The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)

Verse 1

नारद उवाच । किं तत्स्तोत्रं महाभाग कथं तुष्टो जनार्दनः । उत्तङ्कः पुण्यपुरुषः कीदृशं लब्धवान्वरम् 1. ॥ १ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಆ ಸ್ತೋತ್ರವೇನು? ಜನಾರ್ದನನು ಹೇಗೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು? ಪುಣ್ಯಪುರುಷ ಉತ್ತಂಕನು ಯಾವ ವಿಧದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು?

Verse 2

सनक उवाच । उत्तङ्कस्तु तदा विप्रो हरिध्यानपरायणः । पादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा तुष्टाव भक्तितः ॥ २ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಧ್ಯಾನಪರಾಯಣನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉತ್ತಂಕನು ಭಗವಂತನ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನ-ತೀರ್ಥದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 3

उत्तङ्क उवाच । नतोऽस्मि नारायणमादिदेवं जगन्निवासं जगदेकबन्धुम् । चक्राब्जशार्ङ्गासिधरं महान्तं स्मृतार्तिनिघ्नं शरणं प्रपद्ये ॥ ३ ॥

ಉತ್ತಂಕನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಆದಿದೇವ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತನು ಜಗನ್ನಿವಾಸ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಏಕೈಕ ಬಂಧು; ಚಕ್ರ, ಪದ್ಮ, ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಹಾನ್. ಸ್ಮರಿಸುವವರ ಆರ್ಥಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅವನ ಶರಣನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

यन्नाभिजाब्जप्रभवो विधाता सृजत्यमुं लोकसमुच्चयं च । यत्क्रोधतो हन्ति जगच्च रुद्र स्तमादिदेवं प्रणतोऽस्मि विष्णुम् ॥ ४ ॥

ನಾನು ಆ ಆದಿದೇವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನು ಈ ಲೋಕಸಮೂಹವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರುದ್ರನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

पद्मापतिं पद्मदलायताक्षं विचित्रवीर्यं निखिलैकहेतुम् । वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं तेजोनिधिं विष्णुमहं प्रपन्नः ॥ ५ ॥

ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ಪದ್ಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯ ಪತಿ, ಕಮಲದಳದಂತೆ ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳವನು; ವಿಚಿತ್ರ ವೀರ್ಯವಂತ, ಸಮಸ್ತದ ಏಕೈಕ ಕಾರಣ; ವೇದಾಂತದಿಂದವೇ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ ಪುರಾತನ ಪುರುಷ, ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ನಿಧಿ।

Verse 6

आत्माक्षरः सर्वगतोऽच्युताख्यो ज्ञानात्मको ज्ञानविदां शरण्यः । ज्ञानैकवेद्यो भगवाननादिः प्रसीदतां व्यष्टिसमष्टिरूपः ॥ ६ ॥

ಅಚ್ಯುತನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆ ಭಗವಾನ್—ಅಕ್ಷರ ಆತ್ಮ, ಸರ್ವಗತ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳ ಶರಣ್ಯ; ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ವೇದ್ಯ, ಅನಾದಿ, ಮತ್ತು ವ್ಯಷ್ಟಿ-ಸಮಷ್ಟಿ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು—ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ।

Verse 7

अनन्तवीर्यो गुणजातिहीनो गुणात्मको ज्ञानविदां वरिष्ठः । नित्यः प्रपन्नार्तिहरः परात्मा दयाम्बुधिर्मे वरदस्तु भूयात् ॥ ७ ॥

ಅನಂತ ವೀರ್ಯವಂತನು, ಗುಣ‑ಜಾತಿಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತವನು, ಆದರೂ ಸರ್ವ ಸದ್ಗುಣಸ್ವರೂಪನು; ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ನಿತ್ಯನು; ಶರಣಾಗತರ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮ—ಕರುಣಾಸಮುದ್ರ—ನನಗೆ ಸದಾ ವರದಾತನಾಗಲಿ.

