Shloka 25
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
स्रस्तांशुकमिवाक्षो भ्यैर्निम्नगा नि:सृतैर्जलै: । सशष्पकवलै: स्वस्थैरदूरपरिवर्तिभि:,निम्नगामिनी नदियोंसे निकला हुआ क्षोभरहित जल नीचेकी ओर इस प्रकार बह रहा था, मानो उस पर्वतका वस्त्र खिसककर गिरा जाता हो। भयसे अपरिचित और स्वस्थ हरिण मुँहमें हरे घासका कौर लिये पास ही खड़े होकर भीमसेनकी ओर कौतूहलभरी दृष्टिसे देख रहे थे। उस समय मनोहर नेत्रोंवाले शोभाशाली वायुपुत्र भीम अपने महान् वेगसे अनेक लतासमूहोंको विचलित करते हुए हर्षपूर्ण हृदयसे खेल-सा करते जा रहे थे। वे अपनी प्रिया द्रौपदीका प्रिय मनोरथ पूर्ण करनेको सर्वथा उद्यत थे
srastāṃśukam ivākṣobhyair nimnagā niḥsṛtair jalaiḥ | saśaṣpakavalaiḥ svasthair adūraparivartibhiḥ ||
ಪರ್ವತದಿಂದ ಹೊರಟ ನದಿಯ ಅಕ್ಷೋಭ್ಯವಾದ ನೀರು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು—ಪರ್ವತದ ವಸ್ತ್ರವೇ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಂತೆ. ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಭಯವನ್ನು ಅರಿಯದ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಜಿಂಕೆಗಳು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಕವಳ ಹಿಡಿದು ಕುತೂಹಲದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ವೇಳೆ ಮನೋಹರ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ವಾಯುಪುತ್ರ ಭೀಮನು ತನ್ನ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಲತಾಗುಚ್ಛಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಹರ್ಷಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಮುಂದುವರಿದನು; ಪ್ರಿಯ ದ್ರೌಪದಿಯ ಪ್ರಿಯ ಮನೋರಥವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉದ್ಯತನಾಗಿದ್ದನು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights purposeful strength guided by affection and duty: Bhīma’s power is not shown as mere aggression but as energetic resolve directed toward fulfilling Draupadī’s rightful desire, framed within a calm, harmonious natural setting.
The narrator depicts a serene riverside scene—clear water flowing from the mountain and fearless deer nearby—while Bhīma, the son of Vāyu, moves swiftly and joyfully through the forest, shaking vines as he goes, determined to accomplish what Draupadī wishes.