Varṇāśrama Saṁskāras, Upanayana Windows, Brahmacārin Ācāra, and Anadhyāya Prohibitions
ಸನಕನು ನಾರದನಿಗೆ ವೈದಿಕ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಚಾರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಪರಧರ್ಮನಿಂದೆ, ಗರ್ಭಾಧಾನಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು, ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆ-ಜನನ ವಿಧಿಗಳು (ಸೀಮಂತ, ಜಾತಕರ್ಮ, ನಾಂದಿ/ವೃದ್ಧಿ-ಶ್ರಾದ್ಧ), ನಾಮಕರಣ ನಿಯಮಗಳು, ಚೂಡಾಕರಣ ಕಾಲ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿದರೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ। ವರ್ಣಾನುಸಾರ ಉಪನಯನ ವಯಸ್ಸು, ಮುಖ್ಯ ಅವಧಿ ತಪ್ಪಿದರೆ ದಂಡ, ಮತ್ತು ಮೇಖಲಾ, ಅಜಿನ, ದಂಡ, ವಸ್ತ್ರಗಳ ಸರಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ। ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಆಚರಣೆ—ಗುರುಕುಲವಾಸ, ಭಿಕ್ಷಾಜೀವನ, ನಿತ್ಯ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞ-ತರ್ಪಣ, ಆಹಾರ ನಿಯಮಗಳು, ನಮಸ್ಕಾರದ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ, ಯಾರಿಗೆ ಗೌರವ/ಯಾರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕ। ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುಭಾಶುಭ ಕಾಲಗಳು, ದಾನಫಲದ ತಿಥಿಗಳು (ಮನ್ವಾದಿ, ಯುಗಾದಿ, ಅಕ್ಷಯ ದಿನಗಳು), ಅನಧ್ಯಾಯ ನಿಯಮಗಳು; ನಿಷಿದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಕಲ್ಯಾಣನಾಶಕ ಮಹಾಪಾಪವೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಅವಶ್ಯ ಮಾರ್ಗ, ವೇದವು ವಿಷ್ಣುರೂಪ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮವೆಂದು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । वर्णाश्रमाचारविधिं प्रवक्ष्यामि विशेषतः । श्रृणुष्व तन्मुनिश्रेष्ट सावधानेन चेतसा ॥ १ ॥
ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ಆಚಾರವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು॥
Verse 2
यः स्वधर्मं परित्यज्य परधर्मं समाचरेत् । पाषंडः स हि विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ २ ॥
ಯಾವನು ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪಾಷಂಡನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತನು॥
Verse 3
गर्भाधानादिसंस्काराः कार्या मंत्रविधानतः । स्त्रीणाममंत्रतः कार्या यथाकालं यथाविधि ॥ ३ ॥
ಗರ್ಭಾಧಾನಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮಂತ್ರವಿಧಾನದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗಾಗಿ ಅವು ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ಯಥಾಕಾಲ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಬೇಕು॥
Verse 4
सीमंतकर्म प्रथमं चतुर्थे मासि शस्यते । षष्टे वा सत्पमे वापि अष्टमे वापि कारयेत् ॥ ४ ॥
ಸೀಮಂತಕರ್ಮವನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಗರ್ಭದ ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅಥವಾ ಆರನೇ, ಏಳನೇ, ಎಂಟನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಿಸಬಹುದು।
Verse 5
जाते पुत्रे पिता स्नात्वा सचैलं जातकर्म च । कुर्य्याच्च नांदीश्राद्धं च स्वस्तिवाचनपूर्वकम् ॥ ५ ॥
ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದಾಗ ತಂದೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುಚಿವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಜಾತಕರ್ಮವನ್ನೂ ನಾಂದೀಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।
Verse 6
हेम्ना वा रजतेनापि वृद्धिश्राद्धं प्रकल्पयेत् । अन्नेन कारयेद्यस्तु स चंडाल समो भवेत् ॥ ६ ॥
