The Characteristics of Devotion to Hari

Verse 1

नारद उवाच । समाख्यातानि सर्वाणि योगाङ्गानि महामुने । इदानीमपि सर्वज्ञ यत्पृच्छामि तदुच्यताम् 1. ॥ १ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಯೋಗದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಈಗಲೂ, ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞನೇ, ನಾನು ಕೇಳುವುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.

Verse 2

योगो भक्तिमतामेव सिध्यतीति त्वयोदितम् । यस्य तुष्यति सर्वेशस्तस्य भक्तिश्च शाश्वतम् ॥ २ ॥

ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ—ಯೋಗವು ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಿಗೇ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇಶ್ವರನು ತೃಪ್ತನಾಗುವನೋ, ಅವನ ಭಕ್ತಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 3

यथा तुष्यति सर्वेशो देवदेवो जनार्दनः । तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ मुने कारुण्यवारिधे ॥ ३ ॥

ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಮುನಿಯೇ, ಕರುಣಾವಾರಿಧಿಯೇ, ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ತೃಪ್ತನಾಗುವನೋ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 4

सनक उवाच । नारायणं परं देवं सच्चिदानन्दविग्रहम् । भज सर्वात्मना विप्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ४ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಪರಮದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣಾತ್ಮದಿಂದ ಭಜಿಸು.

Verse 5

रिपवस्तं न हिंसन्ति न बाधन्ते ग्रहाश्च तम् । राक्षसाश्च न चेक्षन्ते नरं विष्णुपरायणम् ॥ ५ ॥

ವಿಷ್ಣುಪರಾಯಣನಾದ ನರನನ್ನು ಶತ್ರುಗಳು ಹಿಂಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಗ್ರಹಗಳು ಕೂಡ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ರಾಕ್ಷಸರು ಸಹ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 6

भक्तिर्दृढा भवेद्यस्य देवदेवे जनार्दने । श्रैयांसि तस्य सिध्यन्ति भक्तिमन्तोऽधिकास्ततः ॥ ६ ॥

ಯಾರಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಜನಾರ್ದನನ ಮೇಲೆ ದೃಢ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟೋ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸುಗಳೂ ಮಂಗಳಸಿದ್ಧಿಗಳೂ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ; ಭಕ್ತರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 7

पादौ तौ सफलौ पुंसां यौ विष्णुगृहगामिनौ । तौ करौ सफलौ ज्ञेयौ विष्णुपूजापरौ तु यौ ॥ ७ ॥

ಮನುಷ್ಯನ ಆ ಎರಡು ಪಾದಗಳೇ ಸಫಲ—ವಿಷ್ಣುಗೃಹ (ದೇವಾಲಯ)ಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರವಾಗಿರುವ ಆ ಎರಡು ಕೈಗಳೂ ಸಫಲವೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ.

Verse 8

ते नेत्रे सुफले पुंसां पश्यतो ये जनार्दनम् । सा जिह्वा प्रोच्यते सद्भिर्हरिनामपरा तु या ॥ ८ ॥

ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ನೋಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಸಫಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿನಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣವಾಗಿರುವ ನಾಲಿಗೆಯೇ ಸತ್ಪುರುಷರಿಂದ ನಿಜವಾದ ನಾಲಿಗೆ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 9

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । तत्त्वं गुरुसमं नास्ति न देवः केशवात्परः ॥ ९ ॥

ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ—ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಾನು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ತತ್ತ್ವವಿಲ್ಲ; ಕೇಶವನಿಗಿಂತ ಮೇಲಾದ ದೇವನಿಲ್ಲ.

Verse 10

सत्यं वच्मि हितं वच्मि सारं वच्मि पुनःपुनः । असारेऽस्मिस्तु संसारे सत्यं हरिसमर्चनम् ॥ १० ॥

ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಹಿತವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಸಾರವನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಈ ಅಸಾರ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಹರಿಯ ಸಮರ್ಚನೆ (ಆರಾಧನೆ) ಮಾತ್ರ.

