्छन्दो गायत्री निवृदादिका ॥ १३७ ॥

ಈ ಮಂತ್ರವು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಅಂತ್ಯಭಾಗ ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರದ ಋಷಿ ವರಾಹ; ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ನಿವೃತಾದಿ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 138

देवता धरणी बीजं तारःशक्तिर्वसुप्रिया । रामवेदाग्निबाणाक्षिनेत्रार्णैरंगरकल्पनम् ॥ १३८ ॥

ದೇವತೆ ಧರಣೀ; ಬೀಜವು ಬೀಜಾಕ್ಷರ; ಶಕ್ತಿ ತಾರಾ; (ಮಂತ್ರ) ವಸುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯ. ‘ರಾ, ಮಾ, ವೇ, ದ, ಅ, ಗ್ನಿ, ಬಾ, ಣ, ಅ, ಕ್ಷಿ, ನೇ, ತ್ರ’ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಅಂಗನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 139

श्यामां चित्रविभूषाढ्यां पद्मस्थां तुंगसुस्तनीम् । नीलांबुजद्वयं शालिमंजरीं च शुक्रं करैः ॥ १३९ ॥

ಅವಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆ, ವಿಚಿತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತೆ, ಪದ್ಮಾಸನಸ್ಥೆ, ಉನ್ನತ ಸುಂದರಸ್ತನಯುಕ್ತೆ; ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ನೀಲಕಮಲಗಳು, ಶಾಲಿಮಂಜರಿ (ಅಕ್ಕಿಯ ಕಾಳು) ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತುವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳು.

Verse 140

दधतीं चित्रवसनां धरां भगवतीं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसेन तु ॥ १४० ॥

ಚಿತ್ರವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಸರ್ವಭೂತಧಾರಿಣಿಯಾದ ಭಗವತಿ ಧರೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 141

साज्येन जुहुयान्मन्त्री विष्णोः पीठे समर्चयेत् । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यां वसुमतीं यजेत् ॥ १४१ ॥

ಮಂತ್ರಜಪಕನು ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಸುಮತಿಯನ್ನು ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 142

अङ्गानि पूर्वमाराध्य भूवह्निजलमारुतान् । दिक्पात्रेषु च सम्पूज्य कोणपत्रेषु तत्कलाः ॥ १४२ ॥

ಮೊದಲು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ, ನಂತರ ಭೂಮಿ, ಅಗ್ನಿ, ಜಲ ಮತ್ತು ವಾಯುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ನಿಯೋಜಿತ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ಯಂತ್ರದ ಕೋಣಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಅವುಗಳ ಕಲೆಗಳನ್ನೂ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು॥

Verse 143

निवृत्तिश्च प्रतिष्टा च विद्यानां तैश्च तत्कलाः । इंद्राद्यानपि वञ्चादीन्पूजयेत्तदनंतरम् ॥ १४३ ॥

ನಂತರ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ ನಿವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಕಲೆಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅದರ ನಂತರ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ವಂಚಾದಿ ಸಹಚರ ಶಕ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು॥

Verse 144

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः । धरणी प्रभजन्नेवं पशुरत्नांबरादिभिः ॥ १४४ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರವು ಸಿದ್ಧಿಯಾದಾಗ, ಮಂತ್ರಿ ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧರಣಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ, ಅವನು ಪಶು, ರತ್ನ, ಅಂಬರ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ॥

Verse 145

धरम्या वल्लभः स स्यात्सुखी जीवेच्छतं समा । त्रैलोक्यमोहनो मंत्रो जगन्नाथस्य कीर्त्यते ॥ १४५ ॥

ಅವನು ಧರ್ಮಿಷ್ಠರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ, ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವಿಸಿ, ನೂರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕಬಲ್ಲನು. ಇದು ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಜಗನ್ನಾಥನ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ॥

Verse 146

तारः कामो रमा बीजं हृदंते पुरुषोत्तमः । श्रीकंठः प्रतिरूपांते लक्ष्मीति च निवासि च ॥ १४६ ॥