ವೃದ್ಧಿಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಬಂಗಾರದಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಿಯಿಂದಲೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಕೇವಲ ಅನ್ನದಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸುವವನು ಚಾಂಡಾಲನ ಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 7
कृत्वाभ्युदयिकं श्राद्धं पिता पुत्रस्य वाग्यतः । कुर्वीत नामनिर्द्देशं सूतकांते यथाविधि ॥ ७ ॥
ಅಭ್ಯುದಯಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ತಂದೆ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಂದರ್ಭ/ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸೂತಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಾಮನಿರ್ದೇಶ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 8
अस्पष्टमर्थहीनं च ह्यतिगुर्वक्षरान्वितम् । न दद्यान्नाम विप्रेन्द तथा च विषमाक्षरम् ॥ ८ ॥
ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಅರ್ಥಹೀನವಾದ, ಅತಿಗುರು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಅಥವಾ ವಿಷಮ ಅಕ್ಷರಗಳಿರುವ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಬಾರದು।
Verse 9
तृतीयवर्षे चौलं च पंचमे षष्टसम्मिते । सत्पमे चाष्टमे वापि कुर्याद् गृह्योक्तमार्गतः ॥ ९ ॥
ಮೂರನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಚೌಳಕರ್ಮ (ಚೂಡಾಕರಣ) ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ಐದನೇ, ಆರನೇ, ಏಳನೇ ಅಥವಾ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ, ಗೃಹ್ಯಸೂತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನಮಾರ್ಗದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 10
दैवयोगादतिक्रांते गर्भाधानादिकर्मणि । कर्तव्यः पादकृच्छ्रो वै चौले त्वर्द्धं प्रकल्पयेत् ॥ १० ॥
ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಗರ್ಭಾಧಾನಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ತಪ್ಪಿಹೋದರೆ ಪಾದಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಚೌಳಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅದರ ಅರ್ಧವನ್ನೇ ವಿಧಿಸಬೇಕು।
Verse 11
गर्भाष्टमेऽष्टमे वाब्दे बटुकस्योपनायनम् । आषोडशाब्दपर्यंतं गौणं कालमुशंति च ॥ ११ ॥
ಬಟುಕನ ಉಪನಯನವನ್ನು ಗರ್ಭಗಣನೆಯಂತೆ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಜನ್ಮಗಣನೆಯಂತೆ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಾಗಲಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಹದಿನಾರನೇ ವರ್ಷವರೆಗೆ ಕಾಲವನ್ನು ಗೌಣ (ಸ್ವೀಕಾರ್ಯ) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ।
Verse 12
गर्भैकादशमेऽब्दे तु राजन्यस्योपनायनम् । आद्वाविंशाब्दपर्यंतं कालमाहुर्विपश्चितः ॥ १२ ॥
ರಾಜನ್ಯ (ಕ್ಷತ್ರಿಯ)ನ ಉಪನಯನವನ್ನು ಗರ್ಭಗಣನೆಯಂತೆ ಹನ್ನೊಂದನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಪಂಡಿತರು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ವರ್ಷವರೆಗೆ ಕಾಲವನ್ನು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 13
वैश्वोपनयनं प्रोक्तं गर्भाद्द्वादशमे तथा । चतुर्विंशाब्दपर्यंतं गौणमाहुर्मनीषिणः ॥ १३ ॥
ವೈಶ್ಯನ ಉಪನಯನವನ್ನು ಗರ್ಭಗಣನೆಯಂತೆ ಹನ್ನೆರಡನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಮನುಷ್ಯರು ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಷವರೆಗೆ ಕಾಲವನ್ನು ಗೌಣವಾಗಿ (ಕಡಿಮೆ ಆದರ್ಶವಾಗಿ) ಮಾತ್ರ ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 14
एतत्कालावधेर्यस्य द्विजस्यातिक्रमो भवेत् । सावित्रीपतितं विद्यात्तं तु नैवालपेत्कदा ॥ १४ ॥
ನಿಯತ ಕಾಲಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾವಿತ್ರೀವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸದ ದ್ವಿಜನು ‘ಸಾವಿತ್ರೀಪತಿತ’ನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವನೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಾತುಕತೆ ಅಥವಾ ಸಂಗತಿ ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 15
