Shloka 47
सशरं तद् धनुर्घोरें संन्यस्याथ रथे ततः । खड्गी रथादवप्लुत्य सहसा द्रोणमभ्ययात्,उनपर प्रहार करनेका वह अच्छा अवसर हाथ लगा जान प्रतापी धृष्टद्युम्मन बाणसहित अपने भयंकर धनुषको रथपर ही रखकर तलवार हाथमें ले उस रथसे उछलकर सहसा द्रोणाचार्यके पास जा पहुँचा
saśaraṃ tad dhanuḥ ghoraṃ saṃnyasyātha rathe tataḥ | khaḍgī rathād avaplutya sahasā droṇam abhyayāt ||
ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಕ್ಷಣವೆಂದು ತಿಳಿದ ಪ್ರತಾಪವಂತ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನು ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಆ ಭಯಂಕರ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ರಥದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು. ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಸಹಸಾ ದ್ರೋಣನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, a warrior may abandon distance-weapons and choose direct confrontation when an opening appears. Ethically, it reflects the tension between strategic necessity and the gravity of attacking a revered teacher-figure, showing how battlefield dharma can press individuals toward decisive, even harsh, action.
Dhṛṣṭadyumna perceives a favorable chance to strike Droṇa. He sets his bow with arrows on the chariot, takes up a sword, jumps down from the chariot, and rushes at Droṇācārya.