‘ತಾರ’ ಮತ್ತು ‘ಕಾಮ’; ‘ರಮಾ’ ಬೀಗಾಕ್ಷರ. ಹೃದಯಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಪುರುಷೋತ್ತಮ’. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’; ಪ್ರತಿರೂಪಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಲಕ್ಷ್ಮೀ’ ಎಂಬ ಪದ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ‘ನಿವಾಸಿ’ ಕೂಡ॥

Verse 147

सकलांते जगत्पश्चात्क्षोभणेति पदं वदेत् । सर्वस्त्रीहृदयांते तु विदारणपदं वदेत् ॥ १४७ ॥

ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಜಗತ್’ ಪದದ ನಂತರ ‘ಕ್ಷೋಭಣ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸರ್ವಸ್ತ್ರೀಹೃದಯ’ ಪದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ವಿದಾರಣ’ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು॥೧೪೭॥

Verse 148

ततस्त्रिभुवनांतं तु मदोन्मादकरेति च । सुरासुरांते मनुजसुंदरीजनवर्णतः ॥ १४८ ॥

ನಂತರ ಇದನ್ನು ತ್ರಿಭುವನಾಂತವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸುವುದಾಗಿ, ಮದ ಮತ್ತು ಉನ್ಮಾದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ದೇವಾಸುರ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಮಾನವ ಸುಂದರಿಯರು ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ರೂಪದ ಜನರ ವರ್ಣನೆಯ ಮೂಲಕ ನಿರೂಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ॥೧೪೮॥

Verse 149

मनांसि तापयद्वंद्वं दीपयद्वितयं ततः । शोषयद्वितयं पश्चान्मारयद्वितयं ततः ॥ १४९ ॥

ಮೊದಲು ದ್ವಂದ್ವಯುಗವು ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ನಂತರ ದ್ವಿವಿಧ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ದ್ವಿವಿಧ ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಶೋಷಿಸುತ್ತದೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ॥೧೪೯॥

Verse 150

स्तंभयद्वितयं भूयो मोहयद्वितय ततः । द्रावयद्वितयं तावदाकर्षययुगं ततः ॥ १५० ॥

ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಂಭನದ ದ್ವಿವಿಧ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಮೋಹನದ ದ್ವಿವಿಧ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ದ್ರಾವಣ/ಮೃದುಕರಣದ ದ್ವಿವಿಧ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಆಕರ್ಷಣದ ಯುಗ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು॥೧೫೦॥

Verse 151

समस्तपरमो येन सुभगेन च संयुतम् । सर्वसौभाग्यशब्दांते करसर्वपदं वदेत् ॥ १५१ ॥

ಇದರಿಂದ ಮಂತ್ರವು ಸಮಸ್ತವಾಗಿ ಪರಮ (ಪೂರ್ಣ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದ)ವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಮಂಗಳಕರ ‘ಸುಭಗ’ ಪದದೊಂದಿಗೆ ‘ಸರ್ವಸೌಭಾಗ್ಯ’ ಪದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಕರಸರ್ವ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು॥೧೫೧॥

Verse 152

कामप्रदादमुन्ब्रह्मासेंदुर्हनुयुगं ततः । चक्रेण गदया पश्चात्खङ्गेन तदनंतरम् ॥ १५२ ॥

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ನಂತರ ಮಹಾಬಲ ಮೃಗದಂತೆ ದವಡೆಯ ಜೋಡಿಯನ್ನೂ ದತ್ತನು. ಬಳಿಕ ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆಯಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಹೊಡೆದು, ತಕ್ಷಣವೇ ಖಡ್ಗದಿಂದಲೂ ಪ್ರಹರಿಸಿದನು.