द्विजोपनयने विप्र मुख्यकालव्यतिक्रमे । द्वादशाब्दं चरेत्कृच्छ्रं पश्चाज्चांद्रायणं तथा । सांतपनद्वयं चैव कृत्वा कर्म समाचरेत् ॥ १५ ॥
ಹೇ ವಿಪ್ರ! ದ್ವಿಜನ ಉಪನಯನದ ಮುಖ್ಯಕಾಲ ತಪ್ಪಿದರೆ, ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನೂ ಮಾಡಿ, ಎರಡು ಸಾಂತಪನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು।
Verse 16
अन्यथा पतितं विद्यात्कर्त्तापि ब्रह्महा भवेत् । र्मौजी विप्रस्य विज्ञेया धनुर्ज्या क्षत्त्रियस्य तु ॥ १६ ॥
ವಿಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಪತನಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಮಾಡುವವನು ಕೂಡ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ। ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಮೌಜೀ (ಮುಂಜದ ಮೇಖಲೆ) ಯೋಗ್ಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ಧನುರ್ಜ್ಯಾ (ಬಿಲ್ಲಿನ ತಂತಿ) ಚಿಹ್ನೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।
Verse 17
आवी वैश्यस्य विज्ञेया श्रूयतामजिने तथा । विप्रस्य चोक्तमैणेयं रौरवं क्षत्रियस्य तु ॥ १७ ॥
ವೈಶ್ಯನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅಜಿನವು ಕುರಿಯ ಚರ್ಮ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೃಗಚರ್ಮಗಳ ವಿಷಯ ಕೇಳಿರಿ—ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಮೈಣೇಯ (ಕೃಷ್ಣಸಾರ) ಚರ್ಮವೆಂದು, ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ರೌರವ (ಚುಕ್ಕೆ ಮೃಗ) ಚರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।
Verse 18
आजं वेश्यस्य विज्ञेयं दंडान्वक्ष्ये यथाक्रमम् । पालाशं ब्राह्मणस्योक्तं नृपस्यौदुम्बरं तथा ॥ १८ ॥
ವೈಶ್ಯನ ದಂಡವು ಅಜಕಾಷ್ಠದಿಂದ ಮಾಡಿದದ್ದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ದಂಡಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಪಾಲಾಶಕಾಷ್ಠದ ದಂಡವೆಂದು, ರಾಜ (ಕ್ಷತ್ರಿಯ)ನಿಗೆ ಔದುಂಬರಕಾಷ್ಠದ ದಂಡವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।
Verse 19
बैल्वं वैश्यस्य विज्ञेय तत्प्रमाणं श्रृणुष्व मे । विप्रस्य केशमानं स्यादाललाटं नृपस्य च ॥ १९ ॥
ವೈಶ್ಯನ ದಂಡದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ‘ಬೈಲ್ವ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದರ ಮಾನವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೇಶರೇಖೆಯವರೆಗೆ, ರಾಜನಿಗೆ (ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ) ಲಲಾಟದವರೆಗೆ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 20
नासाग्रसंमितं दण्डं वैश्यस्याहुर्विपश्चितः । तथा वासांसि वक्ष्यामि विप्रादीनां यथाक्रमम् ॥ २० ॥
ವಿದ್ವಾಂಸರು ವೈಶ್ಯನ ದಂಡವನ್ನು ಮೂಗಿನ ತುದಿವರೆಗೆ ಅಳೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಸಲಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 21
कषायं चैव मांजिष्टं हारिद्रं च प्रकीर्तितम् । उपनीतो द्विजो विप्र परिचर्यापरो गुरोः ॥ २१ ॥
ಕಷಾಯ (ಗೇರು), ಮಾಂಜಿಷ್ಠ (ಮಂಜಿಷ್ಠ-ಕೆಂಪು), ಹಾರಿದ್ರ (ಹಳದಿ) ವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಪ್ರಖ್ಯಾತ. ಉಪನಯನ ಪಡೆದ ದ್ವಿಜನು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ—ಗುರುಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಬೇಕು.
Verse 22
वेदग्रहणपर्यंतं निवसेद्गुरुवेश्मनि । प्रातः स्नायी भवेद्वर्णी समित्कुशफलादिकान् ॥ २२ ॥
ವೇದಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸಮಿತ್ತು, ಕುಶ, ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು (ಗುರು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಗಾಗಿ) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತರಬೇಕು.
