The Exposition of Spiritual Knowledge (Jñāna-pradarśanam)

Verse 1

सनक उवाच । पुनर्वक्ष्यामि माहात्म्यं देवदेवस्य चक्रिणः । पठतां शृण्वतां सद्यः पापराशिः प्रणश्यति 1. ॥ १ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಚಕ್ರಧಾರಿ ದೇವದೇವ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವೆನು. ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಪಾಪರಾಶಿ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 2

शान्ता जितारिषड्वर्गा योगेनाप्यनहङ्कृताः । यजन्ति ज्ञानयोगेन ज्ञानरूपिणमव्ययम् ॥ २ ॥

ಅವರು ಶಾಂತರು, ಷಡ್ವರ್ಗ (ಆರು ಅಂತರಂಗ ಶತ್ರುಗಳು)ಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ಅಹಂಕಾರರಹಿತರು; ಜ್ಞಾನಯೋಗದಿಂದ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವ್ಯಯನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

तीर्थस्नानैर्विशुद्धा ये व्रतदानतपोमखैः । यजन्ति कर्मयोगेन सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३ ॥

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದವರು, ವ್ರತ-ದಾನ-ತಪಸ್ಸು-ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರರಾದವರು, ಕರ್ಮಯೋಗದ ನಿಯಮದಿಂದ ಸರ್ವಧಾರಕ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

लुब्धा व्यसनिनोऽज्ञाश्च न यजन्ति जगत्पतिम् । अजरामरवन्मूढास्तिष्ठन्ति नरकीटकाः ॥ ४ ॥

ಲೋಭಿಗಳು, ವ್ಯಸನಾಸಕ್ತರು ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ತಾವು ಅಜರ-ಅಮರರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಮೂಢರಾಗಿ ನರಕದ ಕೀಟಗಳಂತೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

तडिल्लेखाश्रिया मत्ता वृथाहङ्कारदूषिताः । न यजन्ति जगन्नाथं सर्वश्रेयोविधायकम् ॥ ५ ॥

ಮಿಂಚಿನ ರೇಖೆಯಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಶ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಮದಗೊಂಡು, ವ್ಯರ್ಥ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದೂಷಿತರಾದವರು, ಸರ್ವಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 6

हरिधर्मरताः शान्ता हरिपादाब्जसेवकाः । दैवात्केऽपीह जायन्ते लोकानुग्रहतत्पराः ॥ ६ ॥

ಹರಿಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ ಶಾಂತರಾಗಿ, ಹರಿಯ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಸೇವಕರಾದ ಕೆಲವರು ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಜನರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಲು ತತ್ಪರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

कर्मणा मनसा वाचा यो यजेद्भक्तितो हरिम् । स याति परमं स्थानं सर्वलोकोत्तमोत्तमम् ॥ ७ ॥

ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ।

Verse 8

अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ८ ॥

ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಈ ಪುರಾತನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಿಸುವವರಿಗೂ ಇದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 9

तत्प्रवक्ष्यामि चरितं यज्ञमालिसुमालिनोः । यस्य श्रवणमात्रेण वाजिमेधफलं लभेत् ॥ ९ ॥

ಈಗ ನಾನು ಯಜ್ಞಮಾಲಿ ಮತ್ತು ಸುಮಾಲಿಯ ಪಾವನ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದರ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 10

कश्चिदासीत्पुरा विप्र ब्राह्मणो रैवतेऽन्तरे । वेदमालिरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १० ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೈವತನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ‘ವೇದಮಾಲಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು।

Verse 11

सर्वभूतदयायुक्तो हरिपूजापरायणः । पुत्रमित्रकलत्रार्थं धनार्जनपरोऽभवत् ॥ ११ ॥

ಅವನು ಸರ್ವಭೂತದಯೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನೂ ಹರಿಪೂಜೆಗೆ ಪರಾಯಣನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಪುತ್ರ-ಮಿತ್ರ-ಕಲತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಧನಾರ್ಜನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತನಾದನು।