Verse 153

सर्वबाणैर्भेदियुगं पाशेनांते कटद्वयम् । अंकुशेनेति संप्रोच्य ताडयद्वितयं पुनः ॥ १५३ ॥

“ಎಲ್ಲ ಬಾಣಗಳಿಂದ—ಜೋಡಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸು” ಎಂದು ಜಪಿಸಿ ಜೋಡಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ “ಪಾಶದಿಂದ—ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಚಾಪೆಗಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ಚಾಪೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತೆ “ಅಂಕುಶದಿಂದ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಜೋಡಿಯ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಪ್ರಹರಿಸಬೇಕು.

Verse 154

कुरुशब्दद्वयमथो किं तिष्टसि पदं वदेत् । तावद्यावत्पदस्यांते समाहितमनंतरम् । ततो मे सिद्धिराभास्य भवमन्ते च वर्म फट् ॥ १५४ ॥

ನಂತರ ‘ಕುರು’ ಎಂಬ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—ಏಕೆ ನಿಂತಿರುವೆ? ಮಂತ್ರಪದವನ್ನು ಹೇಳು. ಆ ಪದದ ಅಂತಿಮ ಅಕ್ಷರವರೆಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸು; ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗುವುದು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಭವ, ವರ್ಮ, ಫಟ್’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 155

हृदंतोऽयं महामंत्रो द्विशतार्णः समीरितः । जैमिनिर्मुनिरस्योक्तश्छंदश्चामितमीरितम् ॥ १५५ ॥

ಈ ಮಹಾಮಂತ್ರವು ‘ಹೃತ್’ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ (ಹೃದಂತ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಎರಡು ನೂರು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ಜೈಮಿನಿ ಮುನಿ ಎಂದು, ಛಂದಸ್ಸು ಅಮಿತ (ಅಪರಿಮಿತ) ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 156

देवता जगतां मोहे जगन्नाथः प्रकीर्तितः । कामो बीजं रमा शक्तिर्विनियोगो।़खिलाप्तये ॥ १५६ ॥

ಜೀವಿಗಳ ಮೋಹ/ಮಯಕ ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಯಾಗಿ ಜಗನ್ನಾಥನು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಬೀಜಮಂತ್ರ ‘ಕಾಮ’; ಶಕ್ತಿ ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ); ವಿನಿಯೋಗವು ಸಮಸ್ತ ಇಷ್ಟಫಲಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ.

Verse 157

पुरुषोत्तमत्रिभुवनोन्मादकांतेऽग्निवर्म च । हृदयं कीर्तितं पश्चाज्जगत्क्षोभणशब्दतः ॥ १५७ ॥

ನಂತರ “ಪುರುಷೋತ್ತಮ”, “ತ್ರಿಭುವನೋನ್ಮಾದಕಾಂತೆ” ಹಾಗೂ “ಅಗ್ನಿವರ್ಮನ್” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಹೃದಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅನಂತರ “ಜಗತ್ಕ್ಷೋಭಣ” (ಜಗತ್ತನ್ನು ಕದಲಿಸುವವನು) ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 158

लक्ष्मीदयितवर्मान्तः शिरः प्रोक्तं शिखा पुनः । मन्मथो तमशब्दांते मंगजे पदमीरयेत् ॥ १५८ ॥

“ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ದಯಿತ-ವರ್ಮನ್” ಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ‘ಶಿರಃ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ‘ಶಿಖಾ’ ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ. “ತಮಸ್” ಪದದ ನಂತರ “ಮಂಗಜ” ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; “ಮನ್ಮಥ” ಪದವನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 159

कामदायेति हुं प्रोच्य न्यसेद्वम ततः परम् । परमांते भृगुकर्णाभ्यां च सर्वपदं ततः ॥ १५९ ॥

“ಕಾಮದಾಯ” ಮಂತ್ರವನ್ನು “ಹುಂ” ಜೊತೆಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನಂತರ ಪರಮಾಂತದಲ್ಲಿ “ಭೃಗು” ಮತ್ತು “ಕರ್ಣ” ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಳಿಕ ‘ಸರ್ವಪದ’ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 160

