Shloka 96
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
तस्मिन् संवितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् । उस विशाल यज्ञमें नाना प्रकारके रत्नों तथा भाँति-भाँतिके अन्नोंके पर्वत-समान ढेर उन्होंने दक्षिणारूपमें दिये
tasmin saṃvitate yajñe dakṣiṇām atyakalayat |
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಯಜ್ಞವು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ ರಾಜನು ಅಪೂರ್ವವಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಹಂಚಿದನು. ಆ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳೂ, ವಿವಿಧ ಧಾನ್ಯಗಳೂ ಪರ್ವತದಂತೆ ರಾಶಿಗಳಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣಾರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾನವಾಯಿತು; ಇದರಿಂದ ಯಜ್ಞವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಲೋಕಧರ್ಮವೂ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna (generosity) as an ethical pillar of yajña: a rite is not merely performance of ritual acts, but also the responsible redistribution of wealth through dakṣiṇā, honoring those who sustain sacred and social order.
Nārada describes a grand sacrifice that has been properly organized; the patron then grants an exceptionally large dakṣiṇā, giving mountain-like heaps of jewels and abundant grains as gifts.