Shloka 120
पुनश्न शरवर्षाणि घोराण्युग्राणि पाण्डव: । व्यसृजद् बलवान क्रुद्धो द्रोणपुत्रवधेप्सया,फिर कुपित हुए पाण्डुपुत्र बलवान् भीमसेनने द्रोणपुत्रके वधकी इच्छासे उसके ऊपर पुनः घोर एवं उग्र बाण-वर्षा प्रारम्भ कर दी
sañjaya uvāca |
punaḥ śaravarṣāṇi ghorāṇy ugrāṇi pāṇḍavaḥ |
vyasṛjad balavān kruddho droṇaputravadhepsayā ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮತ್ತೆ ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದ ಬಲಿಷ್ಠ ಪಾಂಡವ ಭೀಮಸೇನನು ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ವಧದ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಭಯಂಕರ, ಉಗ್ರ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಸುರಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how anger (krodha) and the fixation on killing a particular foe can drive a warrior to intensify violence. Ethically, it points to the inner motive—vengeful intent—as a force that can eclipse restraint even within the framework of kṣatriya warfare.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava warrior (understood here as Bhīma) becomes enraged and again unleashes a fierce barrage of arrows, specifically motivated by the aim to kill Droṇa’s son Aśvatthāmā.