Verse 12

अपण्यविक्रयं चक्रे तथा च रसविक्रयम् । चण्डालाद्यैरपि तथा सम्भाषी तत्प्रतिग्रही ॥ १२ ॥

ಅವನು ಮಾರಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಮಾರಾಟಮಾಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮದ್ಯಾದಿ ಮದಕರ ಪಾನೀಯಗಳನ್ನೂ ಮಾರಿದನು; ಚಂಡಾಲಾದಿಗಳೊಡನೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿ, ಅವರ ದಾನವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 13

तपसां विक्रयं चक्रे व्रतानां विक्रयं तथा । परार्थं तीर्थगमनं कलत्रार्थमकारयत् ॥ १३ ॥

ಅವನು ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ವ್ರತಗಳನ್ನೂ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟನು; ಪರಮಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಲೋಕಾರ್ಥಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ಪತ್ನೀಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 14

कालेन गच्छता विप्र जातौ तस्य सुतावुभौ । यज्ञमाली सुमाली च यमलावतिशोभनौ ॥ १४ ॥

ಕಾಲವು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಯಜ್ಞಮಾಲಿ ಮತ್ತು ಸುಮಾಲಿ—ಅತಿಶಯ ಸುಂದರವಾದ ಜವಳಿ ಸಹೋದರರು।

Verse 15

ततः पिता कुमारौ तावतिस्नेहसमन्वितः । पोषयामास वात्सल्याद्बहुभिः साधनैस्तदा ॥ १५ ॥

ನಂತರ ತಂದೆ ಅಪಾರ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಕುಮಾರರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದನು; ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಾಧನಗಳಿಂದ ಅವರ ಪಾಲನೆ-ಪೋಷಣೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 16

वेदमालिर्बहूपायैर्धनं सम्पाद्य यत्नतः । स्वधनं गणयामास कियत्स्यादिति वेदितुम् ॥ १६ ॥

ವೇದಮಾಲಿ ಅನೇಕ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಅದು ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 17

निधिकोटिसहस्राणां कोटिकोटिगुणान्वितम् । विगणय्य स्वयं हृष्टो विस्मितश्चार्थचिन्तया ॥ १७ ॥

ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ನಿಧಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಧನವನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು।

Verse 18

असत्प्रतिग्रहैश्चैव अपण्यानां च विक्रयैः । मया तपोविक्रयाद्यैरेतद्धनमुपार्जितम् ॥ १८ ॥

ಈ ಧನವನ್ನು ನಾನು ಅಸತ್ಪ್ರತಿಗ್ರಹಗಳು ಹಾಗೂ ಲಂಚಗಳಿಂದ, ಮಾರಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳ ಮಾರಾಟದಿಂದ, ತಪಸ್ಸು ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಾರಮಾಡಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 19

नाद्यापि शान्तिमापन्ना मम तृष्णातिदुःसहा । मेरुतुल्यसुवर्णानि ह्यसङ्ख्यातानि वाञ्छति ॥ १९ ॥

ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಅತಿದುಃಸಹ ತೃಷ್ಣೆ ಶಾಂತಿಯಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಮೇರೂಪರ್ವತದಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಚಿನ್ನದ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ।

Verse 20

अहो मन्ये महाकष्टं समस्तक्लेशसाधनम् । सर्वान्कामानवाप्नोति पुनरन्यच्च कांक्षति ॥ २० ॥

ಅಹೋ, ಇದನ್ನು ನಾನು ಮಹಾಕಷ್ಟವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ—ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಗೂ ಕಾರಣ—ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः । चक्षुःश्रोत्रे च जोर्येते तृष्णैका तरुणायते ॥ २१ ॥

ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಕೂದಲು ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ, ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಹಲ್ಲುಗಳು ಕುಗ್ಗುತ್ತವೆ; ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತವೆ—ಆದರೆ ತೃಷ್ಣೆ ಮಾತ್ರ ಸದಾ ಯೌವನವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 22

ममेन्द्रि याणि सर्वाणि मन्दभावं व्रजन्ति च । बलं हृतं च जरसा तृष्णा तरुणतां गता ॥ २२ ॥

ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮಂದವಾಗುತ್ತಿವೆ; ಜರೆಯು ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ—ಆದರೂ ನನ್ನ ತೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತೆ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ।

Verse 23

कष्टाशा वर्त्तते यस्य स विद्वानथ पण्डितः । सुशान्तोऽपि प्रमन्युः स्याद्धीमानप्यतिमूढधीः ॥ २३ ॥

ದುರ್ಲಭವಾದದ್ದರ ಮೇಲೆ ಆಶೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವನು ಕೂಡ ವಿದ್ಯಾವಂತ, ಪಂಡಿತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಶಾಂತನಾಗಿ ಕಾಣುವವನು ಸಹ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀವ್ರ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬಹುದು; ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಅತಿಮೂಢ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

Verse 24

आशा भङ्गकरी पुंसामजेयारातिसन्निभा । तस्मादाशां त्यजेत्प्राज्ञो यदीच्छेच्छाश्वतं सुखम् ॥ २४ ॥

ಆಶೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸುವುದು; ಅದು ಅಜೇಯ ಶತ್ರುವಿನಂತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಆಶೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 25

बलं तेजो यशश्चैव विद्यां मानं च वृद्धताम् । तथैव सत्कुले जन्म आशा हन्त्यतिवेगतः ॥ २५ ॥

ಆಶೆ ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಬಲ, ತೇಜಸ್ಸು, ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ವಿದ್ಯೆ, ಮಾನ, ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನೂ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಸತ್ಕುಲಜನ್ಮದ ಲಾಭವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 26

नृणामाशाभिभूतानामाश्चर्यमिदमुच्यते । किञ्चिद्दातापि चाण्डालस्तस्मादधिकतां गतः ॥ २६ ॥

ಆಶೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರ ಕುರಿತು ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಚಾಂಡಾಲನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅಂಥವನಿಗಿಂತಲೂ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

आशाभिभूताः ये मर्त्या महामोहा महोद्धताः । अवमानादिकं दुःखं न जानन्ति कदाप्यहो ॥ २७ ॥

ಆಶೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯರು ಮಹಾಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮಹಾ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉದ್ದತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವಮಾನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ದುಃಖವನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಅರಿಯರು—ಅಯ್ಯೋ!

Verse 28

मयाप्येवं बहुक्लेशैरेतद्धनमुपार्जितम् । शरीरमपि जीर्णं च जरसापहृतं बलम् ॥ २८ ॥

ನಾನೂ ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಈ ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದೆನು; ಆದರೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಜೀರ್ಣವಾಗಿದೆ, ಜರೆಯು ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ।

Verse 29

इतः परं यतिष्यामि परलोकार्थमादरात् । एवं निश्चित्य विप्रेन्द्र धर्ममार्गरतोऽभवत् ॥ २९ ॥

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪರಲೋಕಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಆದರದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆನು. ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಅವನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದನು।

Verse 30

तदैव तद्धनं सर्वं चतुर्द्धा व्यभजत्तथा । स्वयं तु भागद्वितयं स्वार्जितार्थादपाहरत् ॥ ३० ॥

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಹಂಚಿದನು; ಆದರೆ ತನ್ನಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಶ್ರಮಾರ್ಜಿತದಿಂದ ಎರಡು ಪಾಲುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 31

शेषं च भागद्वितयं पुत्रयोरुभयोर्ददौ । स्वेनार्जितानां पापानां नाशं कर्तुमनास्तदा ॥ ३१ ॥

ಉಳಿದ ಎರಡು ಪಾಲುಗಳನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಆಗ ತನ್ನಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಗಳ ನಾಶವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ಅವನಿಗಿತ್ತು।

Verse 32

प्रपातडागारामांश्च तथा देवगृहान्बहून् । अन्नादीनां च दानानि गङ्गातीरे चकार सः ॥ ३२ ॥

ಅವನು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ಧರ್ಮಶಾಲೆಗಳು, ಕೆರೆಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಅನೇಕ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು; ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಾದಿ ದಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 33