Verse 23
गुर्वर्थमाहरेन्नित्यं कल्ये कल्ये मुनीश्वर । यज्ञोपवीतमजिनं दंडं च मुनिसत्तम ॥ २३ ॥
ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಗುರುಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಅಜಿನ (ಮೃಗಚರ್ಮ) ಮತ್ತು ದಂಡವನ್ನು ನಿತ್ಯವಾಗಿ ತಂದುಕೊಡಬೇಕು, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ.
Verse 24
नष्टे भ्रष्टे नवं मंत्राद्धृत्वा भ्रष्टं जले क्षिपेत् । वर्णिनो वर्त्तनं प्राहुर्भिक्षान्नेनैव केवलम् ॥ २४ ॥
ಮಂತ್ರಪಾಠ ನಷ್ಟವಾದರೂ ಭ್ರಷ್ಟವಾದರೂ, ಮಂತ್ರೋಪದೇಶದಿಂದ ಶುದ್ಧ ಹೊಸ ಪಾಠವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಭ್ರಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಜಲದಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯ ಜೀವನೋಪಾಯವು ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ದೊರಕುವ ಅನ್ನವೇ ಎಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ॥೨೪॥
Verse 25
भिक्षा च श्रोत्रियागारादाहरेत्प्रयतेंद्रियः । भवत्पूर्वं ब्राह्मणस्य भवन्मध्यं नृपस्य च ॥ २५ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನ ಮನೆಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ತರಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸುವಾಗ ‘ಭವತ್’ ಪದವನ್ನು ಮೊದಲು, ರಾಜನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸುವಾಗ ‘ಭವತ್’ ಪದವನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು॥೨೫॥
Verse 26
भवदत्यं विशः प्रोक्तं भिक्षाहरणकं वचः । सांयप्रातर्वह्निकार्यं यथाचारं जितेंद्रियः ॥ २६ ॥
ವೈಶ್ಯನಿಗೆ ಸತ್ಯವಚನವೇ ವಿಧಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಭಿಕ್ಷೆ ದೊರಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಶಿಷ್ಟ ವಚನಗಳನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿ ಆಚಾರತಃ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು॥೨೬॥
Verse 27
कुर्यात्प्रतिदिनं वर्णीं ब्रह्मयज्ञं च तर्पणम् । अग्निकार्यपरित्यागी पतितः प्रोच्यते बुधैः ॥ २७ ॥
ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ವೇದಪಠನ, ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪತಿತನೆಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ॥೨೭॥
Verse 28
ब्रह्मयज्ञविहीनश्च ब्रह्महा परिकीर्तितः । देवताभ्यर्च्चनं कुर्याच्छुश्रूषानुपदं गुरोः ॥ २८ ॥
ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞವಿಲ್ಲದವನು ‘ಬ್ರಹ್ಮಹಾ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ, ಗುರುವಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರುಶ್ರೂಷೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು॥೨೮॥
Verse 29
भिक्षान्नं भोजयेन्नित्यं नैकान्नाशी कदाचन । आनीयानिन्द्यविप्राणां गृहाद्भिक्षां जितेंद्रियः ॥ २९ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಸಾಧಕನು ನಿತ್ಯ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನವನ್ನೇ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು; ಎಂದಿಗೂ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳ ಅನ್ನಭೋಜಿಯಾಗಬಾರದು. ನಿಂದಾರ್ಹವಲ್ಲದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗಳಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ತಂದು ಭುಂಜಿಸಲಿ.
