Shloka 19
आविषध्यैतां गदां गुर्वी भीमां काउ्चानमालिनीम् । गिरिप्रकाशान् क्षितिजान् भज्जेयमनिलो यथा,'स्वयं ही अपने दोषोंका वर्णन करते हुए तुम्हें लज्जा क्यों नहीं आती है? आज मैं अपनी इस सुवर्णभूषित भयंकर एवं भारी गदाको क्रोधपूर्वक घुमाकर इस पृथ्वीको विदीर्ण कर सकता हूँ, पर्वतोंको चूर-चूर करके बिखेर सकता हूँ तथा प्रचण्ड आँधीकी तरह पर्वतपर प्रकाशित होनेवाले ऊँचे-ऊँचे वृक्षोंकोी भी तोड़ और उखाड़ सकता हूँ
āviṣadhyaitāṁ gadāṁ gurvīṁ bhīmāṁ kauñcānamālinīm | giriprakāśān kṣitijān bhajjeyam anilo yathā |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಸುವರ್ಣಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಭಾರೀ, ಭಯಂಕರ ಗದೆಯನ್ನು ನಾನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸುತ್ತಿಸಿದರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಚೀರಿ ಬಿಡಬಲ್ಲೆ; ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿ ಚದುರಿಸಬಲ್ಲೆ; ಉಗ್ರ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ಎತ್ತರದ ಮರಗಳನ್ನೂ ಮುರಿದು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಬಲ್ಲೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ದೋಷಗಳನ್ನು ನೀನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆ ಏಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ?”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts raw martial power with moral restraint in speech: even if one possesses the capacity to devastate, self-awareness and shame should check arrogant self-display and the shameless admission of faults without reform.
In the war setting, a warrior’s destructive capability is emphasized through hyperbole—splitting earth, crushing mountains, uprooting trees—while the speaker rebukes an opponent for shamelessly speaking of his own defects, framing the moment as both intimidation and moral censure.