Yuga-Dharma Framework, Kali-Yuga Diagnosis, and the Hari-Nāma Remedy (Transition to Vedānta Inquiry)

Verse 1

नारद उवाच । आख्यातं भवता सर्वं मुने तत्त्वार्थ कोविद । इदानीं श्रोतुमिच्छामि युगानां स्थितिलक्षणम् ॥ १ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮುನೇ, ತತ್ತ್ವಾರ್ಥಕೋವಿದ! ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ಯುಗಗಳ ಸ್ಥಿತಿ-ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು (ಕಾಲಮಾನ) ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ मुने लोकोपकारक । युगधर्मान्प्रबक्ष्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ २ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು— ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಮುನೇ, ಲೋಕೋಪಕಾರಕ! ಈಗ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕರವಾದ ಯುಗಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರವಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

धर्मो विवृद्धिमायाति काले कस्मिंस्चिदुत्तम । तथा विनासमायाति धर्म्म एव महीतले ॥ ३ ॥

ಹೇ ಉತ್ತಮನೇ! ಕೆಲ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ವಿಕಸಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಧರ್ಮವೇ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ವಿನಾಶಕ್ಕೂ ತಲುಪುತ್ತದೆ.

Verse 4

कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चेति चतुर्युगम् । दिव्यैर्द्वादशभिर्ज्ञेयं वत्सरैस्तत्र सत्तम ॥ ४ ॥

ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ ಮತ್ತು ಕಲಿ— ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಸೇರಿ ಚತುರ್ಯುಗ. ಹೇ ಸತ್ತಮನೇ! ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ ಹನ್ನೆರಡು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳೆಂದು ತಿಳಿ.

Verse 5

संध्यासन्ध्यांशयुक्तानि युगानि सदृशानि वै । कालतो वेदितव्यानि इत्युक्तं तत्त्वादर्शिभिः ॥ ५ ॥

ಯುಗಗಳು ಸಂಧ್ಯಾ ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯಾಂಶಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಲಮಾನಾನುಸಾರ ತಿಳಿಯಬೇಕು— ಎಂದು ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 6

आद्ये कृतयुगं प्राहुस्ततस्त्रेताविधानकम् । ततश्च द्वापरं प्राहुः कलिमंत्यं विदुः क्रमात् ॥ ६ ॥

ಮೊದಲು ಕೃತ (ಸತ್ಯ) ಯುಗವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ತನ್ನ ವಿಧಾನದೊಂದಿಗೆ ತ್ರೇತಾ ಯುಗ. ಬಳಿಕ ದ್ವಾಪರವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುಗವೇ ಅಂತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

देवदानवगंधर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः । नासन्कृतयुगे विप्र सर्वे देवसमाः स्मृताः ॥ ७ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ದೇವ, ದಾನವ, ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸ, ಪನ್ನಗ (ಸರ್ಪ) ಎಂಬ ಭೇದಗಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ದೇವಸಮಾನರೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 8

सर्वे हृष्टाश्च धर्मिष्टा न तत्र क्रयविक्रयौ । वेदानां च विभागश्च न युगे कृतसंज्ञके ॥ ८ ॥

ಕೃತ ಎಂಬ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು; ಅಲ್ಲಿ ಖರೀದಿ-ಮಾರಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ, ವೇದಗಳ ವಿಭಾಗವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 9

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राः स्वाचारतत्पराः । सदा नारायणपरास्तपोध्यानपरायणाः ॥ ९ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರರು—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ—ಸದಾ ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣರಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 10

कामादिदोषनिर्मुक्ताः शमादिगुणतत्पराः । धर्मसाधनचित्ताश्च गतासूया अदांभिकाः ॥ १० ॥

ಅವರು ಕಾಮಾದಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರು, ಶಮಾದಿ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು, ಧರ್ಮಸಾಧನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟವರು, ಅಸೂಯಾರಹಿತರು ಮತ್ತು ಅಡಂಭಿಕರು।

Verse 11

सत्यवाक्यरताः सर्वे चतुराश्रमधर्मिणः । वेदाध्ययनसंपन्नाः सर्वशास्त्रविचक्षणाः ॥ ११ ॥

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ರತರು, ಚತುರಾಶ್ರಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು; ವೇದಾಧ್ಯಯನಸಂಪನ್ನರು, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಕ್ಷಣರು ಆಗಿದ್ದರು.

Verse 12

चतुराश्रमयुक्तेन कर्मणा कालयोनिना । अकामफलसंयोगाः प्रयांति परमां गतिम् ॥ १२ ॥

ಚತುರಾಶ್ರಮಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ ಕಾಲಕ್ರಮದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ—ಕಾಮನಾಜನ್ಯ ಫಲಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

नारायणः कृतयुगे शुक्लवर्णः सुनिर्मलः । त्रेताधर्मान्प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ १३ ॥

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಶುಕ್ಲವರ್ಣನಾಗಿ ಪರಮ ನಿರ್ಮಲನಾಗಿದ್ದನು. ಈಗ ನಾನು ತ್ರೇತಾಯುಗದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಸುಸಮಾಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 14

धर्मः पांडुरतां याति त्रेतायां मुनिसत्तम । हरिस्तु रक्तातां याति किंचित्क्लेशान्विता जनाः ॥ १४ ॥

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಪಾಂಡುರವಾಗಿ (ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ) ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಹರಿಯು ಸ್ವಲ್ಪ ರಕ್ತಾಭ ವರ್ಣವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಜನರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಲೇಶದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

क्रियायोगरताः सर्वे यज्ञकर्मसु निष्टिताः । सत्यव्रता ध्यानपराः सदाध्यानपरायणाः ॥ १५ ॥

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಯಾಯೋಗದಲ್ಲಿ ರತರು, ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಸತ್ಯವ್ರತಿಗಳು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು, ಸದಾ ಧ್ಯಾನಪರಾಯಣರು ಆಗಿದ್ದರು.