Verse 11

संसारपाशं सुदृढं महामोहप्रदायकम् । हरिभक्तिकुठारेण च्छित्त्वात्यन्तसुखी भव ॥ ११ ॥

ಮಹಾಮೋಹವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ದೃಢ ಸಂಸಾರಪಾಶವನ್ನು ಹರಿಭಕ್ತಿಯ ಕುಠಾರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ಪರಮಸুখಿಯಾಗು।

Verse 12

तन्मनः संयुतं विष्णौ सा वाणी यत्परायणा । ते श्रोत्रे तत्कथासारपूरिते लोकवन्दिते ॥ १२ ॥

ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತವಾದ ಮನಸ್ಸು ಧನ್ಯ; ಅವನಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣವಾದ ವಾಣಿ ಧನ್ಯ. ಅವನ ಕಥಾಸಾರದಿಂದ ತುಂಬಿ ಲೋಕವಂದಿತವಾದ ಕಿವಿಗಳು ಧನ್ಯ.

Verse 13

आनन्दमक्षरं शून्यमवस्थात्रितयैरपि । आकाशमध्यगं देवं भज नारद सन्ततम् ॥ १३ ॥

ಓ ನಾರದಾ! ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ, ಅಕ್ಷರನಾದ, ಉಪಾಧಿರಹಿತ ಶೂನ್ಯಸ್ವಭಾವನಾದ, ಜಾಗ್ರತ್-ಸ್ವಪ್ನ-ಸುಷುಪ್ತಿ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದಲೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾದ, ಆಕಾಶಮಧ್ಯಗ (ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ) ದೇವನನ್ನು ನಿರಂತರ ಭಜಿಸು।

Verse 14

स्थानं न शक्यते यस्य स्वरूपं वा कदाचन । निर्देष्टुं मुनिशार्दूल द्र ष्टुं वाप्यकृतात्मभिः ॥ १४ ॥

ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ಅವನ ಸ್ಥಾನವನ್ನಾಗಲಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನಾಗಲಿ ಎಂದಿಗೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲಾಗದು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಶುದ್ಧ ಅಕೃತಾತ್ಮರು ಅವನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲಾರರು।

Verse 15

समस्तैः करणैर्युक्तो वर्त्ततेऽसौ यदा तदा । जाग्रदित्युच्यते सद्भिरन्तर्यामी सनातनः ॥ १५ ॥

ಆ ಸನಾತನ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಸಮಸ್ತ ಇಂದ್ರಿಯ-ಕರಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವಾಗ, ಸಜ್ಜನರು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ‘ಜಾಗ್ರತ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

यदान्तःकरणैर्युक्तः स्वेच्छया विचरत्यसौ । स्वपन्नित्युच्यते ह्यात्मा यदा स्वापविवर्जितः ॥ १६ ॥

ಆತ್ಮನು ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿ-ಅಹಂಕಾರ-ಚಿತ್ತ ಎಂಬ ಅಂತಃಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿದಾಗ ಅವನು ‘ನಿತ್ಯ-ಸ್ವಪ್ನಶೀಲ’ನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ನಿದ್ರಾವರ್ಜಿತನಾದಾಗ ಅವನು ‘ಸ್ವಾಪಾತೀತ’ ಆತ್ಮನು.

Verse 17

न बाह्यकरणैर्युक्तो न चान्तः करणैस्तथा । अस्वरूपो यदात्मासौ पुण्यापुण्यविवर्जितः ॥ १७ ॥

ಆ ಆತ್ಮನು ಬಾಹ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಲ್ಲ; ಅಂತಃಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲ. ಆತ್ಮನು ಯಾವುದೋ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೂಪಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತನಾಗದಾಗ, ಅವನು ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಯುಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो ह्यानन्दो निर्गुणो विभुः । परब्रह्ममयो देवः सुषुप्त इति गीयते ॥ १८ ॥

ಎಲ್ಲ ಉಪಾಧಿಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಆ ಪರಬ್ರಹ್ಮಮಯ ದೇವನು ‘ಸುಷುಪ್ತಿ’ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

भावनामयमेतद्वै जगत्स्थावरजङ्गमम् । विद्युद्विलोलं विप्रेन्द्र भज तस्माज्जनार्दनम् ॥ १९ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಜಗತ್ತು ಭಾವನಾಮಯವೇ; ಅದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಅಸ್ಥಿರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಭಜಿಸು.