Verse 8

यः स्थूलसूक्ष्मादिविशेषभेदैर्जगद्यथावत्स्वकृतं प्रविष्टः । त्वमेव तत्सर्वमनन्तसारं त्वत्तः परं नास्ति यतः परात्मन् ॥ ८ ॥

ಸ್ಥೂಲ‑ಸೂಕ್ಷ್ಮಾದಿ ವಿಶೇಷ ಭೇದಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದು ಇರುವಂತೆಯೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನು—ನೀನೇ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಅನಂತಸಾರವಾಗಿ ನೀನೇ; ನಿನ್ನಿಂತಲೂ ಪರವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಹೇ ಪರಮಾತ್ಮನ್।

Verse 9

अगोचरं यत्तव शुद्धरूपं मायाविहीनं गुणजातिहीनम् । निरञ्जनं निर्मलमप्रमेयं पश्यन्ति सन्तः परमार्थसंज्ञम् ॥ ९ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅಗೋಚರವಾದ ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧರೂಪ—ಮಾಯಾರಹಿತ, ಗುಣ‑ಜಾತಿಭೇದರಹಿತ, ನಿರಂಜನ, ನಿರ್ಮಲ, ಅಪ್ರಮೇಯ—ಅದನ್ನೇ ಸಂತರೂ ‘ಪರಮಾರ್ಥ’ವೆಂದು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

एकेन हेम्नैव विभूषणानि यातानि भेदत्वमुपाधिभेदात् । तथैव सर्वेश्वर एक एव प्रदृश्यते भिन्न इवाखिलात्मा ॥ १० ॥

ಒಂದೇ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆಭರಣಗಳು ಉಪಾಧಿಭೇದದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಸರ್ವೇಶ್ವರನು ನಿಜವಾಗಿ ಒಬ್ಬನೇ; ಆದರೂ ಅಖಿಲಾತ್ಮನು ಭಿನ್ನನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

यन्मायया मोहितचेतसस्तं पश्यन्ति नात्मानमपि प्रसिद्धम् । त एव मायारहितास्तदेव पश्यन्ति सर्वात्मकमात्मरूपम् ॥ ११ ॥

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತಚಿತ್ತರಾದವರು ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆತ್ಮನನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅವರು ಮಾಯಾರಹಿತರಾದಾಗ, ಅದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸರ್ವಾತ್ಮಕ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

विभुं ज्योतिरनौपम्यं विष्णुसंज्ञं नमाम्यहम् । समस्तमेतदुद्भूतं यतो यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२ ॥

ವಿಷ್ಣು ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಅನೋಪಮ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಅವನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 13

यतश्चैतन्यमायातं यद्रू पं तस्य वै नमः । अप्रमेयमनाधारमाधाराधेयरूपकम् ॥ १३ ॥

ಯಾರಿಂದ ಚೈತನ್ಯವು ಉದ್ಭವಿಸಿತೋ ಮತ್ತು ಯಾರು ಅದರ ಸ್ವರೂಪವೇ ಆಗಿರುವರೋ—ಆ ಅಪ್ರಮೇಯನಿಗೆ, ಹೊರಗಿನ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ಆಧಾರವೂ ಆಧೇಯವೂ ಎಂಬ ಎರಡರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 14

परमानन्दचिन्मात्रं वासुदेवं नतोऽस्म्यहम् । हृद्गुहानिलयं देवं योगिभिः परिसेवितम् ॥ १४ ॥

ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಮಾತ್ರ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೃದಯಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ದೇವನು, ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಿಚರಿಸಲ್ಪಡುವವನು.

Verse 15

योगानामादिभूतं तं नमामि प्रणवस्थितम् । नादात्मकं नादबीजं प्रणवात्मकमव्ययम् ॥ १५ ॥

ಸಮಸ್ತ ಯೋಗಗಳ ಆದಿಮೂಲವಾದ, ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾದಸ್ವರೂಪ, ನಾದಬೀಜ, ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಣವಾತ್ಮಕನು.