Verse 16

द्विपादो वर्तते धर्मो द्वापरे च मुनीश्वर । हरिः पीतत्वमायाति वेदश्चापि विभज्यते ॥ १६ ॥

ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಎರಡು ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ; ಹರಿಯು ಪೀತವರ್ಣವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ, ವೇದವೂ ವಿಭಜಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 17

असत्यनिरताश्चापि केचित्तत्र द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणाद्याश्च वर्णाः स्युः केचिद्रागादिदुर्गुणाः ॥ १७ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಅಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವರು ರಾಗಾದಿ ದುರ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

केचित्स्वर्गापवर्गार्थं विप्रयज्ञान्प्रकुर्वते । केचिद्धनादिकामाश्च केचित्कल्मषचेतसः ॥ १८ ॥

ಕೆಲವರು ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ)ಕ್ಕಾಗಿ ವಿಪ್ರಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಧನಾದಿ ಆಸೆಯಿಂದ, ಮತ್ತ ಕೆಲವರು ಪಾಪಕಲ್ಮಷಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಶುದ್ಧ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

धर्माधर्मौ समौ स्यातां द्वापरे विप्रसत्तम । अधर्मस्य प्रभावेण क्षीयंते च प्रजास्तथा ॥ १९ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರಸತ್ತಮ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳು ಸಮಾನವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಧರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಜೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 20

अल्पायुषो भविष्यंति केचिञ्चापि मुनीश्वर । केचित्पुण्यरतान् दृष्ट्वा असूयां विप्र कुर्वते ॥ २० ॥

ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ಕೆಲವರು ಅಲ್ಪಾಯುಷಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಕೆಲವರು ಪುಣ್ಯರತರನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆಪಟ್ಟು ದೋಷಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

कलिस्थितिं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व समाहितः । धर्मः कलियुगे प्राप्ते पादेनैकेन वर्तते ॥ २१ ॥

ಕಲಿಯುಗದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು—ನೀನು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು. ಕಲಿಯುಗೆ ಬಂದಾಗ ಧರ್ಮವು ಒಂದೇ ಪಾದದಲ್ಲಿ (ಚತುರ್ಥಾಂಶದಲ್ಲಿ) ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ॥

Verse 22

तामसं युगमासाद्य हरिः कृष्णत्वमेति च । यः कश्चिदपि धर्मात्मा यज्ञाचारान्करोति च ॥ २२ ॥

ತಾಮಸ ಯುಗ (ಕಲಿ) ಬಂದಾಗ ಹರಿಯು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ ಯಜ್ಞಾಚಾರಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ॥

Verse 23

यः कश्चिदपि पुण्यात्मा क्रियायोगरतो भवेत् । नरं धर्मरतं दृष्ट्वा सर्वेऽसूयां प्रकुर्वते ॥ २३ ॥

ಯಾವುದೇ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ಕ್ರಿಯಾಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಧರ್ಮರತನಾದ ನರನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ॥

Verse 24

व्रताचाराः प्रणश्यंति ज्ञानयज्ञादयस्तथा । उपद्रवा भविष्यंति ह्यधर्मस्य प्रवतनात् ॥ २४ ॥

ಅಧರ್ಮದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ವ್ರತಾಚಾರಗಳು ನಾಶವಾಗುವವು; ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞಾದಿಗಳು ಸಹ ಕ್ಷೀಣಿಸುವವು, ಮತ್ತು ಉಪದ್ರವಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಪತ್ತುಗಳು ಉಂಟಾಗುವವು॥

Verse 25

असूयानिरताः सर्वे दंभाचारपरायणाः । प्रजाश्चाल्पायुषः सर्वा भविष्यंति कलौ युगे ॥ २५ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಸೂಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ದಂಭಾಚಾರಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾಗುವರು; ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಜೆಗಳು ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯರಾಗುವರು॥

Verse 26

नारद उवाच । युगधर्माः समाख्यातास्त्वया संक्षेपतो मुने । कलिं विस्तरतो ब्रूहि त्वं हि धर्मविदां वरः ॥ २६ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿವರ, ನೀವು ಯುಗಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ಕಲಿಯುಗವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ನೀವು ಧರ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 27

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चमुनिसत्तम । किमाहाराः किमाचाराः भविष्यंति कलौ युगे ॥ २७ ॥

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಯಾವ ವಿಧದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವರು? ಯಾವ ವಿಧದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವರು?

Verse 28

सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल सर्वलोकोपकारक । कलिधर्मान्प्रवक्ष्यामि विस्तरेण यथातथम् ॥ २८ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ, ಸರ್ವಲೋಕೋಪಕಾರಕ, ಕೇಳು. ಕಲಿಯುಗದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 29

सर्वे धर्मा विनश्यंति कृष्णे कृष्णत्वमागते । तस्मात्कलिर्महाघोरः सर्वपातकसंकरः ॥ २९ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳೂ ನಾಶಮುಖವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಲಿ ಮಹಾಘೋರನು—ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳ ಸಂಕರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನು.

Verse 30

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा धर्मपराङ्मुखाः । घोरे कलियुगे प्राप्ते द्विजा वेदपराङ्मुखाः ॥ ३० ॥

ಘೋರ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪರಾಂಗ್ಮುಖರಾಗುತ್ತಾರೆ; ದ್ವಿಜರು ವೇದದಿಂದಲೂ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

व्याजधर्मरताः सर्वे असूयानिरतास्तथा । वृथाहंकारदुष्टाश्च सत्यहीनाश्च पंडिताः ॥ ३१ ॥

ಎಲ್ಲರೂ ವ್ಯಾಜಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ, ದೋಷಾನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯರ್ಥ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದೂಷಿತರಾಗಿ, ‘ಪಂಡಿತ’ರೆಂದರೂ ಸತ್ಯವಿಹೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

अहमेवाधिक इति सर्वेऽपि विवदंति च । अधर्मलोलुपाः सर्वे तथा वैतंहिका नराः ॥ ३२ ॥

ಎಲ್ಲರೂ “ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಲೋಭಿಗಳು; ಅಂಥವರು ಕಪಟರೂ ಪಾಖಂಡಿಗಳೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

अतः स्वल्पायुषः सर्वे भविष्यंति कलौ युगे । अल्पायुष्ट्वान्मनुष्याणां न विद्याग्रहणं द्विज ॥ ३३ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಲ್ಪಾಯುಷ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ಮಾನವರ ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯದಿಂದ ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಆಗದು.

