Shloka 5
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
मुसलालातनाराचतोमरासिपर श्वथैः । अन्विताश्न शतघ्नीभि: समधूच्छिष्टमुद्गरा:,मुसल, अलात (बनैठी), बाण, तोमर, तलवार, फरसे, मोमके मुद्गर तथा तोप आदि अस्त्र-शस्त्रोंके संग्रहके कारण भी वे खाइयाँ दुर्लघ्य थीं
musalālātanārācatomarāsiparaśvathaiḥ | anvitāś ca śataghnībhiḥ samadhūcchiṣṭamudgarāḥ ||
ಮುಸಲಗಳು, ಅಲಾತಗಳು (ಅಗ್ನಿದಂಡಗಳು), ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳು, ತೋಮರಗಳು, ಕತ್ತಿಗಳು, ಪರಶುಗಳು—ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಶತಘ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರೀ ಮುದ್ಗರಗಳೂ ಇಡಲಾಗಿದ್ದವು; ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ದಹನಾವಶೇಷಗಳು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಇಂತಹ ಆಯುಧಸಂಗ್ರಹದ ಅಪಾರತೆಯೇ ಆ ಕಂದಕಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಾಟಲಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the accumulation and readiness of weapons intensify danger and make even physical spaces (like trenches) morally and practically fraught—illustrating the escalatory nature of violence and the harsh realities of martial preparedness within kṣatriya contexts.
Mārkaṇḍeya describes defensive trenches that are difficult to cross because they are stocked with many kinds of weapons—clubs, firebrands, iron arrows, javelins, swords, axes, śataghnīs, and heavy maces—implying a fortified, warlike setting and imminent conflict.