Verse 16

सद्भावं सच्चिदानन्दं तं वन्दे तिग्मचक्रिणम् । अजरं साक्षिणं त्वस्य ह्यवाङ्मनसगोचरम् ॥ १६ ॥

ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನ ಸ್ವರೂಪ ಸತ್-ಚಿತ್-ಆನಂದ; ಅವನು ಅಜನ್ಮ, ಅಜರ, ಸರ್ವದ ಸಾಕ್ಷಿ, ಮತ್ತು ವಾಣಿ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತನು.

Verse 17

निरञ्जनमनन्ताख्यं विष्णुरूपं नतोऽस्म्यहम् । इन्द्रि याणि मनो बुद्धिः सत्त्वं तेजो बलं धृतिः ॥ १७ ॥

ನಾನು ನಿರ್ಮಲನು, ‘ಅನಂತ’ನೆಂಬ ನಾಮಧಾರಿಯು, ವಿಷ್ಣುರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಸತ್ತ್ವ, ತೇಜಸ್ಸು, ಬಲ, ಧೃತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಮತ್ತು ಅವನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 18

वासुदेवात्मकान्याहुः क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च । विद्याविद्यात्मकं प्राहुः परात्परतरं तथा ॥ १८ ॥

ಅವರು ‘ಕ್ಷೇತ್ರ’ ಮತ್ತು ‘ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ’ ಎರಡೂ ವಾಸುದೇವಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯೆ-ಅವಿದ್ಯೆಯೂ ಅವನದೇ ರೂಪ; ಅವನು ಪರಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರಮ, ಪರಾತ್ಪರನು.

Verse 19

अनादिनिधनं शान्तं सर्वधातारमच्युतम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मक्तिर्हि शाश्वती ॥ १९ ॥

ಅನಾದಿ-ಅನಂತ, ಶಾಂತಸ್ವರೂಪ, ಸರ್ವಧಾರಕ, ಅಚ್ಯುತ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಶರಣಾದ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ.

Verse 20

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं । सनातनं सर्वगतं समस्तम् । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयो । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयः ॥ २० ॥

ಆ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ವರಣೀಯ, ವರದ, ಪುರಾಣ, ಸನಾತನ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತಸಂಪೂರ್ಣನಿಗೆ ನಾನು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 21

यत्पादतोयं भवरोगवैद्यो । यत्पादपांसुर्विमलत्वसिद्ध्यै । यन्नाम दुष्कर्मनिवारणाय । तमप्रमेयं पुरुषं भजामि ॥ २१ ॥

ನಾನು ಆ ಅಪ್ರಮೇಯ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನ ಪಾದತೀರ್ಥವು ಭವರೋಗಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯ, ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿ ವಿಮಲತ್ವಸಿದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣ, ಅವನ ನಾಮವು ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 22

सद्रू पं तमसद्रू पं सदसद्रू पमव्ययम् । तत्तद्विलक्षणं श्रेष्ठं श्रेष्ठाच्छ्रेष्ठतरं भजे ॥ २२ ॥

ನಾನು ಆ ಅವ್ಯಯ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅದು ಸತ್-ರೂಪವೂ, ಅಸತ್‌ಗೆ ಅತೀತವೂ; ಸತ್-ಅಸತ್ ಉಭಯರೂಪವಾಗಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣನೆಗಳಿಗೂ ವಿಲಕ್ಷಣ; ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶ್ರೇಷ್ಠಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠತರ।

Verse 23

निरञ्जनं निराकारं पूर्णमाकाशमध्यगम् । परं च विद्याविद्याभ्यां हृदम्बुजनिवासिनम् ॥ २३ ॥

ಅವನು ನಿರಂಜನ, ನಿರಾಕಾರ, ಪೂರ್ಣ—ಚೈತನ್ಯಾಕಾಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು; ವಿದ್ಯಾ-ಅವಿದ್ಯೆ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾದ ಪರಮ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಿಸುವವನು।