Verse 34

विद्याग्रहणशून्यत्वादधर्मो वर्तते पुनः । युत्क्रमेण प्रजाः सर्वा म्रियंते पापतत्पराः ॥ ३४ ॥

ವಿದ್ಯಾಗ್ರಹಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅಧರ್ಮವು ಮತ್ತೆ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

ब्राह्मणाद्यास्तथा वर्णाः संकीर्यंते परस्परम् । कामक्रोधपरा मूढा वृथासंतापपीडिताः ॥ ३५ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ವರ್ಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ ಸಂಕರವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಾಮಕ್ರೋಧಗಳಿಗೆ ವಶರಾದ ಮೂಢರು ವ್ಯರ್ಥ ಸಂತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

शूद्रतुल्या भविष्यंति सर्वे वर्णा कलौ युगे । उत्तमा नीचतां यांति नीचाश्चोत्तमतां तथा ॥ ३६ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳೂ ಶೂದ್ರಸಮಾನರಾಗುವರು; ಉತ್ತಮರು ನೀಚಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇಳಿಯುವರು, ನೀಚರೂ ಸಹ ಉನ್ನತಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರುವರು।

Verse 37

राजनो द्रव्यनिरतास्तथा ह्यन्यायवर्त्तिनः । पीडयंति प्रजाश्चैव करैरत्यर्थयोजितैः ॥ ३७ ॥

ರಾಜರು ಧನಾಸಕ್ತರಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ಅತಿಭಾರೀ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪೀಡಿಸುವರು।

Verse 38

शववाहाभविष्यंति शूद्राणां च द्विजातयः । धर्मस्त्रीष्वपि गच्छंति पतयो जारधर्मिणः ॥ ३८ ॥

ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರಿಗಾಗಿ ದ್ವಿಜರು ಶವವಾಹಕರಾಗುವರು; ಧರ್ಮವು ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವದು, ಪತಿಗಳು ಜಾರಧರ್ಮದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವರು।

Verse 39

द्विषंति पितरं पुत्रा भर्तारं च स्त्रियोऽखिलाः । परिस्त्रीनिरतः सर्वे परद्रव्यपरायणाः ॥ ३९ ॥

ಪುತ್ರರು ತಂದೆಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವರು, ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಭರ್ತಾರನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವರು; ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ಪರಧನಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾಗುವರು।

Verse 40

मत्स्यामिषेण जीवंति दुहंतश्चाप्यजीविकाम् । घोरे कलियुगे विप्र सर्वे पापरता जनाः ॥ ४० ॥

ಓ ವಿಪ್ರ! ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಮೀನು ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವರು; ಹಾಲು ದೋಹಿಸಿ ಅದನ್ನೂ ಜೀವನೋಪಾಯ ಮಾಡುವರು; ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪರತರಾಗುವರು।

Verse 41

सतामसूयानिरतां उपहासं प्रकुर्वते । सरित्तीरेषु कुद्दालैर्वापयिष्यंति चौषधीः ॥ ४१ ॥

ಅವರು ಸಜ್ಜನರ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಅವರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುವರು; ನದೀತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಾಳದಿಂದ ತೋಡಿ ಔಷಧಿ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡುವರು।

Verse 42

पृथ्वी निष्फलतां याति बीजं पुष्पं विनश्यति । वेश्यालावंयशीलेषु स्पृहा कुर्वंति योषितः ॥ ४२ ॥

ಭೂಮಿ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೀಜವೂ ಪುಷ್ಪವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಸ್ತ್ರೀಯರು ವೇಶ್ಯೆಯರ ಸೌಂದರ್ಯ-ಶೀಲಗಳತ್ತ ಆಸೆಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

धर्मविक्रयिणो विप्राः स्त्रियश्च भगविक्रयाः । वेदविक्रयकाश्चान्ये शूद्राचाररता द्विजाः ॥ ४३ ॥

ವಿಪ್ರರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾರುವವರಾಗುವರು; ಸ್ತ್ರೀಯರು ದೇಹವಿಕ್ರಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವರು; ಇತರರು ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವರು; ದ್ವಿಜರು ಶೂದ್ರಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುವರು।

Verse 44

साधूनां विधवानां च वित्तान्यपहरंति च । न व्रतानि चरिष्यन्ति ब्राह्मणा द्रव्यलोलुपाः ॥ ४४ ॥

ಅವರು ಸಾಧುಗಳೂ ವಿಧವೆಯರಿಗೂ ಸೇರಿದ ಧನವನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸುವರು; ಧನಲೋಭಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 45

धर्माचारं परित्यज्य वृथावादैर्विषज्जिताः । द्विजाः कुर्वंति दंभार्थं पितृश्राद्धादिकाः क्रियाः ॥ ४५ ॥

ಧರ್ಮಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕಲుషಿತರಾಗಿ, ಕೆಲ ದ್ವಿಜರು ಕೇವಲ ದಂಭ-ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಪಿತೃಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವರು।

Verse 46

अपात्रेष्वेव दानानि प्रयच्छंति नराधमाः । दुग्धलोभनिमित्तेन गोषु प्रीतिं च कुर्वते ॥ ४६ ॥

ನರಾಧಮರು ಅಪಾತ್ರರಿಗೇ ದಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಹಾಲಿನ ಲೋಭದಿಂದಲೇ ಗೋವುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

न कुर्वंति तथा विप्राः स्नानशौचादिकाः क्रियाः । अपात्रेष्वेव दानानि प्रयच्छंति नराधमाः ॥ ४७ ॥

ಅಂತಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸ್ನಾನ-ಶೌಚಾದಿ ವಿಧಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನರಾಧಮರು ಅಪಾತ್ರರಿಗೇ ದಾನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

साधुनिंदापराश्चैव विप्रनिंदापरास्तथा । न कस्यापि मनो विप्र विष्णुभक्तिपरं भवेत् ॥ ४८ ॥