एवं धनमशेषं च विश्राण्य हरिभक्तिमान् । नरनारायणस्थानं जगाम तपसे वनम् ॥ ३३ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹರಿಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶೇಷವಿಲ್ಲದೆ ದಾನಮಾಡಿ, ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನರ-ನಾರಾಯಣರ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 34

तत्रापश्यन्महारम्यमाश्रमं मुनिसेवितम् । फलितैः पुष्पितैश्चैव शोभितं वृक्षसञ्चयैः ॥ ३४ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಹಾರಮ್ಯವಾದ, ಮುನಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡನು; ಫಲ-ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೃಕ್ಷಸಮೂಹಗಳಿಂದ ಅದು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 35

गृणद्भिः परमं ब्रह्म शास्त्रचिन्तापरैस्तथा । परिचर्यापरैर्वृद्धैर्मुनिभिः परिशोभितम् ॥ ३५ ॥

ಆ ಆಶ್ರಮವು ವೃದ್ಧ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು—ಕೆಲವರು ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತ, ಕೆಲವರು ಶಾಸ್ತ್ರಚಿಂತನೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಚರ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 36

शिष्यैः परिवृतं तत्र मुनिं जानन्तिसंज्ञकम् । गृणन्तं परमं ब्रह्म तेजोराशिं ददर्श ह ॥ ३६ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ‘ಜಾನಂತಿ’ ಎಂಬ ಮುನಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಗಾನಿಸುತ್ತ, ದಿವ್ಯ ತೇಜೋರಾಶಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 37

शमादिगुणसंयुक्तं रागादिरहितं मुनिम् । शीर्णपर्णाशनं दृष्ट्वा वेदमालिर्ननाम तम् ॥ ३७ ॥

ಶಮಾದಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ರಾಗಾದಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ವೇದಮಾಲಿ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 38

तस्य जानन्तिरागन्तोः कल्पयामास चार्हणम् । कन्दमूलफलाद्यैस्तु नारायणधिया मुने ॥ ३८ ॥

ಅವನು ಆಗಮಿಸಿದ ಅತಿಥಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಜಾನಂತೀ ಯಥೋಚಿತ ಆತಿಥ್ಯ‑ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದಳು. ಕಂದ‑ಮೂಲ, ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ನಾರಾಯಣಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು॥

Verse 39

कृतातिथ्यक्रियस्तेन वेदमाली कृताञ्जलि । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाच वदतां वरम् ॥ ३९ ॥

ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ವೇದಮಾಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ವಕ್ತೃಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು॥

Verse 40

भगवन्कृतकृत्योऽस्मि विगतं कल्मषं मम । मामुद्धर महाभाग ज्ञानदानेन पण्डित ॥ ४० ॥

ಹೇ ಭಗವನ್, ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಕಲ್ಮಷವು ದೂರವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಪಂಡಿತ, ಜ್ಞಾನदानದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು॥

Verse 41

एवमुक्तस्ततस्तेन जानन्तिर्मुनिसत्तमः । प्रोवाच प्रहसन्वाग्मी वेदमालि गुणान्वितम् ॥ ४१ ॥

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮುನಿಸತ್ತಮ ಜಾನಂತೀ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು. ವಾಗ್ಮಿ, ವೇದಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ವೇದಮಾಲಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು॥

Verse 42

जानन्तिरुवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल संसारोच्छेदकारणम् । प्रवक्ष्यामि समासेन दुर्लभं त्वकृतात्मनाम् ॥ ४२ ॥

ಜಾನಂತೀ ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಪ್ರಶಾರ್ದೂಲ, ಕೇಳು. ಸಂಸಾರಭ್ರಮಣವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುವ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಅಕೃತಾತ್ಮರಿಗೆ ದುರ್ಲಭ॥

Verse 43

भज विष्णुं परं नित्यं स्मर नारायणं प्रभुम् । परापवादं पैशुन्यं कदाचिदपि मा कृथाः ॥ ४३ ॥