Verse 24

स्वप्रकाशमनिर्देश्यं महतां च महत्तरम् । अणोरणीयांसमजं सर्वोपाधिविवर्जितम् ॥ २४ ॥

ಅವನು ಸ್ವಪ್ರಕಾಶ, ಅನಿರ್ದೇಶ್ಯ; ಮಹತ್ತರರಿಗಿಂತಲೂ ಮಹತ್ತರ; ಅಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಅಣೀಯಾನ, ಅಜ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಉಪಾಧಿಗಳಿಂದ ವಿವರ್ಜಿತ।

Verse 25

यन्नित्यं परमानन्दं परं ब्रह्म सनातनम् । विष्णुसंज्ञं जगद्धाम तमस्मि शरणं गतः ॥ २५ ॥

ನಿತ್ಯ, ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮ—‘ವಿಷ್ಣು’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಜಗತ್ತಿನ ಧಾಮ ಹಾಗೂ ಆಧಾರ—ಅವನ ಶರಣಿಗೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 26

यं भजन्ति क्रियानिष्ठा यं पश्यन्ति च योगिनः । पूज्यात्पूज्यतरं शान्तं गतोऽस्मि शरणं प्रभुम् ॥ २६ ॥

ಕ್ರಿಯಾನಿಷ್ಠರು ಭಜಿಸುವ, ಯೋಗಿಗಳು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಪ್ರಭು—ಪೂಜ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೂಜ್ಯ, ಶಾಂತಸ್ವರೂಪ—ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಶರಣಿಗೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 27

यं न पश्यन्ति विद्वांसो य एतद्व्याप्य तिष्ठति । सर्वस्मादधिकं नित्यं नतोऽस्मि विभुमव्ययम् ॥ २७ ॥

ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಕಾಣಲಾರದವನು, ಆದರೂ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನಿಂತಿರುವವನು, ಸರ್ವಕ್ಕಿಂತ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಉನ್ನತನಾದ ಆ ಅವ್ಯಯ ವಿಭುವಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 28

अन्तःकरणसंयोगाज्जीव इत्युच्यते च यः । अविद्याकार्यरहितः परमात्मेति गीयते ॥ २८ ॥

ಅಂತಃಕರಣದ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ‘ಜೀವ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅದೇ ತತ್ತ್ವವು, ಅವಿದ್ಯೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವಾಗ ‘ಪರಮಾತ್ಮ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 29

सर्वात्मकं सर्वहेतुं सर्वकर्मफलप्रदम् । वरं वरेण्यमजनं प्रणतोऽस्मि परात्परम् ॥ २९ ॥

ಸರ್ವರ ಆತ್ಮನಾಗಿ, ಸರ್ವಕಾರಣನಾಗಿ, ಸರ್ವಕರ್ಮಫಲಪ್ರದನಾಗಿ; ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ವಂದನೀಯನಾಗಿ, ಅಜನ್ಮನಾದ ಆ ಪರಾತ್ಪರ ಪರಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 30

सर्वज्ञं सर्वगं शान्तं सर्वान्तर्यामिणं हरिम् । ज्ञानात्मकं ज्ञाननिधिं ज्ञानसंस्थं विभुं भजे ॥ ३० ॥

ನಾನು ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸರ್ವಗ, ಶಾಂತ, ಎಲ್ಲರೊಳಗಿನ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ; ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ಜ್ಞಾನನಿಧಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ, ಮತ್ತು ಸರ್ವಶಕ್ತ ವಿಭು।

Verse 31

नमाम्यहं वेदनिधिं मुरारिं । वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थम् । सूर्येन्दुवत् प्रोज्ज्वलनेत्रमिन्द्रं । खगस्वरूपं वपतिस्वरूपम् ॥ ३१ ॥

ನಾನು ಮುರಾರಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ವೇದನಿಧಿ, ವೇದಾಂತವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸುನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥನು; ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರಂತೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ಅಧಿಪತಿ; ಖಗಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ಸ್ವತಃ ಭೂತಗಳ ಸ್ವಾಮಿ।

Verse 32

सर्वेश्वरं सर्वगतं महान्तं वेदात्मकं । वेदविदां वरिष्ठम् । तं वाङ्मनोऽचिन्त्यमनन्तशक्तिं । ज्ञानैकवेद्यं पुरुषं भजामि ॥ ३२ ॥

