Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya

Verse 1

ॐ श्रीगुरुभ्यो नमः । ॐ श्रीगणेशाय नमः । ॐ नमो भगवते वासुदेवाय । ॐ नारायाणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ १ ॥

ಓಂ ಶ್ರೀಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ। ಓಂ ಶ್ರೀಗಣೇಶಾಯ ನಮಃ। ಓಂ ಭಗವತೇ ವಾಸುದೇವಾಯ ನಮಃ। ನಾರಾಯಣ, ನರ ಮತ್ತು ನರೋತ್ತಮ ಹಾಗೂ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಈ ಪವಿತ್ರ ವಚನಕ್ಕೆ ‘ಜಯ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಬೇಕು।

Verse 2

ॐ वेदव्यासाय नमः । वृन्दे वृन्दावनासीनमिन्दिरानन्दन्दमन्दिरम् । उपेन्द्रं सांद्रकारुण्यं परानन्दं परात्परम् ॥ १॥ १ ॥

ಓಂ ವೇದವ್ಯಾಸಾಯ ನಮಃ। ಹೇ ವೃಂದೇ! ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಉಪೇಂದ್ರನನ್ನು ನಾನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನೇ ಇಂದಿರಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಆನಂದದ ಧಾಮ-ಮಂದಿರ; ಅವನ ಕರುಣೆ ಘನವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಅವನು ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪ, ಪರಾತ್ಪರನು।

Verse 3

ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यां यस्यांशा लोकसाधकाः । तमादिदेवं चिद्रूपं विशुद्ध परमं भजे ॥ २ ॥

ನಾನು ಆ ಆದಿದೇವನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ಪರಮ ವಿಶುದ್ಧ, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನು; ಅವನ ಅಂಶಗಳೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಲೋಕಗಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆ।

Verse 4

शौनकाद्या महात्मान ऋषयो ब्रह्मवादिनः । नैमिषाख्ये महारण्ये तपस्तेपुर्मुमुक्षवः ॥ ३ ॥

ಶೌನಕಾದಿ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳು—ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು—ನೈಮಿಷವೆಂಬ ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು।

Verse 5

जितेन्द्रिया जिताहाराः सन्तः सत्यपराक्रमाः । यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं सनातनम् ॥ ४ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಯಮವಿಟ್ಟು, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ ಸಜ್ಜನರು—ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆದ್ಯನೂ ಸನಾತನನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು।

Verse 6

अनीर्ष्याः सर्वधर्म्मज्ञा लोकानुग्रहतत्पराः । निर्म्ममा निरहंकाराः परस्मिन्नतमानसाः ॥ ५ ॥

ಅವರು ಅಸೂಯಾರಹಿತರು, ಸರ್ವಧರ್ಮತತ್ತ್ವಜ್ಞರು, ಲೋಕಾನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು. ಮಮಕಾರ-ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನತಗೊಳಿಸಿ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

न्यस्तकामा विवृजिनाः शमादिगुणसंयुताः । कृष्णाजिनोत्तरीयास्ते जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ ६ ॥

ಅವರು ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪಾಪರಹಿತರಾಗಿ, ಶಮಾದಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣಾಜಿನವನ್ನು ಮೇಲಂಗಿಯಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ಜಟಾಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕಿದರು।

Verse 8

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुः समौजसः । धर्म्मशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिषकानने ॥ ७ ॥

ಜಗಚ್ಚಕ್ಷುವಾದ ಪರಮಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ಸಮಾನ ಆತ್ಮತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞರಾದ ಋಷಿಗಳು ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು।

Verse 9

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परे । केचिच्च परया भक्त्या नारायणमपूजयन् ॥ ८ ॥

ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞಪತಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು; ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪರಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 10

एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुतमाः । धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायाञ्ज्ञातुमिच्छवः ॥ ९ ॥

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳು ಸಭೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿ, ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರು।

Verse 11

षङ्विंशतिसहस्त्राणि मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शक्यते ॥ १० ॥

ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ್ಸುಗಳಾದ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯನಿಷ್ಠರಾದ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಮುನಿಗಳು ಇದ್ದರು; ಅವರ ಶಿಷ್ಯ-ಪ್ರಶಿಷ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದು।

Verse 12

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महौजसः । लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः ॥ ११ ॥

