Shloka 39
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
विनर्दमानो$तिभृशं सविद्युदिव तोयद: । तेन शब्देन महता भीमस्य प्रतिबोधिता:,वे बिजलियोंसे सुशोभित मेघकी भाँति बड़े जोरसे गर्जना करने लगे। भीमसेनकी उस भयंकर गर्जनासे जगे हुए व्याप्त अपनी गुफा छोड़कर भाग गये, वनवासी प्राणी वनमें ही छिप गये, डरे हुए पक्षी आकाशमें उड़ गये और मृगोंके झुंड दूरतक भागते चले गये
vinardamāno 'tibhṛśaṃ savidyud iva toyadaḥ | tena śabdena mahatā bhīmasya pratibodhitāḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಭೀಮನು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾಶಬ್ದದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳು ಭೀತಿಗೊಂಡವು. ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗುಹೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿದವು, ಕೆಲವರು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿದವು; ಭಯಗೊಂಡ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದವು, ಮೃಗಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ದೂರದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿದವು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ripple-effect of overwhelming force: a hero’s unchecked roar (a sign of wrath or intense resolve) can disturb the wider world, frightening even harmless beings. It implicitly cautions that strength should be governed by restraint and awareness of collateral harm.
Bhīma roars with immense intensity, compared to a lightning-filled rain-cloud. The loud sound awakens and terrifies forest creatures, who flee their caves, hide in the woods, birds fly up in fear, and deer run far away.