Shloka 93
Śaineya’s Breakthrough and Reunion with Arjuna (शैनेयस्य समागमः)
जैसे दो सूर्य पृथक्ू-पृथक् अपनी किरणोंका विस्तार करते हों, उसी प्रकार वे दोनों वीर अपने श्रेष्ठ धनुष हिलाते और उनपर सैकड़ों बाणोंका संधान करके छोड़ते थे ।। तापयन्तौ शरैस्ती&णैरन्योन्यं तौ महारथौ | युगान्तप्रतिमौ वीरौ रेजतुर्भास्कराविव,अपने पैने बाणोंद्वारा एक-दूसरेको संताप देते हुए वे दोनों महारथी वीर प्रलयकालके दो सूर्योके समान शोभा पा रहे थे
yathā dvau sūryau pṛthak pṛthag ātmaraśmīn vistārayetām, tathā tau vīrau śreṣṭhadhanūṃṣi kampayantaḥ śatāni śarāṇāṃ sandhāya mumucatuḥ | tāpayantau śaraiḥ tīkṣṇair anyonyaṃ tau mahārathau | yugāntapratimau vīrau rejatur bhāskarāv iva ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಎರಡು ಸೂರ್ಯರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಹರಡುವಂತೆ, ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ ನೂರಾರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸಂಧಾನಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶರಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾರಥಿಗಳು ಯುಗಾಂತದ ಎರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked martial power can become ‘sun-like’—dazzling yet destructive. It implicitly warns that prowess without restraint (dama) and discernment (viveka) turns conflict into a consuming fire, where glory and ruin appear together.
Sanjaya describes a fierce duel between two elite chariot-warriors. They brandish their bows, rapidly set and release hundreds of arrows, and mutually wound and ‘scorch’ each other, appearing like two apocalyptic suns blazing against one another.