ಸದಾ ಪರಮ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಭಜಿಸು, ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸು. ಯಾವಾಗಲೂ ಪರನಿಂದೆ ಅಥವಾ ಚಾಡಿಮಾತು ಮಾಡಬೇಡ॥

Verse 44

परोपकारनिरतः सदा भव महामते । हरिपूजापरश्चैव त्यज मूर्खसमागमम् ॥ ४४ ॥

ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಸದಾ ಪರೋಪಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರು. ಹರಿಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಮೂರ್ಖರ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು॥

Verse 45

कामं क्रोधं च लोभं च मोहं च मदमत्सरौ । परित्यज्यात्मवल्लोकं दृष्ट्वा शान्तिं गमिष्यसि ॥ ४५ ॥

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಮದ ಮತ್ತು ಮತ್ಸರ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಆತ್ಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ॥

Verse 46

असूयां परनिन्दा च कदाचिदपि मा कुरु । दम्भाचारमहङ्कारं नैष्ठुर्यं च परित्यज ॥ ४६ ॥

ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸೂಯೆ ಅಥವಾ ಪರನಿಂದೆ ಮಾಡಬೇಡ. ದಂಭಾಚಾರ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಕಠೋರತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು॥

Verse 47

दयां कुरुष्व भूतेषु शुश्रूषां च तथा सताम् । त्वया कृतांश्च धर्मान्वै मा प्रकाशय पृच्छताम् ॥ ४७ ॥

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿಸು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡು. ಕೇಳಿದರೂ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಧರ್ಮಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಡ॥

Verse 48

अनाचारपरान्दृष्ट्वा नोपेक्षां कुरु शक्तितः । पूजयस्वातिथिं नित्यं स्वकुटुम्बाविरोधतः ॥ ४८ ॥

ಅನಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಶಕ್ತಿಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬೇಡ; ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡು. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಉಂಟಾಗದಂತೆ ನಿತ್ಯ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸು.

Verse 49

पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि दूर्वाभिः पल्लवैरथ । पूजयस्व जगन्नाथं नारायणमकामतः ॥ ४९ ॥

ಎಲೆಗಳು, ಹೂಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು কোমಲ ಪಲ್ಲವಗಳಿಂದ—ಜಗನ್ನಾಥ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನಿಷ್ಕಾಮಭಾವದಿಂದ, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪೂಜಿಸು.

Verse 50

देवानृषीन्पितॄंश्चापि तर्पयस्व यथाविधि । अग्नेश्च विधिवद्विप्र परिचर्यापरो भव ॥ ५० ॥

ವಿಧಿಯಂತೆ ದೇವರುಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡು; ಮತ್ತು ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಹ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರು.

Verse 51

देवतायतने नित्यं सम्मार्जनपरो भव । तथोपलेपनं चैव कुरुष्व सुसमाहितः ॥ ५१ ॥

ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಒಗೆಯುವಿಕೆ-ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರು; ಹಾಗೆಯೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಲೇಪನ-ಲಿಪ್ಪುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಮಾಡು.

Verse 52

शीर्णस्फुटितसम्धानं कुरु देवगृहे सदा । मार्गशोभां च दीपं च विष्णोरायतने कुरु ॥ ५२ ॥

ಪ್ರಭುವಿನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣವಾದುದು ಅಥವಾ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಸದಾ ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗಶೋಭೆ ಮತ್ತು ದೀಪಪ್ರಜ್ವಲನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಮಾಡು.