Verse 30
निवेद्य गुरवेऽश्रीयाद्वाग्यतस्तदनुज्ञया । मधुस्त्रीमांसलवणं ताम्बूलं दंतधावनम् ॥ ३० ॥
ಗುರುವಿಗೆ ಮೊದಲು ನಿವೇದಿಸಿ, ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ, ಅವರ ಅನುಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಆಹಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಮಧು, ಸ್ತ್ರೀಸಂಗ, ಮಾಂಸ, ಲವಣ, ತಾಂಬೂಲ, ದಂತಧಾವನ ಇವುಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 31
उच्छिष्टभोजनं चैव दिवास्वापं च वर्जयेत् । छत्रपादुक गंधांश्च तथा माल्यानुलेपनम् ॥ ३१ ॥
ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ/ಅಶುದ್ಧ ಭೋಜನವನ್ನೂ ದಿವಾಸ್ವಾಪವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಛತ್ರ, ಪಾದುಕಾ, ಸುಗಂಧ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅಂಗಲೇಪನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
Verse 32
जलकेलिं नृत्यगीतवाद्यं तु परिवर्जयेत् । परिवादं चोपतापं विप्रलापं तथांजनम् ॥ ३२ ॥
ಜಲಕ್ರೀಡೆ, ನೃತ್ಯ, ಗೀತ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯವಾಡನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಪರಿವಾದ (ಪರನಿಂದೆ), ಇತರರಿಗೆ ಉಪತಾಪ, ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಲಾಪ ಹಾಗೂ ಅಂಜನ (ಕಾಜಲ್) ಕೂಡ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
Verse 33
पाषण्ड जनसंयोगं शूद्रसंगं च वर्जयेत् । अभिवादनशीलः स्याद् वृद्धेषु च यथाक्रमम् ॥ ३३ ॥
ಪಾಷಂಡ ಜನರ ಸಂಗವನ್ನೂ, ಶೂದ್ರರೊಂದಿಗೆ ಅನুচಿತ ಸಂಗವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಅಭಿವಾದನಶೀಲನಾಗಿ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ-ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.
Verse 34
ज्ञानवृद्धास्तपोवृद्धा वयोवृद्धा इति त्रयः । आध्यात्मिकादिदुःखानि निवारयति यो गुरुः ॥ ३४ ॥
ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧರು, ತಪೋವೃದ್ಧರು, ವಯೋವೃದ್ಧರು—ಇವರು ಮೂರು ವಿಧದ ‘ವೃದ್ಧರು’. ಆದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕಾದಿ ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಗುರು.
Verse 35
वेदशास्त्रोपदेशेन तं पूर्वमभिवादयेत् । असावहमिति ब्रूयाद्दिजो वै ह्यभिवादने ॥ ३५ ॥
ವೇದಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶದಂತೆ ಮೊದಲು ಅವರಿಗೆ (ವೃದ್ಧ/ಆಚಾರ್ಯ) ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಭಿವಾದನೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ‘ನಾನು ಇವನು’ ಎಂದು ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಬೇಕು.
Verse 36
नाभिवाद्याश्च विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथंचन । नास्तिकं भिन्नमर्यादं कृतन्घं ग्रामयाजकम् ॥ ३६ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾದಿ (ಕೀಳ್ವರ್ಣ)ರಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ನಾಸ್ತಿಕ, ಮર્યಾದಾಭಂಗಿ, ಕೃತಘ್ನ ಮತ್ತು ಜೀವನಾರ್ಥ ಗ್ರಾಮಯಾಜಕನನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು.
Verse 37
स्तेनं च कितवं चैव कदाचिन्नाभिवादयेत् । पाषण्डं पतितं व्रात्यं तथा नक्षत्रजीविनम् ॥ ३७ ॥
ಕಳ್ಳನಿಗೂ ಮೋಸಗಾರನಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಷಂಡ, ಪತಿತ, ವ್ರಾತ್ಯ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಜೀವಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.
Verse 38
तथा पातकिनं चैव कदाचिन्नाभिवादयेत् । उन्मत्तं च शठं धूर्त्तं धावन्तमशुचिं तथा ॥ ३८ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಪಾತಕಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಉನ್ಮತ್ತ, ಶಠ, ಧೂರ್ತ, ಓಡುತ್ತಿರುವವನು ಮತ್ತು ಅಶುಚಿಯನ್ನೂ ಅಭಿವಾದಿಸಬಾರದು.