सौभाग्यकरवर्मांते कवचं पारिकीर्तितम् । सुरासुरांते मनुजसुंदरीति पदं वदेत् ॥ १६० ॥

“ಸೌಭಾಗ್ಯಕರ-ವರ್ಮನ್” ಎಂಬ ವರ್ಮಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕವಚವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಸುರಾಸುರ” ಅಂತ್ಯವಾದ ಬಳಿಕ “ಮನುಜಸುಂದರೀ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 161

हृदयांते विदा पश्चाद्रणसर्वपदं वदेत् । ततः प्रहरणधरसर्वकामुकतत्पदम् ॥ १६१ ॥

ಹೃದಯ-ನ್ಯಾಸದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಂತರ “ವಿದಾ”ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ “ರಣಸರ್ವ”ವರೆಗೆ ಇರುವ ಮಂತ್ರಖಂಡವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ “ಪ್ರಹರಣಧರ”ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ “ಸರ್ವಕಾಮುಕತತ್”ವರೆಗೆ ಇರುವ ಮಂತ್ರಖಂಡವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 162

हनयुग्मं च हृदयं बंधनानि ततो वदेत् । आकर्षयद्वयं पश्चान्महाबलपदं ततः ॥ १६२ ॥

ಅನಂತರ ‘ಹನ’ ಎಂಬ ಯುಗ್ಮಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಹೃದಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ತದನಂತರ ಬಂಧನಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ‘ಆಕರ್ಷಯ’ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾಬಲ’ ಪದಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು॥

Verse 163

वर्म चास्त्रं समाख्यातं नेत्रं स्यात्तदनंतरम् । वदेत्रिभुवनं पश्चाच्चर सर्वजनेति च ॥ १६३ ॥

‘ವರ್ಮ’ ಅನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದರ ತಕ್ಷಣ ‘ನೇತ್ರ’ ಬರಬೇಕು. ನಂತರ ‘ತ್ರಿಭುವನ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆಮೇಲೆ ‘ಚರ’ ಮತ್ತು ‘ಸರ್ವಜನ’ ಎಂದೂ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು॥

Verse 164

मनांसि हरयुग्मांते दारयद्वितयं च मे । वशमानय वर्मांते नेत्रमंत्रः समीरितः ॥ १६४ ॥

‘ಹರ’ ಯುಗ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮನಾಂಸಿ’ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನನ್ನ ‘ದಾರಯದ್’ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಕೂಡ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ‘ವರ್ಮ’ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ವಶಮಾನಯ’ ಸೇರಿಸಬೇಕು—ಇಂತೆ ನೆತ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ॥

Verse 165

षडंगमंत्रास्ताराद्याः फट्नमोंताः प्रकीर्तिताः । तारस्त्रैलोक्यशब्दांते मोहनेति पदं वदेत् ॥ १६५ ॥

ಷಡಂಗ ಉಪಮಂತ್ರಗಳು ‘ಓಂ’ (ತಾರಾ)ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ‘ಫಟ್’ ಮತ್ತು ‘ನಮಃ’ದಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಓಂ’ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ’ ಪದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಮೋಹನೇ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು॥

Verse 166

हृषीकेशेति संप्रोच्याप्रतिरूपादिशब्दतः । मम्नथानंतरं सर्वस्त्रीणां हृदयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

‘ಹೃಷೀಕೇಶ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ‘ಪ್ರತಿರೂಪ’ ಮೊದಲಾದ ಪದಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಮಂತ್ರಕ್ರಮದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಮಥಿಸಿ—ಅಂದರೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ—ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 167

आकर्षणपदा गच्छदागच्छहृदयांतिमः । अनेन व्यापकं कृत्वा जगन्नाथं स्मरेत् सुधीः ॥ १६७ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ‘ಆಕರ್ಷಣ’ ಪದದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ‘ಗಚ್ಛದಾಗಚ್ಛ’ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನ-ಪ್ರತ್ಯಾಗಮನಗೊಳಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲಿ. ಇದರಿಂದ ದೇಹವನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಜ್ಞಾನಿ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಿ।