Verse 20

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । वर्तन्ते यस्य तस्यैव तुष्यते जगतां पतिः ॥ २० ॥

ಯಾರಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಅಸ್ತೇಯ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪರಿಗ್ರಹ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವವೋ—ಅವನ ಮೇಲೆಯೇ ಜಗತ್ಪತಿ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

सर्वभूतदयायुक्तो विप्रपूजा परायणः । तस्य तुष्टो जगन्नाथो मधुकैटभमर्दनः ॥ २१ ॥

ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ವಿಪ್ರಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನ ಮೇಲೆ ಜಗನ್ನಾಥ—ಮಧು-ಕೈಟಭಮರ್ಧನ—ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

सत्कथायां च रमते सत्कथां च करोति यः । सत्सङ्गो निरहङ्कारस्तस्य प्रीतो रमापतिः ॥ २२ ॥

ಸತ್ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವವನೂ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುವವನೂ, ಸತ್ಸಂಗಿಯೂ ನಿರಹಂಕಾರನೂ ಆದವನ ಮೇಲೆ ರಮಾಪತಿ (ವಿಷ್ಣು) ಪ್ರೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

नामसङ्कीर्त्तनं विष्णोः क्षुत्तृट्प्रस्खलितादिषु । करोति सततं यस्तु तस्य प्रीतो ह्यधोक्षजः ॥ २३ ॥

ಹಸಿವು, ದಾಹ, ತಡಕು ಮುಂತಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುನಾಮಸಂಕೀರ್ತನ ಮಾಡುವವನ ಮೇಲೆ ಅಧೋಕ್ಷಜನು ಪ್ರೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

या तु नारी पतिप्राणा पतिपूजापरायणा । तस्यास्तुष्टो जगन्नाथो ददाति स्वपदं मुने ॥ २४ ॥

ಓ ಮುನೇ! ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಣವಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಪತಿಪೂಜಾ-ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯ ಮೇಲೆ ಜಗನ್ನಾಥನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ತನ್ನ ಪರಮಪದವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

असूयारहिता ये तु ह्यहङ्कारविवर्जिताः । देवपूजापराश्चैव तेषां तुष्यति केशवः ॥ २५ ॥

ಅಸೂಯಾರಹಿತರಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರವಿವರ್ಜಿತರಾಗಿ, ದೇವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರ ಮೇಲೆ ಕೇಶವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

तस्माच्छृणुष्व देवर्षे भजस्व सततं हरिम् । मा कुरुष्व ह्यहङ्कारं विद्युल्लोलश्रिया वृथा ॥ २६ ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳು; ಸದಾ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು. ಅಹಂಕಾರ ಮಾಡಬೇಡ; ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಚಂಚಲವಾದ ಶ್ರೀಗಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥ ಗರ್ವ ಫಲವಿಲ್ಲ.

Verse 27

शरीरं मृत्युसंयुक्तं जीवनं चाति चञ्चलम् । राजादिभिर्धनं बाध्यं सम्पदः क्षणभङ्गुराः ॥ २७ ॥

ಈ ದೇಹ ಮರಣದೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿತ; ಜೀವನ ಅತಿಚಂಚಲ. ಧನವನ್ನು ರಾಜರು ಮೊದಲಾದವರು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ.

Verse 28

किं न पश्यसि देवर्षे ह्यायुषार्द्धं तु निद्र या । हतं च भोजनाद्यैश्च कियदायुः समाहृतम् ॥ २८ ॥

ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ನೀನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ—ಆಯುಷ್ಯದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ? ಭೋಜನಾದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಪರಮಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಆಯು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 29

कियदायुर्बालभावाद् वृद्धभावात्कियद् बृथा । कियद्विषयभोगैश्च कदा धर्मान्करिष्यति ॥ २९ ॥

ಎಷ್ಟು ಆಯು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಎಷ್ಟು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ವಿಷಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಯಾವಾಗ ಆಚರಿಸುವನು?

Verse 30

बालभावे च वार्द्धक्ये न घटेताच्युतार्चनम् । वयस्येव ततो धर्मान्कुरु त्वमनहङ्कृतः ॥ ३० ॥

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಚ್ಯುತಾರ್ಚನೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೌವನದಲ್ಲೇ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 31

मा विनाशं व्रज मुने मग्नः संसारगह्वरे । वपुर्विनाशनिलयमापदां परमं पदम् ॥ ३१ ॥

ಓ ಮುನೇ, ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಗಹ್ವರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಡ. ಈ ದೇಹ ಕ್ಷಯದ ನಿವಾಸ, ಆಪತ್ತಿನ ಪರಮ ಪೀಠವಾಗಿದೆ.