Verse 39
अभ्यक्तशिरसं चैव जपन्तं नाभिवादयेत् । विवादशीलिनं चंडं वमंतं जलमध्यगम् ॥ ३९ ॥
ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಅಭ್ಯಕ್ತಗೊಂಡವನಿಗೂ, ಜಪದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬಾರದು. ಜಗಳಪ್ರಿಯ, ಉಗ್ರ, ವಾಂತಿ ಮಾಡುವವನು, ಅಥವಾ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತವನು—ಇವರಿಗೂ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಾರದು॥೩೯॥
Verse 40
भिक्षान्नधारिणं चैव शयानं नाभिवादयेत् । भर्तृघ्नी पुष्पिणीं जारां सूतिकां गर्भपातिनीम् ॥ ४० ॥
ಭಿಕ್ಷಾನ್ನವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವವನಿಗೂ, ಮಲಗಿರುವವನಿಗೂ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿಹಂತಕಿ, ರಜಸ್ವಲೆ, ಪರಪುರುಷಗಾಮಿನಿ, ಪ್ರಸೂತಿ, ಗರ್ಭಪಾತಿನಿ—ಇವರಿಗೋ ನಮಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸಬಾರದು॥೪೦॥
Verse 41
कृतन्घीं च तथा चंडीं कदाचिन्नाभिवादयेत् । सभायां यज्ञशालायां देवतायतनेष्वपि ॥ ४१ ॥
ಕೃತಘ್ನಿ (ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಲ್ಲದ) ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೂ, ಚಂಡಿ (ಉಗ್ರ/ಅಶುದ್ಧಾಚಾರಿಣಿ) ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ॥೪೧॥
Verse 42
प्रत्येकं तु नमस्कारो हंति पुण्यं पुराकृतम् । श्राद्धं व्रतं तथा दानं देवताभ्यार्चनं तथा ॥ ४२ ॥
ಪ್ರತಿ ಅನుచಿತ ನಮಸ್ಕಾರವು ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧ, ವ್ರತ, ದಾನ ಮತ್ತು ದೇವತಾರ್ಚನೆಯ ಫಲವನ್ನೂ ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ॥೪೨॥
Verse 43
यज्ञं च तर्पणं चैव कुर्वंतं नाभिवादयेत् । कृतेऽभिवादने यस्तु न कुर्यात्प्रतिवादनम् ॥ ४३ ॥
ಯಜ್ಞ ಅಥವಾ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಭಿವಾದನೆ ಪಡೆದವನು ಪ್ರತಿಯಭಿವಾದನೆ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ—ಅದು ಕೂಡ ಅನুচಿತಾಚಾರ॥೪೩॥
Verse 44
नाभिवाद्यः स विज्ञेयो यया शूद्रस्तथैव सः । प्रक्षाल्य पादावाचम्य गुरोरभिमुखः सदा ॥ ४४ ॥
ಯಾರಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಾರದೋ, ಅವನು ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಶೂದ್ರಸಮಾನನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಸದಾ ಗುರುವಿನ ಸಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಬೇಕು.
Verse 45
तस्य पादौ च संगृह्य अधीयीत विचक्षणः । अष्टकासु चतुर्दश्यां प्रतिपत्पर्वणोस्तथा ॥ ४५ ॥
ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿವೇಕಿ ಶಿಷ್ಯನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಷ್ಟಕಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಪತ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರ್ವಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ.
Verse 46
महाभरण्यां विप्रेद्रं श्रवणद्वादशीदिने । भाद्रपदापरपक्षे द्वितीयायां तथैव च ॥ ४६ ॥
ಓ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಮಹಾಭರಣೀ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ಶ್ರವಣ-ದ್ವಾದಶೀ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾದ್ರಪದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ದ್ವಿತೀಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ (ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು).
Verse 47
माघस्य शुक्लसप्तम्यां नवम्यामाश्विनस्य च । परिवेषं गते सूर्ये श्रोत्रिये गृहमागते ॥ ४७ ॥
ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ವಿನ ನವಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ—ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪರಿವೇಷ (ಹಾಲೋ) ಕಾಣಿಸಿದಾಗ, ಹಾಗೂ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ—(ಇವು ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳು).
Verse 48
बंधिते ब्रह्मणे चैव प्रवृद्धकलहे तथा । संध्यायां गर्जिते मेघे ह्यकाले परिवर्षणे ॥ ४८ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದಾಗ, ಕಲಹವು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಗರ್ಜಿಸಿದಾಗ, ಮತ್ತು ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗ—ಇವು ಅಪಶಕುನ ಸೂಚಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳು.
