Shloka 13
अध्याय २२० — बलिवासवसंवादः
Bali–Vāsava Dialogue on Kāla and Steadfastness
दुर्गमं सर्वभूतानां प्रायपन् मोदते सुखी
durgamaṁ sarvabhūtānāṁ prāyapan modate sukhī | damaṇaśīlaḥ puruṣaḥ samasta-prāṇibhyo durlabhāni vastūni dattvā—parān sukhaṁ prāpya svayaṁ sukhī ca pramudito bhavati | yaḥ sarva-prāṇi-hite yuktaḥ san kasyacid dveṣaṁ na karoti, sa mahā-jalāśaya iva gambhīraḥ | tasya manasi kadācit kṣobho na bhavati, sa ca sadā jñānānandena tṛptaḥ prasannaś ca tiṣṭhati ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯಲು ಕಷ್ಟವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಇತರರಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವುದರಿಂದ ತಾನೂ ಸುಖಿಸಿ ಪರಮಾನಂದಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಯಾರನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸದವನು, ಮಹಾ ಜಲಾಶಯದಂತೆ ಗಂಭೀರವೂ ಅಚಲವೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಲಕಳಿಯಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನಜನ್ಯ ಆನಂದದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True happiness arises from disciplined generosity and universal goodwill: giving even rare goods for the benefit of all beings, without hatred, makes one deep, unagitated, and steadily content in the bliss of wisdom.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma continues advising Yudhishthira, describing the qualities of an ideal, self-controlled person—one who benefits all creatures, avoids enmity, and remains inwardly calm like a great lake.