Verse 32

शरीरं भोगनिलयं मलाद्यैः परिदूषितम् । किमर्थं शाश्वतधिया कुर्यात्पापं नरो वृथा ॥ ३२ ॥

ಈ ಶರೀರ ಭೋಗಗಳ ನಿವಾಸ, ಮಲಾದಿಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂಷಿತ. ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ಅರಿತ ಮನುಷ್ಯನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪಾಪವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 33

असारभूते संसारे नानादुःखसमन्विते । विश्वासो नात्र कर्त्तव्यो निश्चितं मृत्युसङ्कुले ॥ ३३ ॥

ನಾನಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಅಸಾರ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಇಡಬಾರದು; ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣಸಂಕುಲವಾಗಿದೆ.

Verse 34

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र सत्यमेतद् ब्रवीम्यहम् । देहयोगनिवृत्यर्थं सद्य एव जनार्दनम् ॥ ३४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಕೇಳು—ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ದೇಹಬಂಧನದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಲು ಈಗಲೇ ಜನಾರ್ದನನ ಶರಣು ಹೋಗು.

Verse 35

मानं त्यक्त्वा तथा लोभं कामक्रोधविवर्जितः । भजस्व सततं विष्णुं मानुष्यमतिदुर्लभम् ॥ ३५ ॥

ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಲೋಭವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡು. ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಭಜಿಸು; ಮಾನವಜನ್ಮ ಅತಿದುರ್ಳಭ.

Verse 36

कोटिजन्मसहस्रेषु स्थावरादिषु सत्तम । सम्भ्रान्तस्य तु मानुष्यं कथञ्चित्परिलभ्यते ॥ ३६ ॥

ಹೇ ಸತ್ತಮಾ! ಸ್ಥಾವರಾದಿ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು—ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳ ನಂತರ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತನಾದ ಜೀವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಗೋ ಮಾನವಜನ್ಮ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 37

तत्रापि देवताबुद्धिर्दानबुद्धिश्च सत्तम । भोगबुद्धिस्तथा नॄणां जन्मान्तरतपः फलम् ॥ ३७ ॥

ಹೇ ಸತ್ತಮಾ! ಆ ಮಾನವದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೆಗಳ प्रति ಭಕ್ತಿಬುದ್ಧಿ, ದಾನಬುದ್ಧಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭೋಗಾಸಕ್ತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲಗಳು।

Verse 38

मानुष्यं दुर्लभं प्राप्य यो हरिं नार्चयेत्सकृत् । मूर्खः कोऽस्ति परस्तस्माज्जडबुद्धिरचेतनः ॥ ३८ ॥

ದುರ್ಲಭ ಮಾನವದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು ಕೂಡ ಹರಿಗೆ ಒಂದೇ ಸಲವೂ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡದವನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖನು ಯಾರು? ಅವನು ಜಡಬುದ್ಧಿ, ವಿವೇಕಹೀನನು।

Verse 39

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं नार्चयन्ति च ये हरिम् । तेषामतीव मूर्खाणां विवेकः कुत्र तिष्ठति ॥ ३९ ॥

ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ಕೂಡ ಹರಿಗೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡದವರಲ್ಲಿ, ಅತಿಮೂರ್ಖರಾದ ಅವರ ವಿವೇಕ ಎಲ್ಲಿ ನೆಲಸುತ್ತದೆ?

Verse 40

आराधितो जगन्नाथो ददात्यभिमतं फलम् । कस्तं न पूजयेद्विप्र संसाराग्निप्रदीपितः ॥ ४० ॥

ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜಗನ್ನಾಥನು ಅಭಿಮತ ಫಲವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರಾ! ಸಂಸಾರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾದವನು ಯಾರು, ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೆ?

