Shloka 23
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
मुक्ताहारैरिव चित च्युतै: प्रस्रवणोदकै: । अभिरामदरीकुज्जनिर्सरोदककन्दरम्,निरन्तर झरनेवाले झरनोंके जल उस पहाड़के कण्ठदेशमें अवलम्बित मोतियोंके हार- से प्रतीत हो रहे थे। उस पर्वतकी गुफा, कुंज, निर्झर, सलिल और कन्दराएँ सभी मनोहर थे
muktāhārair iva citacyutaiḥ prasravaṇodakaiḥ | abhirāmadarīkuñjanirjharodakakandaram ||
ಪರ್ವತದ ಪ್ರಸ್ರವಣಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರು ಜಾರಿಬಿದ್ದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕಣಿವೆಗಳು, ಕುಂಜಗಳು, ಜಲಪಾತಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ನೀರಿನ ಹರಿವುಗಳು ಮತ್ತು ಗುಹಾಕಂದರಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attentive perception of nature can cultivate calmness and inner steadiness during hardship; beauty and order can be discerned even in exile, supporting endurance and restraint.
Vaiśampāyana describes a mountain landscape in the forest: continuous spring-water and waterfalls appear like hanging pearl-garlands, and the mountain’s caves, groves, ravines, and streams are portrayed as exceptionally pleasing.