Verse 168

क्षीराब्धेस्तु तटे रम्यं सुरद्रुमलतांचितम् । उद्यदर्काभुजालाभं स्वधाम्नोज्वालदिङ्मुखम् ॥ १६८ ॥

ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಮನೋಹರ ತಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಮ್ಯ ಧಾಮವಿದೆ; ಅದು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳ ಲತೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ. ಉದಯಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಜಾಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜ್ವಲింపಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 169

प्रसूनावलिसौरभ्यमाद्यन्मधुकरारवम् । दिव्यवातोञ्चलत्कंजपरागोद्धूलितांबरम् ॥ १६९ ॥

ಅದು ಪುಷ್ಪಾವಳಿಗಳ ಸೌರಭದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತ, ಆದ್ಯ ಮಧುಪಾನ ಮಾಡುವ ಜೇನುನೊಣಗಳ ಗುಂಜಾರದಿಂದ ಮುಖರ, ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲುಗುವ ಕಮಲಗಳ ಪರಾಗದಿಂದ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಧೂಳಿಮಯವಾಗಿವೆ।

Verse 170

स्वर्वधूगीतमाधुर्याभिराम चिंतयेद्वनम् । तदंतर्मणिसम्पत्तिस्फुरत्तोरणमण्डपे ॥ १७० ॥

ಸ್ವರ್ಗವಧುಗಳ ಗೀತಮಾಧುರ್ಯದಿಂದ ರಮ್ಯವಾದ ಆ ವನವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ; ಅದರೊಳಗೆ ಮಣಿಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ತೋರಣಗಳಿರುವ ಮಂಡಪವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಲಿ।

Verse 171

विलसन्मौक्तिकोद्दामदामराजद्वितानके । मणिवेद्यादि वियत्किरीटाग्रसमर्चिते ॥ १७१ ॥

ಅದು ದೊಡ್ಡ ಮುತ್ತಿನ ಹೊಳೆಯುವ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಾಜಛತ್ರದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಮಣಿವೇದಿಕೆಗಳಾದಿ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿತ; ಆಕಾಶಸ್ಪರ್ಶಿ ಶಿಖರಗಳು ಮೇಲಿಂದ ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 172

दिव्यसिंहासने विप्र समासीनं स्मरेद्विभुम् । शंखपाशेषु चापानि मुसलं नंदकं गदाम् ॥ १७२ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ದಿವ್ಯಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಸರ್ವವ്യാപಿ ವಿಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು—ಶಂಖ, ಪಾಶ, ಧನುಸ್ಸುಗಳು, ಮುಸಲ, ನಂದಕ ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನನ್ನು।

Verse 173

अंकुशं दधतं दोर्भिः श्लिष्टे कमलयोरसि । पश्यत्यंकस्थयांभोजश्रिया रागोल्लसदृशा ॥ १७३ ॥

ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಕುಶವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಮಲಸದೃಶ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ರಾಗದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಕಮಲಶ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸು।

Verse 174

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । कुंडेऽर्द्धचंद्रे पद्मैर्वा जातीपुष्पैश्च होमयेत् ॥ १७४ ॥

ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಕಮಲ ಅಥವಾ ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಹೂಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 175

यागभूमिं तथात्मानं यागोपकरणं तथा । पूजयिष्यन् जगन्नाथं गायत्र्या प्रोक्षयेद्वुधः ॥ १७५ ॥

ಜಗನ್ನಾಥನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ಯಾಗಭೂಮಿಯನ್ನೂ, ತನ್ನನ್ನೂ, ಯಾಗೋಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ಗಾಯತ್ರೀಮಂತ್ರದಿಂದ ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 176

त्रैलोक्यमोहनायांते विद्महे पदमीरयेत् । स्मराय धीमहीत्युक्त्वा तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् ॥ १७६ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೀಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು: ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನಾಯಾಂತೆ ವಿದ್ಮಹೇ’; ನಂತರ ‘ಸ್ಮರಾಯ ಧೀಮಹಿ’; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ತನ್ನೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಚೋದಯಾತ್’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 177