Verse 41

चण्डालोऽपि मुनिश्रेष्ठ विष्णुभक्तो द्विजाधिकः । विष्णुभक्तिविहीनश्च द्विजोऽपि श्वपचाधमः ॥ ४१ ॥

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಚಂಡಾಲನಾದರೂ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ದ್ವಿಜನಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ದ್ವಿಜನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ವಪಚಸಮಾನ ಅಧಮನು।

Verse 42

तस्मात्कामादिकं त्यक्त्वा भजेत हरिमव्ययम् । यस्मिंस्तुष्टेऽखिलं तुष्येद्यतः सर्वगतो हरिः ॥ ४२ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಮಾದಿ ದೋಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವ್ಯಯನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ, ಹರಿ ಸರ್ವಗತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ।

Verse 43

यथा हस्तिपदे सर्वं पदमात्रं प्रलीयते । तथा चराचरं विश्वं विष्णावेव प्रलीयते ॥ ४३ ॥

ಹೇಗೋ ಆನೆಯ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಒಳಗೊಂಡು ಲೀನವಾಗುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 44

आकाशेन यथा व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् । तथैव हरिणा व्याप्तं विश्वमेतच्चराचरम् ॥ ४४ ॥

ಆಕಾಶವು ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ, ಈ ಚರಾಚರ ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲವೂ ಹರಿಯಿಂದಲೇ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 45

जन्मनो मरणं नॄणां जन्म वै मृत्युसाधनम् । उभे ते निकटे विद्धि तन्नाशो हरिसेवया ॥ ४५ ॥

ಮಾನವರಿಗೆ ಜನ್ಮದ ನಂತರ ಮರಣ ಬರುತ್ತದೆ; ಜನ್ಮವೇ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಬಹಳ ಸಮೀಪವೆಂದು ತಿಳಿ; ಅವುಗಳ ನಾಶ ಹರಿ-ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 46

ध्यातः स्मृतः पूजितो वा प्रणतो वा जनार्दनः । संसारपाशविच्छेदी कस्तं न प्रतिपूजयेत् ॥ ४६ ॥

ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೂ, ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ, ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೂ—ಜನಾರ್ದನನೇ ಸಂಸಾರಪಾಶವನ್ನು ಛೇದಿಸುವವನು; ಅಂಥವನನ್ನು ಯಾರು ಪ್ರತಿಪೂಜಿಸದೆ ಇರರು?

Verse 47

यन्नामोच्चारणादेव महापातकनाशनम् । यं समभ्यर्च्य विप्रर्षे मोक्षभागी भवेन्नरः ॥ ४७ ॥

ಓ ವಿಪ್ರಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಯಾರ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಪಾತಕಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೋ; ಮತ್ತು ಯಾರನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ನರನು ಮೋಕ್ಷಭಾಗಿ ಆಗುತ್ತಾನೋ.

Verse 48

अहो चित्रमहो चित्रमहो चित्रमिदं द्विज । हरिनाम्नि स्थिते लोकः संसारे परिवर्त्तते ॥ ४८ ॥

ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ—ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ, ಓ ದ್ವಿಜ! ಹರಿನಾಮ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವಾಗ ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಲೋಕ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

भूयो भूयोऽपि वक्ष्यामि सत्यमेतत्तपोधन । नीयमानो यमभटैरशक्तो धर्मसाधनैः ॥ ४९ ॥

ಓ ತಪೋಧನ! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಸತ್ಯ: ಯಮಭಟರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ನರನು ಧರ್ಮಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಅಶಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

यावन्नेन्द्रि यवैकल्यं यावद्व्याधिर्न बाधते । तावदेवार्चयेद्विष्णुं यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ५० ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗುವ ಮೊದಲು, ರೋಗವು ಬಾಧಿಸುವ ಮೊದಲು—ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ—ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 51

मातुर्गर्भाद्विनिष्क्रान्तो यदा जन्तुस्तदैव हि । मृत्युः संनिहितो भूयात्तस्माद्धर्मपरो भवेत् ॥ ५१ ॥

ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಜೀವಿಗೆ ಮರಣವು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಪರನಾಗಬೇಕು.

Verse 52

अहो कष्टमहो कष्टमहोकष्टमिदं वपुः । विनश्वरं समाज्ञाय धर्मं नैवाचरत्ययम् ॥ ५२ ॥

ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರ—ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರ ಈ ದೇಹ! ಇದು ನಶ್ವರವೆಂದು ತಿಳಿದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 53

सत्यं सत्यं पुनःसत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । दम्भाचारं परित्यज्य वासुदेवं समर्चयेत् ॥ ५३ ॥

ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ—ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಂಭಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 54

भूयो भूयो हितं वच्मि भुजमुद्धृत्य नारद । विष्णुः सर्वात्मना पूज्यस्त्याज्यासूया तथानृतम् ॥ ५४ ॥

ಓ ನಾರದ, ನಾನು ಮರುಮರು ಹಿತವಚನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ: ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅಸೂಯೆಯನ್ನೂ ಅನೃತವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 55