Verse 53

कन्दमूलफलैर्वापि सदा पूजय माधवम् । प्रदक्षिणनमस्कारैः स्तोत्राणां पठनैस्तथा ॥ ५३ ॥

ಕಂದಮೂಲಫಲಗಳಿಂದಲೂ ಸದಾ ಮಾಧವನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಪಠಣದಿಂದ ಭಕ್ತಿ ಸಲ್ಲಿಸು।

Verse 54

पुराणश्रवणं चैव पुराणपठनं तथा । वेदान्तपठनं चैव प्रत्यहं कुरु शक्तितः ॥ ५४ ॥

ಪುರಾಣಶ್ರವಣ, ಪುರಾಣಪಠಣ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂತಪಠಣವನ್ನೂ—ಪ್ರತಿದಿನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 55

एवंस्थिते तव ज्ञानं भविष्यत्युत्तमोत्तमम् । ज्ञानात्समस्तपापानां मोक्षो भवति निश्चितम् ॥ ५५ ॥

ಹೀಗೆ ಸ್ಥಿರವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನವು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗುವುದು; ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 56

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्महामतिः । तथा ज्ञानरतो नित्यं ज्ञानलेशमवाप्तवान् ॥ ५६ ॥

ಅವನಿಂದ ಹೀಗೆ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾಮತಿ ವೇದಮಾಳಿ ನಿತ್ಯವೂ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಜ್ಞಾನಲೇಶವನ್ನಾದರೂ ಪಡೆದನು।

Verse 57

वेदमालि कदाचित्तु ज्ञानलेशप्रचोदितः । कोऽहं मम क्रिया केति स्वयमेव व्यचिन्तयत् ॥ ५७ ॥

ವೇದಮಾಳಿ ಒಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾನಲೇಶದಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿತನಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಕ್ರಿಯೆ (ಕರ್ತವ್ಯ) ಏನು?”

Verse 58

मम जन्म कथं जातं रूपं कीदृग्विधं मम । एवं विचारणपरो दिवानिशमतन्द्रि तः ॥ ५८ ॥

“ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು? ನನ್ನ ರೂಪ ಯಾವ ವಿಧದದು?”—ಎಂದು ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ, ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲಸದೆ ನಿರಂತರ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 59

अनिश्चितमतिर्भूत्वा वेदमालिर्द्विजोत्तमः । पुनर्जानन्तिमागम्य प्रणम्येदमुवाच ह ॥ ५९ ॥

ಮನಸ್ಸು ನಿಶ್ಚಯವಿಲ್ಲದೆ ಕಳವಳಗೊಂಡಾಗ, ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ವೇದಮಾಲಿ ಮತ್ತೆ ಜಾನಂತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 60

वेदमालिरुवाच । ममचित्तमतिभ्रान्तं गुरो ब्रह्मविदां वर । कोऽहं मम क्रिया का च मम जन्म कथं वद ॥ ६० ॥

ವೇದಮಾಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಗುರುದೇವ, ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನನ್ನ ಚಿತ್ತವೂ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಭ್ರಾಂತಗೊಂಡಿವೆ. ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು? ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು—ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ।

Verse 61

जानन्तिरुवाच । सत्यं सत्यं महाभाग चित्तं भ्रान्तं सुनिश्चितम् । अविद्यानिलयं चित्तं कथं सद्भावमेष्यति ॥ ६१ ॥

ಜಾನಂತಿ ಹೇಳಿದರು—ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ, ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಚಿತ್ತವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭ್ರಾಂತವಾಗಿದೆ. ಅವಿದ್ಯೆಯ ನಿವಾಸವಾದ ಚಿತ್ತವು ಸದ್ದ್ಭಾವವನ್ನು (ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿ) ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವುದು?

Verse 62

ममेति गदितं यत्तु तदपि भ्रान्तिरिष्यते । अहङ्कारो मनोधर्म आत्मनो न हि पण्डित ॥ ६२ ॥

“ನನ್ನದು” ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಭ್ರಾಂತಿಯೆಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪಂಡಿತನೇ! ಅಹಂಕಾರವು ಮನಸ್ಸಿನ ಧರ್ಮ; ಅದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರದು.

Verse 63

पुनश्च कोऽहंमित्युक्तं वेदमाले त्वया तु यत् । मम जात्यादिशून्यस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६३ ॥

ಹೇ ವೇದಮಾಲೆ! ನೀನು ಮತ್ತೆ “ನಾನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನಾನು ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಶೂನ್ಯನು; ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಇಡಲಿ?