ಆ ಮುನಿಗಳು ಆತ್ಮಭಾವಿತರಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗಳಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಸೇರಿಕೊಂಡು—ರಾಗರಹಿತರು, ಮತ್ಸರರಹಿತರು—ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕಾರರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 13

कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले । कथं वा प्राप्यते मुक्तिर्नृणां तापार्तचेतसाम् ॥ १२ ॥

ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಪುಣ್ಯಕರ, ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳು ಇವೆ? ಹಾಗೆಯೇ ತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 14

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी । केन सिध्येत च फलं कर्मणस्त्रिविधात्मनः ॥ १३ ॥

ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಮೇಲೆ ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ, ಅಚಲ ಭಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ತ್ರಿವಿಧಸ್ವರೂಪವಾದ ಕರ್ಮದ ಫಲ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 15

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः । प्राञ्जलिर्वाक्यमाहेदं विनयावनतः सुधीः ॥ १४ ॥

ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಶೌನಕನು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 16

शौनक उवाच । आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः । यजन्मखैर्बहुविधैर्विश्वरुपं जनार्दनम् ॥ १५ ॥

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು—ಪವಿತ್ರ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೂತನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅನೇಕ ವಿಧ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವರೂಪ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो महामुनिः । पुराणसंहितावक्ता शान्तो वै रोमहर्षणिः ॥ १६ ॥

ವ್ಯಾಸಶಿಷ್ಯನಾದ ಶಾಂತಸ್ವಭಾವ ಮಹಾಮುನಿ ರೋಮಹರ್ಷಣಿ—ಪುರಾಣಸಂಹಿತೆಯ ವಕ್ತೃ—ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ।

Verse 18

युगे युगेऽल्पकान्धर्मान्निरीक्ष्य मधुसूदनः । वेदव्यास स्वरूपेण वेदभागं करोति वै ॥ १७ ॥

ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಕ್ಷೀಣವಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು) ವೇದವ್ಯಾಸಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ವೇದವನ್ನು ವಿಭಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

वेदव्यासमुनिः साक्षान्नारायण इति द्विजाः । शुश्रुमः सर्वशास्त्रेषु सूतस्तु व्यासशासितः ॥ १८ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ—ಮುನಿ ವೇದವ್ಯಾಸನು ಸాక్షಾತ್ ನಾರಾಯಣನೇ; ಸೂತನು ವ್ಯಾಸನಿಂದ ಉಪದೇಶಿತನಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 20

तेन संशासितः सूतो वेदव्यासेन धीमता । पुराणानि स वेत्त्येव नान्यो लोके ततः परः ॥ १९ ॥

ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ವೇದವ್ಯಾಸನಿಂದ ಉಪದೇಶಿತನಾದ ಸೂತನೇ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದವನು; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 21

स पुराणार्थविल्लोके स सर्वज्ञः स बुद्धिमान् । स शान्तो मोक्षधर्मज्ञः कर्मभक्तिकलापवित् ॥ २० ॥

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣಾರ್ಥವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿತವನು ಅವನೇ; ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಶಾಂತ, ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಜ್ಞ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ‑ಭಕ್ತಿಯ ಸಮಸ್ತ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು।

Verse 22

वेदवेदाङ्गशास्त्राणां सारभूतं मुनीश्वराः । जगद्धितार्थं तत्सर्वं पुराणेषूक्तवान्मुनिः ॥ २१ ॥

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಾರವನ್ನು, ಜಗದ್ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ, ಆ ಮುನಿಯು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ।

Verse 23

ज्ञानार्णवो वै सूतस्तत्सर्वतत्त्वार्थकोविदः । तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्यूचे शौनको मुनीन् ॥ २२ ॥

ಸೂತನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಜ್ಞಾನಸಾಗರ; ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳ ಅರ್ಥ‑ತಾತ್ಪರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಕೇಳೋಣ ಎಂದು ಶೌನಕನು ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 24

ततस्ते मुनयः सर्वे शौनकं वाग्विदां वरम् । समाश्लिष्य सुसंप्रीताः साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ २३ ॥

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ವಾಗ್ವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶೌನಕನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ “ಸಾಧು! ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 25

अथ ते मुनयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं वने । मृगव्रजसमाकीर्णं मुनिभिः परिशोभितम् ॥ २४ ॥