क्रोधमूलो मनस्तापः क्रोधः संसारबन्धनम् । धर्मक्षयकरः क्रोधस्तस्मात्तं परिवर्जयेत् ॥ ५५ ॥

ಮನಸ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕ್ರೋಧ; ಕ್ರೋಧವೇ ಸಂಸಾರಬಂಧನ. ಕ್ರೋಧ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 56

काममूलमिदं जन्म कामः पापस्य कारणम् । यशःक्षयकरः कामस्तस्मात्तं परिवर्जयेत् ॥ ५६ ॥

ಈ ದೇಹಧಾರಿ ಜನ್ಮವು ಕಾಮನೆ-ಮೂಲ. ಕಾಮವು ಪಾಪದ ಕಾರಣ, ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 57

समस्तदुःखजालानां मात्सर्यं कारणं स्मृतम् । नरकाणां साधनं च तस्मात्तदपि सन्त्यजेत् ॥ ५७ ॥

ಸಮಸ್ತ ದುಃಖಜಾಲಗಳ ಕಾರಣವೆಂದು ಮಾತ್ಸರ್ಯ (ಈರ್ಷೆ) ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ; ಅದು ನರಕಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಸಾಧನವೂ ಹೌದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 58

मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः । तस्मात्तदभिसंयोज्य परात्मनि सुखी भवेत् ॥ ५८ ॥

ಮನವೇ ಮನುಷ್ಯರ ಬಂಧನಕ್ಕೂ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೂ ಕಾರಣ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಯೋಗಗೊಳಿಸಿದರೆ ಸುಖಿಯಾಗುವನು.

Verse 59

अहो धैर्यमहो धैर्यमहो धैर्यमहो नृणाम् । विष्णौ स्थिते जगन्नाथे न भजन्ति मदोद्धताः ॥ ५९ ॥

ಅಹೋ, ನರರ ಧೃಷ್ಟತೆ ಎಷ್ಟೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ—ಎಷ್ಟೋ ಧೃಷ್ಟತೆ—ಎಷ್ಟೋ ಧೃಷ್ಟತೆ! ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ವಿಷ್ಣು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಹಂಕಾರೋನ್ಮತ್ತರು ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 60

अनाराध्य जगन्नाथं सर्वधातारमच्युतम् । संसारसागरे मग्नाः कथं पारं प्रयान्ति हि ॥ ६० ॥

ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ಸರ್ವಧಾತಾ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸದೆ, ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರು ಹೇಗೆ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪುವರು?

Verse 61

अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभेषजात् । नश्यन्ति सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् ॥ ६१ ॥

ಅಚ್ಯುತ, ಅನಂತ, ಗೋವಿಂದ ಎಂಬ ನಾಮಗಳ ಉಚ್ಚಾರಣವೇ ಔಷಧಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ—ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 62

नारायण जगन्नाथ वासुदेव जनार्दन । इतीरयन्ति ये नित्यं ते वै सर्वत्र वन्दिताः ॥ ६२ ॥

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ನಿರಂತರವಾಗಿ ‘ನಾರಾಯಣ, ಜಗನ್ನಾಥ, ವಾಸುದೇವ, ಜನಾರ್ದನ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಂದಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 63

अद्यापि च मुनिश्रेष्ठ ब्रह्माद्या अपि देवताः । यत्प्रभावं न जानन्ति तं याहि शरणं मुने ॥ ६३ ॥

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇಂದಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ಆತನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮುನೇ, ಆತನಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗು.

Verse 64

अहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यं दुरात्मनाम् । हृत्पद्मसंस्थितं विष्णुं न विजानन्ति नारद ॥ ६४ ॥

ಅಹೋ! ಎಂಥ ಮೂರ್ಖತೆ, ಎಂಥ ಮೂರ್ಖತೆ—ದುರಾತ್ಮರ ಘೋರ ಮೂರ್ಖತೆ! ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅವರು ಅರಿಯರು, ಓ ನಾರದ.