गायत्र्येषा समाख्याता सर्वशुद्धिकरी परा । कल्पयेदासनं पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे सुधीः ॥ १७७ ॥

ಈ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಪರಮ ಶುದ್ಧಿಕರಿಣಿ, ಸರ್ವಶುದ್ಧಿದಾಯಕಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 178

पक्षिराजाय ठद्वंद्वं पीठमंत्रोऽयमीरितः । मूर्तिं संकल्पमूलेन तस्यामावाहयेदतः ॥ १७८ ॥

ಪಕ್ಷಿರಾಜ ಗರುಡನಿಗಾಗಿ ಇದು ಪೀಠಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 179

व्यापकन्यासमंत्रेण ततः सम्पूज्य भक्तितः । श्रीवत्सहृदयं तेन श्रीवत्सं स्तनयोर्यजेत् ॥ १७९ ॥

ನಂತರ ವ್ಯಾಪಕ-ನ್ಯಾಸ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದೇ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ-ಹೃದಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಎರಡೂ ಸ್ತನಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 180

कौस्तुभाय हृदंतेन यजेद्वक्षसि कौस्तुभम् । पूजयेद्वनमालायै हृदंतेन गले च ताम् ॥ १८० ॥

‘ಹೃದಂತ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿರುವ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ‘ಹೃದಂತ’ದಿಂದ ಕಂಠದಲ್ಲಿರುವ ವನಮಾಲೆಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 181

कर्णिकायां ततोऽभ्यर्चयेद्विधिवञ्चांगदेवताः । दलेषु पूजयेत्पश्चाल्लक्ष्म्याद्यावृत्तचामराः ॥ १८१ ॥

ನಂತರ ಕಮಲದ ಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಂಗದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ, ಚಾಮರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೀಸುವ ದೇವಿಯರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 182

बन्धूककुसुमाभासाःमुक्ताहारलसत्कुचाः । उत्फुल्लांभघोजनयना मदविभ्रममंथराः ॥ १८२ ॥

ಅವರು ಬಂಧೂಕ ಪುಷ್ಪದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅವರ ಸ್ತನಯುಗಲ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅರಳಿದ ಕಮಲದಂತೆ ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳು, ರತಿ-ವಿಹಾರದ ಮದದಿಂದ ಮಂದವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ನಡೆದರು।

Verse 183

लक्ष्मी सरस्वती चैव धृतिः प्रीतिस्ततः परम् । कांतिः शांतिस्तुष्टिपुष्टिबीजाद्या ङेनमोंतिकाः ॥ १८३ ॥

ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಸರಸ್ವತೀ, ಧೃತಿ, ಪ್ರೀತಿ; ಮುಂದಾಗಿ ಕಾಂತಿ, ಶಾಂತಿ, ಹಾಗೆಯೇ ತುಷ್ಟಿ, ಪುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬೀಜಾಕ್ಷರಾದಿ ಮಂತ್ರತತ್ತ್ವಗಳು—ಇವು ‘ಙ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ನಾಸಿಕ್ಯವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರೂಪ-ನಾಮಗಳು।

Verse 184

भृगुः खड्राशचन्द्राढ्यो देव्या बीजमुदाहृतम् । ह्रस्वत्रयक्लीबसर्वरहितस्वरसंयुतम् ॥ १८४ ॥

ದೇವಿಯ ಬೀಜಮಂತ್ರವು ‘ಭೃಗು’ ಜೊತೆಗೆ ‘ಖಡ್’ ಧ್ವನಿ-ಸೂಚಕ ಅಕ್ಷರ ಮತ್ತು ‘ಚಂದ್ರ’ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಯುಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಸ್ವರಸಂಯುಕ್ತ, ಮೂರು ಹ್ರಸ್ವ ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ‘ಕ್ಲೀಬ’ ಯೋಗಗಳಿಂದ ರಹಿತವಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 185