Verse 64

अनौपम्यस्वभावस्य निर्गुणस्य परात्मनः । निरूपस्याप्रमेस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६४ ॥

ಅನುಪಮ ಸ್ವಭಾವದ, ನಿರ್ಗುಣನಾದ, ನಿರೂಪಿಸಲಾಗದ, ಅಪ್ರಮೇಯನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಇಡಲಿ?

Verse 65

परं ज्योतिस्स्वरूपस्य परिपूर्णाव्ययात्मनः । अविच्छिन्नस्वभावस्य कथ्यते च कथं क्रिया ॥ ६५ ॥

ಯಾವನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ಯಾರು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯ ಆತ್ಮ, ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದವನು—ಅವನ ಕುರಿತು ‘ಕ್ರಿಯೆ’ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 66

स्वप्रकाशात्मनो विप्र नित्यस्य परमात्मनः । अनन्तस्य क्रिया चैव कथं जन्म च कथ्यते ॥ ६६ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಸ್ವಪ್ರಕಾಶನಾದ, ನಿತ್ಯನಾದ, ಅನಂತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನ ಕುರಿತು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು?

Verse 67

ज्ञानैकवेद्यमजरं परं ब्रह्म सनातनम् । परिपूर्णं परानन्दं तस्मान्नान्यदिह द्विज ॥ ६७ ॥

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ, ಅಜರವಾದ, ಸನಾತನ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣವೂ ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 68

तत्त्वमस्यादिवाक्येभ्यो ज्ञानं मोक्षस्य साधनम् । ज्ञाने त्वनाहते सिद्धे सर्वं ब्रह्ममयं भवेत् ॥ ६८ ॥

“ತತ್ತ್ವಮಸಿ” ಮೊದಲಾದ ಮಹಾವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಮೋಕ್ಷಸಾಧನವಾದ ವಿಮೋಚಕ ಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಜ್ಞಾನ ಅನಾಹತವಾಗಿ ಅಚಲವಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮಮಯವೆಂದು ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ॥

Verse 69

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्मुनीश्वर । मुमोद पश्यन्नात्मानमात्मन्येवाच्युतं प्रभुम् ॥ ६९ ॥

ಹೀಗೆ ಅವನಿಂದ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ವೇದಮಾಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು, ಅದೇ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಅವ್ಯಯ ಅಚ್ಯುತ ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು॥

Verse 70

उपाधिरहितं ब्रह्म स्वप्रकाशं निरञ्जनम् । अहमेवेति निश्चित्य परां शान्तिमवाप्तवान् ॥ ७० ॥

ಉಪಾಧಿರಹಿತ, ಸ್ವಪ್ರಕಾಶ, ನಿರಂಜನ ಬ್ರಹ್ಮವೇ “ನಾನೇ” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಅವನು ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು॥

Verse 71

ततश्च व्यवहारार्थं वेदमालिर्मुनीश्वरम् । गुरुं प्रणम्य जानन्तिं सदा ध्यानपरोऽभवत् ॥ ७१ ॥

ನಂತರ ಲೋಕವ್ಯವಹಾರದ ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ವೇದಮಾಲಿ ಮುನೀಶ್ವರ ಗುರುವಾದ ಸರ್ವಜ್ಞ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಸದಾ ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಇದ್ದನು॥

Verse 72

गते बहुतिथे काले वेदमालिर्मुनीश्वर । वाराणसीपुरं प्राप्य परं मोक्षमवाप्तवान् ॥ ७२ ॥

ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ ಮುನೀಶ್ವರ ವೇದಮಾಲಿ ವಾರಾಣಸೀ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಪರಮ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದನು॥

Verse 73

य इमं पठतेऽध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स कर्मपाशविच्छेदं प्राप्य सौख्यमवाप्नुयात् ॥ ७३ ॥

ಯಾರು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕರ್ಮಪಾಶದ ಛೇದವನ್ನು ಪಡೆದು ತದನಂತರ ಕಲ್ಯಾಣಕರ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 74

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे ज्ञाननिरूपणं नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३५ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಪ್ರಥಮಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಜ್ಞಾನನಿರೂಪಣ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.