Shloka 4
Bhīma’s Entry into Kubera’s Nalinī and the Taking of Saugandhika Lotuses (सौगन्धिकोत्पल-ग्रहणम्)
भीममाभाष्य सौहार्दाद् बाष्पगद्गदया गिरा | गच्छ वीर स्वमावासं स्मर्तव्योडस्मि कथान्तरे,अत्यन्त बलशाली भीमसेनको यह अनुभव हुआ कि मेरा बल बहुत बढ़ गया। अब मेरे समान दूसरा कोई महान् नहीं है। फिर हनुमानजीने अपने नेत्रोंमें आँसू भरकर सौहार्दसे गद्गदवाणीद्वारा भीमसेनको सम्बोधित करके कहा--“वीर! अब तुम अपने निवास- स्थानपर जाओ। बातचीतके प्रसंगमें कभी मेरा भी स्मरण करते रहना
vaiśampāyana uvāca | bhīmam ābhāṣya sauhārdād bāṣpa-gadgadayā girā | gaccha vīra svam āvāsaṃ smartavyo ’smi kathāntare ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಹನುಮಾನ್ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ—“ವೀರಾ, ಈಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಮಾತಿನ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ನನ್ನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸು” ಎಂದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one’s power increases, it should be guided by humility and gratitude. Hanumān’s tearful, affectionate farewell redirects Bhīma from self-exaltation toward respectful remembrance and ethical restraint.
After the encounter in which Bhīma realizes his strength has grown, Hanumān—moved with affection—speaks in a tear-choked voice, telling Bhīma to return to his abode and to remember him when the topic arises again.