ನಂತರ ಆ ಮುನಿಗಳು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಪುಣ್ಯವಾದ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು—ಅದು ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಮುನಿಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 26

मनोज्ञभूरुहलताफलपुष्पविभूषितम् । युक्तं सरोभिरच्छोदैरतिथ्यातिथ्यसंकुलम् ॥ २५ ॥

ಅದು ಮನೋಹರ ವೃಕ್ಷ-ಲತಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಫಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ; ಸ್ವಚ್ಛ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಅತಿಥಿಗಳ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಕಾರ-ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿತ್ತು।

Verse 27

ते तु नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । यजन्तमग्निष्टोमेन ददृशू रोमहर्षणिम् ॥ २६ ॥

ಆದರೆ ಅವರು ದೇವನಾರಾಯಣನನ್ನು—ಅನಂತನೂ ಅಪರಾಜಿತನೂ—ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಾಗದಿಂದ ಯಜಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ಆ ದರ್ಶನವು ರೋಮಾಂಚಕರವೂ ಭಕ್ತಿಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವದೂ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 28

यथार्हमर्चितास्तेन सूतेन प्रथितौजसः । तस्यावभृथमीक्षन्तस्तत्र तस्थुर्मखालये ॥ २७ ॥

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಆ ಸೂತನು ಯಥಾರ್ಹವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಯಾಗಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಯಾಗದ ಅವಭೃತಸ್ನಾನ (ಸಮಾಪನ ಸ್ನಾನ)ವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 29

अधरावभृथस्नातं सूतं पौराणिकोत्तमम् । पप्रच्छुस्ते सुखासीनां नैमिषारण्यवासिनः ॥ २८ ॥

ಅವಭೃತಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಪುರಾಣವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೂತನು ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वयं त्वतिथयः प्राप्ता आतिथेयास्तु सुव्रत । ज्ञानदानोपचारेण पूजयास्मान्यथाविधिः ॥ २९ ॥

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುವ್ರತನೇ! ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಆತಿಥೇಯನಾಗಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜ್ಞಾನ-ದಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ।

Verse 31

दिवौकसो हि जीवन्ति पीत्वा चन्द्रकलामृतम् । ज्ञानामृतं भूसुरास्तु मुने त्वन्मुखनिःसृतम् ॥ ३० ॥

ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳು ಚಂದ್ರಕಲಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಹೇ ಮುನೇ, ಭೂಸುರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಜ್ಞಾನಾಮೃತದಿಂದಲೇ ಜೀವನ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

येनेदमखिलं जातं यदाधारं यदात्मकम् । यस्मिन्प्रतिष्ठितं तात यस्मिन्वा लयमेष्यति ॥ ३१ ॥

ಯಾವನಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಉಂಟಾಯಿತು, ಯದೇ ಇದರ ಆಧಾರವೂ ಸ್ವರೂಪವೂ; ಹೇ ತಾತ, ಯಾರಲ್ಲಿ ಇದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾರಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುವುದು.

Verse 33

केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः । कथं वर्णाश्रमाचारश्चातिथेः पूजनं कथम् ॥ ३२ ॥

ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಜನರು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಚಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಅತಿಥಿ ಪೂಜನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 34

सफलं स्याद्यथा कर्म मोक्षोपायः कथं नृणाम् । भक्त्या किं प्राप्यते पुंभिस्तथा भक्तिश्च कीदृशी ॥ ३३ ॥

ಕರ್ಮ ಹೇಗೆ ಫಲವತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷೋಪಾಯವೇನು? ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುರುಷನು ಏನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವ ವಿಧದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು?

Verse 35

वद सूत मुनिश्रेष्ट सर्वमेतदसंशयम् । कस्य नो जायते श्रद्धा श्रोतुं त्वद्वचनामृतम् ॥ ३४ ॥

ಹೇ ಸೂತ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ವಚನಾಮೃತವನ್ನು ಕೇಳಲು ಯಾರಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹುಟ್ಟದು?

Verse 36

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे यदिष्टं वो वदामि तत् । गीतं सनकमुख्यैस्तु नारदाय महात्मने ॥ ३५ ॥

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಸನಕಾದಿ ಪ್ರಮುಖ ಋಷಿಗಳು ಮಹಾತ್ಮ ನಾರದನಿಗೆ ಹಾಡಿದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಉಪದೇಶ.