देव्या बीजं क्रमादासामादौ च विनियोजयेत् । दलाग्रेषु यजेच्छंखं शार्ङ्गं चक्रमसिं गदाम् ॥ १८५ ॥

ಈ (ನ್ಯಾಸಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ) ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮೊದಲು ದೇವಿಯ ಬೀಜವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ದಳಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸು, ಚಕ್ರ, ಅಸಿ (ಖಡ್ಗ) ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 186

अंकुशं मुसलं पाशं स्वमुद्रामनुभिः पृथक् । महाजलचरा यांते वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८६ ॥

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಬಂಧ ಮುದ್ರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಂಕುಶ, ಮುಸಲ ಮತ್ತು ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮಹಾಜಲಚರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ವರ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರು।

Verse 187

पांचजन्या प्रताराद्यो नमोंतः शंखपूजने । शार्ङ्गाय सशयांते च वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८७ ॥

ಶಂಖಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪಾಞ್ಚಜನ್ಯಾ…’ ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿ ‘ನಮೋ’ಂತಃ’ ತನಕದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಶಾರ್ಙ್ಗ (ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧನುಸ್ಸು) ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸಶಯಾಂತ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಮಂತ್ರಗಳು; ವರ್ಮಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ‘ವಹ್ನಿವಲ್ಲಭಾ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 188

शार्ङ्गाय हृदयं मन्त्रो महाद्यः शार्ङ्गपूजने । सुदर्शनमहांते तु चक्रराजपदं वदेत् ॥ १८८ ॥

ಶಾರ್ಙ್ಗಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯಮಂತ್ರವು ‘ಮಹಾ…’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುದರ್ಶನಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಚಕ್ರರಾಜ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 189

हययुग्मं सर्वदुष्टभयमन्ते कुरुद्वयम् । छिंधिद्वयं ततः पश्चाद्विदारययुगं ततः ॥ १८९ ॥

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹಯಯುಗ್ಮ’ ಎಂಬ ಜೋಡಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಟರ ಭಯವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವದಾಗಿ, ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಕುರುದ್ವಯ’, ಆಮೇಲೆ ‘ಛಿಂಧಿದ್ವಯ’, ಬಳಿಕ ‘ವಿದಾರಯಯುಗ’ ಅನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 190

परमन्त्रान् ग्रसद्वन्द्वं भक्षयद्वितयं पुनः । भूकानि त्रासयद्वंद्वं वर्मफड्वह्निसुंदरी ॥ १९० ॥

ಈ (ಮಂತ್ರರೂಪ) ಪರಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಿ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೆ ದ್ವಿವಿಧ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಭೂತಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ಕವಚ, ‘ಫಟ್’ ಪ್ರತಿಘಾತಶಕ್ತಿ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಶುಭ ರಕ್ಷಕ ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

Verse 191

सुदर्शनाय हृदयं प्रोक्तश्चक्रर्चने मनुः । महाखङ्गतीक्ष्णपदाच्छिवियुग्मं समीरयेत् ॥ १९१ ॥

ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ಸುದರ್ಶನನ ‘ಹೃದಯ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಮಹಾಖಂಗ’ ‘ತೀಕ್ಷ್ಣಪದ’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಭಾಗದಿಂದ ‘ಶಿವಿ’ ಎಂಬ ಜೋಡಿ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 192

हुं फट् स्वाहा च खङ्गाय नमः खङ्गार्चने मनुः । महाकौमोदकीत्यन्ते वदेञ्चैव महाबले ॥ १९२ ॥

“ಹುಂ”, “ಫಟ್”, “ಸ್ವಾಹಾ” ಹಾಗೂ “ಖಡ್ಗಾಯ ನಮಃ”—ಇದು ಖಡ್ಗಾರ್ಚನೆಯ ಮಂತ್ರ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಮಹಾಬಲವಂತನೇ, “ಮಹಾಕೌಮೋದಕೀ” ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 193