ನಾನು ಆ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಮಹಾನ್; ಅವನ ಸ್ವರೂಪವೇ ವೇದ, ವೇದವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ವಾಣಿ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಚಿಂತ್ಯ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇದ್ಯನು।

Verse 33

इन्द्रा ग्निकालासुरपाशिवायुसोमेशमार्त्तण्डपुरन्दराद्यैः । यः पाति लोकान् परिपूर्णभावस्तमप्रमेयं शरणं प्रपद्ये ॥ ३३ ॥

ಪರಿಪೂರ್ಣಸ್ವಭಾವದ ಆ ಅಪ್ರಮೇಯ ಪರಮಸತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ—ಅವನೇ ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಕಾಲ, ಅಸುರರು, ಪಾಶಿ (ವರುಣ), ವಾಯು, ಸೋಮ, ಈಶ, ಮಾರ್ತಂಡ (ಸೂರ್ಯ), ಪುರಂದರ ಮೊದಲಾದವರ ಮೂಲಕ ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

सहस्रशीर्षं च सहस्रपादं सहस्राबाहुं च सहस्रनेत्रम् । समस्तयज्ञैः परिजुष्टमाद्यं नतोस्मि तुष्टिप्रदमुग्रवीर्यम् ॥ ३४ ॥

ಸಹಸ್ರ ಶಿರಸ್ಸು, ಸಹಸ್ರ ಪಾದ, ಸಹಸ್ರ ಬಾಹು, ಸಹಸ್ರ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ಆ ಆದ್ಯನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗುವವನು; ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು; ಉಗ್ರವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು।

Verse 35

कालात्मकं कालविभागहेतुं गुणत्रयातीतमहं गुणज्ञम् । गुणप्रियं कामदमस्तसङ्गमतीन्द्रि यं विश्वभुजं वितृष्णम् ॥ ३५ ॥

ನಾನು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನೇ ಕಾಲಸ್ವರೂಪ, ಕಾಲವಿಭಾಗಗಳ ಕಾರಣ; ತ್ರಿಗುಣಾತೀತನಾಗಿದ್ದರೂ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ತಿಳಿದವನು; ಸದ್ಗುಣಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು; ಸರ್ವಸಂಗರಹಿತ, ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತ; ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸುವವನು, ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಷ್ಣಾರಹಿತನು।

Verse 36

निरीहमग्र्यं मनसाप्यगम्यं मनोमयं चान्नमयं निरूढम् । विज्ञानभेदप्रतिपन्नकल्पं न वाङ्मयं प्राणमयं भजामि ॥ ३६ ॥

ನಾನು ಆ ಪರಮ, ನಿರೀಹ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಗ್ರಾಹ್ಯ; ಮನೋಮಯ ಮತ್ತು ಅನ್ನಮಯ (ಸ್ಥೂಲ) ಕೋಶಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು; ವಿಜ್ಞಾನಭೇದಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಕಲ್ಪನಾರೂಪವಾಗಿ ಗ್ರಹ್ಯ; ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತನಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣಮಯ ಕೋಶದಲ್ಲೂ ಬಂಧಿತನಲ್ಲ।

Verse 37

न यस्य रूपं न बलप्रभावे न यस्य कर्माणि न यत्प्रमाणम् । जानन्ति देवाः कमलोद्भवाद्याः स्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम् ॥ ३७ ॥

ಆತನಿಗೆ ರೂಪವಿಲ್ಲ, ಅಳೆಯಬಹುದಾದ ಬಲ-ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ; ಆತನ ಕರ್ಮಗಳು ಅಗೋಚರ, ಆತನನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಪ್ರಮಾಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಕಮಲಜ ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವರೂ ಆತನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರಿಯರು—ಆ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ?