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ಸಾಧುಗಳ ನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದವರೂ—ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಯಾರದ್ದೂ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ವಾಲುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 49

यज्विनश्च द्विजानैव धनार्थराजकिंकराः । ताडयंति द्विजान्दुष्टाः कृष्णे कृष्णत्वमागते ॥ ४९ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಶ್ಯಾಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಧನಲೋಭಿ ರಾಜಸೇವಕರಾದ ದುಷ್ಟರು ಯಜ್ಞಕರ್ತರಾದ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 50

दानहीना नराः सर्वे घोरे कलियुगे मुने । प्रतिग्रहं प्रकुर्वंति पतितानामपि द्विजाः ॥ ५० ॥

ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದಾನವಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ; ದ್ವಿಜರೂ ಸಹ ಪತಿತರಿಂದಲೂ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 51

कलेः प्रथमपादेऽपि विंनिंदंति हरिं नराः । युगान्ते च हरेर्नाम नैवकश्चिद्वदिष्यति ॥ ५१ ॥

ಕಲಿಯುಗದ ಮೊದಲ ಪಾದದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಹರಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುವರು; ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಹರಿನಾಮವನ್ನೂ ಯಾರೂ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 52

शूद्रस्त्रीसंगनिरता विधवासंगलोलुपाः । शूद्रान्नभोगनिरता भविष्यंति कलौ द्विजाः ॥ ५२ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುವರು, ವಿಧವಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಲೋಲುಪರಾಗುವರು, ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರಿಂದ ದೊರಕುವ ಅನ್ನಭೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುವರು।

Verse 53

विहाय वेदसन्मार्गं कुपथाचारसंगताः । पाषंडाश्चभविशष्यंतिचतुराश्रमनिंदकाः ॥ ५३ ॥

ವೇದಸನ್ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕುಪಥಾಚಾರಸಂಗತಿಗಳಾಗಿ ಅವರು ಪಾಷಂಡರಾಗುವರು ಮತ್ತು ಚತುರಾಶ್ರಮವನ್ನು ನಿಂದಿಸುವರು।

Verse 54

न चद्विजा तिशुश्रूषां कुर्वंति चरणोद्भवाः । द्विजातिधर्मान्गृह्णन्ति पाखण्डलिङ्गिनोऽधमाः ॥ ५४ ॥

ಚರಣೋದ್ಭವರು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಶುಶ್ರೂಷಾಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪಾಷಂಡಲಿಂಗಧಾರಿಗಳಾದ ಅಧಮರು ದ್ವಿಜಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುವರು।

Verse 55

काषायपरिवीताश्च जटिला भस्मधूलिताः । शूद्राधर्मान्प्रवक्ष्यंती कूटयुक्तपरायणाः ॥ ५५ ॥

ಕಾಷಾಯವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು, ಜಟಿಲರು, ಭಸ್ಮಧೂಳಿಯಿಂದ ಲಿಪ್ತರು—ಕೂಟಯುಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣರಾಗಿ ಶೂದ್ರಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವರು।

Verse 56

द्विजाःस्वाचारमुत्स्सृज्यचपरपाकान्नभोजिनः । भविष्यंतिदुरात्मानः शूद्राः प्रव्रजितास्तथा ॥ ५६ ॥

ತಮ್ಮ ನಿಯತ ಆಚಾರತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ದ್ವಿಜರು ಪರರು ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವರಾಗುವರು. ಹಾಗೆಯೇ ಶೂದ್ರರೂ ಪ್ರವ್ರಜ್ಯಾ—ಸನ್ಯಾಸಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವರು.

Verse 57

उत्कोचजीविनस्तत्र भविष्यंति कलौ मुने । धर्मटीनास्तु पाषंडा कापाला भिक्षवोऽधमाः ॥ ५७ ॥

ಓ ಮುನೇ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಲಂಚದಿಂದ ಬದುಕುವವರು ಉದ್ಭವಿಸುವರು; ಧರ್ಮವೇಷಧಾರಿಗಳಾದ ಪಾಷಂಡರು—ಕಪಾಲಧಾರಿಗಳಾದ ಭಿಕ್ಷುಕರು ಮತ್ತು ಅಧಮ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳು—ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು.

Verse 58

धर्मविध्वंसशीलानां द्विजानां द्विजसत्तम । शूद्रा धर्मान्प्रवक्ष्यंतिह्यधिरुह्योत्तमासनम् ॥ ५८ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ದ್ವಿಜರು ಧರ್ಮವಿಧ್ವಂಸಕ್ಕೆ ಒಲಿದಾಗ, ಶೂದ್ರರು ಉನ್ನತ ಆಸನವನ್ನು ಏರಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವರು.

Verse 59

एते चान्येच बहवो नग्नरक्तपटादिकाः । पाषंडाः प्रचारिष्यंति प्रायो वेदविदूषकाः ॥ ५९ ॥

ಇವರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು—ನಗ್ನತೆ, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಾದಿ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು—ಪಾಷಂಡ ಪಂಥಗಳಾಗಿ ಹರಡುವರು; ಬಹುಪಾಲು ವೇದವನ್ನು ಕಲుషಗೊಳಿಸಿ ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸುವರು.

Verse 60

गीतवादित्रकुशलाः क्षुद्रधर्मसमाश्रयाः । भविष्यंतिकलौ प्रायो धर्मविध्वंसका नराः ॥ ६० ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಜನರು ಹಾಡು-ವಾದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕ್ಷುದ್ರ ಹಾಗೂ ಮೇಲ್ಮೈ ಧರ್ಮರೂಪಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಜಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವರಾಗುವರು.