सर्वासुरांतके पश्चात्प्रसीदयुगलेति च । वर्मास्त्रवह्निजायांतकौमोदकि हृक्षतिमः ॥ १९३ ॥

“ಸರ್ವಾಸುರಾಂತಕ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಬಳಿಕ “ಪ್ರಸೀದ-ಯುಗಲ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ “ವರ್ಮಾಸ್ತ್ರ”, “ವಹ್ನಿ”, “ಜಾಯಾಂತ”, “ಕೌಮೋದಕೀ”, “ಹೃಕ್ಷತಿ”, “ತಿಮಃ” ಎಂಬ ಪದಗಳೂ ಸೇರಿವೆ.

Verse 194

कौमोदक्यर्चने प्रोक्तो मन्त्रः सर्वार्थसाधकः । महांकुशपदात्कुट्चयुग्मं हुंफट्वसुप्रिया ॥ १९४ ॥

ಕೌಮೋದಕೀ ಅರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಾಧಕವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. “ಮಹಾಂಕುಶ” ಪದದಿಂದ “ಕುಟ್-ಚ” ಎಂಬ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದು, ನಂತರ “ಹುಂ”, “ಫಟ್” ಹಾಗೂ “ವಸುಪ್ರಿಯಾ” ಸೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 195

अंकुशाय नमः प्रोक्तो मन्त्रग्रौवाकुशर्चने । संवर्तकमहांते तु मुसलेति पदं वदेत् ॥ १९५ ॥

ಮಂತ್ರಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಂಕುಶಾರ್ಚನೆಗಾಗಿ “ಅಂಕುಶಾಯ ನಮಃ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಮಹಾ ಸಂವರ್ತಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಮುಸಲ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 196

योधयद्वितयं वर्म फडंते वह्निसुंदरी । मुसलाय नमः प्रोक्तो मन्त्रो सुसलपूजने ॥ १९६ ॥

ಸುಸಲಾ ಪೂಜೆಗೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—“ಯೋಧಯದ್ವಿತಯಂ, ವರ್ಮ, ಫಡಂತೇ, ವಹ್ನಿ-ಸುಂದರೀ”; ಹಾಗೆಯೇ “ಮುಸಲಾಯ ನಮಃ”.

Verse 197

महापाश हदादघटयमाकर्षयद्वयम् । हुं फटे स्वाहा च पाशाय नमः पाशार्चने मनुः ॥ १९७ ॥

(ಜಪಿಸಬೇಕು:) “ಓ ಮಹಾಪಾಶಾ! ಹಿಡಿ, ಕೆಡವಿ, ನಿರ್ವೀರ್ಯಗೊಳಿಸಿ, (ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು) ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸು—ಹುಂ ಫಟ್ ಸ್ವಾಹಾ. ಪಾಶಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ।” ಇದು ಪಾಶಾರ್ಚನೆಯ ಮಂತ್ರ.

Verse 198

ताराद्या मनवो ह्येते ततः शक्रादिकान्यजेत् ॥ १९८ ॥

ಈ ಮನುವುಗಳು ‘ತಾರಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ; ನಂತರ ‘ಶಕ್ರ’ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮುಂದಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 199

वज्राद्यानपि संपूज्य सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । मासमात्रं तु कुसुमैः पूजयित्वा हयारिजैः ॥ १९९ ॥

‘ವಜ್ರ’ ಮೊದಲಾದವನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸಾಧಕನು ಸಮಸ್ತ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಹಯಾರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಸಂಬಂಧಿತ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೂ ಈ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 200

कुमुदैर्वा प्रजुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । मासमात्रेण वश्यास्स्युस्तस्य सर्वे नृपोत्तमाः ॥ २०० ॥

ಅಥವಾ ಕುಮುದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಹಸ್ರ ಎಂಟು (1008) ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರೂ ಅವನ ವಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.