Verse 37

पुराणं नारदोपाख्यमेतद्वेदार्थसंमितम् । सर्वपापप्रशमनं दुष्टग्रहनिवारणम् ॥ ३६ ॥

ನಾರದೋಪಾಖ್ಯವೆನಿಸುವ ಈ ಪುರಾಣವು ವೇದಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ದುಷ್ಟ ಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 38

दुःस्वप्ननाशनं धर्म्यं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । नारायणकथोपेतं सर्वकल्याणकारणम् ॥ ३७ ॥

ಇದು ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು, ಧರ್ಮಮಯವಾದದು, ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವದು. ನಾರಾಯಣಕಥೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಸರ್ವ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

धर्मार्थकाममोक्षाणां हेतुभूतं महाफलम् । अपूर्वपुण्यफलदं श्रृणुध्वं सुसमाहिताः ॥ ३८ ॥

ಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ—ಇದು ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅಪೂರ್ವ ಪುಣ್ಯದ ಫಲವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 40

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । श्रृत्वैतदार्षं दिव्यं च पुराणं शुद्धिमाप्नुयात् ॥ ३९ ॥

ಯಾರಾದರೂ ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಕಲుషಿತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಉಪಪಾತಕಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿರಲಿ, ಈ ಋಷಿಪ್ರಣೀತ ದಿವ್ಯ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅವನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

यस्यैकाध्यायपठनाद्वाजिमेधफलं लभेत् । अध्यायद्वयपाठेन राजसूयफलं तथा ॥ ४० ॥

ಈ ಪುರಾಣದ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಪಠಣದಿಂದ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಎರಡು ಅಧ್ಯಾಯ ಪಠಣದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 42

ज्येष्ठमासे पूर्णिमायां मूलक्षें प्रयतो नरः । स्नात्वा च यमुना तोये मथुरायामुपोषितः ॥ ४१ ॥

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು, ಮೂಲ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ನಿಯಮವಂತನು ಯಮುನಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 43

अभ्यर्च्य विधितवत्कृष्णं यत्फलं लभते द्विजाः । तत्फलं समवाप्रोति अध्यायत्रयपाठतः ॥ ४२ ॥

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲ, ಮೂರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಪಠಣದಿಂದಲೂ ಅದೇ ಫಲವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 44

तत्प्रवक्ष्यामि वः सम्यक् शृणुध्वं गदतो मम । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तः कोटिकुलान्वितः ॥ ४३ ॥

ಅದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಕೋಟಿ ಕುಲಗಳೊಡನೆ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्रैव प्रतितिष्ठति । श्रुत्वास्य तु दशाध्यायान्भक्तिभावेन मानवः ॥ ४४ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಈ ಹತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವ ಮಾನವನೂ ಆ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

निर्वाणमूक्तिं लभते नात्र कार्या विचारणा । श्रेयसां परमं श्रेयः पवित्राणामनुत्तमम् ॥ ४५ ॥

ಮಾನವನು ನಿರ್ವಾಣ-ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು, ಎಲ್ಲ ಪವಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನುತ್ಕೃಷ್ಟ ಪಾವನವಾಗಿದೆ.

Verse 47

दुःखप्रनाशनं पुण्यं श्रोतव्यं यत्नतो द्विजाः । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्लोकं श्लोकार्द्धमेव वा ॥ ४६ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ದುಃಖನಾಶಕವಾದ ಈ ಪುಣ್ಯೋಪದೇಶವನ್ನು ಯತ್ನದಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನು ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನಾದರೂ—ಅಥವಾ ಅರ್ಧಶ್ಲೋಕವನ್ನಾದರೂ—ಕೇಳಬೇಕು.

Verse 48

पठित्वा मुच्यते सद्यो महापातकराशिभिः । सतामेव प्रवक्तव्यं गुह्याद्गुह्यतरं यतः ॥ ४७ ॥

ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೆ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ರಾಶಿಗಳಿಂದಲೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಗುಹ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 49

वावयेत्पुरतो विष्णोः पुण्यक्षेत्रे द्विजान्तिके । ब्रह्यद्रोहपराणां च दंभाचारयुतात्मनाम् ॥ ४८ ॥

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿಸಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮ/ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೂ, ದಂಭ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ಯುಕ್ತಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೂ.