Verse 61

अल्पद्रव्या वृथालिंगा वृथाहंकारदूषिताः । हर्तारं परवित्तानां भवितारो नराधमाः ॥ ६१ ॥

ಅಲ್ಪಸಂಪತ್ತಿನವರು, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಬಾಹ್ಯಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶೂನ್ಯ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದೂಷಿತರಾದವರು—ಅಂತಹ ನರಾಧಮರು ಪರಧನವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವ ಕಳ್ಳರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 62

प्रतिग्रहपरा नित्यं जगदुन्मार्गशीलिनः । आत्मस्तुतिपराः सर्वे परनिंदापरास्तथा ॥ ६२ ॥

ಅವರು ಸದಾ ಪ್ರತಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಕುಪಥಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಸ್ವಭಾವದವರು; ಎಲ್ಲರೂ ಆತ್ಮಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ರತರು ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಪರನಿಂದೆಯಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತರು।

Verse 63

विश्वस्तघातिनः क्रूरा दयाधर्मविवर्जिताः । भविष्यंति नरा विप्र कलौ चाधर्मबांधवाः ॥ ६३ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಂಬಿದವರನ್ನು ದ್ರೋಹಿಸುವವರು, ಕ್ರೂರರು, ದಯಾ-ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದವರು ಆಗುತ್ತಾರೆ; ಅಧರ್ಮದ ಬಂಧು-ಸಹಚರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 64

परमायुश्च भविता तदा वर्षाणि षोडश । घोरे कलियुगे विप्र पंचवर्षा प्रसूयते ॥ ६४ ॥

ಆಗ ಗರಿಷ್ಠ ಆಯುಷ್ಯ ಕೇವಲ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳು. ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಭೀಕರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಿಕೆಯೂ ಪ್ರಸವಿಸುವಳು।

Verse 65

सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च युवानोऽतः परे जरा । स्वकर्मत्यागिनः सर्वे कृतघ्नाभिन्नवृत्तयः ॥ ६५ ॥

ಕೆಲವರು ಏಳು-ಎಂಟು ವರ್ಷದವರೇ, ಕೆಲವರು ಯುವಕರು, ಅದರ ನಂತರವೇ ಜರಾ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮ-ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವರು; ಕೃತಘ್ನರು, ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಥಿರ ಆಚರಣೆಯವರಾಗುವರು।

Verse 66

याचकाश्चद्विजा नित्यं भविष्यंति कलौ युगे । परावमाननिरताः प्रहृष्टाः परवेश्मनि ॥ ६६ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ದ್ವಿಜರೂ ಯಾಚಕರಾಗುವರು. ಪರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ, ಪರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವರು॥

Verse 67

तत्रैव निंदानिरता वृथाविश्रंभिणो जनाः । निदां कुर्वंति सततं पितृमातृसुतेषु च ॥ ६७ ॥

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜನರು ನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಂಬುವರು. ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೂ ಸದಾ ಅಪವಾದ ಮಾಡುವರು॥

Verse 68

वदंति वाचा धर्मांश्च चेतसा पापलोलुपाः । धनविद्यावयोमत्ताः सर्वदुःखपरायणाः ॥ ६८ ॥

ಅವರು ಬಾಯಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಳುವರು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಲೋಲರಾಗಿರುವರು. ಧನ, ವಿದ್ಯೆ, ಯೌವನದ ಮದದಿಂದ ಮತ್ತರಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣರಾಗುವರು॥

Verse 69

व्याधितस्करदुर्भिक्षैः पीडिता अतिमांयिनः । प्रपुष्यंति वृथैवामी न विचार्य च दुष्कृतम् ॥ ६९ ॥

ರೋಗ, ಕಳ್ಳರು, ದುರ್ಭಿಕ್ಷಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರೂ ಅತಿಮೋಹಗ್ರಸ್ತರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುವರು; ತಮ್ಮ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ॥

Verse 70

धर्ममार्गप्रणेतारं तिरस्कुर्वंति पापिनः । धर्मकार्ये रतं चैव वृथाविश्रंभिणो जनाः ॥ ७० ॥

ಪಾಪಿಗಳು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವರು. ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಂಬುವ ಜನರು ಧರ್ಮಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ರತನಾದವನನ್ನೂ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವರು॥

Verse 71

भविष्यंति कलौ प्राप्ते राजानो म्लेच्छजातयः । शूद्रा भैक्ष्यरताश्चैव तेषां शुश्रूषणे द्विजाः ॥ ७१ ॥

ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ ಮ್ಲೇಚ್ಛಜಾತಿಯ ರಾಜರು ಉದಯಿಸುವರು. ಶೂದ್ರರು ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುವರು; ದ್ವಿಜರು ಅವರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುವರು.

Verse 72

न शिष्यो न गुरुः कश्चिन्न पुत्रो न पिता तथा । न भार्या न पतिश्चैव भवितारोऽत्र संकरे ॥ ७२ ॥

ಈ ಸಂಕರ ಮತ್ತು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಶಿಷ್ಯನೂ ಇರನು, ಗುರುವೂ ಇರನು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರ-ಪಿತೃ, ಪತ್ನಿ-ಪತಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಉಳಿಯವು.

Verse 73

कलौ गते भविष्यंति धनाढ्या अपि याचकाः । रस विक्रयिणश्चापि भविष्यंति द्विजातयः ॥ ७३ ॥

ಕಲಿಯುಗ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಧನಾಢ್ಯರೂ ಯಾಚಕರಾಗುವರು. ದ್ವಿಜರೂ ರಸ-ಭೋಗಗಳನ್ನು ಮಾರುವವರಾಗುವರು.

Verse 74

धर्मकंचुकसंवीता मुनिवेषधरा द्विजाः । अपण्यविक्रयरता अगम्यागामिनस्तथा ॥ ७४ ॥

ಧರ್ಮದ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಹೊದಿಸಿ, ಮುನಿವೇಷ ಧರಿಸಿದ ದ್ವಿಜರು—ಮಾರಾಟಕ್ಕೇ ಅಯೋಗ್ಯವಾದುದನ್ನು ಖರೀದಿ-ಮಾರಾಟದಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ, ಅಗಮ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವರು.

Verse 75

वेदनिंदापराश्चैव धर्मशास्त्रविनिंदुकाः । शूद्रवृत्त्यैव जीवंति नरकार्हा द्विजा मुने ॥ ७५ ॥

ಓ ಮುನೇ! ವೇದನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ಕೇವಲ ಶೂದ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ದ್ವಿಜರು ನರಕಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು.

