Shloka 17
अभिमन्युवधः
Abhimanyu’s Fall and the Battlefield Aftermath
सर्व एनं विमथ्नीम: पुरैकैकं हिनस्ति नः । अथाब्रवीत् पुनद्रोणं कर्णो वैकर्तनो रणे,“राजन! यह एक-एकके साथ युद्ध करके हमें मारे, इसके पहले ही हम सब लोग मिलकर इस अभिमन्युको मथ डालें।” तदनन्तर विकर्तनपुत्र कर्णने रणक्षेत्रमें पुनः द्रोणाचार्यसे पूछा--
sañjaya uvāca | sarva enaṃ vimathnīmaḥ purā ekaikaṃ hinasti naḥ | athābravīt punaḥ droṇaṃ karṇo vaikartano raṇe |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಯೋಧನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಮೊದಲು, ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಅಭಿಮನ್ಯುವನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸೋಣ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವೈಕರ್ತನಪುತ್ರ ಕರ್ಣನು ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು—ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಪರಾಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಭಯಪಟ್ಟು ಕೌರವರು ಏಕಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಮೂಹಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸಿತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical strain of war: when a single heroic fighter threatens many, fear can push warriors from ideals of fair combat toward collective, expedient violence—raising questions about dharma versus survival-driven strategy.
The Kaurava side, seeing Abhimanyu defeating them one by one, resolves to attack him together. Immediately after this decision, Karṇa again addresses Droṇa on the battlefield, indicating coordination with the commander amid the crisis.