Shloka 26
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
शल्यस्तु समरे जिष्णुं क्रीडन्निव महारथ: । आजपघानोरसि क्रुद्धो भल्लै: संनतपर्वभि:
sañjaya uvāca | śalyas tu samare jiṣṇuṃ krīḍann iva mahārathaḥ | ājaghānorasi kruddho bhallaiḥ saṃnataparvabhiḥ | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಮಹಾರಥಿ ಶಲ್ಯನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ, ಕೋಪಗೊಂಡು ವಂಗಿದ ಸಂಧಿಗಳಿರುವ ಭಲ್ಲಬಾಣಗಳಿಂದ ಜಿಷ್ಣು ಅರ್ಜುನನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ನಂತರ ಅವನು ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಮೂರು ಮೂರು ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಪಕ್ಷಯುಕ್ತ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿ ವಿಶೇಷ ವೇದನೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war: extraordinary skill can appear ‘playful’ to the expert, yet it produces real suffering. It implicitly contrasts martial excellence with the ethical cost of anger (krodha) and the normalization of harm in battle.
Sañjaya describes Śalya entering the fight with great confidence, then angrily striking Arjuna in the chest with barbed bhalla-arrows and further assailing other warriors, each with three feather-fletched arrows, intensifying the battle’s violence.