Verse 76

अनावृष्टभयं प्राप्ता गगनासक्तदृष्टयः । भविष्यंति कलौ मर्त्यासर्वे क्षुद्भयकातराः ॥ ७६ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುವರು; ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೆಟ್ಟಿರುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಹಸಿವಿನ ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗುವರು.

Verse 77

कंदपर्णफलाहारास्तापंसा इव मानवाः । आत्मानं तारयिष्यंति अनावृष्ट्यातिदुखिताः ॥ ७७ ॥

ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತೀವ ದುಃಖಿತರಾದ ಮಾನವರು, ತಪಸ್ವಿಗಳಂತೆ ಗೆಡ್ಡೆ-ಗೆಣಸು, ಎಲೆ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು.

Verse 78

कामार्ता ह्रस्वदेहाश्च लुब्धा श्चाधर्मतत्पराः । कलौ सर्वे भविष्यंति स्वल्पभाग्या बहुप्रजाः ॥ ७८ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಮಪೀಡಿತರು, ಕುಳ್ಳಗಿನ ದೇಹದವರು, ಲೋಭಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವರು; ಅವರು ಅಲ್ಪಭಾಗ್ಯವುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 79

स्त्रियः स्वपोषणपरा वेश्या लावण्यशीलिकाः । पतिवाक्यमनादृत्य सदान्यगृहतत्पराः ॥ ७९ ॥

ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿರತರಾಗಿ, ವೇಶ್ಯೆಯರಂತೆ ಅಲಂಕಾರಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವರು; ಪತಿಯ ಮಾತನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಪರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವರು.

Verse 80

दुःशीला दुष्टशीलेषु करिष्यिंति सदा स्पृहाम् । असद्वृत्ता भविष्यंति पुरुषेषु कुलांगनाः ॥ ८० ॥

ಸತ್ಕುಲದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ದುಷ್ಟ ಸ್ವಭಾವದ ಪುರುಷರನ್ನು ಬಯಸುವರು; ಪುರುಷರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಸಭ್ಯ ವರ್ತನೆಯುಳ್ಳವರಾಗುವರು.

Verse 81

चौरादिभयभीताश्च काष्टयंत्राणि कुर्वते । दुर्भिक्षकरपीडाभिरतीवोपद्रुता जनाः ॥ ८१ ॥

ಕಳ್ಳರು ಮೊದಲಾದ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ಜನರು ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಮರದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಮತ್ತು ಕರಪೀಡೆಯಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮಹಾದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ॥

Verse 82

गोधूमान्नयवान्नाढ्ये देशे यास्यंति दुःखिताः । निधाय हृद्यकर्मणि प्रेरयंति वचः शुभम् ॥ ८२ ॥

ದುಃಖಿತ ಜನರು ಗೋಧುಮ ಅನ್ನ ಹಾಗೂ ಯವ ಅನ್ನ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹಿತಕರವಾದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ಅವರು ಶುಭ ಹಾಗೂ ಪ್ರೇರಕ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ॥

Verse 83

स्वकार्यसिद्धिपर्यंतं बंधुतां कुर्वते जनाः । भिक्षवश्चाव मित्रादिस्नेहसंबंधयंत्रिताः ॥ ८३ ॥

ಜನರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಬಂಧುತ್ವವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಭಿಕ್ಷುಗಳೂ ಸಹ ಮಿತ್ರತ್ವಾದಿ ಸ್ನೇಹಸಂಬಂಧಗಳ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಂಧಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ॥

Verse 84

अन्नोपाधिनिमित्तेन शिष्यान्गृह्णंति भिक्षवः ॥ ८४ ॥

ಅನ್ನವನ್ನು ನೆಪಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಿಕ್ಷುಗಳು ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ॥

Verse 85

उभाभ्यामथ पाणिभ्यां शिरःकंडूयनं स्त्रियः । कुर्वंत्यो गुरुभर्तॄणामाज्ञामुल्लंघयंति च ॥ ८५ ॥

ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆರೆಯುವ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಹ ಗುರುಜನರ ಮತ್ತು ಪತಿಗಳ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಾರೆ॥

Verse 86

पाषंडालापनिरताः पाषंडजनसंगिनः । यदा द्विजा भविष्यंति तदा वृद्धिं कलिर्व्रजेत् ॥ ८६ ॥

ದ್ವಿಜರು ಪಾಷಂಡರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ಪಾಷಂಡಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ, ಆಗ ಕಲಿಯುಗವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 87

यदा प्रजा न यक्ष्यंति न होष्यंति द्विजातयः । तदैव तु कलेर्वृद्धिरनुमेया विचक्षणैः ॥ ८७ ॥

ಪ್ರಜೆಗಳು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡದೆ, ದ್ವಿಜಾತಿಗಳು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸದೆ ಹೋದಾಗ, ಆಗ ವಿವೇಕಿಗಳು ಕಲಿ ವೃದ್ಧಿಯು ನಿಶ್ಚಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 88

अधर्मवृद्धिर्भविता बासमृत्युरपि द्विजा । सर्वधर्मेषु नष्टेषु याति निःश्रीकतां जगत् ॥ ८८ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅಧರ್ಮವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುವೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ ಜಗತ್ತು ಶ್ರೀ-ಮಂಗಳವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ।

Verse 89

एवं कलेः स्वरूपं ते कथितं विप्रसत्तम । हरिभक्तिपरानेष न कलिर्बाधते क्वचित् ॥ ८९ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನಗೆ ಕಲಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರನ್ನು ಕಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 90

ततः परं कृतयुगे त्रेतायुगे त्रेतायां ध्यानमेव च । द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेकं कलौ युगे ॥ ९० ॥

ಅನಂತರ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನವೇ ಪ್ರಧಾನ ಸಾಧನ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಧ್ಯಾನವೇ; ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞವೇ ಮುಖ್ಯ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದಾನವೇ ಪ್ರಧಾನ ಧರ್ಮಸಾಧನ।

Verse 91

यत्कृते दशभिर्वर्षैस्त्रेतायां शरदा च यत् । द्वापरे यञ्च मासेन ह्यहोरात्रेण तत्कलौ ॥ ९१ ॥