Verse 38

संसारसिन्धौ पतितं कदर्यं मोहाकुलं कामशतेन बद्धम् । अकीर्तिभाजं पिशुनं कृतघ्नं सदाशुचिं पापरतं प्रमन्युम् । दयाम्बुधे पाहि भयाकुलं मां पुनः पुनस्त्वां शरणं प्रपद्ये ॥ ३८ ॥

ಸಂಸಾರಸಿಂಧುವಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಾನು ದೀನನು; ಮೋಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ನೂರಾರು ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅಪಕೀರ್ತಿಯ ಭಾಗಿಯಾದವನು, ದುಷ್ಟನು, ಕೃತಘ್ನನು, ಸದಾ ಅಶುಚಿ, ಪಾಪರತ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದವನು—ಹೇ ದಯಾಸಮುದ್ರ! ಭಯಾಕುಲನಾದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 39

इति प्रसादितस्तेन दयालुः कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य भगवांस्तेजसां निधिः ॥ ३९ ॥

ಈ ರೀತಿ ಅವನಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ದಯಾಳು ಕಮಲಾಪತಿ ಭಗವಾನ್—ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ನಿಧಿ—ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 40

अतसीपुष्पसङ्काशं फुल्लपङ्कजलोचनम् । किरीटिनं कुण्डलिनं हारकेयूरभूषितम् ॥ ४० ॥

ಅವನು ಅತಸೀ ಹೂವಿನಂತೆ ನೀಲಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಅರಳಿದ ಪದ್ಮಗಳಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ; ಕಿರೀಟಧಾರಿ, ಕುಂಡಲಧಾರಿ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಕೇಯೂರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 41

श्रीवत्सकौस्तुभधरं हेमयज्ञोपवीतिनम् । नासाविन्यस्तमुक्ताभवर्धमानतनुच्छविम् ॥ ४१ ॥

ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಸ್ವರ್ಣ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಮುತ್ತಿನ ಆಭರಣದಿಂದ ಆತನ ದೇಹಕಾಂತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

Verse 42

पीताम्बरधरं देवं वनमालाविभूषितम् । तुलसीकोमलदलैरर्चिताङिघ्रं महाद्युतिम् ॥ ४२ ॥

ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿಯಾದ ದೇವನನ್ನು, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನನ್ನು, ಕೋಮಲ ತುಳಸಿದಳಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿತವಾದ ಪಾದಗಳವನನ್ನು, ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 43

किङ्किणीनूपुराद्यैश्च शोभितं गरुडध्वजम् । दृष्ट्वा ननाम विप्रेन्द्रो दण्डवत्क्षितिमण्डले ॥ ४३ ॥

ಕಿಂಕಿಣೀ-ನೂಪುರಾದಿ ಝಣಝಣಿಸುವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾದ, ಗರುಡಧ್ವಜಧಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 44

अभ्यषिञ्चद्धरेः पादावुत्तङ्को हर्षवारिभिः । मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा ॥ ४४ ॥

ಆಗ ಉತ್ತಂಕನು ಹರ್ಷಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ, “ಹೇ ಮುರಾರೆ, ರಕ್ಷಿಸು—ರಕ್ಷಿಸು” ಎಂದು ಮರುಮರು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 45

तमुत्थाप्य महाविष्णुरालिलिङ्ग दयापरः । वरं वृणीष्व वत्सेति प्रोवाच मुनिपुङ्गवम् ॥ ४५ ॥

ಆಗ ದಯಾಪರನಾದ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಮುನಿಪುಂಗವನಿಗೆ “ವತ್ಸ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 46

असाध्यं नास्ति किञ्चित्ते प्रसन्ने मयि सत्तम । इतीरितं समाकर्ण्य ह्युत्तङ्कश्चक्रपाणिना । पुनः प्रणम्य तं प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४६ ॥

“ಹೇ ಸತ್ತಮ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಚಕ್ರಪಾಣಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಉತ್ತಂಕನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 47

किं मां मोहयसीश त्वं किमन्यैर्देव मे वरैः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु जन्मजन्मान्तरेष्वपि ॥ ४७ ॥

