Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
अत्र ते कथयिष्यामि तदिहैकमना: शृणु । यथेहामुत्र च नर: सुखदुःखमुपाश्चुते,मनुष्य इहलोक या परलोकमें जिस प्रकार सुख और दुःख भोगता है, इसके विषयमें तुम्हें अपना विचार बताऊँगा। तुम एकाग्रचित्त होकर सुनो
atra te kathayiṣyāmi tad ihaikamanāḥ śṛṇu | yathehāmutra ca naraḥ sukhaduḥkham upāśnute ||
ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ಮನುಷ್ಯನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಗೆ ಸುಖದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೋ—ಕರ್ಮಫಲರೂಪವಾಗಿ ಆ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಎದುರಾಗುತ್ತವೋ—ಅದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುವೆನು.
मार्कण्डेय उवाच
Mārkaṇḍeya introduces a moral explanation of how pleasure and pain are experienced in both this life and the next, implying a karmic linkage between one’s actions/choices and the results one undergoes.
Mārkaṇḍeya begins an instructive discourse, asking the listener to be attentive, and announces that he will explain the principle by which humans experience happiness and suffering across worldly and post-worldly states.