Verse 65

शृणुष्व मुनिशार्दूल भूयो भूयो वदाम्यहम् । हरिः श्रद्धावतां तुष्येन्न धनैर्न च बान्धवैः ॥ ६५ ॥

ಕೇಳು, ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲನೇ! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಹರಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವರಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಧನದಿಂದಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಬಂಧುಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 66

बन्धुमत्वं धनाढ्यत्वं पुत्रवत्त्वं च सत्तम । विष्णुभक्तिमतां नॄणां भवेज्जन्मनि जन्मनि ॥ ६६ ॥

ಹೇ ಸತ್ತಮ! ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರಾದ ನರರಿಗೆ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧುಸಮೃದ್ಧಿ, ಮಹಾಧನ ಮತ್ತು ಪುತ್ರಸೌಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 67

पापमूलमयं देहः पापकर्मरतस्तथा । एतद्विदित्वा सततं पूजनीयो जनार्दनः ॥ ६७ ॥

ಈ ದೇಹ ಪಾಪಮೂಲಮಯ; ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 68

पुत्रमित्रकलत्राद्या बहवः स्युश्च संपदः । हरिपूजारतानां तु भवन्त्येव न संशयः ॥ ६८ ॥

ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ, ಪತ್ನಿ ಮೊದಲಾದವರು ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಹರಿಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾದವರಿಗೆ ಇವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 69

इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेत्सततं हरिम् । इहामुत्रासुखप्रेप्सुः परनिन्दापरो भवेत् ॥ ६९ ॥

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸುಖ ಬಯಸುವವನು ಹರಿಯನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಬಯಸುವವನು ಪರನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

धिग्जन्म भक्तिहीनानां देवदेवे जनार्दने । सत्पात्रदानशून्यं यत्तद्धनं धिक्पुनः पुनः ॥ ७० ॥

ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರ ಜನ್ಮ ಧಿಕ್ಕಾರಾರ್ಹ. ಸತ್ಪಾತ್ರದಾನಕ್ಕೆ ಬಳಸದ ಧನವೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಧಿಕ್ಕಾರಾರ್ಹವೇ।

Verse 71

न नमेद्विष्णवे यस्य शरीरं कर्मभेदिने । पापानामाकरं तद्वै विज्ञेयं मुनिसत्तम ॥ ७१ ॥

ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ದೇಹಭೇದವನ್ನು ಮಾಡುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸದವನನ್ನು, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪಗಳ ಆಕರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 72

सत्पात्रदानरहितं यद्द्र व्यं येन रक्षितम् । चौर्येण रक्षितमिव विद्धि लोकेषु निश्चितम् ॥ ७२ ॥

ಸತ್ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ದಾನವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರಾದರೂ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದರೆ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದಂತೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿ.

Verse 73

तडिल्लोलश्रिया मत्ताः क्षणभङ्गुरशालिनः । नाराधयन्ति विश्वेशं पशुपाशविमोचकम् ॥ ७३ ॥

ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಚಂಚಲವಾದ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಮದಗೊಂಡು, ಕ್ಷಣಭಂಗುರ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ಪಶುಪಾಶವಿಮೋಚಕನಾದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 74

सृष्टिस्तु विविधा प्रोक्ता देवासुरविभेदतः । हरिभक्तियुता दैवी तद्धीना ह्यासुरी महा ॥ ७४ ॥

ದೇವ-ಅಸುರ ಭೇದದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ವಿಭಿನ್ನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹರಿಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು ದೈವೀ; ಅದಿಲ್ಲದು ಮಹಾ ಆಸುರೀ.

Verse 75

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र हरिभक्तिपरायणाः । श्रेष्ठाः सर्वत्र विख्याता यतो भक्तिः सुदुर्लभा ॥ ७५ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಕೇಳು: ಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರೇಷ್ಠರೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭಕ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭ.

Verse 76

असूयारहिता ये च विप्रत्राणपरायणाः । कामादिरहिता ये च तेषां तुष्यति केशवः ॥ ७६ ॥

ಅಸೂಯಾರಹಿತರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮಾದಿ ವಿಕಾರರಹಿತರು—ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 77

सम्मार्जनादिना ये तु विष्णुशुश्रूषणे रताः । सत्पात्रदाननिरताः प्रयान्ति परमं पदम् ॥ ७७ ॥

ಸಮ್ಮಾರ್ಜನ (ಜಾಡು ಹಾಕುವುದು) ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಷ್ಣುಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ, ಸತ್ಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 78

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे हरिभक्ति लक्षणं नामचतुस्त्रिंशोऽध्यायः ॥ ३४ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಪ್ರಥಮಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಹರಿಭಕ್ತಿ-ಲಕ್ಷಣ’ ಎಂಬ ಮുപ്പತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।