Verse 49
उल्काशनिप्रपाते च तथा विप्रेऽवमानिते । मन्वादिषु च देवर्षे युगादिषु चतुर्ष्वपि ॥ ४९ ॥
ಹೇ ದೇವರ್ಷಿ! ಉಲ್ಕಾಪಾತ ಅಥವಾ ವಜ್ರಪಾತ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದಾಗ; ಮನ್ವಂತರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ—ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 50
नाधीयीत द्विजः कश्चित्सर्वकर्मफलोत्सुकः । तृतीया प्राधवे शुक्ला भाद्रे कृष्णा त्रयोदशी ॥ ५० ॥
ಯಾವುದೇ ದ್ವಿಜನು ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಆತುರಗೊಂಡು ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಧವ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯಾ ಮತ್ತು ಭಾದ್ರ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣ ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದೂ ಅಧ್ಯಯನ ವರ್ಜ್ಯ.
Verse 51
कार्त्तिके नवमी शुद्धा माघे पंचदशी तिथिः । एता युगाद्याः कथिता दत्तस्याक्षयकारिकाः ॥ ५१ ॥
ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ನವಮಿ ಮತ್ತು ಮಾಘದಲ್ಲಿ ಪಂಚದಶಿ ತಿಥಿ—ಇವುಗಳನ್ನು ‘ಯುಗಾದಿ’ ದಿನಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
Verse 52
मन्वादींश्च प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः । अक्षयुक्छुक्लनवमी कार्तिके द्वादशी सिता ॥ ५२ ॥
ಈಗ ನಾನು ಮನುಗಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳು. ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ನವಮಿ ‘ಅಕ್ಷಯುಕ್’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಣ್ಯವಾಗಿದೆ.
Verse 53
तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च । आषाढशुक्लदशमी सिता माघस्य सप्तमी ॥ ५३ ॥
ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ತೃತೀಯಾ ಹಾಗೂ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ತೃತೀಯಾ; ಆಷಾಢದ ಶುಕ್ಲ ದಶಮಿ; ಮತ್ತು ಮಾಘದ ಶುಕ್ಲ ಸಪ್ತಮಿ—ಈ ತಿಥಿಗಳು ಧರ್ಮಾನುಷ್ಠಾನಗಳಿಗೆ ಶುಭವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
Verse 54
श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णमा । फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी सिता ॥ ५४ ॥
ಶ್ರಾವಣದ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿ, ಆಷಾಢದ ಪೂರ್ಣಿಮೆ, ಫಾಲ್ಗುಣದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪೌಷದ ಶುಕ್ಲ ಏಕಾದಶಿ—ಇವು ಧರ್ಮಾನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯತಿಥಿಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ।
Verse 55
कार्तिकी फाल्गुनी चैत्रीं ज्यैष्ठी पंचदशी सिता । मन्वादयः समाख्याता दत्तस्याक्षयकारिकाः ॥ ५५ ॥
ಕಾರ್ತಿಕ, ಫಾಲ್ಗುಣ, ಚೈತ್ರ, ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸಗಳ ಶುಕ್ಲ ಪಂಚದಶಿ (ಪೂರ್ಣಿಮೆ) ಹಾಗೂ ಮನ್ವಾದಿ ದಿನಗಳು—ಇವು ದಾನಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷಯ ಫಲ ನೀಡುವವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।
Verse 56
द्विजैः श्रद्धं चकर्त्तव्यं मन्वादिषु युगादिषु । श्राद्धे निमंत्रिते चैवग्रहणे चंद्रसूर्ययोः ॥ ५६ ॥
ಮನ್ವಾದಿ ಹಾಗೂ ಯುಗಾದಿ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದಾಗ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮ ಆಚರಿಸಬೇಕು।
Verse 57
अयनद्वितये चैव तथा भूकंपने मुने । गलग्रहे दुर्द्दिने च नाधीयीत कदाचन ॥ ५७ ॥
ಮುನಿಯೇ, ಎರಡೂ ಅಯನ ಸಂಕ್ರಮಣಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂಕಂಪದ ವೇಳೆ, ಗಂಟಲು ರೋಗವಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಡಿನದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 58
एवमादिषु सर्वेषु अनध्यायेषु नारद । अधीयतां सुमूढानांप्रजांप्रज्ञांयशः श्रियम् ॥ ५८ ॥