Verse 50

जनानां बकवृतीनां न ब्रूयादिदमुत्तमम् । त्यक्तकामादिदोषाणां विष्णुभक्तिरतात्मनाम् ॥ ४९ ॥

ಬಕವೃತ್ತಿಯ (ಕೊಕ್ಕಿನಂತೆ ಕಪಟ) ಜನರಿಗೆ ಈ ಉತ್ತಮ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು. ಇದು ಕಾಮಾದಿ ದೋಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರತವಾದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೇ ಸೇರಿದೆ.

Verse 51

सदाचारपराणां च वक्तव्यं मोक्षयसाधनम् । सर्वदेवमयो विष्णुः स्मरतामार्तिनाशनः ॥ ५० ॥

ಸದಾಚಾರಪರಾಯಣರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷಸಾಧನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಸರ್ವದೇವಮಯ ವಿಷ್ಣು ಸ್ಮರಿಸುವವರ ಆర్తಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

सद्भक्तिवत्सलो विप्रा भक्त्या तुष्यति नान्यथा । अश्रद्धयापि यांन्नाच्चि कीर्तितेऽथ स्मूतेऽपि वा ॥ ५१ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಪ್ರಭು ಸದ್ಭಕ್ತಿವತ್ಸಲನು; ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲ್ಲ. ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾಮೋಚ್ಚಾರ, ಕೀರ್ತನೆ ಅಥವಾ ಸ್ಮರಣೆಯೂ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 53

विमुक्तः पातकैर्मर्त्यो लभते पदमव्ययम् । संसारधोरकान्ताग्दावाग्रिर्मधुसुदनः ॥ ५२ ॥

ಪಾತಕಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಅವ್ಯಯ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸಂಸಾರದ ಘೋರ ಅರಣ್ಯದ ದಾವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಮಧುಸೂದನನೇ ದಹಿಸಿ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

स्मरतां सर्वपापानि नाशयत्याशु सत्तमाः । तदर्थद्योतकमिदं पुराणं श्राव्यमुत्तमम् ॥ ५३ ॥

ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ, ಇದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಇದು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರಾಣವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು.

Verse 55

श्रवणात्पठनाद्वापि सर्वपापविनाशकृत् । यस्यास्य श्रवणे बुद्धिर्जायते भक्तिसंयुता ॥ ५४ ॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಬುದ್ಧಿ ಯಾರಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ ಅವನೇ ಧನ್ಯನು.

Verse 56

स एव कृतकृत्यस्तु सर्वशास्त्रार्थकोविदः । यदर्जितं तपः पुण्यं तन्मन्ये सफलं द्विजाः ॥ ५५ ॥

ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಕೃತಕೃತ್ಯನು, ಸಮಸ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನು. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಮನಗಾಣುತ್ತೇನೆ।

Verse 57

यदस्य श्रवणे भाक्तिरन्यथा नहि जायते । सत्कथासु प्रर्वतन्ते सज्जना ये जगाद्धिताः ॥ ५६ ॥

ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಜಗದ್ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಸಜ್ಜನರು ಸತ್ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 58

निन्दायां कलहे वापि ह्यसन्तः पाप्तात्पराः । पुराणेष्वर्थवादत्वं ये वदन्ति नराधमाः ॥ ५७ ॥

ನಿಂದೆ ಮತ್ತು ಕಲಹದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದ ಅಸಂತರು ಪಾಪಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಮರು. ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ‘ಅರ್ಥವಾದ’ (ಖಾಲಿ ಸ್ತುತಿ) ಎಂದು ಹೇಳುವ ನರಾಧಮರೂ ನಿಂದನೀಯರು।

Verse 59

तैरर्जितानि पुण्यानि क्षयं यान्ति द्विजोत्तमाः । समस्तकर्मनिर्मूलसाधनानि नराधमः ॥ ५८ ॥

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಗಳು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನರಾಧಮರು ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡುವುದೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

पुराणान्यर्थवादेन ब्रुवन्नरकमश्नुते । अन्यानि साधयन्त्येव कार्याणि विधिना नराः ॥ ५९ ॥

ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ‘ಅರ್ಥವಾದ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನು ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾನವರು ವಿಧಿ-ನಿಯಮಗಳಂತೆ ನೆರವೇರಿಸಿದಾಗಲೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

पुराणानि द्विजश्रेष्टाः साधयन्ति न मोहिताः । अनायासेन यः पुण्यानीच्छतीह द्विजोत्तमाः ॥ ६० ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಮೋಹಿತರಲ್ಲದವರು ಪುರಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಾಧ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವನೋ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಅವನು ಪುರಾಣಾಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 62

श्रोतव्यानि पुराणानि तेन वै भक्तिभावतः । पुराणश्रवणे बुद्धिर्यस्य पुंसः प्रवर्तते ॥ ६१ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದಲೇ ಕೇಳಬೇಕು. ಯಾರ ಬುದ್ಧಿ ಪುರಾಣಶ್ರವಣದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೋ, ಅವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಜಾಗೃತವಾಗಿ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 63

पुरार्जितानि पापानि तस्य नश्यन्त्यसंशयम् । पुराणे वर्तमानेऽपि पापपाशेन यन्त्रितः । आदरेणान्यगाथासु सक्तबुद्धिः पतत्यधः ॥ ६२ ॥

ಅವನ ಪೂರ್ವಾರ್ಜಿತ ಪಾಪಗಳು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪುರಾಣ ಪಠಣ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪಾಪಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ತಪ್ಪಾದ ಆದರದಿಂದ ಇತರ (ಸಾಂಸಾರಿಕ) ಗೀತೆ-ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಸಕ್ತಗೊಳಿಸಿದವನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 64

सत्सङ्गदेवार्चनसत्कथासु हितोपदेशे निरतो मनुष्यः । प्रयाति विष्णोः परमं पदं यद्देहावसानेऽच्युततुल्यतेजाः ॥ ६३ ॥

ಸತ್ಸಂಗ, ದೇವಾರ್ಚನೆ, ಸತ್ಕಥಾಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಹಿತೋಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ದೇಹಾವಸಾನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಯುತನ ಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

तस्मादिदं नारदनामधेयं पुण्यं पुराणं श्रुणुत द्विजेन्द्राः । यस्मिञ्छ्रुते जन्मजरादिहीनो नरो भवेदच्युतनिष्टचेताः ॥ ६४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರರೇ! ‘ನಾರದ’ ಎಂಬ ನಾಮಧೇಯವಿರುವ ಈ ಪುಣ್ಯ ಪುರಾಣವನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿರಿ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಜನ್ಮ, ಜರಾ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠಚಿತ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं निजप्रभाभावितसर्वलोकम् । संकल्पितार्थप्रदमादिदेवं स्मृत्वाव्रजेन्मुक्तिपदं मनुष्यः ॥ ६५ ॥

ಮಾನವನು ಆ ಪರಮ ವರಣೀಯ, ವರದಾಯಕ ಪುರಾಣವನ್ನು—ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿ, ಸಂಕಲ್ಪಿತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು—ಮತ್ತು ಆದಿದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಮುಕ್ತಿಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

ब्रह्मेशविष्ण्वादिशरीरभेदैर्विश्वं सृजत्यत्ति च पाति विप्राः । तमादिदेवं परमं परेशमाधाय चेतस्युपयाति मुक्तिम् ॥ ६६ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಬ್ರಹ್ಮ, ಈಶ (ಶಿವ), ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ವಿಭಿನ್ನ ದೇಹರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನೇ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಆದಿದೇವ, ಪರಮ ಪರೇಶನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 68

यो नाम जात्यादिविकल्पहीनः परः पराणां परमः परस्मात् । वेदान्तवेद्यः स्वजनप्रकाशः समीड्यते सर्वपुराणवेदैः ॥ ६७ ॥

ಯಾವನ ನಾಮವೇ ಜನ್ಮ, ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದ ಭೇದವಿಕಲ್ಪಗಳಿಂದ ರಹಿತವೋ; ಯಾರು ಪರಾತ್ಪರ, ಪರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ, ಪರಮಾತೀತನೋ; ಯಾರು ವೇದಾಂತದಿಂದ ಜ್ಞೇಯನೋ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶನೋ—ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಪುರಾಣಗಳೂ ವೇದಗಳೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 69

