Shloka 83
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
दासीदासखरोष्टराश्व प्रादादाजाविकं बहु । सोनेके सींग, चाँदीके खुर और कांसेके दुग्ध-पात्रवाली बहुत-सी बछड़ेसहित गौएँ तथा दास, दासी, गदहे, ऊँट एवं बकरी और भेड़ आदि भारी संख्यामें दान किये
dāsīdāsakharōṣṭarāśvān prādād ājāvikaṃ bahu | so 'nekaśṛṅga-cāndīkhura-kāṃsya-dugdha-pātravatyō bahvyaḥ savatsā gāvaś ca dāsā dāsyaḥ kharā uṣṭrā ajāś ca meṣādayaś ca bhūri-saṅkhyayā dānīkṛtāḥ |
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಅಪಾರ ದಾನಮಾಡಿದನು: ದಾಸ-ದಾಸಿಯರು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಆಡು-ಕುರಿಗಳು. ಕರುಗಳೊಡನೆ ಅನೇಕ ಗೋವುಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿದನು—ಅವುಗಳ ಕೊಂಬುಗಳು ಚಿನ್ನದವು, ಖುರಗಳು ಬೆಳ್ಳಿಯವು, ಹಾಲು ದೋಹಿಸಲು ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಈ ರೀತಿ ದಾನದ ವಿಸ್ತಾರದಿಂದ ಲೋಕಧಾರಕ ದಾನಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a central dharmic duty: wealth and resources—especially livelihood-sustaining assets like cattle and small livestock—should be shared generously. Such giving supports society and accrues merit, presenting ethical stewardship of prosperity even in a martial, competitive context.
Nārada describes a scene of extensive gifting: servants and various animals (donkeys, camels, horses, goats, sheep) are donated in large numbers, along with many cows with calves and associated valuable trappings (silver hooves, bronze milk-vessels). The narration underscores the scale and prestige of the donation.