ಹೇ ನಾರದ, ಇಂತಹ ಎಲ್ಲ ಅನಧ್ಯಾಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅತಿಮೂಢರು ಅಧ್ಯಯನ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಸಂತಾನ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೀ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।
Verse 59
आयुष्यं बलमारोग्यं निकृंतति यमः स्वयम् । अनध्याये तु योऽधीते तं विद्याद्वब्रह्मघातकम् ॥ ५९ ॥
ಯಮನು ಸ್ವತಃ ಆಯುಷ್ಯ, ಬಲ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅನಧ್ಯಾಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು॥
Verse 60
न तं संभाषयेद्विप्रन तेन सह संवसेत् । कुंडगोलकयोः केचिज्जडादीनां च नारद ॥ ६० ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಬಾರದು. ಓ ನಾರದಾ, ಕೆಲವರು ಕುಂಡ-ಗೋಲಕ ಮತ್ತು ಜಡಬುದ್ಧಿ ಮೊದಲಾದವರಿಗೂ ಇದೇ ನಿಯಮವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ॥
Verse 61
वदंति चोपनयनं तत्पुत्रादिषु केचन । अनधीत्य तु यो वेदमन्त्रय कुरुते श्रमम् ॥ ६१ ॥
ಕೆಲವರು ಪುತ್ರಾದಿಗಳಿಗೋ ಉಪನಯನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದೆ ಯಾರು ವೇದಮಂತ್ರ ಜಪದಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಶ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವೇ॥
Verse 62
शूद्रतुल्यः स विज्ञेयो नरकस्य प्रियोऽतिथिः । अनधीतश्रुतिर्विप्र आचार प्रतिपद्यते ॥ ६२ ॥
ಶ್ರುತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶೂದ್ರಸಮಾನ, ನರಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯ ಅತಿಥಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದರೂ ಅವನು ಆಚಾರದ ಹೊರರೂಪವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ॥
Verse 63
नाचारफलमान्पोति यथा शूद्रस्तथैव सः । नित्यं नैमित्तिकं काम्यं यच्चान्यत्कर्म वैदिकम् ॥ ६३ ॥
ಅವನು ಶೂದ್ರನಂತೆ ಆಚಾರಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯ, ನೈಮಿತ್ತಿಕ, ಕಾಮ್ಯ ಅಥವಾ ಇತರ ಯಾವುದೇ ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವೂ ಅವನಿಗೆ ದೊರೆಯದು॥
Verse 64
अनधीतस्य विप्रस्य सर्वं भवति निष्फलम् । शब्दब्रह्ममयो विष्णुर्वेदः साक्षाद्धारि स्मृकतः ॥ ६४ ॥
ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣು ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನು; ವೇದವು ಸాక్షಾತ್ ಹರಿಯೇ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
Verse 65
वेदाध्यायी ततो विप्रः सर्वान्कामानवाप्नुयात् ॥ ६५ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Frequently Asked Questions
Because varṇāśrama-dharma is presented as a regulated sacramental and ethical system; rejecting one’s ordained duty disrupts ritual order and eligibility for Vedic rites, so the text labels such a person as excluded from dharma to protect śāstric continuity and communal purity norms.
It assigns varṇa-specific windows (with an extended ‘secondary’ allowance) and declares that letting the principal time pass causes a fall from Sāvitrī discipline; restoration requires heavy prāyaścitta (long kṛcchra observance, cāndrāyaṇa, and sāntapana penances) before performing the rite properly.
Anadhyāya is the mandated suspension of Vedic study on certain calendrical junctures, omens, and disruptions (e.g., solstices, eclipses, earthquakes, severe weather, impurity/illness). The chapter frames violation as spiritually ruinous and even ‘brahma-hatyā’-like, underscoring that correct recitation is inseparable from correct time and purity.
It culminates by identifying Viṣṇu with Śabda-Brahman and remembering the Veda as Hari manifest; thus disciplined study is not merely scholastic but a devotional participation in divine presence.