तस्मात्तिमीशं जगतां विमुक्तिमुपासनायालमजं मुरारिम् । परं रहस्यं पुरुषार्थहेतुं स्मृत्वा नरो याति भवाब्धिपारम् ॥ ६८ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಈಶ, ಜಗತ್ತಿನ ವಿಮುಕ್ತಿಸ್ವರೂಪ, ಅಜನ್ಮ ಮೂರಾರಿ—ಪರಮ ರಹಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ಕಾರಣ—ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸಿದರೆ ಮಾನವನು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

वक्तव्यं धार्मिकेभ्यस्तु श्रद्दधानेभ्य एव च । मुमुक्षुभ्यो यतिभ्यश्च वीतरागेभ्य एव च ॥ ६९ ॥

ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಮುಮುಕ್ಷುಗಳಿಗೆ, ಯತಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ।

Verse 71

वक्तव्यं पुण्यदेशे च सभायां देवतागृहे । पुण्यक्षेत्रे पुण्यतीर्थे देव ब्राह्मणसन्निधौ ॥ ७० ॥

ಈ ಪವಿತ್ರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪುಣ್ಯದೇಶದಲ್ಲಿ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ; ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 72

उच्छिष्टदेशे वक्तार आख्यानमिदमुत्तमम् । पच्यन्ते नरके घोरे यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ७१ ॥

ಅಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಈ ಉತ್ತಮಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪಠಿಸುವವರು, ಸರ್ವಭೂತಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 73

मृषा श्रृणोति यो मूढो दम्भी भक्तिविवर्जितः । सोऽपि तद्वन्महाघोरे नरके पच्यतेऽक्षये ॥ ७२ ॥

ದಂಭಿ ಆಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಸುಳ್ಳು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳುವ ಮೂಢನು—ಅವನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಹಾಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 74

नरो यः सत्कथामध्ये संभाषां कुरुतेऽन्यतः । स याति नरकं घोरं तदेकाग्रमना भवेत् ॥ ७३ ॥

ಸತ್ಕಥೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಮಾತು ಮಾಡುವವನು ಘೋರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿರಿಸಬೇಕು।

Verse 75

श्रोता वक्ता चविप्रेन्द्रा एष धर्मः सनातनः । असमाहितचित्तस्तु न जानाति हि किंचना ॥ ७४ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ನಿಜವಾದ ಶ್ರೋತ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ವಕ್ತರಾಗಿರುವುದೇ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ; ಆದರೆ ಅಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದು।

Verse 76

तत एकमना भूत्वा पिबेद्धरिकथामृतम् । कथं संभ्रान्तचित्तस्य कथास्वादः प्रजायते ॥ ७५ ॥

ಆದುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಹರಿಕಥಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಬೇಕು. ಚಿತ್ತವು ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವವನಿಗೆ ಕಥಾರಸ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ?

Verse 77

किं सुखं प्राप्यते लोके पुंसा संभ्रान्तचेतसा । तस्मात्सर्वं परित्यज्य कामं दुःखस्य साधनम् ॥ ७६ ॥

ಚಿತ್ತವು ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಪುರುಷನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು? ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ದುಃಖದ ಸಾಧನವಾದ ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.

Verse 78

समाहितमना भूत्वाकुर्यादच्युतचिन्तनम् । येन केनाप्युपायेन स्मृतो नारायणोऽव्ययः ॥ ७७ ॥

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿ ಅಚ್ಯುತನ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದಾದರೂ ಅವ್ಯಯನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 79

अपि पातकयुक्तस्य प्रसन्नः स्यान्नसंशयः । यस्य नारायणे भक्तिर्विभौ विश्वेश्वरेऽव्यये । तस्य स्यात्सफलं जन्म मुक्तिश्चैव करे स्थिता ॥ ७८ ॥

ಪಾಪಯುಕ್ತನಾದವನೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಅವ್ಯಯ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇರುವವನಿಗೆ. ಅವನ ಜನ್ಮ ಸಫಲ; ಮುಕ್ತಿ ಕೈತಳದಲ್ಲೇ ನಿಂತಂತಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 80

धर्मार्थकाममोक्षाख्यपुरुषार्था द्विजोत्तमाः । हरिभक्तिपराणां वै संपद्यन्ते न संशयः ॥ ७९ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷವೆಂಬ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳು ಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.