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಸಾಧನೆಯಿಂದ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಅಹೋರಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 92

ध्यायन्कृते जयन्यज्ञैस्त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन् । यदाप्नोति तदाप्नोति कलौ संकीर्त्य केशवम् ॥ ९२ ॥

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಜಯಯಜ್ಞಗಳಿಂದ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚನೆಯಿಂದ ಯಾವ ಸಾಧನೆಫಲ ದೊರೆಯುವುದೋ—ಅದೇ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಸಂಕೀರ್ತನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 93

अहोरात्रं हरेर्नाम कीर्तयंति च ये नराः । कुर्वंति हरिपूजां वा न कलिर्बाधते च तान् ॥ ९३ ॥

ಯಾರು ಅಹೋರಾತ್ರ ಹರಿ ನಾಮವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಹರಿಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವರೋ—ಅವರನ್ನು ಕಲಿ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 94

नमो नारायणायेति कीर्तयंति च ये नराः । निष्कामा वा सकामा वा न कलिर्बाधते च तान् ॥ ९४ ॥

ಯಾರು “ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ” ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ—ನಿಷ್ಕಾಮರಾಗಲಿ ಸಕಾಮರಾಗಲಿ—ಅವರನ್ನು ಕಲಿ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 95

हरिनामपरा ये तु घोरे कलियुगे द्विज । त एव कृतकृत्याश्च न कलिर्बाधते हि तान् ॥ ९५ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹರಿ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರೇ ಕೃತಕೃತ್ಯರು; ಅವರನ್ನು ಕಲಿ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 96

हरिपूजापरा ये च हरिनामपरायणाः । त एव शिवतुल्याश्च नात्र कार्या विचारणा ॥ ९६ ॥

ಹರಿಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಹರಿನಾಮಜಪಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರಾದವರು—ಅವರೇ ಶಿವಸಮಾನರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆಂದೂ ವಿಚಾರ ಬೇಡ।

Verse 97

समस्तजगदाधारं परमार्थस्वरुपिणम् । घोरे कलियुगे प्राप्ते विष्णुं ध्यायन्न सीदति ॥ ९७ ॥

ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರನೂ ಪರಮಾರ್ಥಸ್ವರೂಪನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 98

अहो अति सुभाग्यास्ते सकृद्वै केशवार्चकाः । घोरें कलियुगे प्राप्ते सर्वधर्मविवर्जिते ॥ ९८ ॥

ಅಹೋ! ಕೇಶವನನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲವಾದರೂ ಅರ್ಚಿಸುವವರು ಅತ್ಯಂತ ಸೌಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸರ್ವಧರ್ಮಾಚರಣೆ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ।

Verse 99

न्यूनातिरिक्तदोषाणां कलौ वेदोक्तकर्मणाम् । हरिस्मरणमेवात्र संपूर्णत्वविधायकम् ॥ ९९ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೀನತೆ ಮತ್ತು ಅತಿರೇಕದ ದೋಷಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಇಲ್ಲಿ ಹರಿಸ್ಮರಣವೇ ಅವಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣತೆ ಹಾಗೂ ಫಲಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 100

हरे केशव गोविंद वासुदेव जगन्मय । इतीरयंति ये नित्यं नहि तान्बाधते कलिः ॥ १०० ॥

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ‘ಹರೇ, ಕೇಶವ, ಗೋವಿಂದ, ವಾಸುದೇವ, ಜಗನ್ಮಯ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಕಲಿ ಬಾಧಿಸಲಾರನು।

Verse 101

शिव शंकर रुद्रेश नीलकंठ त्रिलोचन । इति जल्पंति ये वापि कलिस्तान्नापि बाधते ॥ १ ॥

ಯಾರು ಮರುಮರು “ಶಿವ, ಶಂಕರ, ರುದ್ರೇಶ, ನೀಲಕಂಠ, ತ್ರಿಲೋಚನ” ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಕಲಿ ಮತ್ತು ಕಲಿದೋಷಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 102

महादेव विरूपाक्ष गंगाधर मृडाव्यय । इत्थं वदंति ये विप्र ते कृतार्था न संशयः ॥ २ ॥

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಯಾರು “ಮಹಾದೇವ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಗಂಗಾಧರ, ಮೃಡ, ಅವ್ಯಯ” ಎಂದು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥರು।

Verse 103

जनार्दन जगन्नात पीतांबरधराच्युत । इति वाप्युञ्चरंतीह न च तेषां कलेर्भयम् ॥ ३ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು “ಜನಾರ್ದನ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಪೀತಾಂಬರಧರ ಅಚ್ಯುತ” ಎಂಬ ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಯುಗದ ಭಯವಿಲ್ಲ।

Verse 104

संसारे सुलभाः पुंसां पुत्रदारधनादयः । घोरे कलियुगे विप्र हरिभक्तस्तु दुर्लभा ॥ ४ ॥

ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗೆ ಪುತ್ರ, ಪತ್ನಿ, ಧನ ಇತ್ಯಾದಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಈ ಘೋರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ಹರಿಭಕ್ತನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಲಭನು।

Verse 105

कर्मश्रद्धाविहीना ये पाषंडा वेदनिंदकाः । अधर्मनिरता नैव नरकार्हा हरिस्मृतेः ॥ ५ ॥

ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದ ಪಾಷಂಡರು, ವೇದನಿಂದಕರು, ಅಧರ್ಮನಿರತರು—ಅವರೂ ಹರಿಸ್ಮರಣದಿಂದ ನರಕಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗುವುದಿಲ್ಲ (ವಿಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ)।

Verse 106

वेदमार्गबहिष्टानां जनानां पापकर्मणाम् । मनः शुद्धिविहीनानां हरिनाम्नैव निष्कृतिः ॥ ६ ॥

ವೇದಮಾರ್ಗದ ಹೊರಗಿರುವ, ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ, ಮನಃಶುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದ ಜನರಿಗೆ—ಹರಿನಾಮವೇ ಏಕೈಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 107

दैवाधीनं जगत्सर्वमिदं स्थावरजंगमम् । यथाप्रेरितमेतेन तथैव कुरुतें द्विज ॥ ७ ॥

ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು—ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ—ದೈವಾಧೀನವಾಗಿದೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಿಗಳು ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತವೆ.

