Shloka 231
Duryodhana’s Śaraṇāgati and the Pāṇḍavas’ Resolve
Gandharva Encounter
जो ब्राह्मण एकाग्रचित्त हो स्कन्ददेवके इस जन्मवृत्तान्तका पाठ करता है, वह संसारमें पुष्टिको प्राप्त हो अन्तमें भगवान् स्कन्दके लोकमें जाता है ।। इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि आज्धिरसे स्कनन््दोत्पत्तौ महिषासुरवधे एकत्रिंशदधिकद्विशततमो<ध्याय:
yo brāhmaṇa ekāgracittaḥ san skandadevasya asya janma-vṛttāntasya pāṭhaṃ karoti, sa saṃsāre puṣṭiṃ prāpya ante bhagavataḥ skandasya loke gacchati.
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸ್ಕಂದದೇವನ ಈ ಜನ್ಮವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಟಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಸ್ಕಂದನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇತಿ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತೇ ವನಪರ್ವಣಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯಸಮಾಸ್ಯಾಪರ್ವಣಿ ಆಂಗಿರಸೇ ಸ್ಕಂದೋತ್ಪತ್ತೌ ಮಹಿಷಾಸುರವಧೇ ಏಕತ್ರಿಂಶದಧಿಕದ್ವಿಶತತಮೋऽಧ್ಯಾಯಃ।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Focused recitation (ekāgratā) of a sacred narrative is presented as a disciplined devotional act that yields both worldly flourishing (puṣṭi) and a spiritually elevated end—attainment of Skanda’s realm.
Mārkaṇḍeya concludes the Skanda-birth episode with a phalaśruti: he states the reward for a brāhmaṇa who recites the account with concentration—prosperity in this life and, after death, reaching Lord Skanda’s loka.