Shloka 18
स्वयमेवात्मनो दोषान् ब्रुवाण: किन्न लज्जसे | दारयेयं महीं क्रोधाद् विकिरेयं च पर्वतान्,'स्वयं ही अपने दोषोंका वर्णन करते हुए तुम्हें लज्जा क्यों नहीं आती है? आज मैं अपनी इस सुवर्णभूषित भयंकर एवं भारी गदाको क्रोधपूर्वक घुमाकर इस पृथ्वीको विदीर्ण कर सकता हूँ, पर्वतोंको चूर-चूर करके बिखेर सकता हूँ तथा प्रचण्ड आँधीकी तरह पर्वतपर प्रकाशित होनेवाले ऊँचे-ऊँचे वृक्षोंकोी भी तोड़ और उखाड़ सकता हूँ
svayam evātmano doṣān bruvāṇaḥ kiṁ na lajjase | dārayeyaṁ mahīṁ krodhād vikireyaṁ ca parvatān ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನೇ ನಿನ್ನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೂ ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆ ಏಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ? ಕ್ರೋಧದಿಂದ ನಾನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಚೀರಿ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಚೂರಾಗಿ ಚದುರಿಸಬಲ್ಲೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Openly admitting one’s faults without remorse is portrayed as shamelessness; the verse contrasts moral accountability (lajjā) with uncontrolled anger and boastful claims of destructive power.
Sañjaya reports a heated exchange in which a warrior rebukes another for self-confessed wrongdoing and, in wrath, boasts of superhuman strength—claiming he could split the earth and scatter mountains.