Verse 108

शक्तितः सर्वकर्माणि वेदोक्तानि विधाय च । समर्पयेन्महाविष्णौ नारायणपरायणः ॥ ८ ॥

ಶಕ್ತಿಯಮಟ್ಟಿಗೆ ವೇದೋಕ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 109

समर्पितानि कर्माणि महविष्णौ परात्मनि । संपूर्णतां प्रयांत्येव हरिस्मरणमात्रतः ॥ ९ ॥

ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ಕರ್ಮಗಳು, ಹರಿಸ್ಮರಣ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತವೆ.

Verse 110

हरिभक्तिरतानां च पापबंधो न जायते । अतोऽतिदुर्लभा लोके हरिभक्तिर्दुरात्मनाम् ॥ १० ॥

ಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ಪಾಪಬಂಧವು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುರುದ್ದೇಶಿಗಳಿಗೇ ಹರಿಭಕ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

Verse 111

अहो हरिपरा ये तु कलौ घोरे भयंकरे । ते सुभाग्या महात्मानः सत्संगर हिता अपि ॥ ११ ॥

ಅಹೋ! ಭಯಂಕರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಹರಿ-ಪರಾಯಣರಾದವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸೌಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಮಹಾತ್ಮರು; ಸತ್ಸಂಗದಿಂದಲೂ ಅವರಿಗೆ ಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 112

हरिस्मरणनिष्टानां शिवनामरतात्मनाम् । सत्यं समस्तकर्माणि यांति संपूर्णतां द्विज ॥ १२ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಹರಿ-ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವರಿಗೂ, ಶಿವನಾಮದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ ಆತ್ಮವಂತರಿಗೂ, ಅವರ ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 113

अहो भाग्यमहो भाग्यं हरिनाम रतात्मनाम् । त्रिदर्शेरपि ते पूज्याः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ १३ ॥

ಅಹೋ! ಎಂಥ ಭಾಗ್ಯ—ಎಂಥ ಅಪೂರ್ವ ಭಾಗ್ಯ—ಹರಿನಾಮದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ ಹೃದಯವಂತರಿಗೆ. ದೇವತೆಗಳೂ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೇನು ಬಹಳ ಹೇಳಬೇಕು?

Verse 114

तस्मात्समस्तलोकानां हितमेव मयोच्यते । हरिनामपरान्मर्त्यान्न कलिर्बाधर्तक्वचित् ॥ १४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಹರಿ-ನಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಾಧಿಸಲಾರದು.

Verse 115

हरेर्नामैव नामैव नामैव मम जीवनम् । कलौ नास्त्येव नास्त्येव गतिरन्यथा ॥ १५ ॥

ಹರಿಯ ನಾಮವೇ—ನಾಮವೇ—ನಾಮವೇ ನನ್ನ ಜೀವ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಬೇರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 116

सूत उवाच । एवं स नारदो विप्राः सनकेन प्रबोधितः । परां निर्वृत्तिमापन्नः पुनरेतदुवाच ह ॥ १६ ॥

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಸನಕನ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾದ ನಾರದನು ಪರಮ ನಿರ್ವೃತಿ (ವೈರಾಗ್ಯ-ಶಾಂತಿ)ಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 117

नारद उवाच । भगवन्सर्वशास्त्रज्ञ स्वयातिकरुणात्मना । प्रकाशितं जगज्ज्योतिः परं ब्रह्म सनातनम् ॥ १७ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನೇ! ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಪರಮ ಕರುಣಾಮಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನೀವು ಜಗತ್ತಿನ ಜ್ಯೋತಿ ಆದ ಸನಾತನ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 118

एतदेव परं पुण्यमेतदेव परं तपः । यः स्मरेत्पुंडरीकाक्षं सर्वपापविनाशनम् ॥ १८ ॥

ಇದೇ ಪರಮ ಪುಣ್ಯ, ಇದೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು—ಸರ್ವಪಾಪವಿನಾಶಕನಾದ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ (ಕಮಲನಯನ ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೋ.

Verse 119

ब्रह्मन्नानाजगञ्चैतदेकचित्संप्रकाशितम् । त्वयोक्तं तत्प्रतीयेऽहं कथं दृष्टांतमंतरा ॥ १९ ॥

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಈ ನಾನಾವಿಧ ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ದೃಷ್ಟಾಂತವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸಲಿ?

Verse 120

तस्माद्येन यथा ब्रह्म प्रतीतं बोधितेन तु । तदाख्याहि यथा चित्तं सीदत्स्थितिमवाप्नुयात् ॥ २० ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಬುದ್ಧ ಗುರುವು ಹೇಗೆ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅನುಭವಗಮ್ಯವಾಗಿಸಿದನೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ವಿವರಿಸಿ—ಇದೀಗ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ.

Verse 121

एतच्छ्रुत्वा वचो विप्रा नारदस्य महात्मनः । सनकः प्रत्युवाचेदं स्मरन्नारायणं परम् ॥ २१ ॥

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಾರದನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿಪ್ರ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಸನಕನು ಪರಮ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು।

Verse 122

सनक उवाच । ब्रह्मन्नहं ध्यानपरो भवेयं सनंदनं पृच्छ यथाभिलाषम् । वेदांतशास्त्रे कुशलस्तवायं निवर्तयेद्वा परमार्यवंद्यः ॥ २२ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಧ್ಯಾನಪರನಾಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಸನಂದನನನ್ನು ಕೇಳು; ಅವನು ವೇದಾಂತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು, ಪರಮಾರ್ಯರಿಗೆ ವಂದ್ಯನು, ನಿನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವನು।

Verse 123

इतीरितं समाकर्ण्य सनकस्य स नारदः । सनंदनं मोक्षधर्मान्प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ २३ ॥

ಸನಕನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿ ನಾರದನು ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸನಂದನನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ವಿಚಾರಣೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು।