Shloka 303
Duryodhana’s Śaraṇāgati and the Pāṇḍavas’ Resolve
Gandharva Encounter
सिंहा नभस्यगच्छन्त नदन्तश्षारुकेसरा: । साक्षात् काल उस रथका संचालन कर रहा था। उसकी प्रेरणासे वह शुभ्र रथ आकाशमें उड़ चला। मनोहर केसरोंसे सुशोभित वे सिंह चराचर प्राणियोंको भयभीत करते और दहाड़ते हुए आकाशमें इस प्रकार चलने लगे, मानो उसे पी जायँगे
siṃhā nabhasy agacchanta nadantaḥ śārukesarāḥ | sākṣāt kālaḥ tasya rathasya sañcālanaṃ karoti sma | tasya preraṇayā sa śubhraḥ ratho nabhasi uḍḍīya calitaḥ | manoharaiḥ kesaraiḥ suśobhitāḥ te siṃhāḥ carācara-prāṇinaḥ bhayabhītān kurvantaḥ nadantaḥ nabhasi evaṃ cacāluḥ, yathā enam pibeyuḥ |
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಶಾರು ಕೇಶರಗಳಿರುವ ಸಿಂಹಗಳು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸాక్షಾತ್ ಕಾಲನೇ ಆ ರಥವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋಚಿತು; ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ಶುಭ್ರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರಥವು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ ವೇಗವಾಗಿ ದೌಡಾಯಿಸಿತು. ಮನೋಹರ ಕೇಶರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಸಿಂಹಗಳು ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಿ, ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಓಡಿದವು—ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಕುಡಿಯುವಂತೆ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes the overwhelming sovereignty of Kāla (Time/Fate): even majestic power and motion are portrayed as being driven by Time, reminding the listener that all beings and events move under a cosmic force beyond ordinary control.
Mārkaṇḍeya describes a wondrous, fearsome vision: a radiant chariot rises and travels through the sky as if Time itself is its charioteer, while roaring, tawny-maned lions accompany or appear in the heavens, terrifying all creatures.