ಹೇ ಈಶ್ವರನೇ! ನೀನು ನನಗೆ ಏಕೆ ಮೋಹ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತೀ? ಹೇ ದೇವಾ! ಇತರ ವರಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗಿರಲಿ।

Verse 48

कीटेषु पक्षिषु मृगेषु सरीसृपेषु रक्षःपिशाचमनुजेष्वपि यत्र तत्र । जातस्य मे भवतु केशव ते प्रसादात्त्वय्येव भक्तिरचलाव्यभिचारिणी च ॥ ४८ ॥

ಕೀಟಗಳಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ, ಮೃಗಗಳಲ್ಲಿ, ಸರೀಸೃಪಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸ, ಪಿಶಾಚ ಅಥವಾ ಮಾನವ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಜನ್ಮವಾದರೂ—ಹೇ ಕೇಶವನೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಅಚಲವೂ ವ್ಯಭಿಚಾರರಹಿತವೂ ಆಗಿರಲಿ।

Verse 49

एवमस्त्विति लोकेशः शङ्खप्रान्तेन संस्पृशन् । दिव्यज्ञानं ददौ तस्मै योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४९ ॥

“ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಲೋಕೇಶನು ಶಂಖದ ಅಗ್ರಭಾಗದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 50

पुनः स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं देवदेवो जनार्दनः । इदमाह स्मितमुखो हस्तं तच्छिरसि न्यसन् ॥ ५० ॥

ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ಮತ್ತೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಸ್ಮಿತಮುಖದಿಂದ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 51

श्री भगवानुवाच । आराधय क्रियायोगैर्मां सदा द्विजसत्तम । नरनारायणस्थानं व्रज मोक्षं गमिष्यसि ॥ ५१ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮನೇ! ಕ್ರಿಯಾಯೋಗದ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳಿಂದ ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು. ನರ-ನಾರಾಯಣರ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ನೀನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 52

त्वया कृतमिदं स्तोत्रं यः पठेत्सततं नरः । सर्वान्कामानवाप्यान्ते मोक्षभागी भवेत्ततः ॥ ५२ ॥

ನೀನು ರಚಿಸಿದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಯಾರು ಸದಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 53

इत्युक्त्वा माधवो विप्रं तत्रैवान्तर्दधे मुने । नरनारायणस्थानमुत्तङ्कोऽपि ततो ययौ ॥ ५३ ॥

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಮಾಧವನು ಆ ವಿಪ್ರನ ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ನಂತರ ಉತ್ತಂಕನೂ ನರ-ನಾರಾಯಣರ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 54

तस्माद्भक्तिः सदा कार्या देवदेवस्य चक्रिणः । हरिभक्तिः परा प्रोक्ता सर्वकामफलप्रदा ॥ ५४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವದೇವನಾದ ಚಕ್ರಧಾರೀ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹರಿಭಕ್ತಿ ಪರಮವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 55

उत्तङ्को भक्तिभावेन क्रियायोगपरो मुने । पूजयन्माधवं नित्यं नरनारायणाश्रमे ॥ ५५ ॥

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಉತ್ತಂಕನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕ್ರಿಯಾಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ನರ-ನಾರಾಯಣ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಮಾಧವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 56

ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः सञ्च्छिन्नद्वैतसंशयः । अवाप दुरवापं वै तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ५६ ॥

ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ದ್ವೈತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದುರ್ಲಭ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 57

पूजितो नमितो वापि संस्मृतो वापि मोक्षदः । नारायणो जगन्नाथो भक्तानां मानवर्द्धनः ॥ ५७ ॥

ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ನಮಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ನಾರಾಯಣನು—ಜಗನ್ನಾಥನು—ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ಭಕ್ತರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 58

तस्मान्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५८ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅನಂತ, ಅಪರಾಜಿತ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 59

यः पठेदिदमाख्यानं शृणुयाद्वा समाहितः । सोऽपि सर्वाघनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ ५९ ॥

ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರೂ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಹರಿಯ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामाष्टत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३८ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯ ಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಪ್ರಥಮಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣುಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಮೂವತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।